← catalogue

Duizend en één Nacht. Arabische vertellingen. Derde deel

by Anonymous · Dutch · Gutenberg #45876 · 494,115 chars · public domain (US)

The Project Gutenberg eBook of Duizend en één Nacht. Arabische vertellingen. Derde deel
    
This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and
most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
of the Project Gutenberg License included with this eBook or online
at www.gutenberg.org. If you are not located in the United States,
you will have to check the laws of the country where you are located
before using this eBook.

Title: Duizend en één Nacht. Arabische vertellingen. Derde deel

Author: Anonymous


        
Release date: June 4, 2014 [eBook #45876]
                Most recently updated: October 24, 2024

Language: Dutch

Other information and formats: www.gutenberg.org/ebooks/45876

Credits: Produced by Clog, J.H. Berends and the Online Distributed
        Proofreading Team at http://www.pgdp.net


*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK DUIZEND EN ÉÉN NACHT. ARABISCHE VERTELLINGEN. DERDE DEEL ***

  +----------------------------------------------------------------+
  |                                                                |
  |                 OPMERKINGEN VAN DE BEWERKER:                   |
  |                                                                |
  | De tekst in dit bestand wordt weergegeven in de originele,     |
  | verouderde spelling. Er is geen poging gedaan de tekst te      |
  | moderniseren.                                                  |
  |                                                                |
  | Bladzijde-nummering is verwijderd. Afgebroken woorden aan het  |
  | einde van de regel zijn stilzwijgend hersteld. Voetnoten zijn  |
  | verplaatst naar het eind van de alinea met de verwijzing.      |
  |                                                                |
  | De in het origineel als cursieve tekst is weergegeven als      |
  | _cursief_. Uitgespatieerde tekst is weergegeven als            |
  | ~uitgespatieerd~; vette tekst als #vet#.                       |
  |                                                                |
  | Overduidelijke druk- en spelfouten in het origineel zijn       |
  | gecorrigeerd. Variaties in spelling zijn behouden: met/zonder  |
  | accent, met/zonder koppelteken, met/zonder extra spatie).      |
  |                                                                |
  | Aan het eind van het boek volgt een overzicht van de           |
  | aangebrachte correcties.                                       |
  |                                                                |
  | De illustraties zijn beschikbaar bij de html-versie van  dit   |
  | e-boek op https://www.gutenberg.org/                            |
  |                                                                |
  | Van „Duizend en één Nacht” zijn ook 3 andere delen als e-boek  |
  | beschikbaar via Project Gutenberg:                             |
  |  #45875, Eerste deel: https://www.gutenberg.org/ebooks/45874    |
  |  #45876, Tweede deel: https://www.gutenberg.org/ebooks/45875    |
  |  #45877, Vierde deel: https://www.gutenberg.org/ebooks/45877    |
  |                                                                |
  +----------------------------------------------------------------+




DUIZEND EN ÉÉN NACHT.




                         Duizend en één Nacht.

                               ARABISCHE
                             VERTELLINGEN.

             NAAR DE BESTE BRONNEN VOOR ONZEN TIJD BEWERKT.


                             _DERDE DEEL._


                               AMSTERDAM,
                             Gebrs. KOSTER.
                                 1882.




GESCHIEDENIS VAN DEN KLEINEN GEBOGCHELDE.


Te Cachgar, aan de Zuidelijke grenzen van Groot-Tartarije, woonde
voor vele jaren een kleêrmaker, die eene zeer schoone vrouw had. Deze
echtelingen beminden elkander hartelijk, en leefden te zamen zeer
eendragtig. Op zekeren dag, dat de kleêrmaker op zijne snijderstafel met
ijver zat te werken, trad een kleine gebogchelde man binnen, zette zich
voor de tafel, en begon bij de muzijk van eene tambourijn te zingen. De
kleêrmaker hoorde hem met vermaak aan, en kwam op het denkbeeld, hem
naar zijn huis mede te nemen, opdat ook zijne vrouw in zijn genoegen
zou kunnen deelen. „Hij kan ons,” sprak hij bij zich zelven, „dezen
avond met zijne kluchtige zangstukjes regt vermaken,” en hij deed hem
het voorstel daartoe. Toen zulks door den gebogchelde aangenomen werd
sloot hij zijne werkplaats en nam hem mede naar zijne woning.

De vrouw van den snijder had bij hunne aankomst het avondeten gereed, en
zette een' schotel met visch op, welke zij zeer smakelijk had toebereid.
Men plaatste zich aan tafel, doch de gebogchelde at zoo gulzig, dat hem
eene groote graat in de keel bleef zitten, waardoor hij stikte. De
kleêrmaker en zijne vrouw zagen zich hierdoor in groote verlegenheid
gebragt. Zij waren zeer ontsteld, omdat dit ongeval binnen hunne woning
had plaats gehad, en er dus, indien de zaak ruchtbaar werd, bij het
geregt ligtelijk het vermoeden kon ontstaan, dat zij hem vermoord
hadden. Na eenig nadenken vond echter de man een middel, om zich van het
lijk te ontdoen. Hij wist dat er in de nabijheid een Joodsch geneesheer
woonde, en daarop grondde hij zijn plan. Hij nam met zijne vrouw den
gebogchelde op, de eene bij het hoofd, de andere bij de voeten. Zoo
droegen zij hem naar de woning van den geneesheer. Deze woonde op een
bovenhuis, waarheen men met een' buitentrap moest opgaan. De snijder
liet zijne vrouw en het lijk beneden, klom den trap op en klopte aan.
Eene meid deed dadelijk open, zonder dat zij zich den tijd had gegund
licht mede te nemen, en vraagde, wat men verlangde. „Wees zoo goed,”
sprak de kleêrmaker, „en zeg uw' meester, dat wij een' zieke bij ons
hebben, voor wien wij een geneesmiddel verlangen. Zie daar,” vervolgde
hij, haar een geldstuk in de hand drukkende, „geef dit vooraf aan uwen
heer, opdat hij weten moge, dat wij geene onbetaalde diensten van hem
begeeren.” Terwijl de meid naar binnen ging, om den geneesheer dit goede
nieuws over te brengen, droegen de snijder en zijne vrouw het lijk van
den gebogchelde den trap op, lieten hem daar, en spoedden zich weg.

Intusschen had de meid hare boodschap aan den geneesheer overgebragt,
waarbij zij hem het ontvangen geld overgaf. Op het gezigt dezer
vooruitbetaling, werd de doctor zeer verblijd. „Zulk een begin,” dacht
hij, „voorspelt wat goeds! Neem haastig een licht en volg mij,” zeide
hij tot het dienstmeisje. Hij had echter geen geduld genoeg om te
wachten, spoedde zich in het donker vooruit, en den trap willende
afgaan, gaf hij door den haast den gebogchelde zulk een' harden schop,
dat deze van den trap afrolde, en op de straat te regt kwam. Het
scheelde niet veel of de doctor ware hem even spoedig komen narollen,
doch hij greep zich nog aan de leuning vast. „Breng toch spoedig licht,
Abigaël!” schreeuwde hij, „er lag iets op den trap, en ik heb bijna den
hals gebroken.” De meid kwam nu met het licht aanloopen. Zij gingen den
trap af, en vonden, dat hij niets meer of minder dan een lijk den trap
had afgeschopt. Hierop verschrikte de man zoo hevig, dat hij Mozes,
Aäron, Josua, en alle andere profeten van het Oude Verbond aanriep.
„Ongelukkige, die ik ben!” jammerde hij, de handen wringende, „waarom
moest ik ook zonder licht naar beneden gaan? Ik heb den zieke gedood,
dien men ter genezing tot mij bragt! ik ben oorzaak van zijn' dood, en
een verloren man. O hemel! O hemel! Ach, Mozes! kom mij te hulp! Weldra
zal het geregt komen, en ik gehangen worden als iemand, die een'
doodslag begaan heeft.”

Doch hoe ontsteld ook de Joodsche geneesheer was, hij behield nog
genoeg tegenwoordigheid van geest, om den gebogchelde naar binnen te
slepen en zijne deur te sluiten, daar hij vreesde, dat, zoo een der
voorbijgangers bemerkte, wat er was voorgevallen, hij hem bij het
geregt mogt aanklagen. Daarna nam hij het lijk op zijne schouders en
bragt het in de kamer van zijne vrouw, die, toen zij hem met zulk een'
zonderlingen last zag binnenkomen, van schrik in flaauwte meende te
vallen. „Vader Abraham, vader Izaäk, vader Jacob! wat zal ons nu
overkomen,” gilde zij, „een lijk! Indien de dag aanbreekt, de politie
onderzoek doet, en het lijk bij ons vindt, dan zijn wij verloren. Welk
eene ramp! Hoe zijt gij er toe gekomen, man, om dezen mensch te dooden?”
„Dat is thans de vraag niet,” hernam de Jood, „de hoofdzaak is om een
middel tegen het ons dreigend gevaar te vinden.”

De geneesheer en zijne vrouw beraadslaagden nu, hoe zich gedurende den
nacht van het lijk te ontdoen. De eerste wist hierop niets te vinden,
doch zijne vrouw, vindingrijker dan hij, zeide: „Daar valt mij iets
in. Laat ons het lijk op het platte dak van ons huis brengen, en
vervolgens neêrlaten door den schoorsteen van onzen buurman, die een
goed Muzelman is. Deze zal wel een middel weten, om er zich door te
redden, terwijl men ons, integendeel, in dit heidensche land met alle
gestrengheid zal behandelen. Wat denkt gij daarvan, man?” „Gij zijt
waardig, vrouw!” sprak de doctor, „om in goud te worden beslagen. Uw
raad zullen wij volgen. Onze buurman is koopman in olie, boter en smeer,
en klaagt er vreeselijk over, dat de ratten en de muizen zoo bij hem
huishouden; als hij nu den doode ziet, zal hij denken dat het eene
rat op twee beenen is, die hem heeft willen bestelen, maar die door
den schoorsteen is gevallen, en zijne onderneming met den dood heeft
bekocht.” Zoo gezegd zoo gedaan. De geneesheer en zijne vrouw bragten
den gebogchelde op het plat van hunne woning, deden hem een touw onder
de armen, en lieten hem door den schoorsteen in de voorraad-kamer van
den koopman afzakken, zoodat hij op zijne voeten te staan kwam, regt
tegen den muur. Daarna trokken zij de touwen weder omhoog, en lieten het
aan den koopman over, zich met den doode te verstaan; hij mogt hem dan
voor een' dief of voor een' schoorsteenveger aanzien.

Naauwelijks waren zij weder op hunne kamer, toen de koopman te huis
kwam. Hij was op eene vrolijke partij geweest, en had eene lantaarn in
de hand. Toen hij zijne kamer opende en het licht op den gebogchelde
viel, was de goede man niet weinig verbaasd, een' vreemden gast in zijn
huis te vinden, die zijne plaats onder den schoorsteen had genomen,
waardoor hij waarschijnlijk, toen hij de voordeur gesloten vond, was
binnengekomen. Doch hoe verwonderd de koopman was, greep hij toch, daar
het hem niet aan moed ontbrak en daar hij dacht een' dief voor zich te
hebben, een' dikken stok, ging regelregt op den gebogchelde af en zeide:
„Ha, ha, kameraad! Ik heb gemeend, dat het de ratten en muizen waren,
die zoo met mijne boter en mijn vet huis hielden; maar zijt gij het, die
door den schoorsteen komt om mij te bestelen? Ik beloof u, dat gij er
voor den tweeden maal geen lust toe zult krijgen.” Dit zeggende sloeg
hij dapper op den gebogchelde toe, zoo lang, tot dat deze zijn evenwigt
verloor en op den grond viel. De koopman hield echter niet op met slaan,
tot dat hij eindelijk bemerkte, dat er in den man geene beweging meer
was. Hij onderzocht den ongelukkige nader, maar er was geen leven meer
in te vinden. Nu kreeg de vrees de overhand op zijn' toorn. „Wat heb
ik gedaan?” klaagde hij, „ik heb een mensch omgebragt! Ach! ik ben
te ver gegaan in mijne gramschap. O Allah! O Mohamed! indien gij geen
mededoogen met mij hebt, is het met mijn leven gedaan. Duizendmaal
verwenscht zijn het vet, de olie en de boter, die de oorzaak zijn, dat
ik zulk eene strafwaardige daad begaan heb.” Bleek en ontdaan van schrik
bleef hij als roerloos staan; in zijne verbeelding zag hij reeds de
geregtsdienaars komen, die hem naar de strafplaats zouden slepen. Het
klamme zweet brak hem uit, en hij wist niet wat te doen.

Nogmaals onderzocht hij het lijk, en nu ontdekkende, dat hij met een'
gebogchelde had te doen gehad, borst hij in nieuwe verwenschingen uit,
zonder te bedenken, dat alleen zijn verregaande toorn er de schuld van
was. „Verwenschte bogchel!” riep hij, „haddet gij maar, al wat ik heb,
gestolen, en hadde ik u hier maar niet ontmoet, dan zou ik mij niet in
deze verlegenheid bevinden. Lichten des hemels,” vervolgde hij, „laat uw
licht in dit dreigende gevaar alleen voor mij schijnen.” Dit zeggende,
laadde hij het lijk op zijne schouders, ging tot aan het einde der
straat en plaatste het overeind tegen een der winkels, die op dat uur
allen nog gesloten waren. Daarop keerde hij naar zijne woning terug,
zonder achterom te zien.

Eenige oogenblikken vóór dat de dag aanbrak, wilde een rijke Christen
koopman, die den nacht in zwelgerij had doorgebragt, zich naar het bad
begeven. Hoewel half beschonken, bemerkte hij echter, dat de nacht ten
einde spoedde en men de geloovige Muzelmannen weldra tot het morgengebed
zou oproepen. Dit deed hem zijne schreden verhaasten, uit vrees dat hij
door een' Muzelman, die naar de Moskee ging, ontmoet, door dezen als
een' dronkaard aangehouden en aan de politie overgeleverd zoude worden;
want het was te Cachgar, op straffe van gevangenschap, verboden, zich in
beschonken toestand op straat te vertoonen.

Toevallig bleef hij echter bij den winkel, waartegen het lijk was
neergezet, een oogenblik staan, en wel met het ongelukkig gevolg, dat
hij tegen den doode stiet, en deze hem tegen het lijf viel. De koopman
denkende, dat hij door een' straatroover werd aangevallen, gaf het lijk
een' zoo geduchten vuistslag, dat dit ter aarde viel, en zich daarna al
slaande op hetzelve werpende, begon hij te roepen: „Dieven! Dieven!”

De wacht uit die buurt kwam op zijn geschreeuw toeschieten, en
bemerkende dat het een Christen was, die een' Muzelman mishandelde,
vroeg men hem wat daartoe aanleiding gaf. „Hij wilde mij berooven,” gaf
de koopman ten antwoord, „en wierp zich op mij, om mij bij de keel te
vatten.” „Dan hadt gij regt,” sprak de wacht, „doch laat de man nu met
rust; gij hebt u genoeg gewroken.” Dit zeggende, trok hij hem bij een'
arm terug. Daarna stak hij de hand uit om den gebogchelde op de been te
helpen; maar dit was onnoodig; de man was dood. „Niet van deze plaats!”
riep thans de wacht, terwijl hij den koopman in de borst greep, „ik moet
u voor den regter brengen. Het zal u duur te staan komen, Christenkind!
dat gij een' Muzelman gedood hebt.”

Men liet den koopman in de gevangenis brengen, tot dat het den regter
gelegen zou komen, hem in verhoor te nemen. De schrik had den koopman
nuchter gemaakt, maar hoe meer hij over de zaak nadacht, hoe minder
hij kon begrijpen, dat eenige vuistslagen een mensch het leven hadden
benomen; iets, wat volstrekt zijne bedoeling niet geweest was.

Toen de regter de wacht gehoord had, liet hij het lijk van den
verslagene voor zich brengen. Daarna moest de Christen koopman
voorkomen, en ondervroeg men hem. Deze kon de misdaad, waarvan men hem
betigtte, niet ontkennen, ofschoon hij die inderdaad niet begaan had.
Daar de gebogchelde herkend werd als een' der hofnarren van den sultan
achtte de regter het zijn pligt, om, eer hij den koopman ter dood deed
brengen, deswege den wil van zijn' vorst te vernemen. Hij begaf zich te
dien einde naar het paleis en deelde den sultan den gepleegden doodslag
door den Christen koopman aan zijn' hofnar mede. De sultan, die veel van
zijn' nar hield, ontstak in hevigen toorn! „Ga,” zeide hij, „en doe uw'
pligt. Voor een' Christen, die een' Muzelman gedood heeft, heb ik geene
genade.” Hiermede was het doodvonnis van den Christen koopman geveld.
Men liet eene galg oprigten, en de omroepers door de geheele stad bekend
maken, dat een Christen, die een' Muzelman gedood had, zou worden
opgehangen.

Men haalde den koopman uit de gevangenis, en zette hem onder de galg,
met den strop om den hals, ten toon. De beul wachtte slechts op een
teeken van den regter om het vonnis te voltrekken, toen een koopman in
boter buiten adem kwam aanloopen en zich een' weg door de volksmenigte
baande, terwijl hij luidkeels riep: „Houd op, houd op, overhaast u
niet! Deze mensch is onschuldig; ik ben de man, die den doodslag begaan
heeft.” De regter deed den koopman voor zich komen, en deze verhaalde
hem zeer naauwkeurig, op welke wijze hij den gebogchelde aangetroffen,
met stokslagen afgemaakt, en vervolgens het lijk van den verslagene
voor een' winkel geplaatst had, waar het door den Christen koopman
was gevonden. „Gij zoudt dus,” vervolgde hij, „een' onschuldige doen
sterven, daar hij onmogelijk een lijk kon dooden. Wat mij betreft, het
is mij reeds smartelijk genoeg in mijn' toorn een' Muzelman verslagen te
hebben, en wensch niet daarbij den dood op mijn geweten te laden van
dezen Christen koopman, die geene misdaad heeft begaan.”

Daar de koopman alzoo zich zelven in het openbaar aanklaagde, en zijne
misdaad genoeg had gestaafd, kon de regter niet wel anders doen, dan
aan den Christen regt te doen wedervaren. „Laat,” zeide hij tot den
scherpregter, „dien Christen gaan, en neem dezen man in zijne plaats,
daar het uit zijne eigene bekentenis blijkt, dat hij de schuldige is.”
De beul liet den Christen los en deed den strop om den hals van den
Muzelman; doch op het oogenblik, dat hij hem wilde optrekken, drong de
Joodsche doctor door tot aan den voet van de galg, verhief zijne stem
en smeekte, dat men het vonnis zou opschorten, tot dat men ook hem zou
gehoord hebben. Voor den regter gebragt, sprak de Jood hem aldus aan:
„Gestrenge Heer! De Muzelman, dien gij wilt doen hangen, heeft niets
gedaan, waardoor hij den dood verdiend heeft; ik alleen ben schuldig.
Gisteren nacht kwamen twee onbekende lieden, een man en eene vrouw, aan
mijne deur kloppen, en bragten mij een' zieke. Mijne dienstmeid ging
zonder licht naar voren, en ontving een stuk geld, met last mij dit
te geven en te verzoeken, dat ik zou afkomen om den zieke te zien.
Terwijl zij mij deze boodschap overbragt, moeten zij den zieke den trap
opgedragen hebben en daarna vertrokken zijn, want toen ik in haast naar
beneden ging, zonder te wachten tot de meid het licht had ontstoken,
schopte ik tegen iets zwaars, dat den trap afrolde, en zoo ik mij
niet aan de leuning vastgegrepen had, zou ik mede gevallen zijn. Bij
onderzoek bleek mij, dat ik den zieke naar beneden had geschopt, en dat
hij dood was. De vrees voor de gevolgen van dit ongeval deed mijne vrouw
eene list uitvinden om ons van het lijk te ontdoen. Wij bragten den
doode op het plat van ons huis, en lieten het lijk in den schoorsteen
van onzen buurman den koopman afzakken. Deze meende een' dief voor zich
te hebben, heeft den doode op stokslagen onthaald, en verkeerde in den
waan hem gedood te hebben, hetgeen echter, gelijk uit mijn verhaal
blijkt, eene vergissing is. Ik alleen ben, hoewel zonder mijne schuld,
de oorzaak van den dood des gebogchelden; en ik wil mijn geweten niet
bezwaren met een ander voor mijne onvoorzigtigheid te laten boeten.
Moet er dus een offer zijn, zoo laat dezen onschuldige gaan, en neem
mij in zijne plaats.” „Dat zal geschieden,” sprak de regter, wien het
misschien niet ongevallig was een' Jood in plaats van een' Muzelman,
zijn' geloofsgenoot, te kunnen doen ophangen.

Reeds had de beul den Jood den strop om den hals gedaan, toen de snijder
kwam aanloopen en voor den regter trad. „Heer,” sprak hij, „het scheelde
weinig, of gij zoudt drie onschuldige menschen het leven hebben doen
verliezen; doch indien gij zoo goed wilt zijn mij aan te hooren, zoo zal
ik u de waarheid doen kennen. Moet de dood van dezen gebogchelde met het
leven van iemand geboet worden, dan zal het met het mijne zijn. Gisteren
avond, terwijl ik vrolijk in mijn' winkel op mijne werktafel zat te
naaijen, zette de gebogchelde, in half beschonken toestand, zich bij de
deur neder. Hij zong eenige vrolijke liederen, waarin ik behagen vond,
en ik noodigde hem uit, den avond in mijn huis door te brengen. Hij
stemde daarin toe, en ik nam hem, na mijn' winkel gesloten te hebben,
mede naar mijne woning. Wij zetten ons aan tafel, waarop onder anderen
een schotel met visch kwam. Hiervan at onze gast zoo gulzig, dat hem
eene graat in de keel bleef zitten, en hij daarin stikte. Mijne vrouw
en ik zochten hem te helpen, maar hij stierf in onze armen. Wij waren
zeer ontsteld over zijn' dood, en de vrees, dat wij zouden verdacht
worden daaraan schuldig te zijn, deed ons het lijk voor de deur van den
Joodschen geneesheer brengen. Ik klopte aan en zeide tot de meid, die
open deed, dat zij spoedig naar haren meester zou gaan, om hem te
verzoeken, dat hij mogt afkomen, om naar een' zieke te zien, dien wij
hadden medegebragt. Opdat wij hieraan te gereeder zouden voldoen, gaf
ik haar een stuk geld, met last hem dit onmiddelijk, bij wijze van
vooruitbetaling, ter hand te stellen. Zoodra de meid vertrokken was,
plaatste ik het lijk op de bovenste trede van den trap en maakte mij met
mijne vrouw uit de voeten. Toen de doctor den trap wilde afgaan, deed
hij den gebogchelde, zoo als ik zeer goed kan begrijpen, naar beneden
rollen, en hem dood vindende, moest dit hem in den waan brengen, dat de
val, dien hij hem had laten doen, daarvan de oorzaak was. Daar nu de
zaak zich heeft toegedragen, zoo als ik u verhaald heb, zoo laat den
Jood gaan, en indien men des doods schuldig is, omdat iemand, dien men
te gast heeft genoodigd, aan eene vischgraat stikt, zoo ben ik de man,
die sterven moet.”

Zoowel de regter als de omstanders konden zich niet genoeg verwonderen
over de vreemde gebeurtenissen, welke de dood van den gebogchelde ten
gevolge had gehad. „Laat dan,” zeide de regter tot den beul, „den Jood
los, en hang den snijder op, daar hij zelf zijne misdaad heeft beleden.
Ik moet echter toestemmen, dat deze geschiedenis zeer buitengewoon is,
en waardig met gouden letters te worden opgeschreven. Het regt moet
zijn' loop hebben.” Toen dus de beul den doctor los gemaakt had, deed
hij het touw om den hals van den kleêrmaker.

Terwijl nu de scherpregter aanstalten maakte om den kleêrmaker de
doodstraf te doen ondergaan, was het den sultan van Cachgar ter oore
gekomen, dat zich, buiten den Christen koopman, nog drie anderen hadden
opgedaan, die allen verklaarden den gebogchelde gedood te hebben. Dit
kwam hem zoo zonderling voor, dat hij besloot zelf onderzoek naar die
zaak te doen. „Ga,” sprak hij tot een' der wachten van het paleis, „ga,
in alle haast en beveel den regter, dat hij onmiddelijk de beschuldigden
voor mij brenge en ook het lijk van den armen gebogchelde, dat ik nog
eenmaal zien wil.” De wachter vertrok en kwam op de strafplaats aan,
toen de beul het koord reeds in de hoogte trok, om den snijder op te
hangen. De dienaar des sultans schreeuwde uit al zijne magt, en de beul,
hem herkennende, had den moed niet met zijn werk voort te gaan; hij
liet den snijder weder zakken, en maakte het touw los van zijn' hals,
om hem adem te doen scheppen. De vorstelijke bode naderde nu den
regter en maakte hem met den wil des sultans bekend. De regter, hieraan
onmiddelijk gevolg gevende, begaf zich op weg naar het paleis, met den
snijder, den Joodschen geneesheer, den Muzelman en den Christen koopman;
hij liet het lijk van den gebogchelde door vier van zijne dienaren
derwaarts overbrengen.

Zoodra zij voor den sultan kwamen, wierp de regter zich aan de voeten
van dezen monarch, en zich weder oprigtende, deelde hij hem alles mede
wat met den gebogchelde na diens dood had plaats gehad. De sultan vond
dit zoo merkwaardig, dat hij zijn' bijzonderen geschiedschrijver last
gaf, alles naauwkeurig te boek te stellen; en zich vervolgens tot al
de aanwezenden rigtende, zeide hij: „Heeft wel iemand uwer ooit iets
zonderlinger gehoord?” De Christen koopman, zich met het voorhoofd ter
aarde buigende, nam toen het woord. „Magtige monarch!” zeide hij, „mij
is eene geschiedenis bekend, nog wonderlijker, dan die van uw' hofnar;
indien uwe majesteit mij daartoe verlof geeft, zal ik de eer hebben,
haar die te verhalen. De daarin voorkomende gebeurtenissen zijn van dien
aard, dat niemand ze kan aanhooren, zonder er door getroffen te worden.”
De sultan stemde in zijn verzoek toe, en de koopman ving aldus aan.


GESCHIEDENIS, VERHAALD DOOR DEN CHRISTEN KOOPMAN.

„Sire! alvorens een' aanvang te maken met het verhaal, dat uwe majesteit
mij veroorlooft haar mede te deelen, moet ik doen opmerken, dat ik
de eer niet heb in dit rijk geboren te zijn. Ik ben een vreemdeling,
geboortig van Caïro in Egypte, een Copt en belijder van de Christelijke
godsdienst. Mijn vader was makelaar en liet mij bij zijn overlijden een
aanzienlijk vermogen na. Ik volgde hem op in zijn beroep. Op zekeren
dag, dat ik mij te Caïro in eene herberg bevond, waar de graanhandelaars
zich gewoonlijk verzamelden, kwam een jonge koopman, wel gekleed en van
een zeer gunstig voorkomen, naar mij toe. Hij groette mij zeer beleefd,
en zijn zakdoek openende, waarin hij een monster Turksch koren had,
zeide hij: „Hoeveel geldt de groote maat Turksch koren van dezelfde
soort, als gij hier ziet?”

Ik bezag het monster, dat de jonge koopman mij toonde, en gaf ten
antwoord, dat het volgens marktprijs en tegen kontant geld, honderd
zilveren drachmen kon opbrengen. „Zie,” zeide hij, „of gij kooplieden
kunt vinden, die er dien prijs voor willen besteden, en geef er mij
kennis van; ik ben gehuisvest in de khan bij de poort der Overwinning.”
Dit gezegd hebbende, vertrok hij, na mij het monster Turksch koren
gegeven te hebben, dat ik nu aan onderscheidene kooplieden liet zien.
Allen zeiden, dat zij er zooveel van wilden nemen, als ik hun leveren
kon, de groote maat tegen honderd en tien drachmen. Er schoot dus voor
mij, behalve mijn makelaarsloon, tien drachmen per maat over. Aangelokt
door dit aanzienlijk voordeel, begaf ik mij onmiddelijk naar de khan bij
de poort der Overwinning, en ik trof daar ook den jongen koopman aan.
Hij bragt mij in zijn pakhuis, dat tot aan de zoldering met Turksch
koren was opgevuld. Er waren honderd vijftig groote maten, die ik op
ezels liet laden en voor vijftien duizend drachmen zilver verkocht.
„Van die som,” zeide de jonge koopman, toen ik hem het geld bragt, „sta
ik u honderd vijftig drachmen als makelaarsloon toe; en wat het overige
geld aangaat, ik heb dat thans niet noodig, wees dus zoo goed het te
behouden, tot dat ik het u zal opvragen.” Ik antwoordde hem, dat het
geld steeds ter zijner beschikking zou zijn. Wij scheiden met een'
handgroet, en ik verliet hem zeer voldaan over het vertrouwen, dat hij
in mij stelde.

Gedurende eene maand hoorde ik niets van den jongen koopman, doch
na verloop van dien tijd, kwam hij mij in mijne woning opzoeken.
„Waar zijn,” vraagde hij, „mijne veertien duizend acht honderd en
vijftig drachmen, die gij nog in bewaring hebt?” „Zij zijn ter uwer
beschikking,” antwoordde ik, „en ik zal ze u oogenblikkelijk ter hand
stellen.” Daar hij op zijn' ezel zat, verzocht ik hem af te stijgen, en
het middagmaal bij mij te gebruiken. „Neen,” zeide hij, „ik kan van uwe
vriendelijke uitnoodiging dit maal geen gebruik maken; ik heb hier in
den omtrek nog eene belangrijke zaak te verrigten. Bij mijne terugkomst
zal ik mijn geld halen; wees zoo goed het gereed te houden.” Dit gezegd
hebbende, groette hij mij en reed heen.

Ik wachtte hem gedurende eenige dagen, doch er verliep weder eene maand,
vóór dat ik hem terug zag. Ook nu weigerde hij zijn geld mede te nemen,
en liet dit steeds onder mijne berusting blijven. „Zie daar,” dacht ik,
„een jonge koopman, die al heel veel vertrouwen in mij stelt, daar hij
zulk eene aanzienlijke som voortdurend in mijne handen laat, zonder mij
te kennen. Een ander zou zoo niet handelen, maar bevreesd zijn, dat ik
met zijn geld op den loop mogt gaan. Die jonge man moet wel schatrijk
zijn, of hij handelt zeer onvoorzigtig; en als hij dit ook met andere
zaken doet, zal hij meermalen bedrogen uitkomen.”

Den volgenden keer kwam hij eerst na de derde maand terug. Hij zat weder
op zijn' ezel, maar was veel prachtiger gekleed, dan de vorige malen.
Toen ik den jongen koopman zag aankomen, ging ik hem te gemoet, verzocht
hem weder af te stijgen, en vraagde hem of hij niet begeerde, dat ik hem
zijn geld zou ter hand stellen. „Daar is geen haast bij,” antwoordde
hij met een blij en tevreden gelaat, „ik weet immers, dat het in goede
handen is; ik zal het komen halen, als ik alles doorgebragt heb, wat ik
bezit, en mij dus niets anders meer overblijft. Wees gegroet,” vervolgde
hij, „en wacht mij in de aanstaande week.” Dit zeggende, gaf hij den
ezel een slag met zijne rijzweep, en was weldra uit mijn gezigt. „Wel is
waar,” overlegde ik bij mij zelven, „hij zegt, dat ik hem in de volgende
week verwachten moet, maar uit zijn overig praten zou men opmaken, dat
er wel een jaar kan voorbijgaan, eer ik hem wederzie. Ik zal inmiddels
zijn geld uitzetten of er handel mede drijven; dat kan mij een aardig
voordeel opleveren.”

Ik had mij niet vergist; het jaar ging voorbij, zonder dat de jonge
koopman iets van zich liet hooren. Eindelijk verscheen hij, even rijk
gekleed als de laatste maal, maar ik meende een' droefgeestigen trek
op zijn gelaat te bemerken. Ik vroeg hem weder mij de eer te bewijzen
binnen te komen. „Dat wil ik ditmaal wel doen,” antwoordde hij, „doch
onder beding, dat gij om mij volstrekt geene kosten maakt.” „Ik zal in
alles naar uw verlangen handelen,” hernam ik, „bewijs mij alleen de
gunst het bij mij voor lief te nemen.” Hij steeg nu af en trad bij mij
binnen. Ik liet zijn' ezel op stal brengen, en gaf last den maaltijd
gereed te maken. In afwachting daarvan, spraken wij over handelszaken,
zonder dat hij zich echter uitliet, of het hem sedert onze laatste
ontmoeting voor- of nadeelig was gegaan. Toen de spijzen waren
opgedragen, zetten wij ons aan tafel. Reeds bij het eerste, dat hij in
den mond stak, merkte ik op, dat hij met de linkerhand at, en zich in
het geheel niet van de regter bediende. Dat verwonderde mij zeer, en ik
wist niet, wat ik er van denken moest. Zoo lang ik hem kende, had hij
zich steeds als een wellevend en hoogst beschaafd jong mensch gedragen;
handelde hij thans tegen alle regels der welvoegelijkheid uit minachting
voor mij? Of om welke andere reden bediende hij zich niet van zijne
regterhand? Zulks bleef mij duister.

Nadat de spijzen afgenomen en de bedienden vertrokken waren, gingen wij
op de sofa zitten, en ik bood hem een glas met fijne likeur aan. Hij nam
dit, maar wederom met de linkerhand. „Heer,” zeide ik toen, „vergeef mij
de vrijheid, die ik mij veroorloof, maar mag ik vragen, waarom gij u
niet bedient van uwe regterhand; waarschijnlijk is die gekwetst.” In
plaats van mij te antwoorden, loosde hij een' zwaren zucht, en zijn'
regterarm van onder zijn opperkleed te voorschijn brengende, liet hij
mij zien, dat daaraan de hand ontbrak, waarover ik zeer ontstelde.
„Gij hebt het zeker euvel opgenomen,” zeide hij, „dat ik mij aan den
maaltijd van de linkerhand bediende; maar oordeel nu, of ik anders heb
kunnen handelen.” „Mag ik vragen,” hernam ik, „door welk ongeluk gij uwe
regterhand verloren hebt?” Op deze vraag barstte hij in tranen uit, en
verhaalde hij mij zijne geschiedenis, gelijk ik de eer zal hebben, die
aan uwe majesteit mede te deelen.

„Gij moet weten,” zoo ving hij aan, „dat ik geboortig ben van Bagdad,
en de eenige zoon van een schatrijken vader, die in die gansche stad
om zijne deugden en zijn' rang geacht werd. Naauwelijks was ik de
wereld ingetreden, of ik kwam in kennis met kooplieden, die veel
gereisd hadden, en die mij van Egypte, vooral van het wereldberoemde
Caïro, bijzonderheden verhaalden, welke mij lust inboezemden eene reis
derwaarts te doen; doch mijn vader was nog in leven en ik had den moed
niet, hem daartoe het voorstel te doen. Kort daarop had ik het ongeluk
hem te verliezen, en nu meester over mijne daden, besloot ik aan mijn
verlangen te voldoen en naar Caïro te gaan. Ik besteedde te Bagdad en
te Moussoul eene groote som aan fijne stoffen, en begaf mij op weg.

Bij mijne aankomst te Caïro nam ik mijn' intrek in de karavanserij,
welke den naam draagt van de khan van Masroun. Ik huurde aldaar eene
vrije kamer en een pakhuis, om daarin mijne waren op te slaan, die ik op
kameelen had mede gebragt. Toen ik dit bezorgd had, ging ik naar mijne
kamer, om van de vermoeijenissen der reis uit te rusten, terwijl mijne
bedienden, aan wie ik geld had gegeven, levensmiddelen kochten en den
maaltijd toebereidden. Na het eten, ging ik het kasteel, eenige moskeën,
en andere openbare gebouwen bezigtigen. Den volgenden morgen kleedde ik
mij zorgvuldig, en zocht eenige stukken zeer schoone en rijke stoffen
uit mijn' voorraad, om daarmede naar den berestein[1] te gaan en te
zien, wat men er mij voor bieden zou. Ik deed die stoffen door eenige
mijner slaven dragen, en begaf mij naar den berestein der Circassiers.
Ik zag mij weldra omringd door eene menigte makelaars, die reeds berigt
van mijne aankomst hadden ontvangen. Ik verdeelde de monsters van mijne
stoffen onder hen, en zij maakten er dadelijk werk van om ze aan den man
te brengen, maar niet één koopman op den berestein wilde er zoo veel
voor bieden, als zij mij bij inkoop gekost hadden. Dit verdroot mij, en
daar ik mijn ongenoegen aan de makelaars liet blijken, zeiden zij tot
mij: „Wij kunnen de kooplieden niet dwingen, maar indien gij ons wilt
vertrouwen, zullen wij u een middel aan de hand doen, waardoor gij op
uwe stoffen niets zult behoeven te verliezen.”

[1] Berestein is eene overdekte marktplaats in Turksche steden.

Ik vraagde hun,” vervolgde de jonge koopman, „waarin dat middel bestond?
„Verdeel,” zeiden zij, „uwe waren onder verscheidene kooplieden, opdat
zij die in het klein voor u uitverkoopen; gij kunt dan twee malen per
week, Maandags en Donderdags, zoo als hier gebruikelijk is, uw geld
ophalen voor hetgeen zij verkocht zullen hebben. Op die wijze hebt gij
winst in stede van verlies te verwachten, en de kooplieden zullen ook
iets verdienen, terwijl gij er uw vermaak van kunt nemen, en de stad en
omstreken bezigtigen.”

Ik besloot hun' raad te volgen, en nam hen mede naar mijn pakhuis, liet
al mijne waren er uitdragen en naar den berestein vervoeren, waar ik ze
verdeelde onder verscheidene kooplieden, welke zij mij als vertrouwde
lieden aanwezen, en die mij een bewijs van ontvangst gaven, door
getuigen onderteekend, intusschen op voorwaarde, dat ik hun de eerste
maand niet om geld zou vragen.

Mijne zaken dus geregeld hebbende, was ik op niets anders bedacht,
dan om mijn vermaak te zoeken. Ik knoopte vriendschap aan met
onderscheidene jonge lieden van mijne jaren, die zorg droegen, dat ik
den tijd genoegelijk doorbragt. Toen de eerste maand verstreken was,
ging ik mijne kooplieden tweemaal in de week bezoeken, vergezeld door
een' openbaar beambte, die hunne boeken nazag, en door een' wisselaar,
die over de deugd en de waarde van de munt, waarmede men mij betaalde,
moest oordeelen. Reeds op den eersten betaaldag, kwam ik met eene goed
gevulde beurs in de khan van Mousroun terug. Op de overige dagen van
de week, bragt ik van tijd tot tijd bij dezen en genen koopman een
morgenbezoek, en vond er vermaak in, mij met hen te onderhouden en gade
te slaan, wat er op den berestein zoo al omging.

Op zekeren dag, dat ik den winkel bezag van een' koopman, die zich
Bredradan noemde, trad eene dame, naar het uiterlijk aanzien van hoogen
stand, zijn magazijn binnen, en zette zich in mijne nabijheid neder. Zij
was rijk en met smaak gekleed, en ook de slavin, die haar vergezelde,
was kostbaar uitgedost. Dit uiterlijk, gepaard met eene natuurlijke
bevalligheid, die in elke harer bewegingen doorstraalde, nam mij
dadelijk voor haar in, en deed den wensch bij mij ontstaan, nader met
haar bekend te worden. Ik wist niet zeker, of zij het bemerkte, dat ik
haar met buitengewoone belangstelling gadesloeg, en of haar dit niet
ongevallig was; maar zij hief het krip op, dat voor den mousselinen
sluijer hing, die haar gelaat bedekte, en liet mij een paar groote
zwarte oogen zien, door wier glans ik als betooverd werd[2]. In één
woord, die oogen, hare liefelijke stem en hare bevallige manieren, dit
alles maakte mij smoorlijk verliefd.

[2] In den sluijer der Turksche vrouwen zijn openingen, die de oogen
    vrijlaten, waarover zij, als zij uitgaan, een krip dragen.

Zij scheen den koopman goed te kennen, want, nadat zij hem gegroet had,
vraagde zij naar zijne gezondheid, sedert zij hem het laatst gezien had,
en onderhield zich eenigen tijd met hem over onverschillige zaken.
Eindelijk gaf zij te kennen, dat zij eene stof zocht met een' grond van
gouddraad, en zeide, dat zij meende, die wel bij hem te zullen vinden,
daar zijn winkel het best voorzien was van allen op den geheelen
berestein. Bredradan liet haar onderscheidene stukken zien, en tot eene
van die bepaalde zich hare keus. Zij vraagde hem naar den prijs, en hij
liet haar dat stuk voor elf honderd drachmen zilver. „Met dien prijs
neem ik genoegen,” zeide zij, „maar ik heb geen geld bij mij. Ik denk
echter, dat gij mij wel crediet zult verleenen tot morgen, en mij het
stuk toevertrouwen; ik beloof u, dat ik u de elf honderd drachmen morgen
zal zenden.” „Mejufvrouw,” gaf Bredradan ten antwoord, „ik heb alle
vertrouwen in u, en zou u gaarne deze stof afstaan, indien die mijn
eigendom ware, maar zij behoort aan dezen jongen koopman, en het is
heden de dag, waarop ik met hem moet afrekenen.” „Wel!” hernam de dame,
ten hoogste verbaasd, „hoe komt het, dat gij heden zoo met mij handelt?
Ben ik niet gewoon uw' winkel te bezoeken en heb ik niet dikwijls bij
u gekocht, zonder dadelijk te betalen? Kunt gij mij verwijten, dat ik
ooit achterlijk ben gebleven mijne belofte na te komen en u het geld
den volgenden dag te zenden?” „Dat is alles waar, dame!” hernam hij,
„maar ik ben heden om geld verlegen.” „Welnu,” zeide zij, hem het stuk
toewerpende, „zie daar dan uwe stof. Maar dat Allah u verdelge, u en al
wat koopman heet. Gij zijt allen met het zelfde water overgoten, en weet
iemand de achting niet te bewijzen, die hem toekomt.” Dit zeggende,
stond zij driftig op en verliet in hevigen toorn den winkel.

Toen ik zag,” vervolgde de jonge koopman, „dat de dame heen ging,
bespeurde ik, dat mijn hart voor haar pleitte; ik riep haar terug.
„Mejuffrouw!” zeide ik op beleefden toon, „bewijs mij de gunst nog een
oogenblik te blijven, misschien ken ik het middel om u beiden tevreden
te stellen.” Zij kwam terug, verklarende, dit alleen te doen uit achting
voor mij. „Heer Bredradan!” zeide ik nu tot den koopman, „voor hoeveel
zegt gij, dat gij deze stof, welke mij toebehoort, wilt verkoopen?”
„Voor elf honderd drachmen zilver,” antwoordde hij, „ik kan ze niet
minder geven.” „Lever ze dan aan deze dame,” hernam ik, „en laat haar
ze vrij mede nemen. Ik zal u honderd drachmen voordeel geven en een
bewijs, dat gij dat stuk met mij verrekend hebt.” Hierin nam hij gaarne
genoegen, en ik haastte mij de dame de stof aan te bieden. „Gij kunt
die mede nemen, dame!” zeide ik, „en wat het geld betreft, dit kunt
gij morgen of op een' anderen dag zenden, of, zoo ik u niet beleedig,
veroorloof mij dan, u deze stof ten geschenke aan te bieden.” „Dat is
mijne bedoeling niet,” antwoordde zij, „maar gij zijt zoo verpligtend
jegens mij, dat ik u daarvoor gaarne mijne erkentenis betuig. Dat Allah
er u voor beloone; hij vermeerdere uwe goederen, schenke u een lang
leven, en ontsluite u na uw' dood de poort van het paradijs. Moge de
stad gewagen van uwe edelmoedigheid!”

Deze woorden maakten mij stoutmoedig. „Mejufvrouw!” sprak ik tot haar,
„laat mij, tot loon voor het genoegen, dat ik u verschaft heb, uw gelaat
zien, en ik zal met woeker betaald zijn.” Zich nu tot mij keerende, hief
zij den sluijer op, die haar gezigt bedekte, en liet mij een gelaat
aanschouwen, dat mij in verrukking bragt. Ik werd er zoo door getroffen,
dat ik geene woorden kon vinden om haar mijne gedachten te kennen te
geven. Nimmer zou ik moede geworden zijn haar aan te staren; maar zij
liet spoedig haren sluijer weder vallen, ten einde niet door anderen
te worden opgemerkt. Zij gaf nu de stof aan hare slavin, en verliet
den winkel, waar zij mij in eene geheel andere gemoedsgesteldheid
achterliet, dan die, waarin ik daar gekomen was. Gedurende een' geruimen
tijd verkeerde ik in eene vreemde verwarring, en vóór ik heen ging,
vroeg ik aan den koopman, of hij die dame kende? „Ja,” antwoordde hij,
„zij is de dochter van een' emir, die haar een ontzaggelijk vermogen
heeft nagelaten.”

Toen ik in de khan van Masroun terugkwam, maakten mijne lieden het
avondmaal gereed; maar ik gebruikte er niets van. Gedurende den nacht
kon ik den slaap niet vatten. Die nacht scheen mij toe eene eeuwigheid
te zijn, en zoodra het dag werd, stond ik op, in de hoop, het voorwerp,
dat mijne rust verstoorde, te zullen wederzien. Ik kleedde mij nog
prachtiger dan den vorigen dag, en toen het eenigzins gevoegelijk kon
geschieden, ging ik naar den winkel van Bredradan.

Ik was daar nog niet lang, of ik zag de dame aankomen, gevolgd door hare
slavin, en nog rijker gekleed dan den vorigen dag. Zij verwaardigde zich
niet den koopman aan te zien, maar zich terstond tot mij wendende, zeide
zij: „Gij ziet, dat ik mijn woord houd. Ik kom alleen hier, om u het
geld te brengen, waarvoor gij, zonder mij te kennen, borg zijt gebleven;
eene grootmoedigheid, die ik nimmer zal vergeten.” „Mejufvrouw!” gaf ik
ten antwoord, „ik had geen vrees voor mijn geld en het doet mij leed,
dat gij u daarmede zoo gehaast hebt.” „Het zou niet billijk zijn,”
hernam zij, „indien ik van uwe goedheid misbruik hadde gemaakt.” Dit
zeggende, stelde zij mij het geld ter hand, en zette zich bij mij neder.

[Illustratie: Geschiedenis verhaald door den Christen Koopman.

                                                      Dl. III, pag. 21.]

Ik maakte van deze gunstige gelegenheid gebruik, om haar de gevoelens
te doen kennen, die zij mij had ingeboezemd; doch, zoodra het woord
liefde over mijne lippen kwam, stond zij op, en ging heen zonder mij te
groeten, even als of zij zich beleedigd achtte door de verklaring, welke
ik haar gedaan had. Ik volgde haar met de oogen, zoo lang ik kon, en
daarop den koopman groetende, verliet ik zijn' winkel en den berestein,
zonder zelfs te weten, waarheen ik ging. Droomend voortgaande, voelde
ik, dat iemand mij aan de kleederen trok. Ik wendde mij om, en zag tot
mijne groote blijdschap voor mij de slavin van haar, die mijne gedachten
geheel bezig hield. „Mijne meesteres,” zeide de slavin, „de jonge dame,
met wie gij zoo even in den winkel gesproken hebt, wilde u nog iets
zeggen. Heb dus de goedheid mij te volgen.” Ik deed dit, en zij bragt
mij bij een' wisselaar, waar hare meesteres op mij wachtte.

Zij deed mij aan hare zijde plaats nemen. „Mijn waarde Heer!” zeide
zij, „laat het u niet bevreemden, dat ik u eenigzins overhaast verlaten
heb. Ik vond het niet goed, in tegenwoordigheid van dien onwellevenden
koopman een gunstig antwoord te geven op uwe vertrouwelijke mededeeling
van de teedere gevoelens, die ik u heb ingeboezemd. Doch, in plaats van
mij daardoor beleedigd te achten, heb ik u met genoegen aangehoord, en
ik beschouw het als een geluk, een' jongen man van uwe verdiensten tot
minnaar te hebben. Ik weet niet, welken indruk ik bij het eerste gezigt
op u maakte; doch dit kan ik u verzekeren, zoodra ik u zag, hadt gij
mijne genegenheid gewonnen. Sedert gisteren heb ik slechts aan u
gedacht, en dat ik dezen morgen zelve kwam om mijne schuld af te
doen, is wel een sterk bewijs, dat uw persoon mij niet mishaagt.”
„Mejufvrouw!” hernam ik, buiten mij zelven van liefde en van blijdschap,
„gij zoudt mij niets aangenamers kunnen zeggen. Niemand kan u meer
beminnen dan ik. Van het eerste oogenblik af dat ik u zag, werden mijne
oogen verblind door uwe bekoorlijkheden, en mijn hart gaf zich over
zonder wederstand te bieden.” „Laat ons,” viel zij mij in de rede, „den
tijd niet met nuttelooze woorden verkwisten; ik ben overtuigd van de
opregtheid uwer liefde, en gij kunt het van de mijne zijn. Wilt gij mij
de eer aandoen ten mijnent te komen? Of wenscht gij, dat ik bij u kom?”
„Mejufvrouw!” antwoordde ik, „ik ben hier vreemdeling en houd mijn
verblijf in eene khan, die de plaats niet is om eene dame van uwen rang
te ontvangen. Het is dus beter, dat gij mij uwe woning opgeeft, en dat
ik u daar kom bezoeken.” De dame stemde dit toe. „Overmorgen,” zeide
zij, „is het Vrijdag, kom dan des namiddags bij mij. Ik woon in de
straat der boetvaardigen; gij hebt slechts te vragen naar het huis van
den voormaligen opperste der emirs, Abandi Schamma, en ieder zal u
teregt wijzen.” Hierop namen wij afscheid, en ik bragt den volgenden
dag in het grootste ongeduld door.

Des Vrijdags stond ik zeer vroeg op, deed mijn beste kleed aan, en stak
eene beurs met vijftig goudstukken bij mij. Zoodra het middag was, klom
ik op den ezel, dien ik reeds daags te voren besproken had, en vertrok,
vergezeld door den eigenaar van dat dier. Toen wij in de straat der
boetvaardigen kwamen, zeide ik tot den ezelverhuurder, dat hij naar de
woning zou vragen, welke ik hem noemde. Men wees hem die, en hij bragt
er mij heen. Ik steeg voor de deur af, gaf hem een goed drinkgeld en
zeide, dat hij naauwkeurig acht moest geven op het huis, waar hij mij
gebragt had, en niet nalaten mij den volgenden morgen te komen afhalen,
om mij naar de khan van Masroun terug te brengen.

Ik klopte aan de poort, en kleine slavinnen, zoo blank als sneeuw,
openden de deur. „Kom binnen, Heer!” zeiden zij, „onze meesteres wacht
u met ongeduld. Sedert twee dagen heeft zij niet opgehouden over u te
spreken.” Ik trad den voorhof binnen, en zag daar een groot paviljoen,
waarheen men met zeven trappen opging, en dat door een traliewerk
gescheiden werd van een' heerlijken tuin. Behalve de boomen, die alleen
dienden om schaduw te geven, waren er een oneindig aantal vruchtboomen,
met rijp fruit beladen. Ik werd verrukt door het liefelijk gezang van
honderden vogels, die in kooijen van zilverdraad aan de takken der
boomen hingen. In het midden van den tuin was eene fontein, die in eene
vierkante marmeren kom stond, op welker hoeken vier vergulde draken
geplaatst waren, die uit hunnen muil water uitwierpen, nog helderder dan
kristal. Reeds deze prachtige hof gaf mij een hoog denkbeeld van den
rang en van het vermogen der dame, wier hart ik veroverd had. De beide
kleine slavinnen deden mij nu in eene prachtig gemeubelde zaal gaan,
en terwijl de eene heen ging om hare meesteres van mijne komst te
verwittigen, bleef de andere bij mij, en deed mij al het schoone van de
zaal opmerken.

Ik behoefde echter niet lang te wachten of de dame, welke ik beminde,
verscheen. De paarlen en diamanten, welke zij droeg, moesten achterstaan
bij den glans harer oogen. Hare ranke gestalte, thans achter geen'
nijdigen sluijer verborgen, scheen mij de schoonste ter wereld. Ik
zal niet spreken van de vreugde, die ons bezielde, toen wij elkander
wederzagen; ik zou u daarvan slechts een zeer flaauw denkbeeld kunnen
geven. Ik zeg u alleen, dat wij ons na den eersten welkomstgroet op
eene sofa plaatsten, en dat de tijd onder een aangenaam gesprek en de
teederste liefkozingen voorbij scheen te vliegen. Eindelijk zetten wij
ons aan eene tafel, die met de uitgezochtste spijzen, de fijnste wijnen
en de heerlijkste vruchten overladen was. Wij aten en dronken bij het
geluid van muzijk-instrumenten, welke de slavinnen met hare stemmen
begeleidden. Ook mijne beminde zong een lied, zoo teeder en schoon, dat
ik er geheel door betooverd werd. Zoo bragten wij den nacht met allerlei
genoegens door.

Den volgenden morgen nam ik afscheid van mijne beminde, na behendig
mijne beurs met vijftig goudstukken onder haar sofa-kussen gelegd te
hebben, zonder dat zij daarvan iets bemerkte. Zij vraagde mij, wanneer
ik dacht terug te komen. „Dierbare!” antwoordde ik, „indien het mij vrij
staat, nog dezen avond.” Zij scheen verrukt over mijn antwoord, deed mij
uitgeleide tot aan de deur, en toen wij scheidden, herinnerde zij mij op
den teedersten toon nog aan mijne belofte. De zelfde man, die mij daar
gebragt had, wachtte met zijn' ezel. Ik steeg op, en kwam in de kahn van
Masroun terug, zoo gelukkig, als iemand slechts zijn kan. Toen ik den
eigenaar van den ezel liet gaan, betaalde ik hem, ten einde te zekerder
te zijn, dat hij dien middag op het bepaalde uur terug zou komen, om mij
af te halen.

Zoodra ik in mijne herberg terug kwam, was mijne eerste zorg een lam en
vele soorten van wildbraad te laten koopen, dat ik door een' drager aan
het huis deed brengen van mijne beminde. Vervolgens hield ik mij met
mijne zaken bezig, tot dat de man met den ezel voorkwam. Wij vertrokken
onmiddelijk, en de dame ontving mij zoo mogelijk met nog meer liefde
en blijdschap dan den vorigen dag. Zij onthaalde mij ook niet minder
voortreffelijk, en toen ik haar den volgenden morgen verliet, verzuimde
ik niet weder eene beurs met vijftig goudstukken achter te laten.

Ik ging voort,” vervolgde de jonge koopman, „mijne minnares dagelijks
te bezoeken, en elken morgen liet ik haar eene beurs met vijftig
goudstukken. Dit duurde zoo lang, tot dat de kooplieden, aan welke ik
mijne stoffen ten verkoop had gegeven, en van wie ik getrouw twee malen
per week mijn geld ontving, mij niets meer schuldig waren. Toen bevond
ik mij eindelijk zonder geld, en wist niet, hoe dat te krijgen. Bijna
wanhopig verliet ik de khan en dwaalde zonder eenig bepaald doel rond,
tot dat ik bij het kasteel kwam. Hier zag ik eene groote menigte
menschen bijeen, en ik vernam dat de sultan van Egypte een schouwspel
zou geven. Ik voegde mij bij de menigte, en het toeval wilde dat ik
in de nabijheid van een ruiter te staan kwam, die zeer smaakvol was
uitgedost, en die aan den knop van zijn' zadel een' half geopenden
zak had, waaruit een zijden koordje hing. Toen ik mijne hand, als bij
toeval, op den zak liet rusten, kwam het mij voor, dat dit koordje
tot eene beurs behoorde, die zich daarin bevond. Terwijl ik hierover
nadacht, kwam er aan de andere zijde van den ruiter een houtdrager
voorbij, die eene zware vracht op zijn hoofd droeg, dit noopte mijn
buurman zich met het gelaat naar hem toe te keeren, ten einde zijn'
rijmantel niet aan het hout haken en scheuren zou. Nu werd ik door den
booze verzocht; ik nam het koordje in de eene hand, en met de andere den
zak open houdende, trok ik er de beurs uit, zonder dat dit door een' der
omstanders bemerkt werd. Zij was vrij zwaar, en ik twijfelde niet of er
was goudgeld in.

Toen echter de drager voorbij was, voelde de ruiter, die misschien
eenige verdenking op mij had, terstond in de zak, en de beurs missende,
gaf hij mij, zonder een woord te spreken, een' zoo hevigen slag met
zijne strijdbijl, dat ik op den grond viel. Allen, die deze daad van
geweld zagen, waren er over verontwaardigd. Sommigen grepen zijn paard
bij den teugel en vraagden hem, waarom hij mij had geslagen, en of het
geoorloofd was een' Muzelman dus te mishandelen. „Waar bemoeit gij u
mede,” sprak de ruiter barsch, „ik heb niet zonder reden dus gehandeld,
hij is een dief.” Bij deze woorden rigtte ik mij op, en mijn gunstig
voorkomen gaf aanleiding, dat ieder mijne partij koos, en dat men hem
voor een' leugenaar hield, daar men niet gelooven wilde, dat een jongman
van zulk een fatsoenlijk uiterlijk zich aan eene zoo slechte daad
zou schuldig maken. Wat de ruiter mogt inbrengen, zij beweerden, dat
ik onschuldig was, en zij hielden zijn paard tegen, ten einde mij
gelegenheid te geven om heen te gaan. Doch tot mijn ongeluk kwamen
juist politie-beambten voorbij, en een' hoop volk om den ruiter en mij
verzameld ziende, naderden zij, en vraagden wat er gaande was. Er ging
slechts ééne stem op ter beschuldiging van mijn' tegenstander, omdat hij
mij had mishandeld, onder voorwendsel van hem bestolen te hebben.

De politie-dienaren stoorden zich echter aan dit geschreeuw niet; zij
vraagden den ruiter, of hij niemand anders dan mij verdacht. „Neen,”
hernam hij, en gaf de redenen op, waarom hij juist mij voor den dief
hield. Het hoofd der politiewacht beval nu mij te grijpen en te
onderzoeken. Men deed gelijk hij bevolen had, en vond bij mij de beurs,
die men aan het volk toonde. Ik stierf bijna van schaamte, en viel in
zwijm. Het hoofd der wacht liet zich vervolgens de beurs brengen, en
vraagde aan den ruiter, of hij deze voor de zijne erkende, en hoeveel
geld er in moest zijn. Deze zag dadelijk dat het zijne beurs was, en
verzekerde dat er twintig sequinen in waren.—Een regter opende de
beurs, en daar hij er werkelijk twintig sequinen in vond, gaf hij een en
ander aan den eigenaar terug. Daarop deed hij mij voor zich brengen.
„Jongman!” sprak hij, „beken de waarheid; hebt gij deze beurs aan
den eigenaar ontnomen! Wacht niet, tot dat ik u door de pijnbank tot
bekentenis van uw misdrijf moet brengen.” Toen de oogen neêrslaande,
zeide ik bij mij zelven: „Zoo ik ontken, dan zal de beurs, die bij
mij is gevonden, tegen mij getuigen, en ik een leugenaar zijn.” Om nu
eene dubbele straf te ontgaan, rigtte ik het hoofd op, en beleed mijn
misdrijf. Naauwelijks had ik deze bekentenis afgelegd, of de regter gaf
last, dat men mij de regterhand, waarmede de misdaad bedreven was, zou
afkappen. Dit vonnis werd op staanden voet volbragt, en maakte het
mededoogen der toeschouwers, zelfs dat van den ruiter, gaande. De regter
wilde mij ook nog een' voet doen afhakken, maar ik bad den ruiter
genade voor mij te vragen; hij deed dit, en kreeg die.

Toen de wacht vertrokken was, naderde mij de bestolene. „Ik zie wel,”
zeide hij, mij de beurs aanbiedende, „dat het de nood is, die u eene
daad heeft doen bedrijven, zoo schandelijk en zoo onwaardig voor een
jongmensch van uw voorkomen. Zie hier de noodlottige beurs, ik schenk ze
u, en ik zou wenschen dat ik u ook uwe hand kon wedergeven.” Dit gezegd
hebbende, verliet hij mij, en daar het bloedverlies mij zeer verzwakt
had, namen eenige barmhartige lieden, die in de nabijheid woonden, mij
in huis op, en gaven mij een glas wijn te drinken. Zij verbonden ook
mijnen arm, en deden mijne afgekapte hand in een' linnen doek, dien zij
aan mijnen gordel vastmaakten, opdat ik die zou kunnen medenemen.

Ondertusschen wist ik niet, waarheen ik mij in dezen toestand zou
wenden; in de khan van Masrour kon ik de oppassing, waaraan ik behoefte
had, niet verwachten, en bij mijne minnares durfde ik ook niet gaan.
„Als zij met mijne schande bekend is,” dacht ik, „zal zij mij niet meer
willen kennen.” Echter trok mijn hart mij derwaarts; ik besloot tot haar
te gaan en moest het zijn, door haar veracht, te sterven. Ten einde mij
van de volksmenigte te ontslaan, ging ik door verscheidene afgelegen
straten en stegen, en zoo kwam ik, na een' langen weg afgelegd te
hebben, eindelijk aan het huis van de dochter des emirs. Ik was zoo
verzwakt en afgemat, dat ik dadelijk op eene sofa nederzeeg. Mijn'
regterarm hield ik onder mijn opperkleed verborgen, en droeg wel zorg
dien niet te laten zien. Naauwelijks had mijne beminde vernomen, dat ik
in haar huis was en mij ongesteld bevond, of zij ijlde naar mij toe, en
ziende, dat mijn gelaat bleek en geheel ontdaan was, zeide zij: „Mijn
waarde vriend, in welk een' toestand zie ik u! Ik bid u, zeg mij toch
wat u deert?” „Zware hoofdpijn,” gaf ik ten antwoord, de ware oorzaak
van mijne ongesteldheid verbergende. „Ziedaar wat mij kwelt en allen
lust beneemt.” Zij scheen hierover zeer bedroefd te zijn. „Ga toch weêr
zitten,” hernam zij, „en zeg mij hoe gij die hoofdpijn hebt gekregen. De
laatste keer, dat ik het genoegen had u bij mij te zien, waart gij nog
zoo wel. Er heeft zeker iets plaats gehad, dat gij voor mij tracht te
verbergen, zeg het mij vrij uit.” Ik zweeg hierop, en in plaats van te
antwoorden, vloeiden de tranen mij uit de oogen. „Ik begrijp niet,”
zeide zij, „wat u zoo kan bedroeven, heb ik daartoe misschien onwetend
reden gegeven? En komt gij thans hier om mij te zeggen, dat gij mij niet
meer bemint.” „Dat volstrekt niet,” hernam ik, zwaar zuchtende, „uwe
ongegronde verdenking verhoogt integendeel mijne smart.”

Ik kon niet over mij verkrijgen, haar de ware oorzaak mijner droefheid
te verklaren. Toen het avondeten werd opgedischt, verzocht zij, dat ik
mij aan tafel zou zetten, doch daar ik alleen de linkerhand tot mijn
gebruik had, verontschuldigde ik mij, voorgevende dat ik volstrekt
geenen eetlust gevoelde. „Gij zoudt daarover niet te klagen hebben,”
zeide zij, „indien gij mij mededeeldet hetgeen gij met zooveel
halstarrigheid voor mij verbergt. Dat gij geen eetlust hebt, spruit
ongetwijfeld nergens anders uit voort, dan uit de moeite die het u kost
openhartig te zijn.” „Helaas!” hernam ik, „ik zal daartoe wel moeten
besluiten!” Deze woorden had ik naauwelijks nog gesproken, of zij schonk
mij in, en zeide: „Neem dezen beker en drink; dat zal u moed geven.”

Toen ik den beker met de linkerhand had aangenomen,” vervolgde de jonge
man, „verdubbelde mijn schreijen en zuchten. „Wat doet u toch zoo
droevig weenen en klagen,” zeide mijne beminde tot mij, „en waarom neemt
gij den beker met uwe linker- en niet met uwe regterhand?” „Ach!” riep
ik, „ik bid u mij te verontschuldigen; ik heb aan mijne regterhand een
zeer pijnlijk gezwel.” „Laat mij dat gezwel eens zien,” hernam zij,
„opdat ik het doorsteke; dat zal de pijn verligten.” Ik verschoonde mij
daarvan, voorgevende dat het gezwel daartoe nog niet rijp was, en ik
dronk den beker, die zoo groot was, in eene teug ledig. De wijn deed in
den zwakken toestand, waarin ik mij bevond, weldra zijne werking; ik
werd er door bedwelmd en viel in eenen vasten slaap, die tot aan den
morgenstond voortduurde.

Mijne beminde, die weten wilde, wat ik aan mijne regterhand had, maakte
van deze gelegenheid gebruik om hare nieuwsgierigheid te bevredigen. Zij
ligtte de slip van mijn kleed, waaronder ik mijnen arm verborgen had,
op, en zag met ontzettende verbazing, dat mijne hand was afgekapt. Zij
begreep nu gemakkelijk, waarom ik zoo halstarrig geweigerd had, haar met
de ware oorzaak van mijn leed bekend te maken, en bragt den nacht door
met zich te bedroeven over mijn ongeluk, niet twijfelende of ik had mij
dit uit liefde tot haar op den hals gehaald.

Bij mijn ontwaken kon ik aan haar gezigt zien, dat zij den nacht
slapeloos en in de diepste droefheid had doorgebragt. Evenwel om mij
niet te bedroeven, sprak zij van niets. Zij deed mij eenige spijzen
toedienen, en dwong mij te eten en te drinken, opdat ik, zeide zij, de
krachten terug mogt krijgen, waaraan ik behoefte had. Daarna wilde ik
heengaan; maar zij hield mij bij mijn kleed terug. „Ik zal niet dulden,”
sprak zij, „dat gij van hier gaat. Ofschoon gij er mij niets van gezegd
hebt, ben ik overtuigd de oorzaak te zijn van het ongeluk dat gij u
berokkend hebt. De smart, die ik daarover gevoel, zal mij niet toelaten
lang meer te leven; maar vóór mijnen dood, moet ik nog ééne zaak
volbrengen, waartoe ik in uw belang heb besloten.” Daarop liet zij een'
kadi en getuigen komen, en deed eene acte opmaken, waarbij zij mij al
hare goederen vermaakte. Vervolgens opende zij een' groote koffer,
waarin zich al de beurzen bevonden, welke ik haar van het begin onzer
kennismaking af geschonken had. „Zij zijn hier nog allen in haar
geheel,” zeide zij, „ik heb er niet eene van geopend; zie hier den
sleutel van het koffer, gij zijt er meester over.” Ik bedankte haar voor
hare belangelooze edelmoedigheid. „Wat ik voor u doe,” antwoordde zij,
„is weinig, en ik zal niet te vreden zijn vóór dat ik sterf, om u een
bewijs te geven, hoezeer ik u bemin.” Ik bezwoer haar, bij alles wat
de liefde kan ingeven, een zoo noodlottig besluit te laten varen, maar
ik kon haar van dit denkbeeld niet terugbrengen; het verdriet, mij
éénhandig te zien, berokkende haar eene ziekte, waaraan zij na verloop
van vijf of zes weken bezweek. Ik was langen tijd ontroostbaar over
haar verlies, en het koren, dat gij de goedheid hebt gehad voor mij te
verkoopen, maakte een gedeelte uit van de goederen, die bij haren dood
in mijn bezit kwamen.

Hetgeen ik u heb medegedeeld,” besloot de jonge man van Bagdad, „moet
mij bij u verontschuldigen, dat ik met mijne linkerhand heb gegeten; ik
ben u zeer verpligt voor de moeite, die gij u om mijnentwil gegeven
hebt. Uwe trouw kan ik niet genoegzaam erkennen, en daar ik, hoe groot
ook mijne verteringen waren, Allah zij geloofd, nog goederen genoeg
bezit, verzoek ik u, de gelden, die gij onder uwe berusting hebt, als
een geschenk van mij aan te nemen. Bovendien, daar ik na het gebeurde
niet in Caïro kan blijven, en dit voor altoos wil verlaten, heb ik u nog
een voorstel te doen, of gij namelijk genegen zijt, mij op mijne reis te
vergezellen en voor gezamentlijke rekening handel te drijven?”

Dit voorstel,” vervolgde de Christen koopman, „was te voordeelig, dan
dat ik het niet met dankbaarheid aannam. Ik bedankte den jongen koopman
voor zijn geschenk en voor den prijs, dien hij op mijn gezelschap
stelde, terwijl ik hem verzekerde dat zijne belangen mij steeds even
dierbaar als die van mij zelven zouden zijn.

Wij stelden den dag tot ons vertrek vast, en toen deze aangebroken was,
begaven wij ons op weg. Na Syrië en Mesopotamië te zijn doorgetrokken,
doorreisden wij geheel Perzië, en na ons in verscheidene steden
te hebben opgehouden, zijn wij, sire, eindelijk in uwe hoofdstad
aangekomen. Eenigen tijd geleden gaf de jonge koopman mij te kennen, dat
hij plan had naar Perzië terug te keeren en zich aldaar te vestigen.
Wij maakten onze rekening op, en scheidden zeer voldaan over elkander.
Ziedaar de geschiedenis, die ik u had te vertellen: vindt uwe majesteit
ze niet wonderlijker, dan die van den gebogchelde?”

       *       *       *       *       *

Op deze woorden berstte de sultan van Cachgar in toorn tegen den
Christen koopman los: „Gij zijt wel onbeschaamd mij eene geschiedenis te
durven verhalen, die mijne aandacht zoo weinig waardig is, en deze te
vergelijken met die van mijnen gebogchelde. Hoe kunt gij mij voorpraten,
dat de weinig beteekenende avonturen van een' jongen losbol wonderlijker
zijn dan die van mijnen hofnar? Om mij over zijnen dood te wreken, zal
ik u alle vier doen ophangen.”

Nu wierp de Muzelmansche koopman zich verschrikt voor de voeten des
sultans. „Sire,” sprak hij, „ik smeek uwe majesteit haren geregten toorn
te bedwingen, mij aan te willen hooren, en ons alle vier genade te
schenken, indien de geschiedenis, welke ik uwer majesteit zal vertellen,
boeijender is dan die van den bogchel?” „Ga uw' gang dan,” antwoordde de
sultan, „laat hooren!” De Muzelman nam nu het woord op, en verhaalde de
volgende geschiedenis.


GESCHIEDENIS, VERHAALD DOOR DEN MUZELMANSCHEN KOOPMAN, MAGAZIJNMEESTER
VAN DEN SULTAN VAN CACHGAR.

„Sire, gisteren werd ik door een aanzienlijk heer alhier uitgenoodigd op
de bruiloft van eene zijner dochters. Ik bleef niet in gebreke, mij op
het bepaalde uur ten zijnent te begeven, en vond daar een gezelschap
van geleerden, raadslieden en andere zeer hooggeplaatste personen.
Na de gewone pligtplegingen werden wij aan tafel genoodigd, die met
de uitgezochtste geregten overladen was. Ieder at en dronk naar zijn
verlangen. Van alle spijzen vond een schotel met ragout, toebereid met
knoflook, eenen bijzonderen aftrek. Daar wij echter bemerkten, dat een
der gasten dien schotel onaangeroerd liet, ofschoon deze voor hem stond,
noodigden wij hem uit, ons voorbeeld te volgen en toe te tasten. „Ik
zal mij wel wachten,” antwoordde hij, „eenige ragout te proeven, die met
knoflook is toebereid; ik heb nog niet vergeten, wat mij het nuttigen
daarvan eens berokkend heeft.” De gastheer nam met deze verklaring
echter geen genoegen, en zeide: „Doet gij op deze wijze mijne tafel
eer aan? De ragout is uitmuntend, bewijs mij de gunst er van te eten,
zooals alle anderen, en wees niet zoo zonderling.” „Heer,” antwoordde de
gast, een koopman uit Bagdad, „geloof niet dat eene gril mij aldus doet
handelen; ik wil u wel gehoorzamen, indien gij het volstrekt wilt, doch
onder beding, dat ik daarna mijne handen veertig maal kan wasschen in
loogzout, veertig maal met de as van die zelfde plant, en even dikwijls
met zeep. Gij zult mij dit zonderlinge beding ten goede houden, indien
ik u zeg, dat ik door eenen eed gebonden ben geen knoflook te eten, dan
op de bovengenoemde voorwaarde.”

De gastheer, die den koopman van Bagdad niet wilde ontslaan om van
zijne ragout met knoflook te eten, gelastte een' zijner bedienden een
bekken met water en loogzout, een ander met as van de zelfde plant, en
een derde met zeep en water te brengen, ten einde zijn gast zich zou
kunnen wasschen, zoo dikwijls als hij mogt goedvinden. Vervolgens wendde
hij zich tot den koopman en zeide: „Doe als wij en eet. Het loogzout, de
as van de zelfde plant en de zeep zullen u niet ontbreken.”

De koopman, verstoord wegens den dwang die hem werd aangedaan, strekte
de hand uit, nam een klein stukje, dat hij bevende aan zijnen mond
bragt, en at dit met blijkbaren tegenzin op. Maar wat ons nog meer
verwonderde, wij bespeurden thans voor het eerst, dat hij slechts vier
vingers en geen' duim aan zijne hand had, waarop niemand onzer tot dus
verre gelet had, hoewel wij hem van andere spijzen hadden zien nemen.
De gastheer nam terstond het woord op: „Gij hebt geen' duim,” zeide
hij, „door welk toeval hebt gij dien verloren? Het komt mij voor, dat
dit bij eene vrij zonderlinge gelegenheid heeft plaats gehad, vreemd
genoeg om het gezelschap met het verhaal daarvan te vermaken.” „Heer,”
antwoordde hij, „niet slechts aan mijne regterhand, maar ook aan de
linker ontbreekt de duim!” Nu liet hij ons om zijne woorden te staven,
ook zijne linkerhand zien. „En dit is nog niet alles,” vervolgde hij,
„ook de groote teenen ontbreken aan mijne voeten. Gij kunt mij gerust
gelooven. De verminking heeft plaats gehad op eene tot dusverre
ongehoorde wijze, die ik, indien gij het geduld hebt mij aan te hooren,
bereid ben u te verhalen, en die evenzeer uwe verwondering als uw
medelijden zal opwekken. Doch veroorloof mij eerst mijne handen te
wasschen.” Dit zeggende, stond hij van tafel op, en na zich de handen
honderd twintig maal gewasschen te hebben, nam hij weder plaats, en
verhaalde ons zijne geschiedenis op de volgende wijze.

„Gij moet weten, mijne heeren, dat ik geboren ben te Bagdad, onder de
regeering van den kalif Haroun-al-Raschid. Mijn vader ging door voor
een' der rijkste kooplieden dier stad. Doch daar hij op grooten voet
leefde, zich aan vele buitensporigheden overgaf, en zijne zaken slecht
bestuurde, liet hij mij bij zijn overlijden, in plaats van een groot
vermogen, meer schulden dan geld na, zoodat ik met overleg en zuinigheid
te werk moest gaan, om zijne eer op te houden. Ik slaagde er echter in
al zijne nagelaten schulden te voldoen en door vlijt en oppassendheid
namen mijne zaken allengskens een' gunstigen keer.

Op zekeren dag, dat ik mijnen winkel opende, reed eene dame, op een'
muilezel gezeten en vergezeld door een' gesnedene en twee slavinnen,
voorbij. Zij hield in de nabijheid stil, en liet zich, geholpen door den
gesnedene die haar de hand bood, van haren ezel glijden. „Heb ik u niet
gezegd, mevrouw,” sprak deze tot haar, „dat wij te vroeg zouden komen;
gij ziet dat er nog niemand op den berestein is; indien gij mij hadt
willen gelooven, zoo zoudt gij u de moeite hebben gespaard van te moeten
wachten.” Zij zag overal rond, en bemerkende dat er werkelijk nog geen
enkele winkel buiten de mijne geopend was, naderde zij, groette mij en
verzocht ten mijnent te mogen uitrusten, tot dat de kooplieden gekomen
zouden zijn. Ik beantwoordde haren groet met de verschuldigde
beleefdheid.

De dame zette zich in mijnen winkel neder, en bespeurende dat er, buiten
mij en den gesnedene, geen enkele man op den berestein was, ontsluijerde
zij haar gelaat om lucht te scheppen. Van bewondering opgetogen over
hare schoonheid, kon ik van dat oogenblik af mijne oogen niet meer van
haar afwenden. Ook dacht mij, dat mijne oplettendheid en bewondering
haar niet ongevallig waren, want eerst toen de vrees van door anderen
gezien te worden haar daartoe verpligtte, bedekte zij haar gelaat.

Nadat zij haren sluijer had laten vallen, gaf zij mij te kennen, dat
zij eenige zeer schoone en rijke stoffen zocht, welke zij mij opnoemde,
vragende of ik daarvan voorzien was. „Helaas, mevrouw,” antwoordde
ik, „ik ben een nog jong koopman, die zijne zaken eerst kort geleden
begonnen heeft, niet rijk genoeg een' zeer grooten voorraad op te slaan.
Het is voor mij eene groote teleurstelling, niets in mijnen winkel te
hebben, van hetgeen gij op den berestein zoekt, doch ten einde u de
moeite te besparen om van magazijn tot magazijn te gaan, zal ik met uw
goedvinden, zoodra de kooplieden er zijn, de stoffen, die gij verlangt,
bij hen halen. Zij zullen mij den naasten prijs opgeven, en gij kunt
hier uwe inkoopen doen, zonder dat gij er een' voet verder om behoeft te
verzetten.” Zij stemde hierin toe, en ik had een onderhoud met haar, dat
zoo lang duurde als ik haar kon doen gelooven, dat de kooplieden, bij
wie ik mij moest vervoegen, zich nog niet op den berestein bevonden.
Ik was niet minder opgetogen over hare geestelijke vermogens dan over
haar schoon gelaat; doch eindelijk moest ik dit genoegelijk onderhoud
afbreken. Ik ging de stoffen halen, welke zij mij had opgenoemd, en toen
zij daaruit naar haar genoegen eene keus had gedaan, maakten wij den
prijs op, welk eene waarde bedroeg van vijf duizend zilveren drachmen.
Van het door haar gekochte werd een pak gemaakt, en zulks aan den
gesnedene gegeven, die het onder zijnen arm nam. De dame stond nu op,
nam afscheid van mij en vertrok. Ik volgde haar met mijne oogen, tot dat
zij de poort van den berestein bereikt, en haren muilezel bestegen had.

Zoodra zij echter uit mijn gezigt verdwenen was, bemerkte ik, dat de
liefde mij eene groote fout had doen begaan. Mijn geest was daardoor
zoo in verwarring gebragt, dat ik er niet eens op had gelet, dat zij
heenging zonder mij te betalen, en dat ik haar zelfs niet gevraagd had,
wie zij was of waar zij woonde. Ik zag evenwel in, dat ik jegens
verscheidene kooplieden voor eene aanzienlijke som verantwoordelijk
was, en dat zij er misschien niet best mede gediend zouden zijn, lang
naar hun geld te wachten. Ik ging mij daarom bij hen zoo goed mogelijk
verontschuldigen, zeggende, dat de dame zeer goed bij mij bekend was.
Zoo kwam ik in mijnen winkel terug, even verliefd, als bezwaard over
mijne groote schuldvordering aan eene mij geheel onbekende schoone.

Ik had, mijne heeren,” vervolgde de koopman van Bagdad, „mijne
schuldeischers verzocht, acht dagen geduld te hebben. Toen de achtste
dag daar was, bleven zij niet in gebreke bij mij op voldoening aan te
dringen. Ik bad hen mij nogmaals een uitstel van ééne week te verleenen,
waarin zij eindelijk bewilligden. Doch reeds den volgenden dag, zag ik
de dame op haren muilezel gezeten aankomen, op het zelfde vroege uur als
den voorgaanden keer.

Zij ging regt op mijnen winkel aan. „Ik heb u een weinig laten wachten,”
zeide zij, „maar eindelijk breng ik u het geld voor de stoffen, die ik
voor eenige dagen heb medegenomen; zend het naar den wisselaar, opdat
hij zien moge of de munt goed is en de som uitkomt.” Ik begaf mij met
den gesnedene derwaarts, en bevond dat de rekening in orde was. Daarna
smaakte ik andermaal het geluk, mij met de dame te onderhouden, tot dat
al de winkels op den berestein geopend waren. Hoewel ons gesprek slechts
over dagelijksche zaken liep, wist zij daaraan echter eene geheel nieuwe
wending te geven, waaruit mij bleek, dat ik bij ons eerste onderhoud
juist geoordeeld had, en dat zij uitmuntende verstandelijke vermogens
bezat.

Toen de andere kooplieden hunne winkels geopend hadden, haastte ik
mij, mijne schulden af te doen, en het kostte mij geene moeite hen te
bewegen, mij weder andere stoffen toe te vertrouwen, waarnaar de dame
mij gevraagd had. Ik nam daarvan voor duizend goudstukken, en de schoone
koopster liet deze andermaal wegdragen, zonder te betalen en zonder mij
iets te zeggen of zich bekend te maken. Dit verwonderde mij, want van
hare zijde waagde zij niets, terwijl zij mij liet borg blijven bij de
kooplieden, zonder dat ik de minste zekerheid van betaling had. Het is
waar, zij had mij eene aanzienlijke som voldaan, maar die zij mij
schuldig bleef, was nog veel grooter. Mogt het eene bedriegster zijn, en
zij de eerste som slechts hebben betaald om mij te beter op te ligten,
dan was ik een verloren man, want de kooplieden kenden haar niet, en
zouden zich alleen aan mij houden. Hoe sterk ook mijne liefde was,
kon ik toch dergelijke onrustwekkende gedachten niet geheel van mij
afzetten, en toen er nu eene volle maand verliep, zonder dat de dame
iets van zich liet hooren of zien, begon ik wezentlijk te denken, dat
zij mij had afgezet.

De kooplieden verloren hun geduld: zij verklaarden niet langer te willen
wachten, en ik stond op het punt al het mijne te verkoopen, ten einde
hunne schuldvorderingen te voldoen, toen de dame eindelijk weder op een'
vroegen morgen aan mijnen winkel kwam. „Neem uw goudgewigt,” zeide zij
bij het inkomen, „om het goud te wegen, dat ik voor u heb medegebragt.”
Deze woorden maakten een einde aan mijne vrees, en deden mijne liefde
verdubbelen. Alvorens mij de goudstukken toe te tellen, deed zij mij
onderscheidene vragen, onder anderen of ik reeds gehuwd was, waar ik
ontkennend op antwoordde. Toen gaf zij het goud aan den gesnedene, en
zeide tot hem: „Verleen mij uwe bemiddeling om onze zaak af te doen.”
De gesnedene begon te lagchen, en mij ter zijde nemende, liet hij mij
het goud wegen. Terwijl ik hiermede bezig was, fluisterde hij mij in
het oor: „Vergis ik mij niet, dan bemint gij mijne meesteres, en het
verwondert mij, dat gij den moed niet hebt, haar dit te zeggen; want
zij bemint u niet minder sterk dan gij haar. Geloof niet, dat zij uwe
stoffen noodig heeft, zij komt nergens anders om hier, dan omdat zij in
eene vurige liefde voor u ontstoken is. Daarom ook vroeg zij u, of gij
gehuwd waart. Gij behoeft slechts te spreken, en indien gij wilt, zal
het alleen van u afhangen, haar tot vrouw te hebben.” „Ik zal niet
ontkennen,” antwoordde ik hem, „dat ik reeds van het eerste oogenblik,
dat ik haar zag, liefde voor uwe meesteres heb opgevat, maar ik durfde
niet op het geluk hopen, haar te zullen behagen. Ik ben intusschen
geheel ter harer beschikking; wat zij wenscht, zal steeds mijn' wensch
zijn; en wat u betreft, de tijd zal komen, dat ik de dienst, die gij mij
thans bewijst, dankbaar zal weten te vergelden.” Ik ging inmiddels voort
het goud te wegen, en terwijl ik dit weder in den zak deed, wendde de
gesnedene zich tot zijne meesteres, en zeide tot haar, dat ik voldaan
was. Dit was het woord dat zij met elkander afgesproken hadden; de dame
stond op en vertrok, terwijl zij mij toevoegde, dat zij den gesnedene
tot mij zou zenden, en ik niets anders te doen had, dan na te komen,
hetgeen hij mij uit haren naam zeggen zou.

Zoodra de dame vertrokken was, bragt ik aan de kooplieden het goud,
dat ik hun schuldig was, en gedurende eenige dagen zag ik met groot
verlangen de komst van den gesnedene te gemoet. Eindelijk kwam hij. Ik
bewees hem de meest mogelijke vriendschap, en vroeg met belangstelling
naar tijding van zijne meesteres. „Gij zijt,” antwoordde hij, „de
gelukkigste der minnaars, want zij is ziek van liefde. Zij hijgt van
verlangen om u te zien, en indien zij over hare handeling vrij kon
beschikken, zou zij u komen opzoeken, en met vreugde haar geheele leven
bij u doorbrengen.” „Ik kon wel merken,” hernam ik, „dat zij van eene
aanzienlijke familie is.” „Hierin hebt gij u niet bedrogen,” antwoordde
de gesnedene, „zij is de eerste gunstelinge van Zobeïde, de gemalin van
den kalif, welke haar te meer lief heeft, omdat zij haar van hare
kindschheid af heeft opgevoed. Zij verlaat zich geheel op haar bij alle
inkoopen, die zij doen wil. Omtrent haar plan van te huwen, heeft zij
aan de gemalin van den beheerscher der geloovigen te kennen gegeven, dat
zij de oogen op u heeft laten vallen, en hare toestemming gevraagd.
Zobeïde heeft haar geantwoord, dat zij er in bewilligde, maar dat zij u
eerst wilde zien om te kunnen beoordeelen, of hare gunstelinge eene
goede keuze had gedaan, terwijl zij in dat geval de kosten van haar
huwelijk dragen, en voor haren uitzet zorgen zou. Gij kunt daarom van uw
geluk zeker zijn. Daar gij aan de favorite behaagt, zult gij dit ook aan
hare meesteres, want deze wil niets anders dan haar genoegen geven, en
hare keuze geheel vrij laten. Gij hebt u dus slechts naar het paleis te
begeven, en ik heb last u daartoe uit te noodigen; neem nu een spoedig
besluit.” „Dat is reeds genomen,” sprak ik, „ik ben bereid u overal
te volgen, waar gij mij wilt heen brengen.” „Dat is in zoo verre goed
en wel,” hernam de gesnedene, „maar gij weet, dat het aan geen' man
geoorloofd is, in de vrouwenvertrekken van het paleis te vertoeven. De
favorite heeft hare maatregelen genomen om er u in het geheim binnen
te brengen; doch van uwen kant wordt voorzigtigheid en geheimhouding
vereischt, daar bij eene ontdekking uw leven op het spel staat.”

Ik verzekerde hem dat ik alles zou nakomen, wat mij bevolen werd. „Zorg
dan,” zeide hij, „heden met het vallen van den avond in de moskee te
zijn, welke Zobeïde aan den oever van den Tigris heeft laten bouwen, en
blijf daar tot dat men u komt halen.” Ik bewilligde in alles wat hij
verlangde, zag den avond met ongeduld te gemoet, en vertrok zoodra het
donker begon te worden. Ik woonde het avondgebed in de moskee bij, en
bleef daar, nadat reeds alle geloovigen vertrokken waren.

Weldra zag ik eene boot naderen, die door gesnedenen geroeid werd. Zij
landden en bragten onderscheidene groote koffers in de moskee, waarna
zij op één na weder vertrokken, in wien ik weldra den mij bekenden
gesnedene herkende. Vervolgens zag ik ook de dame binnen komen. Ik ging
haar te gemoet, en betuigde haar dat ik gereed was hare bevelen te
ontvangen. „Wij hebben geen' tijd te verliezen,” gaf zij ten antwoord,
opende een' der koffers en beval mij daarin te gaan liggen. „Dit,”
voegde zij er bij, „is noodig tot ons beider veiligheid. Vrees niet,
en laat verder alles aan mij over.” Ik was te ver gegaan, om terug te
treden en deed dus zoo als mij gezegd werd. Zij sloot den koffer, en
stak den sleutel bij zich. De gesnedene, haar vertrouwde, riep nu de
anderen terug; liet hen den koffer weder in de boot dragen, en scheepte
zich met zijne meesteres in. Naauwelijks was deze aan boord, of de
roeijers stelden zich in beweging, om mij naar het verblijf van Zobeïde
te brengen.

Gedurende dit watertogtje maakte ik in mijnen koffer de ernstigste
opmerkingen, en het gevaar waarin ik verkeerde in overweging nemende,
had ik berouw mij daaraan te hebben blootgesteld. Ik bad en deed
geloften van niet weder zoo dwaas te zullen zijn; maar deze kwamen te
laat: ik was nu eenmaal in het schuitje en moest mij laten roeijen.
De boot legde bij de Waterpoort van het paleis des kalifs aan; en de
koffers werden naar binnen gedragen in het vertrek van den opperste der
gesnedenen, die belast was niets den harem te laten binnen gaan, zonder
een gestreng onderzoek. Deze officier had zich reeds ter rust begeven;
men moest hem dus gaan wekken. Ontstemd, omdat men hem in zijnen slaap
gestoord had, beknorde hij de favorite, dat zij zoo laat terugkwam. „Gij
zult er,” zeide hij, „zoo gemakkelijk niet afkomen, als gij u welligt
voorstelt; niet een van deze koffers zal doorgaan, voor dat ik ze heb
doen openen en den inhoud onderzocht.” Te gelijker tijd beval hij den
gesnedenen, ze stuk voor stuk bij hem te brengen. Zij maakten een begin
met den koffer, waarin ik mij bevond, namen dien op, en bragten ze voor
hem. Bij deze handelwijze werd ik door een' onuitsprekelijken schrik
bevangen; ik dacht dat het laatste oogenblik mijns levens daar was.

De gunstelinge, welke den sleutel in haar bezit had, weigerde dien af
te geven, en betuigde niet te zullen dulden, dat deze koffer geopend
werd. „Gij weet zeer goed,” zeide zij, „dat ik niets laat komen dan
voor Zobeïde, uwe en mijne meesteres, en deze koffer in het bijzonder
bevat kostbaarheden, welke mij door nieuw aangekomen kooplieden zijn
toevertrouwd. Ook zijn er eenigen flesschen in met water uit de bron
Zemzem, van Mekka naar hier gebragt. Zoo iemand het ongeluk had, daar
eene van te breken, dan zouden de andere koopwaren daardoor bedorven
worden, en gij er verantwoordelijk voor zijn. De gemalin van den
beheerscher der geloovigen zou zich weten te wreken over uw beleedigend
wantrouwen.” Om kort te gaan, zij sprak op een' zoo fermen toon, dat de
opperste der gesnedenen den moed niet had, op het openen der koffers
verder aan te houden, ofschoon hij ten dien aanzien in zijn goed regt
was. „Laat ze dan doorgaan,” sprak hij in toorn, „ga!” Men opende nu het
verblijf der vrouwen, en droeg er al de koffers binnen.

Naauwelijks was dit geschied, of ik hoorde roepen: „De kalif, de kalif!”
Dit deed mijnen angst zoo hoog klimmen, dat het mij nog dikwijls
verwondert, toen niet van schrik te zijn gestorven. Intusschen kwam de
kalif werkelijk. „Wat brengt gij toch in die koffers hier binnen?” vroeg
hij aan de favorite. „Beheerscher der geloovigen,” antwoordde zij, „het
zijn nieuw aangekomen stoffen, welke de gemalin van uwe majesteit
wenscht te bezigtigen.” „Doe open,” hernam de kalif haastig, „ik moet
die ook eens zien.” Zij wilde zich verontschuldigen, door op te merken
dat de koffers slechts vrouwenzaken bevatten, en hij daardoor zijne
gemalin van het vermaak zou berooven, er hem mede te verrassen. „Doe,
wat ik u gezegd heb,” hernam de kalif, „ik beveel het!” Nogmaals hield
zij hem voor, dat indien zijne majesteit haar hiertoe dwong, zij dan
aan hare verpligting omtrent hare meesteres te kort deed en haren toorn
te vreezen zou hebben. „Neen!” hernam hij, „ik beloof u, dat zij u
deswegens niet het minste verwijt zal doen. Open de koffers en laat mij
niet langer wachten.”

Zij moest gehoorzamen, en ik verkeerde in eene vreeselijke spanning en
angst. De kalif zette zich neder, en de favorite liet alle koffers, den
eenen na den anderen, voor hem brengen, en sloot die open. Ten einde dit
werk op de lange baan te schuiven, maakte zij hem opmerkzaam op de
schoonheid van ieder stuk, dat zij ontpakte. Zij wilde op die wijze zijn
geduld uitputten, doch dit mislukte haar.

Daar echter haar belang, even zeer als het mijne, vorderde, den koffer
niet te openen, waarin ik mij bevond, maakte zij ook geene haast dezen
te laten voorbrengen, doch ook dit baatte niet. „Laat ons gedaan maken,”
sprak de kalif, „en nog zien wat deze laatste kist bevat.” Ik gevoelde
op dat oogenblik naauwelijks meer of ik nog leefde, dan reeds dood was,
het dreigende gevaar verpletterde mij.

Toen de gunstelinge van Zobeïde zag,” vervolgde de koopman van Bagdad,
„dat de kalif volstrekt begeerde, dat zij den koffer, waarin ik was, zou
openen, zeide zij: „Wat eindelijk nog deze koffer betreft, zoo moet ik
uwe majesteit smeeken, mij de gunst toe te staan, die niet te openen,
dan in tegenwoordigheid van mijne meesteres. Er zijn zaken in, waarmede
zij eene verrassing voorheeft, die ik niet mag openbaren.” „Dat zij
dan zoo,” sprak de kalif, „ik ben thans voldaan; laat den koffer
wegbrengen.” Zij liet dien nu dadelijk opnemen en op hare kamer
plaatsen. Hier begon ik weder vrijer adem te halen.

Zoodra de gesnedenen, die den koffer gedragen hadden, waren heên
gegaan, haastte mijne beminde zich hem te ontsluiten. „Kom” sprak zij,
mij met den vinger naar de deur van eene bovenkamer wijzende, „klim
dien trap op en blijf mij daar wachten.” Zij sloot de deur achter mij
digt, en niet zoodra was dit geschied, of de kalif trad binnen en zette
zich op den zelfden koffer neder, welke ik een oogenblik te voren
verlaten had. De aanleiding tot dit bezoek kwam echter voort uit eene
nieuwsgierigheid, waarbij ik niet betrokken was. De monarch wilde aan
de favorite eenige vragen doen, over hetgeen zij in de stad gezien en
opgemerkt had. Dit onderhoud duurde eenen geruimen tijd. Eindelijk stond
hij op, en begaf zich naar zijn vertrek.

Naauwelijks was de gunstelinge van Zobeïde vrij in hare handelingen of
zij kwam mij opzoeken, en verontschuldigde zich wegens al de angsten,
welke zij mij had veroorzaakt. „Mijne bezorgdheid,” zeide zij tot mij,
„was niet minder groot dan de uwe zijn kon. Gij behoeft daaraan niet te
twijfelen, want ik leed voor u en voor mij zelve, daar wij bij eene
ontdekking een gelijk gevaar liepen. Menigeen zou in mijne plaats den
moed niet gehad hebben, om zich uit eene zoo netelige zaak te redden.
Er behoorde daartoe niet minder onverschrokkenheid dan tegenwoordigheid
van geest; of liever, men moet eene liefde hebben, zoo als ik u die
toedraag, ten einde daarin de kracht te putten, om uit zulk eene
ongelegenheid te geraken. Doch stel u gerust, er is thans niets meer te
vreezen.” Na een teeder onderhoud van meer dan een uur, zeide zij: „Het
is thans tijd, dat gij rust neemt, ga dus te bed. Ik zal niet in gebreke
blijven u morgen aan Zobeïde, mijne meesteres, voor te stellen. Zij
heeft den dag geheel vrij, want de kalif bezoekt haar alleen 's avonds.”
Hierdoor gerustgesteld, sliep ik dien nacht vrij goed, en werd mijn'
slaap nu en dan gestoord, het waren slechts aangename beelden, die mij
bezig hielden, mij ingegeven door de hoop, weldra in het gerust bezit
te zullen zijn van eene gade, die zoo schoon en zoo verstandig was.

Den volgenden morgen kwam de gunstelinge van Zobeïde reeds vroegtijdig,
ten einde mij te onderrigten, hoe ik mij in tegenwoordigheid van hare
meesteres moest gedragen. Zij stelde mij de vragen voor, welke deze
waarschijnlijk tot mij rigten zou, en gaf mij de daarop passende
antwoorden in den mond. Na dit onderrigt bragt zij mij in eene zeer
prachtige zaal. Ik was daar nog niet lang geweest, toen twintig reeds
bejaarde, doch rijk gekleede slavinnen uit het vertrek van Zobeïde, dat
aan de zaal grensde, binnentraden. Zij schaarden zich aan twee rijen ter
zijde van den troon, die zich in het midden der zaal bevond. Twintig
andere jonge slavinnen, die op gelijke wijze doch smaakvoller gekleed
waren, volgden haar. Te midden van deze laatsten bevond zich Zobeïde,
kenbaar aan hare majestueuse gestalte, en door een schat van paarlen en
edelgesteenten, welke zij droeg. Zij nam plaats op den troon, en mijne
beminde bleef aan hare regterzijde staan, terwijl de overige slavinnen
zich op een' eerbiedigen afstand hielden.

Zoodra de gemalin van den beheerscher der geloovigen zich op den troon
had gezet, gaven de slavinnen, die het eerst in de zaal waren gekomen,
mij een teeken, dat ik nader moest treden. Ik ging door de beide rijen
welke zij vormden en mij voor den troon nederwerpende, raakte ik met
mijn hoofd het tapijt aan, waarop de voeten van de vorstin rustten. Zij
beval mij op te staan, en bewees mij de eer naar mijnen naam, naar mijne
familie en naar den staat van mijn vermogen te vragen, waaraan ik zeer
ten haren genoegen voldeed. „Ik ben zeer verblijd,” zeide zij, „dat
mijne dochter, want als zoodanig beschouw ik haar, eene keus gedaan
heeft, waarover ik tevreden kan zijn; en geef dus mijne toestemming tot
uw huwelijk. Ik zelve zal de toebereidselen voor uwe bruiloft in orde
doen maken; maar vooraf gevoel ik behoefte mijne dochter nog tien dagen
alleen te bezitten. Inmiddels zal ik met den kalif spreken, en zijne
toestemming tot uw huwelijk verwerven. Gij kunt zoo lang hier blijven,
men zal zorg voor u dragen.” Ik bleef dus tien dagen in den harem van
den beheerscher der geloovigen verborgen, en moest gedurende al dien
tijd het bijzijn van de gunstelinge missen. Men onthaalde mij echter op
hare bevelen zoo goed, dat ik overigens alle reden tot tevredenheid had.

Zobeïde onderhield intusschen den kalif over haar voornemen, om hare
favorite uit te huwelijken. Deze liet haar daarin geheel vrij, en stond
bovendien eene zeer groote som als huwelijks uitzet toe. Toen de tien
dagen verloopen waren, deed Zobeïde het huwelijks-kontrakt opmaken,
en de toebereidselen voor de bruilofts-dagen in orde brengen. De
muzijkanten, dansers en danseressen werden ontboden, en gedurende negen
dagen heerschte er in het paleis eene onafgebroken vreugde. Op den
tienden dag, die tot sluiting van het huwelijksfeest bestemd was, bragt
men mijne aanstaande en mij, ieder in een bad. Tegen den avond werd ons
een soupée voorgezet, bestaande uit de keurigste geregten, waaronder ook
eene ragout voorkwam, die even als deze met knoflook was toebereid. Zij
smaakte mij zoo lekker, dat ik de andere spijzen bijna onaangeroerd
liet. Maar van tafel opstaande, droogde ik tot mijn groot ongeluk alleen
mijne handen af, in plaats van die te wasschen, een verzuim waaraan ik
mij nooit te voren had schuldig gemaakt.

Intusschen werden de feestelijkheden voortgezet. Alles was prachtig
verlicht. De muzijk liet zich hooren, men danste en rigtte spelen aan,
en het geheele serail weêrgalmde van vreugdekreten. Men bragt mij en
mijne vrouw in eene groote zaal, waar men ons op twee troonen deed
plaats nemen. Slavinnen deden mijne echtgenoote onderscheidene malen van
kleed verwisselen, en blanketten haar gelaat op verschillende wijzen,
zoo als dit op den huwelijksdag gebruikelijk is; telken male als zij van
gewaad veranderd had, kwam men haar aan mij voorstellen.

Nadat al deze plegtigheden waren afgeloopen, bragt men ons in de
bruidskamer. Zoodra wij ons daar alleen bevonden, naderde ik mijne
echtgenoote om haar te omhelzen; maar in plaats van mijne liefde te
beantwoorden, stootte zij mij met kracht van zich af, en slaakte zulke
vreeselijke kreten, dat weldra al de vrouwen van den harem kwamen
toeschieten, om te vernemen wat haar deerde. Wat mij betreft, mijne
verbazing was zoo groot, dat ik de kracht niet had, naar de oorzaak
van dit zonderlinge gedrag mijner gade te vragen; ik dacht, dat zij
plotseling krankzinnig was geworden. „Lieve zuster!” zeiden de vrouwen,
welke kwamen binnenstroomen, „wat is u toch overkomen in de weinige
oogenblikken sedert wij u verlaten hebben? Zeg het ons, opdat wij u
helpen mogen.” „Neemt,” schreeuwde zij, „dien onwellevenden man van voor
mijne oogen weg!” „Maar! mevrouw,” sprak ik, „waardoor heb ik het
ongeluk gehad uwen toorn op mij te laden?” „Gij zijt zeer onwellevend,”
antwoordde zij in woede, „gij hebt knoflook gegeten, en uwe handen niet
gewasschen! Gelooft gij, dat ik zoo iemand tot man wil hebben? Werpt
hem op den grond,” vervolgde zij, zich tot de vrouwen wendende, „en dat
men mij een bollepees brenge!” De slavinnen grepen mij aanstonds aan,
wierpen mij ter neder, en terwijl sommigen mij bij de armen, anderen bij
de voeten vasthielden, sloeg mijne vrouw, welke op hare wenken bediend
was geworden, mij aller ongenadigst met den bollepees, zoo lang, tot
haar de krachten ontbraken. Toen zeide zij tot de vrouwen: „Nu weg met
hem naar den regter, opdat deze hem de hand, waarmede hij
knoflook-ragout heeft gegeten, doe afhouwen.”

Op deze woorden, riep ik uit: „Groote Profeet! Ik ben gevoelloos en
verbrijzeld door de ontvangen slagen, en tot overmaat van leed,
veroordeelt men mij nog, om de hand te worden afgehouwen! En waarom?
Omdat ik van eene knoflook-ragout gegeten en verzuimd heb, mijne handen
te wasschen. De drommel moge de knoflook-ragout halen! Verwenscht zij de
kok, die ze toebereid, en hij die ze mij voorgediend heeft!”

Al de vrouwen,” vervolgde de koopman van Bagdad, „die mij duizend slagen
met den bollepees hadden zien toedienen, gevoelden medelijden met mij,
toen zij hoorden zeggen, dat mij ook nog de hand zou worden afgekapt.
„Lieve zuster,” zeiden zij tot mijne vrouw, „gij drijft uwe gevoeligheid
te ver. Deze man heeft, het is waar, getoond dat hij zich niet
betamelijk weet te gedragen, hij heeft de achting vergeten, welke
hij aan eene dame van uwen rang verschuldigd is; maar wij smeeken u,
daar verder geen acht op te slaan, en hem te vergeven.” „Ik ben nog
niet voldaan,” hernam mijne vrouw, „ik wil dat hij zal leeren, zich
behoorlijk te gedragen, en dat het hem altoos zal heugen ragout met
knoflook te hebben gegeten, zonder daarna zijne handen te wasschen.” De
vrouwen lieten zich echter door deze weigering niet afschrikken; zij
wierpen zich voor hare voeten en kusten hare hand. „In naam van Allah,”
zeiden zij, „matig uwen toorn, en sta ons de gunst toe, die wij van u
verzoeken” Mijne echtgenoote antwoordde niet, maar zich oprigtende,
wierp zij mij duizend beleedigingen naar het hoofd, en verliet in
gramschap de kamer. Al de vrouwen volgden haar, en lieten mij alleen
achter in een' zeer beklagenswaardigen toestand, daarbij de vrees
koesterende, dat mijne vrouw ook hare laatste bedreiging verwezentlijken
zou.

Gedurende tien dagen zag ik niemand dan eene oude slavin, welke mij te
eten bragt. Ik vroeg haar naar mijne vrouw. „Zij is ziek,” beet mij
de oude slavin in het oor, „van den vergiftigen reuk, dien gij haar
hebt doen inademen. Waarom hebt gij geene zorg gedragen uwe handen te
wasschen, na eene ragout van knoflook te hebben gegeten?” „Is het
mogelijk,” dacht ik bij mij zelven, „dat die dames zoo fijngevoelig
zijn, en tevens zoo wraakzuchtig over een zoo gering vergrijp?” Mijne
liefde was echter zoo groot, dat ik mijne vrouw, hoe wreed zij ook
jegens mij gehandeld had, beklaagde, nu ik vernam dat zij ziek was.

Op zekeren dag zeide de slavin tot mij: „Uwe gade is genezen, zij gaat
heden naar het bad, en heeft mij gezegd, dat zij u morgen zal komen
zien. Heb dus tot zoo lang geduld, en denk er om, u in alles naar haren
wensch te voegen, want zij is deugdzaam, verstandig en zeer bemind bij
al de dames, welke onze veel geachte meesteres, Zobeïde, omgeven.”
Inderdaad des anderen daags kwam mijne vrouw bij mij. „Ik moet wel zeer
goed zijn,” zeide zij tot mij, „u nog te komen zien, na de beleediging,
welke gij mij hebt aangedaan. Maar ik kan er niet toe besluiten mij
geheel met u te verzoenen, vóór dat ik uw vergrijp naar verdienste
gestraft zal hebben.” Dit zeggende, klapte zij in de handen, en beval
aan de vrouwen, die binnenkwamen, mij op den grond te werpen en stevig
aan handen en voeten te binden. Nu nam zij een scheermes, en had de
wreedheid mij eigenhandig de beide duimen en de groote teenen af te
snijden. Eene der vrouwen bediende zich van een zeker kruid, dat zij
tegen de wond hield om het bloeden te stelpen; maar dit belette niet,
dat ik van smart en bloedverlies in flaauwte viel.

Toen ik van mijne bezwijming bijkwam, gaf men mij, om mijne
levensgeesten op te wekken, wijn te drinken. „Ach, mevrouw,” zeide ik
nu met eene klagende stem, „indien ik immer weder ragout met knoflook
moet eten, zoo zweer ik u, dat ik mijne handen, in plaats van éénmaal,
honderd en twintig malen zal wasschen, met loogzout, met de as van die
zelfde plant, en met zeep.” „Welnu dan,” hernam zij, „op die voorwaarde
wil ik het verledene vergeten, en met u als met mijn' man leven.”

Zie daar, mijne heeren,” vervolgde de koopman van Bagdad, zich tot het
gezelschap rigtende, „de reden, waarom ik geweigerd hebt van de ragout
met knoflook te eten, welke voor mij geplaatst was. Deze heeft mij
éénmaal eenen zoo kwaden bruiloftsnacht bezorgd, dat ik er nog de
teekens van draag.

Intusschen leefde ik na mijne herstelling en onze verzoening met mijne
vrouw zoo eendragtig, als of ik nooit knoflook-ragout gegeten had. Maar
daar ik gewoon was in vrijheid te leven, verdroot het mij weldra in het
paleis van den kalif te zijn opgesloten. Ik nam mij intusschen wel in
acht deswegens iets te laten blijken, uit vrees van mijne echtgenoote
te mishagen, en in toorn wenschte ik haar niet gaarne nogmaals te zien;
ik had aan het eerste proefje genoeg gehad. Zij scheen echter mijne
wenschen te raden, en daar zij er eveneens over dacht, zoo wist zij hare
meesteres Zobeïde te overreden, aan ons verlangen toe te geven. Eene
maand na ons huwelijk kwam zij met een groot aantal gesnedenen, die
ieder een' grooten zak met geld droegen, bij mij, en zeide: „Gij hebt
mij niets laten blijken van de verveling, welke het u baart in dit
paleis als opgesloten te zijn; ik heb dit echter opgemerkt, en het is
mij mogen gelukken het middel te vinden, om u te bevredigen. Zobeïde,
mijne meesteres, staat ons toe, dit paleis te verlaten; zie hier vijftig
duizend sequinen, die zij ons ten geschenke geeft, om ons in staat te
stellen, in de stad op een' goeden voet te kunnen leven. Neem daarvan
tien duizend, en ga heen om er een huis voor te koopen.”

Ik had voor die som weldra eene woning gevonden, en liet die prachtig
in orde brengen, waarna wij er onzen intrek namen. Wij hielden een
groot aantal slaven en slavinnen, en leefden op eenen rijken voet. Maar
deze gelukkige tijd was slechts van korten duur. Na verloop van een
jaar kreeg mijne vrouw eene ziekte, waaraan zij binnen weinige dagen
overleed. Ik had kunnen hertrouwen en te Bagdad op een' ruimen voet
blijven leven; maar de lust bekroop mij, om de wereld in te gaan.
Ik verkocht mijn huis en al mijne bezittingen, sloeg eene menigte
koopmansgoederen in, en voegde mij bij eene karavaan, die naar Perzië
ging. Van daar nam ik mijnen weg naar Samarcande, waarna ik mij in deze
stad heb neêrgezet.”

       *       *       *       *       *

Zie daar, sire,” zeide de Muzelmansche koopman tot den sultan van
Cachgar, „hetgeen de koopman van Bagdad gisteren aan ons gezelschap
vertelde.” „Deze geschiedenis,” hernam de sultan, „heeft wel iets
buitengewoons, maar zij is niet gelijk te stellen met die van den
kleinen gebogchelde.” De Joodsche doctor hierop voortredende, wierp zich
voor den vorstelijken troon, en zeide: „Sire, indien uwe majesteit de
goedheid wil hebben mij aan te hooren, zoo vlei ik mij, dat zij over de
geschiedenis, welke ik haar te vertellen heb, ten hoogste voldaan zal
zijn.” „Welnu, spreek!” zeide de sultan „maar vlei u niet dat ik u het
leven zal schenken, tenzij uwe geschiedenis verwonderlijker is dun die
van den gebogchelde.”

De Joodsche geneesheer nam nu aldus het woord op.


GESCHIEDENIS, VERHAALD DOOR DEN JOODSCHEN GENEESHEER.

„Sire, ten tijde dat ik te Damaskus in de medicijnen studeerde, kwam een
slaaf mij halen, ten einde een zieke te bezoeken bij den gouverneur der
stad. Ik haastte mij derwaarts te gaan, en men bragt mij in eene kamer
bij een jongmensch van eene schoone gestalte, doch zeer neêrslagtig
wegens de kwaal waaraan hij leed. Ik groette hem, en ging bij hem
zitten. Hij sprak echter niet; maar gaf mij met een' oogwenk te kennen,
dat hij mij wachtende en over mijne komst tevreden was. „Heer,” zeide
ik, „wees zoo goed mij de hand te geven, opdat ik uwen pols kan voelen.”
In plaats van mij de regterhand te geven, reikte hij mij de linker toe,
waarover ik mij zeer verwonderde. „Dat is,” dacht ik bij mij zelven,
„een groot bewijs van onbeleefdheid in een fatsoenlijk jongmensch, om
niet eens te weten, dat het gebruikelijk is de regter- en niet de
linkerhand den geneesheer toe te reiken.” Ik voelde hem echter den pols,
en na een recept te hebben geschreven, dat ik achterliet, groette ik hem
en ging heen.

Ik vervolgde mijne visites negen dagen, en telkens als ik hem de pols
wilde voelen, stak hij mij de linkerhand toe. Op den tienden dag bevond
ik hem vrij wel. Ik zeide hem dat hij genoegzaam hersteld was, en verder
niets te doen had, dan een bad te nemen. De gouverneur van Damaskus,
hierbij tegenwoordig, betuigde mij zijne vreugde, en om mij een bewijs
van zijne tevredenheid te geven, deed hij mij een zeer rijk kleed
omhangen, zeggende, dat hij mij tot geneesheer van het stedelijk
gasthuis benoemde en mij tevens tot zijnen lijfarts begeerde, terwijl
zijn huis en zijne tafel ten allen tijde voor mij zouden openstaan.

De jonge man gaf mij ook vele vriendschapsblijken, en hij verzocht mij,
dat ik hem naar het bad zou vergezellen. Toen wij daar kwamen, en zijne
bedienden hem ontkleed hadden, zag ik dat de regterhand hem ontbrak.
Dit had men voor mij verborgen gehouden, en mij alleen geroepen, om
de koorts, die zich sterk openbaarde, tegen te gaan. Ik kon mijne
verwondering en mijn verdriet over deze zijne verminking, die nog van
korte dagteekening scheen te zijn, niet genoeg verbergen. „Doctor,”
zeide hij tot mij, „bevreemdt het u, dat mijne regterhand is afgekapt,
gij zult u nog meer verwonderen, als gij te eeniger tijd met mijne
lotgevallen bekend zult zijn.”

Uit het bad komende, gingen wij aan tafel, en na ons eenigen tijd
onderhouden te hebben, vroeg hij mij of hij, zonder nadeel voor zijne
gezondheid, eene wandeling buiten de stad of in den tuin van den
gouverneur zou kunnen doen. Ik antwoordde, dat hij dit gerust wagen
kon, en dat de frissche lucht hem zelfs goed zou zijn. „Indien dit
zoo is,” hernam hij, „en wanneer gij lust hebt mij op mijne wandeling
te vergezellen, dan zal ik u bij die gelegenheid mijne geschiedenis
verhalen.” Ik betuigde hem, dat ik den geheelen dag ter zijner
beschikking was. Wij gingen daarop naar den tuin van den gouverneur, en
nadat wij een fiksche wandeling hadden gemaakt, liet de jonge man, door
de slaven die ons volgden een tapijt uitspreiden, waarop wij ons onder
de schaduw van een' lommerrijken boom nederzetten, en hij op de volgende
wijze zijn verhaal begon.

„Ik ben,” sprak hij, „geboortig van Moussoul, en mijne familie behoorde
tot de voornaamste van die stad. Mijn vader was de oudste van tien
kinderen, die mijn grootvader bij zijn overlijden achterliet, en die
allen toen reeds gehuwd waren. Maar van al deze broeders was mijn vader
de eenigste, die een kind had, en die eenige zoon ben ik. Hij spaarde
voor mijne opvoeding zorgen noch kosten, en liet mij alles leeren wat
een jongmensch van mijnen stand behoeft te weten.

Ik was reeds een volwassen jongeling, en op het punt om de wereld in te
treden, toen ik mij op een' Vrijdag met mijn' vader en mijne ooms in de
groote moskee van Moussoul bevond tijdens het middaggebed. Nadat het
gebed geëindigd was, verwijderden alle geloovigen zich, uitgenomen mijn
vader en mijne ooms. Zij zetten zich op het tapijt neder, dat op den
vloer lag, en knoopten een gesprek aan, waarvan ook ik toehoorder was.
Zij spraken over de reizen, die zij gedaan hadden, en gaven zeer hoog
op van de vele schoone zaken, welke zij in andere landen gezien en
daarvan gehoord hadden. Een van mijne ooms beweerde, dat indien men
aan verhalen van reizigers geloof wilde hechten, er op den geheelen
aardbodem geen heerlijker land was dan Egypte, en geen schoonere rivier
dan de Nijl; zoodat hetgeen hij daarvan mededeelde, mij een zoo hoog
denkbeeld van dat land gaf, dat ik van stonden af lust gevoelde
derwaarts te reizen. Wat mijne andere ooms ook mochten zeggen van de
voorkeur, die zij aan Bagdad en aan den Tigris gaven, noemende Bagdad de
stad der steden, waar het Mohamedisme zijn' hoofdzetel had, zulks maakte
op mij niet den indruk van Egypte. Mijn vader kleefde het gevoelen aan
van dengene zijner broeders, welke ten voordeele van Egypte gesproken
had, hetgeen mij eene groote vreugde was. „Wat men ook mag zeggen!” riep
hij uit, „wie Egypte niet gezien heeft, heeft het schoonste der wereld
niet gezien. De aarde is er van goud, dat wil zeggen zoo vruchtbaar, dat
zij hare inwoners onnoemelijk rijk maakt. De vrouwen trekken u aan door
hare schoonheid en hare bevallige manieren. Spreekt gij mij van den
Nijl, is er eene meer bewonderenswaardige rivier op geheel de aarde?
Welk water kan in zuiverheid en klaarheid met het zijne wedijveren?
Zelfs het slijk, dat hij bij zijne overstroomingen achterlaat, dient
tot vruchtbaarmaking der landerijen, en doet deze zonder eenige moeite
duizend malen meer vruchten voortbrengen, dan elders de met de meeste
zorg bebouwde akkers. Luister wat een dichter, die Egypte verpligt was
te verlaten, tot de Egyptenaren zegt.

„Uw Nijl overlaadt u dagelijks met weldaden; Hij schijnt alleen voor u
in het verre Zuiden te ontspringen. Helaas! nu ik mij van u verwijderen
moet, zullen mijne tranen vloeijen, als zijne wateren. Gij zult u in
zijne weldaden kunnen verheugen, terwijl ik mij veroordeeld zie daarvan
verstoken te zijn.”

Indien gij de oogen wendt,” vervolgde mijn vader, „naar de kusten van
het eiland, dat door de twee hoofdtakken van den Nijl gevormd wordt,
welk eene schakering van groen en bloemen, van koren en maïsvelden, van
kanalen, van bloeijende steden, dorpen en gehuchten, doet zich daar aan
u voor! Slaat gij den blik naar het zuiden, naar den kant van Ethiopië,
hoe vele wonderen vertoonen zich ook hier aan uwe oogen! Ik kan de
groene beemden, de vruchtbare met kanalen doorsneden velden, die
hun water uit den Nijl ontvangen, niet beter vergelijken, dan bij
schitterende smaragden in zilver gezet. Is er eene stad op de aarde,
gelijk in uitgestrektheid, in bevolking, in rijkdom en in weelde aan het
groote Caïro? Welke prachtige paleizen en gebouwen ziet men daar! Nadert
gij in uwe gedachten de Pyramiden, die gedenkstukken van eene grijze
oudheid, en van de magt en den rijkdom der Pharao's, gij zult verbaasd
staan, dat die hemelhooge, uit groote marmerblokken zaâmgestelde, de
eeuwen trotserende steenhoopen, door menschenhanden daar bijeen zijn
gebragt. Waar leeft in onzen tijd de vorst, zoo groot, zoo magtig en zoo
rijk, dat hij zulke gedenkteekenen voor het laatste nageslacht zou
kunnen stichten. Ik spreek niet van de magtige zeesteden, waarop Egypte
bogen mag, van Damiate, van Alexandrië en anderen, in welker haven men
de vlaggen ziet wapperen van alle handeldrijvende volken der aarde. En
dit alles heb ik niet van hooren zeggen, ik heb in dat schoone land in
mijne jeugd eenige jaren doorgebragt, en ik beschouw die nog heden als
de aangenaamste mijns levens.”

Mijne ooms hadden mijn' vader hierop niets te antwoorden,” vervolgde de
jonge man van Moussoul. „Zij moesten met hem instemmen, omtrent alles
wat hij gezegd had van den Nijl, van Caïro en van geheel het Egyptische
koningrijk. Wat mij betreft, mijne gedachten waren daarmede zoo vervuld,
dat ik dien nacht geen oog kon sluiten. Niet lang daarna gaven ook
mijne ooms het bewijs, hoezeer zij door dit gesprek van mijnen vader
getroffen waren geworden. Zij stelden hem voor, om gezamentlijk eene
reis naar Egypte te doen, hetgeen hij aannam, en daar zij rijke
kooplieden waren, zoo besloten zij eene menigte goederen in te slaan,
ten einde die te Caïro met winst te verkoopen. Ik smeekte mijn' vader
met tranen in de oogen, om hem te mogen vergezellen, en ook aan mij, om
zelf handel mede te drijven, eenige koopmansgoederen af te staan. „Gij
zijt,” antwoordde hij, „nog te jong om de lange reis naar Egypte mede te
maken, de vermoeijenissen daaraan verbonden zijn voor u te zwaar, en wat
uwen handel betreft, bij uw gebrek aan ondervinding, zoudt gij daarbij
slechte zaken maken.” Deze afwijzing doofde echter mijn' reislust niet
uit, ik nam mijne toevlugt tot de voorspraak van mijne ooms, die zoo
veel op mijnen vader verkregen, dat ik tot aan Damaskus mede gaan, en
daar achterblijven zou, totdat zij uit Egypte terugkwamen. „De stad
Damaskus,” zeide mijn vader, „heeft ook hare schoonheden, en ik wensch,
dat hij zich zal te vreden stellen met de vergunning, ons tot daartoe te
mogen vergezellen.” Hoe groot nu ook, naar hetgeen ik hem er van had
hooren verhalen, mijn verlangen was, om Egypte te bezoeken, hij was mijn
vader, en ik onderwierp mij aan zijnen wil.

Zoo vertrok ik met mijne ooms en met mijn' vader van Moussoul. Wij
gingen door Mesopotamië, trokken over den Euphraat, en kwamen te Aleppo.
Hier vertoefden wij eenige dagen, en begaven ons van daar naar Damaskus.
Wij namen onzen intrek in dezelfde khan of herberg. Ik zag in Damaskus
eene groote, welbevolkte en goed versterkte stad, waarin vele rijke
lieden woonden. Wij besteedden eenige dagen, om de omstreken te
bezoeken, vermaakten ons met in de schoone lusthoven te wandelen,
welke men daar heeft, en moesten allen toestemmen, dat men teregt van
Damaskus zeide, dat het te midden van een paradijs is gelegen. Alvorens
mijn vader en mijne ooms de reis naar Egypte voortzetten, droegen de
laatsten zorg de koopwaren, welke ik van Moussoul had mede genomen,
aan den man te brengen. Zij deden dit op eene voor mij zoo voordeelige
wijze, dat ik vijf tegen één won. Die verkoop verschafte mij dus eene
aanzienlijke som, waarover ik zeer verheugd was.

Mijn vader en mijne ooms zetten nu hunne reis voort, en lieten mij te
Damaskus achter. Ik droeg evenwel, nu aan mij zelven overgelaten, wel
zorg mijn geld niet nutteloos te verkwisten. Ik huurde een prachtig
huis, geheel van marmer opgetrokken, met een fraaijen tuin, waarin
zich zeer schoone fonteinen bevonden. Ook de vertrekken van binnen
waren prachtig beschilderd en behangen, hemelsblaauw met goud afgezet.
Het huisraad, dat ik mij aanschafte, hoewel ik daarbij niet karig te
werk ging, was echter niet zoo rijk, als de pracht van mijne woning
vereischte. Deze had vroeger toebehoord aan een der voornaamste heeren
uit de stad, genaamd Medoun Abdalraham, en was thans het eigendom van
eenen rijken juwelier, aan wien ik slechts twee goudstukken per maand
betaalde. Ik hield eene menigte bedienden, leefde op een' goeden voet,
en onthaalde nu en dan mijne bekenden aan mijne tafel, of ging bij hen
eten. Op deze wijze bragt ik, in afwachting dat mijn vader terug kwam,
mijn' tijd te Damaskus door. Geen enkele hartstogt verstoorde mijne
rust, en de omgang met fatsoenlijke lieden was mijne eenigste
uitspanning.

Eens nu, dat ik, om frissche lucht te scheppen, voor de deur van mijne
woning zat, trad eene welgekleede dame van eene schoone gestalte naar
mij toe, met de vraag, of ik ook zijden stoffen verkocht. Dit zeggende,
trad zij te gelijker tijd mijne woning binnen. Ik stond op, deed de deur
digt, en liet haar in de zaal gaan, waar ik haar verzocht op eene sofa
plaats te nemen. „Mevrouw,” zeide ik tot haar, „ik heb stoffen gehad,
die geschikt zouden zijn om u te worden voorgelegd, maar voor het
tegenwoordige kan ik u daaraan tot mijn leedwezen niet helpen, ik leef
hier thans zonder handel te drijven.” Zij nam nu den sluijer af, die
haar gelaat bedekte, waardoor ik een paar oogen zag schitteren, zoo
schoon en met zulk een vuur bezield, dat alleen op een gezigt daarvan
eene tot dus verre ongekende gewaarwording zich van mij meester maakte.
„Ik heb,” antwoordde zij met een schalksch lachje, „geene behoefte aan
zijden of andere stoffen; ik kom alleen om u, en om den avond met u door
te brengen, indien u dit welgevallig is. Met het geringste onthaal ben
ik tevreden.”

Verblijd over deze gelukkige ontmoeting, gaf ik aan mijne bedienden
last, om eenige flesschen wijn en fijne vruchten te brengen. Wij
waren spoedig aan tafel geschikt, aten, dronken en vermaakten ons tot
middernacht, in een woord, ik had gedurende mijn geheele leven nog
geenen zoo aangenamen avond doorgebragt. Den volgenden morgen namen wij
afscheid, terwijl zij mij beloofde, over drie dagen met zonsondergang
terug te zullen komen.

Zij bleef niet in gebreke na drie dagen op het door haar bepaalde uur
ten mijnent te verschijnen, en ik beijverde mij haar goed te onthalen.
Wij bragten den avond als de vorige maal door, en toen zij den volgenden
morgen heenging, beloofde zij andermaal over drie dagen terug te zullen
komen.

Toen zij voor de derde maal bij mij kwam, en de kracht van den wijn
ons beiden naar het hoofd steeg, sprak zij tot mij: „Mijn geliefde,
wat dunkt u van mij? Ben ik niet schoon en bekoorlijk?” „Deze vraag,”
antwoordde ik, „is overbodig, al de u gegeven liefdeblijken moeten u
overtuigd hebben, dat ik u teeder bemin. Ik ben verblijd u bij mij te
zien en u te bezitten; gij zijt mijne koningin, mijne sultane, gij
maakt het geluk van mijn leven uit!” „En echter,” hernam zij, „ben ik
verzekerd, dat gij eene geheel andere taal zult voeren, indien gij eene
mijner vriendinnen gezien hebt, die jonger en nog schooner is. Zij
heeft een zoo vrolijk karakter, dat zij zelfs den droefgeestigste doet
lagchen. Ik heb met haar over u gesproken, en naar hetgeen ik van u
gezegd heb, sterft zij van verlangen om u te zien. Zij heeft mij
gebeden, haar dat vermaak te verschaffen, maar ik wilde dit niet doen,
zonder er u over gesproken te hebben.” „Mevrouw,” hernam ik, „doe zoo
als gij zult goedvinden; maar wat gij mij ook zeggen moogt van uwe
vriendin, het zal haar niet mogelijk zijn, u mijn hart te ontrooven,
reeds zoo sterk aan u gehecht, dat niets ter wereld dien band kan
verbreken.” „Let op u zelven,” herhaalde zij, „en op mijn zeggen; ik
verzeker u, dat ik u op eene zware proef zal stellen.”

Wij lieten het daarbij, en den volgenden morgen, toen zij vertrok, zeide
zij, dat ik over twee dagen nog eene gast zou hebben. „Denk er om,”
vervolgde zij, „ons goed te onthalen; wij zullen zorg dragen op het
gewone uur met zonsondergang ten uwent te zijn.” Ik deed de zaal
feestelijk opsieren, en eenen voortreffelijken maaltijd bereiden voor
den dag, dat zij komen zouden.

Zij kwamen op het vastgestelde uur mij bezoeken, en ontsluijerden zich
beide. Was ik getroffen door de schoonheid van de mij bekende dame,
nu ik hare vriendin zag, geraakte ik buiten mij zelven van verbazing,
zij was schoon als de dageraad, de liefde scheen haren zetel op hare
lippen te hebben gekozen, en hare oogen flikkerden van zulk een' gloed,
dat ik er den glans bijna niet van kon verdragen. Ik betuigde haar
mijnen dank voor de eer, die zij mij aandeed ten mijnent te komen, en
verontschuldigde mij, dat ik haar niet kon onthalen, zooals zij dit
waardig was. „Laat ons alle pligtplegingen achterwege laten,” sprak zij
met het beminnelijkste gelaat ter wereld, „anders zou het aan mij zijn,
u die te maken, daar gij de goedheid gehad hebt aan mijne vriendin toe
te staan, dat zij mij medebragt. Laat ons nu om niets anders denken, dan
om ons te vermaken.”

Zoodra het eten gereed was, zetten wij ons aan tafel. Ik zat naast
mijne beminde en tegenover hare vriendin, die niet ophield mij lonkjes
en lachjes toe te werpen. Ik kon aan hare betooverde blikken geen'
weêrstand bieden, en zij veroverde mijn hart, eer ik er op bedacht was.
Zij wist zich zoo weinig te bedwingen, dat zij mij dingen zeide, die in
bijzijn van eene verklaarde medeminnares beter gezwegen waren.

Mijne minnares, die ons naauwkeurig gadesloeg, lachte in het eerst met
ons mede, en zeide tot mij: „Ik heb het u wel gezegd, dat gij mijne
vriendin allerliefst zoudt vinden, en ik bemerk, dat gij den eed van
onveranderlijke trouw, mij gezworen, reeds hebt verbroken.” „Mevrouw,”
antwoordde ik, ook lagchender wijze, „gij zoudt reden hebben u over mij
te beklagen, indien ik te kort schoot in wellevendheid jegens eene dame,
die uwe vriendin is en die gij genegen zijt; gij beiden zoudt mij dan
kunnen verwijten, dat ik de eer van mijn huis niet naar behooren wist op
te houden.”

Wij gingen inmiddels voort met drinken, en naarmate de wijn ons
verhitte, spraken de laatst gekomen dame en ik met zoo weinig
terughouding, dat hare vriendin deswegens eene woedende jaloezij
opvatte, waarvan wij spoedig de noodlottige gevolgen ondervonden. Zij
stond op en zeide, zich slechts voor een oogenblik te verwijderen, en
dadelijk terug te zullen komen. Maar naauwelijks was zij vertrokken,
of de andere dame, die bij mij was gebleven, werd door hevige
stuiptrekkingen aangetast, en het duurde niet lang of zij gaf in mijne
armen den geest. Ik ging terstond buiten de kamer en vroeg naar de
andere dame, doch de dienstboden zeiden mij, dat zij zich verwijderd
had, zonder iets te zeggen. Nu kwam ik dadelijk op het vermoeden, dat
zij schuld had aan den plotselingen dood van hare vriendin. En dit was,
helaas, maar al te waar. Zij had de behendigheid gehad, een dadelijk
werkend vergif te mengen in den beker wijn, dien zij hare vriendin
eigenhandig had toegereikt.

Ik was zeer bedroefd en ontsteld over dit treurige voorval ten mijnen
huize. „Wat moet ik doen,” dacht ik bij mij zelven, „wat zal er van mij
worden?” De vrees dreef mij om geen oogenblik te verliezen; ik liet door
mijne bedienden bij het maanlicht, op het plein mijner woning, een' der
marmeren steenen opnemen, en een graf maken, waarin wij het lijk van de
jonge dame nederlieten. Nadat dit met aarde bedekt en de steen weder op
zijne plaats gebragt was, gaf ik mijnen dienstboden hun loon met eenige
geschenken, en liet hen vertrekken. Toen trok ik een reisgewaad aan,
deed het voorhanden geld in een valies, sloot al de vertrekken, benevens
de voordeur, hing mijn zegel daaraan, en verwijderde mij met spoed.
Ik begaf mij naar den juwelier, die de eigenaar van mijne woning was,
betaalde de verschuldigde huur en een jaar vooruit, en gaf hem den
sleutel in bewaring. „Eene gewigtige zaak,” zeide ik tot hem, „dringt
mij onmiddelijk op reis te gaan, en mijne ooms te Caïro op te zoeken.”
Een oogenblik later steeg ik te paard en vertrok naar Egypte.

Mijne reis,” vervolgde de jonge man van Moussoul, „was zeer gelukkig, ik
kwam zonder eenige onaangename ontmoeting te Caïro aan. Mijne ooms waren
zeer verwonderd mij daar te zien. Ik gaf ter mijner verontschuldiging
voor, dat het mij verdroten had langer op hen te wachten, en dat,
volstrekt geene tijding krijgende, ongerustheid mij tot deze reis
gedrongen had. Zij ontvingen mij zeer wel, en beloofden het bij mijnen
vader goed te zullen maken, dat ik Damaskus zonder zijne toestemming had
verlaten. Ik nam mijn' intrek in de zelfde khan, en bezigtigde alles wat
Caïro aan schoons aanbood. Daar mijne ooms inmiddels hunne handelswaren
verkocht hadden, begonnen zij er van te praten om naar Moussoul terug
te keeren, en maakten zij toebereidselen tot vertrek. Mijne begeerte om
meer van Egypte te zien was echter zoo groot, dat ik besloot een ander
verblijf in Caïro op te zoeken, en mij daar verborgen te houden, tot dat
mijne ooms zouden zijn afgereisd. Zij zochten mij door de geheele stad,
maar mij niet vindende, dachten zij eindelijk dat het berouw, van tegen
den wil mijns vaders in Egypte te komen, mij bewogen had, dadelijk naar
Damaskus terug te keeren. Zij vertrokken dus derwaarts, in de hoop er
mij te zullen aantreffen, en van daar naar Moussoul mede te nemen.

Ik bleef op deze wijze na hun vertrek in Caïro achter, en hield mij daar
gedurende drie jaren op, ten einde geheel te voldoen aan mijnen wensch,
om al de wonderen van Egypte te zien. Gedurende mijn verblijf aldaar,
droeg ik zorg aan den juwelier te Damaskus geld voor de huishuur over te
maken, met verzoek zijne woning voor mij open te houden, daar het mijn
plan was, die later weder te betrekken. Te Caïro had ik geene ontmoeting
waardig om u te verhalen; maar gij zult zeer zeker ten hoogste verbaasd
zijn, over hetgeen mij bij mijne terugkomst te Damaskus bejegend is.

Bij mijne aankomst in deze stad steeg ik bij den juwelier af, die mij
met blijdschap welkom heette, en zich de moeite getroostte, mij naar
mijne woning te vergezellen, om mij te doen zien, dat alles zich nog in
den zelfden toestand bevond, als ik het bij mijn vertrek gelaten had.
Werkelijk waren de zegels op alle sloten nog ongeschonden, waarover ik
hoogst voldaan was. Toen ik nu met het opruimen en schoonmaken der zaal,
waar ik met de beide dames gegeten had, een begin liet maken, raapte een
mijner bedienden een gouden halsketen op, waarin tien zeer groote en
fijne paarlen gezet waren. Hij bragt ze mij, en ik herkende haar als
het halssieraad van de vergiftigde jonge dame. Ik vermoedde, dat ze los
geraakt en op den grond moest zijn gevallen, zonder dat ik daarvan iets
gemerkt had. Ik kon de keten niet aanzien, zonder tranen te storten over
het treurige lot van de beminnelijke vrouw, die ze gedragen had, en die
ik in mijne armen had zien sterven. Ik wikkelde de keten in een' zijden
doek, en droeg ze tot een aandenken op mijn hart.

De eerste dagen wijdde ik aan de rust toe, ten einde van de
vermoeijenissen der reis te bekomen. Vervolgens ging ik mijne oude
vrienden en bekenden weder opzoeken, en leidde een vrolijk en
genoegelijk leven. De verteringen, die ik maakte waren echter te groot
voor mijn vermogen, en zoo zag ik mij na eenigen tijd in eene dringende
geldverlegenheid. In plaats van mijne meubelen te verkoopen, besloot ik
mij van het gevonden juweel te ontdoen, maar geene de minste kennis van
paarlen hebbende, overlegde ik mijne zaak zeer slecht, zoo als gij nu
zult hooren.

Ik ging naar den berestein, en vervoegde mij bij een' makelaar, aan
wien ik mijne keten liet zien. Ik zeide hem, dat ik die wenschte te
verkoopen, en hij ze aan de voornaamste juweliers kon aanbieden. De
makelaar, verbaasd over de kostbaarheid van de halsketen, gaf zijne
verwondering te kennen door den uitroep: „O hoe schoon!” Hij kon zich
niet verzadigen de paarlen te aanschouwen, en verzekerde mij, dat de
juweliers als om strijd er naar dingen zouden ze te koopen, zoodat ik
gewis een' hoogen prijs zou maken. Hij bragt mij in een' winkel, en wel
toevallig in dien van den eigenaar mijner woning. „Wacht mij hier,”
sprak hij, „ik zal u weldra meer kunnen zeggen.”

Terwijl de makelaar van koopman tot koopman ging, om onder het zegel van
geheimhouding mijn juweel te laten zien, zette ik mij bij den juwelier
neder, en onderhield mij met hem over verschillende zaken, tot dat de
makelaar terugkwam, en mij ter zijde nam. In plaats van mij te zeggen,
dat men de halsketen op minstens twee duizend goudstukken gewaardeerd
had, verzekerde hij mij, dat men er niet meer dan vijftig voor wilde
geven. „Dit komt,” voegde hij er bij, „omdat de paarlen niet echt zijn;
bedenk u nu, of gij ze voor dien prijs wilt laten.” Ik geloofde den man
op zijn woord, en daar ik zeer om geld verlegen was, zeide ik: „Ga,
ik verlaat mij op hetgeen gij zegt, en op het woord van hen, die meer
kennis van paarlen hebben dan ik; lever het halssnoer voor den u geboden
prijs, en breng mij dadelijk het geld.”

De makelaar had mij vijftig goudstukken geboden op last van een' der
rijkste juweliers van den berestein, die mij dit bod deed, ten einde mij
op de proef te stellen, of ik ook met de waarde bekend was van hetgeen
ik ter verkoop liet aanbieden. Naauwelijks had hij dus mijn antwoord
van den makelaar vernomen, of hij ging met hem naar den commissaris van
policie, aan wien hij het halssnoer liet zien. „Heer,” zeide hij „zie
hier eene keten, welke men mij heeft ontstolen; de dief, zich voor een'
koopman uitgevende, heeft de onbeschaamdheid gehad, ze op den berestein,
waar hij zich nog bevindt, te koop aan te bieden. Hij vergenoegt zich,”
voegde de juwelier er bij, „met vijftig goudstukken voor een juweel, dat
onder kenners twee duizend waard is; bewijs genoeg, dat hij een' dief
moet zijn.”

De commissaris van policie zond terstond eenige zijner dienaren om
mij op te halen, en toen ik voor hem werd gebragt, toonde hij mij het
halssnoer en vroeg mij of het niet datgene was, hetwelk ik op den
berestein te koop had laten veilen. Ik kon dit niet ontkennen. „Is het
ook waar,” vervolgde hij, „dat gij dit kleinood voor vijftig goudstukken
missen wilt?” Ik stemde ook dit toe. „Wel nu,” sprak hij op spottenden
toon, „dat men hem stokslagen geve; hij zal ons' met zijn fraai
koopmanskleed, spoedig belijden, dat hij slechts een onhandige dief
is; sla er op los, tot dat hij de waarheid bekend heeft.” De smart
der stokslagen, die als hagel op mij nederstortten en mijne leden
radbraakten, deed mij eene leugen zeggen; ik beleed, tegen de waarheid
in, dat ik het halssnoer gestolen had, waarop de commissaris van policie
mij terstond de regterhand deed afkappen.

Dit voorval maakte op den berestein een groot gerucht, en naauwelijks
had ik mijne woning bereikt, of de eigenaar liet zich daar ook vinden.
„Mijn zoon,” sprak hij, „gij komt mij voor als een verstandig en
welopgevoed jongmensch. Hoe is het mogelijk, dat gij u aan eene zoo
onwaardige daad hebt schuldig gemaakt, als waarvan ik op den berestein
heb hooren spreken. Gij hebt mij gezegd, en ik wil u gelooven, dat uw
vader een rijk man is. Waart gij in verlegenheid, waarom mij niet om
geld gevraagd? Ik zou het u geleend hebben. Maar na hetgeen nu is
voorgevallen, mag ik u in mijn huis niet langer laten wonen, draag dus
zorg u van eene andere woning te voorzien.” Ik werd door deze woorden
zeer ter neêr geslagen, en smeekte den juwelier met tranen in de oogen
mij dan toch te vergunnen, nog drie dagen in zijn huis te blijven,
hetgeen hij mij toestond.

„Helaas!” riep ik uit, „hoe groot is mijn ongeluk en mijne schande! Zal
ik naar Moussoul durven terugkeeren? Zal wel iets in staat zijn mijn'
vader te overtuigen, dat ik als een dief gestraft, toch onschuldig ben?”

Drie dagen na de ondergane straf, zag ik tot mijne verwondering eene
menigte lieden, waaronder de eigenaar van mijn huis en de koopman, die
mij valsch beschuldigd had, met den commissaris van policie mijne woning
binnendringen. Ik vroeg hen, wat zij van mij begeerden, maar in plaats
van te antwoorden, kwamen de geregtsdienaren naar mij toe, en bonden mij
de armen op den rug, terwijl men mij allerlei beleedigingen zeide. De
geregtsdienaren gaven mij te kennen, dat zij mij voor den gouverneur van
Damaskus moesten brengen, aan wien het noodlottige halssnoer vroeger
had toebehoord, en die het, te gelijk met eene van zijne dochters, nu
bijna drie jaren geleden vermist had. Gij kunt denken, hoe ik bij dit
nieuwe gevaar, dat mij bedreigde, te moede werd. Ik nam evenwel terstond
mijn besluit. „Ik zal,” sprak ik in mij zelven, „den gouverneur de volle
waarheid zeggen, het zal dan van hem afhangen mij vergiffenis te
schenken, of mij te doen sterven.”

Toen men mij voor den gouverneur gebragt had, bemerkte ik, dat hij
eenen mededoogenden blik op mij vestigde, waardoor ik eenige hoop
begon te koesteren op een' goeden uitslag. Hij deed mij van mijne
banden bevrijden, en zich vervolgens wendende tot den juwelier, mijn'
aanklager, en tot mijn' huisheer, vroeg hij: „Is dit de man, die het
halssnoer te koop heeft laten veilen?” Naauwelijks hadden zij dit met
ja beantwoord, of hij vervolgde: „Ik ben echter overtuigd dat hij het
halssnoer niet heeft gestolen, en het bevreemdt mij zeer, dat men hem
zoo onregtvaardig heeft behandeld.” Bemoedigd door deze woorden, wierp
ik mij aan zijne voeten en zeide: „Heer, gij hebt wel gezegd, ik
zweer u dat ik aan den diefstal geheel onschuldig ben. Zelfs heb
ik de overtuiging, dat het snoer paarlen nooit aan mijn' aanklager
toebehoorde, wiens verfoeijelijk bedrog de oorzaak is, dat ik op eene
zoo onwaardige wijze behandeld ben geworden. Het is waar, ik heb beleden
het gestolen te hebben, maar ik deed dit onder de mijne leden martelende
stokslagen, die men mij toedeelde, tegen de waarheid in. Ook bestond
daarvoor nog eene andere reden, die ik bereid ben u mede te deelen,
indien gij de goedheid wilt hebben mij aan te hooren.” „Ik weet genoeg,”
hernam de gouverneur, „om u reeds thans een gedeelte van het regt te
laten wedervaren, waarop gij aanspraak hebt. Dat men,” vervolgde hij,
een' verpletterenden blik op den juwelier werpende, „den valschen
beschuldiger van hier brenge, en de zelfde straf doe ondergaan, die
hij dezen jongeling berokkende, voor wiens onschuld ik insta.”

Het bevel van den gouverneur werd dadelijk ten uitvoer gebragt. Men
leidde den koopman in juweelen naar buiten, en hij onderging zijne
welverdiende straf. Hierop liet de gouverneur allen vertrekken, waarna
hij zich tot mij wendde, en zeide: „Mijn zoon, verhaal mij thans zonder
beschroomdheid, op welke wijze het halssnoer in uw bezit is gekomen,
en verheel niets voor mij.” Ik deelde hem nu al het gebeurde mede,
en beleed, dat ik liever voor een' dief had willen doorgaan, dan het
treurspel, dat ten mijnent was voorgevallen, aan het daglicht brengen.
„O Allah!” riep de gouverneur, zoodra ik met spreken geëindigd had, „uwe
oordeelen zijn ondoorgrondelijk, en wij moeten er ons aan onderwerpen,
zonder te morren. Ik ontvang met diepe onderwerping den slag, waarmede
het u behaagt heeft mij te treffen.” Daarop het woord tot mij rigtende,
vervolgde hij: „Mijn zoon; nu ik de oorzaak van uw ongeluk ken, wil ik u
ook een verhaal doen van het mijne. Verneem dan, dat ik de vader ben der
twee dames, waarover gij mij gesproken hebt. Weet,” ging hij zuchtende
voort, „dat de eerste dame, welke de schaamteloosheid had, u in uwe
woning te komen opzoeken, mijne oudste dochter was. Ik had haar aan een'
zoon mijns broeders te Caïro uitgehuwelijkt. Na den dood van haren man,
kwam zij bij mij terug, verdorven door allerlei ondeugden, welke zij
gedurende haar verblijf in Egypte had aangeleerd. Vóór hare komst had
mijne tweede dochter, die op eene zoo beklagenswaardige wijze in uwe
armen is gestorven, een onbesproken leven geleid. Hare oudste zuster
verbond zich ten naauwste met haar, en maakte haar van lieverlede
even slecht, als zij zelve was. Toen ik haar op den dag na haren
rampspoedigen dood niet aan tafel zag verschijnen, vroeg ik aan mijne
oudste dochter of zij niets van haar wist, doch in plaats van mij te
antwoorden, begon zij zoo bitter te weenen, dat ik voor het ergste
beducht werd. Ik drong er sterk op aan, dat zij mij op mijne vraag zou
antwoorden. „Vader,” zeide zij nu snikkende, „al wat ik zeggen kan, is
dat mijne zuster gisteren in haar beste kleed, en met haar schoonste
parelsnoer uitgegaan, en sedert niet teruggekomen is.” Ik liet door de
gansche stad naar mijne dochter zoeken, maar ik kon van haar ongelukkig
lot niets te weten komen. Intusschen beweende mijne oudste dochter hare
zuster dag en nacht; ongetwijfeld gevoelde zij berouw over hare in
woedende jaloezij begane misdaad, althans zij weigerde alle voedsel,
en maakte op die wijze een einde aan haar rampzalig leven.

Zie daar het lot der menschen. Gelukkig hij, wiens leven geene
aaneenschakeling van rampen is! Maar mijn zoon,” vervolgde hij, „want
als zoodanig beschouw ik u van dit oogenblik af, laat ons het ongeluk
als mannen dragen, en elkander zoo veel mogelijk trachten te troosten,
over hetgeen wij niet veranderen kunnen. Ik zal u mijne derde en jongste
dochter ten huwelijk geven, die van een geheel ander gedrag is, dan dat
hare zusters waren. Zij is niet alleen schoon, maar heeft een zoo zacht
en beminnelijk karakter, dat ik verzekerd ben, dat zij u gelukkig zal
maken. Gij zult zamen bij mij wonen, tot troost en vreugde in mijnen
ouderdom, en na mijnen dood zult gij mijne eenigste erfgenamen zijn.”

„Heer,” zeide ik tot den gouverneur, „ik ben verlegen over uwe goedheid,
en ik zal die nimmer genoeg kunnen erkennen.” „Spreek mij daar niet
van,” viel hij mij in de rede, „laat ons den tijd niet met woorden
verbeuzelen.” Dit gezegd hebbende, liet hij den kadi en getuigen
ontbieden, en nog dien zelfden dag werd ik met zijne dochter in den echt
verbonden.

De gouverneur vergenoegde zich niet alleen den juwelier, die mij valsch
beschuldigd had, te straffen, hij liet ook al zijne bezittingen, die
zeer groot waren, ten mijnen voordeele verbeurd verklaren. In één woord,
hij heeft mij lief als een eigen zoon, en gij zelf hebt gezien, hoe
verblijd hij over mijne herstelling is. Nog moet ik u zeggen, dat mijne
ooms iemand naar Egypte zonden om mij daar op te zoeken. Deze bode vond
mij op zijne terugreis, en stelde mij een' brief van hen ter hand. Mijn
ooms berigtten mij het overlijden van mijn' vader, en noodigden mij uit
te Moussoul te komen om zijne nalatenschap, die zeer aanzienlijk is, te
aanvaarden. Ik kon echter niet besluiten mijnen schoonvader te verlaten,
en heb derhalve aan den mij gezonden bode eene volmagt voor een' mijner
ooms ter hand gesteld, ten einde deze die zaak voor mij zou kunnen
regelen. Na al hetgeen ik u verhaald heb, hoop ik, dat gij mij de
onwellevendheid zult vergeven, dat ik gedurende mijne ziekte, als gij
mij den pols wildet voelen, u steeds de linkerhand aanbood in plaats
van de regter.”

       *       *       *       *       *

Zie daar sire,” zeide de Joodsche geneesheer tot den sultan van Cachgar,
„wat mij de jonge man van Moussoul verhaalde. Ik bleef te Damaskus, zoo
lang de gouverneur leefde, maar na zijn overlijden, nog in den bloei
mijns levens zijnde, kreeg ik lust te gaan reizen. Ik trok door geheel
Perzië, een gedeelte van Indië en Tartarijë, en heb mij eindelijk in uwe
hoofdstad neêrgezet, waar ik mijn vak, zoo ver mij bekend is, steeds met
naauwgezetheid heb uitgeoefend.”

De sultan van Cachgar vond in deze geschiedenis meer behagen, dan in de
beide voorgaande verhalen. „Ik moet toestemmen,” zeide hij tot den Jood,
„dat hetgeen gij mij daar verteld hebt, verwonderlijk is, maar ronduit
gezegd, de geschiedenis van den gebogchelde, is dit in nog hoogere mate.
Reken er dus niet op dat ik u, met de anderen, het leven zal schenken;
ik zal u integendeel alle vier doen ophangen.” „Niet zoo haastig, sire,
als ik u bidden mag!” riep de snijder, terwijl hij vooruitdrong, en
zich voor den troon des sultans nederwierp. „Daar uwe majesteit op
vermakelijke geschiedenissen gesteld is, zal die, welke ik te verhalen
heb, haar zeker niet mishagen.” „Ik wil ook u nog wel aanhooren,” zeide
de sultan, „maar vlei u niet, dat ik u zal laten leven, tenzij gij mij
eene fraaijere geschiedenis mededeelt, dan die van mijnen hofnar.” De
kleêrmaker, als ware hij zeker van zijne zaak, nam met zelfvertrouwen
het woord op, en ving aldus aan.


GESCHIEDENIS, VERHAALD DOOR EEN KLEÊRMAKER.

„Sire, een burger dezer stad liet mij gisteren op een feest noodigen,
dat hij aan eenige zijner vrienden wilde geven. Ik ging op het bepaalde
uur derwaarts, en trof er een twintigtal personen aan.

Wij wachtten nog alleen op den gastheer, die voor eene onverwachts
opgekomen zaak was uitgegaan, toen wij hem terug zagen komen, vergezeld
door een nog jeugdig vreemdeling, van een goed uitzigt, maar sterk
mank gaande. Wij stonden op en noodigden, om onzen gastheer, naar wij
dachten, genoegen te geven, den jongen vreemdeling uit, zich bij ons op
de sofa neder te zetten. Gereed om hieraan te voldoen, viel zijn oog op
een' barbier die zich in ons gezelschap bevond, waarop hij dadelijk
terugtrad, en zich wilde verwijderen. De gastheer vond dit zeer vreemd,
hield hem tegen, en zeide: „Waar wilt gij heen? Ik nam u met mij, opdat
gij mij de eer zoudt aandoen deel te nemen aan dit vriendenfeest, en
naauwelijks hebt gij den voet in mijne woning gezet, of gij wilt u
verwijderen?” „Heer,” antwoordde de jonge man, „ik smeek u mij dit
niet euvel te duiden, en mij toe te staan, dat ik vertrek. Ik kan den
hatelijken barbier daar onder mijne oogen niet dulden; ofschoon geboren
in een land waar de menschen blank zijn, heeft hij het uitzigt van een'
Ethiopiër, en zijne ziel is nog zwarter en afzigterlijker dan zijn
gelaat.”

Wij waren allen verwonderd over eene beschuldiging zoo regt op den man
aan, en ofschoon wij niet wisten, waarop die gegrond was, nam ons zulks
echter zeer tegen den barbier in. Wij verklaarden zelfs niet aan tafel
te willen zitten met iemand, die ons zoo ongunstig werd afgeschilderd,
en zich dit zoetsappig liet aanleunen. De gastheer verzocht inmiddels
den jongen man, van hem te mogen weten, wat hij tegen den barbier had.

„Zoo verneem dan, mijne heeren,” zeide de jonge vreemdeling, „dat
die verwenschte barbier oorzaak mijner kreupelheid is, en dat hij mij
in eene verlegenheid heeft gebragt, waarbij ik mijn leven ligtelijk
had kunnen verliezen. Daarom heb ik gezworen, mij nimmer met hem in
gezelschap te zullen bevinden, en zelfs de stad te verlaten, waar hij
zijn verblijf houdt! Dit noopte mij uit Bagdad te gaan, waar ik hem
achterliet. Om mij te zekerder en voor altoos van hem te bevrijden, deed
ik eene zeer lange reis en zette mij in deze stad, midden in Tartarijë,
neder. Geheel tegen mijne verwachting is hij echter een der eersten,
die mij hier voor de oogen komt, en dit verpligt mij, mijne heeren, het
genoegen te missen, in uw gezelschap te blijven. Ik heb vast besloten,
deze stad nog heden te verlaten, en elders eene wijkplaats te zoeken,
waar ik hoop van het zoo gehate barbiersgezigt bevrijd te zullen
blijven.” Dit zeggende wilde de vreemdeling vertrekken, maar de gastheer
hield hem andermaal terug, verzocht hem te blijven, en ons mede te
deelen, waardoor zijn groote afkeer van den barbier was ontstaan.
Gedurende dit geheele gesprek hield de barbier de oogen ter aarde
geslagen en bewaarde het stilzwijgen, alsof hem de zaak niet aanging.
Wij inmiddels voegden onze beden bij die van den heer des huizes. De
jonge man, eindelijk voor onzen aandrang zwichtende, zette zich op de
sofa, terwijl hij den barbier den rug toedraaide, en verhaalde ons het
volgende.

„Mijn vader woonde te Bagdad en behoorde tot eenen stand, die hem
aanspraak gaf naar de eerste staatsambten te dingen. Hij stelde echter
meer prijs op een rustig leven, dan op aanzien en vorstengunst. Ik was
zijn eenig kind. Hij liet mij bij zijn overlijden zeer vele goederen na,
en hoewel de jongelingsjaren pas ontwassen, was ik verstandig genoeg de
erfenis mijns vaders niet te verspillen. Ik maakte daarvan zulk een
gebruik, dat ik mij de achting verwierf van alle weldenkende lieden.

Op mijn twintigste jaar wist ik nog niet bij ondervinding, wat
liefde was. Ik geloofde zelfs daarvoor ongevoelig te zijn, en was
nog zoo kinderachtig, het gezelschap der schoonen zoo veel mogelijk
te vermijden. Op zekeren dag, dat ik mij op straat bevond, zag ik
verscheidene jonge meisjes naderen, en sloeg, om haar te ontwijken,
een zijstraatje in, waar ik mij op eene bank voor de deur eener woning
nederzette. Ik had hier het gezigt op een venster tegenover mij,
waarheen mijne aandacht werd getrokken door eene aldaar prijkende vaas
met zeer zeldzame bloemen. Terwijl ik de bloemen bewonderde, werd het
venster geopend door eene jonge dame van betooverende schoonheid. Zij
sloeg eenen blik op mij, voorzag de bloemen van water en wierp mij een'
vriendelijken groet toe. Ik kon de oogen niet van haar afwenden, en
toen zij, vóór het venster te sluiten, mij nog eenen vriendelijken blik
verwaardigde, was ik geheel genezen van mijnen afkeer van de vrouwen, en
zoo verliefd als het maar zijn kan.

Nog lang nadat mijne schoone verdwenen was, zat ik naar haar venster te
turen, en zou daar misschien nog een uur gezeten hebben, indien niet
een gerucht van komende menschen mij in mijne verliefde droomerijen
had gestoord. Ik wendde het hoofd om, en opstaande, zag ik dat het de
eerste kadi der stad was, die op een' muilezel gezeten en vergezeld door
vijf of zes van zijne dienaren naderde. Hij steeg voor de deur van het
huis af, waar ik de schoone jonge dame aan het venster had gezien, en
ging naar binnen, hetgeen mij deed denken dat hij haar vader was.

Bij mijne tehuiskomst bevond ik mij in eene zeer vreemde stemming; mijn
bloed was zoo zeer in beweging geraakt, dat eene hevige koorts zich van
mij meester maakte, en ik mij te bed moest begeven. Mijne bedienden
waren deswegens zeer ontsteld. Zij liepen naar mijne bloedverwanten,
die mij onverwijld kwamen opzoeken, en het mij zeer lastig maakten
met vragen naar de oorzaak van mijne ongesteldheid, die ik mij wel
wachtte hun mede te deelen. Mijne achterhoudendheid vermeerderde hunne
ongerustheid over mijne ziekte, die de geneesheeren niet konden meester
worden; want de geneesmiddelen, welke zij mij toedienden, maakten mij
zieker in plaats van beter. Reeds begon men voor mijn leven te vreezen,
toen eene bejaarde dame, die men van mijne ziekte onderrigt had, mij een
bezoek bragt. Zij sloeg mij met aandacht gade, en na een naauwkeurig
onderzoek, scheen zij, ik weet niet op welke wijze, de oorzaak van mijne
ongesteldheid te raden. Zij verzocht mijne bloedverwanten haar met mij
alleen te laten, en de bedienden te verwijderen.

Nadat allen het vertrek verlaten hadden, zette zij zich bij mijn rustbed
neder. „Mijn zoon,” sprak zij tot mij, „gij hebt tot heden de oorzaak
van uwe kwaal halstarrig trachten te verbergen, maar ik heb niet noodig,
dat gij mij die zegt. Ik heb ondervinding genoeg om uw geheim te
doorgronden, en gij zult mij niet tegenspreken, indien ik u zeg, dat
het de liefde is, die u ziek maakt. Ik kan u echter tevens genezing
aanbrengen, mits gij mij het meisje doet kennen, dat uwe algemeen
bekende ongevoeligheid aldus deed ophouden.”

De bejaarde dame hield hier op met spreken, en scheen op mijn antwoord
te wachten, maar ofschoon zij een' gunstigen indruk op mij maakte,
durfde ik haar echter de oorzaak van mijn leed niet blootleggen. Ik
bleef haar al zuchtende zwijgend aanzien. „Is het valsche schaamte of
wantrouwen in mij,” hernam zij, „die u weêrhoudt te spreken? Twijfel
niet aan de waarheid van hetgeen ik u heb toegezegd. Ik zou u onder uwe
bekenden meer dan een' kunnen noemen, die zich in uwen toestand bevond,
en die aan mij zijn tegenwoordig geluk verschuldigd is.”

Op deze wijze wist de goede dame mij eindelijk te bewegen, een
hardnekkig stilzwijgen te laten varen, mijnen hartstogt te bekennen,
haar alles mede te deelen, wat daarmede in betrekking stond, en van
hetgeen mij bejegend was, niets te verzwijgen. „Indien gij slaagt,”
zeide ik tot haar, „en mij het geluk verschaft, die lieve schoone te
zien en haar te kunnen spreken over mijne liefde, zoo kunt gij staat
maken op mijne erkentelijkheid.” „Mijn zoon,” antwoordde zij, „ik ken
die jonge schoone van wie gij mij spreekt, zeer goed; zij is inderdaad,
zoo als gij vermoedt, de dochter van den kadi, en zijn eenig kind. Het
verwondert mij niet, dat gij op haar verliefd zijt geworden, zij is de
schoonste en beminnelijkste jonge dame van geheel Bagdad; maar zij is
tevens zeer koud en daardoor moeijelijk te genaken. Gij weet tevens dat
onze regters zeer streng de harde wetten, die onze vrouwen in eenen
lastigen dwang houden, toepassen. Waar het hunne eigene vrouwen of
dochters geldt, doen zij dit nog meer, en de kadi is in dit opzigt de
gestrengste van al zijne ambtgenooten. Daar zij hunne dochters steeds
voorhouden, dat het eene groote misdaad is, zich aan een' man te laten
zien, zijn de meesten zoo bevreesd, dat zij, over straat gaande, slechts
oogen schijnen te hebben, om zich niet aan de steenen te stooten. Ik
weet niet of dit ook het geval is met de dochter van den eersten kadi,
maar toch vrees ik groote moeijelijkheden te zullen ondervinden, zoowel
van haren kant, als bij haren vader. Mogt het Allah behaagd hebben,
dat uw oog op eene andere dame ware gevallen! Ik zou dan met zoo
vele hinderpalen niet te kampen hebben. Intusschen wil ik al mijne
bekwaamheid in het werk stellen, maar gij moet geduld hebben, want dit
zal hier niet het werk van éénen dag zijn. Houdt inmiddels goeden moed,
en vertrouw op mij.”

De oude dame liet mij vervolgens alleen, en mij al de zwarigheden voor
den geest halende, welke zij mij had opgesomd, deed de vrees, dat zij
niet in hare onderneming zoude slagen, mijne ongesteldheid eer toe dan
afnemen. Zij kwam des anderen morgens terug, en ik las op haar gelaat,
dat zij mij niet veel gunstigs te berigten had. Zoo was het ook. „Mijn
zoon,” zeide zij, „ik heb mij niet bedrogen: ik heb geheel iets anders
te bestrijden gevonden, dan de waakzaamheid van eenen vader; gij bemint
een ongevoelig wezen, dat er behagen in schept de mannen verliefd te
maken op hare bekoorlijkheden, zonder hun de minste gunst toe te staan.
Zij hoorde mij met blijkbaar vermaak, zoo lang ik slechts van uw lijden
sprak; maar zoodra had ik niet gerept van uwen wensch, om haar te zien
en te spreken, of zij wierp mij een' vertoornden blik toe, en zeide:
„Gij zijt wel onbeschaamd, mij zulk een voorstel te doen. Indien gij mij
immer weder met iets dergelijks aankomt, zal mijne woning voor altoos
voor u gesloten zijn.”

Dat dit,” vervolgde de bejaarde dame, „u echter niet te zeer bedroeve;
ik laat mij zoo spoedig niet afschrikken. Indien gij slechts geduld wilt
nemen, zoo wanhoop ik geenzins, ook deze moeijelijke zaak tot een goed
einde te brengen.”

De goede oude dame wendde vervolgens nog verscheidene pogingen aan,
zonder het voorwerp mijner liefde gunstig voor mij te kunnen doen
stemmen. De droefheid hierover deed mijne kwaal zoo zeer toenemen, dat
de doctor mij opgaf. Ik werd dus reeds aangemerkt als iemand den dood
nabij, toen de oude mij het leven kwam teruggeven.

Opdat niemand het zou hooren, naderde zij mijn bed, en fluisterde mij op
eene geheimzinnige wijze in het oor: „Denk aan het geschenk, dat gij mij
moet geven voor het goede nieuws dat ik u breng.” Deze woorden bragten
een wonder te weeg. Ik ging terstond overeind zitten, en antwoordde haar
met geestvervoering: „Het geschenk zal niet achterblijven, wat hebt gij
mij voor goeds te zeggen?” „Mijn lieve heer,” antwoordde zij, „gij zult
niet sterven, en ik hoop u weldra gezond te zien. Hoor slechts, gij zult
over mij tevreden zijn. Gisteren middag bezocht ik nogmaals de dochter
van den kadi, en trof haar in eene zeer goede stemming. Daarmede meende
ik mijn voordeel te moeten doen. Ik zette een zeer treurig gezigt,
zuchtte diep, terwijl de tranen mij langs de wangen liepen. „Wat
scheelt u, mijne goede moeder?” vroeg zij. „Helaas! mijne lieve dame,”
antwoordde ik, „ik was zoo even bij den jongen man, van wien ik u
vroeger reeds gesproken heb; het is met hem gedaan, hij sterft van
liefde voor u, uwe hardheid gaat waarlijk te ver.” „Ik begrijp niet,”
hernam zij, „waarom gij wilt dat ik oorzaak van zijnen dood zou zijn.
Hoe kan ik daartoe iets hebben bijgedragen?” „Dat is nu een vraag!” gaf
ik ten antwoord, „heb ik u niet vroeger reeds gezegd, dat hij zich
tegenover uw raam bevond, toen gij dit opendet, om uwe bloemen te
begieten? Hij zag uwe schoonheid en de bekoorlijkheden, welke uw spiegel
u dagelijks voorhouden. Van dat oogenblik af kwijnt hij, en zijne ziekte
is sedert zoo toegenomen, dat hij thans op sterven ligt.

Gij zult u nog wel herinneren, mejufvrouw,” vervolgde ik na een kort
stilzwijgen, „hoe hard gij mij hebt bejegend, als ik u van zijne
liefde sprak, en u het voorstel deed om hem uit zijn' gevaarlijken
toestand te redden. Toen ik met die treurige boodschap bij hem kwam, dat
gij niets van hem wildet weten en uw hart voor het mededoogen gesloten
was, nam zijne ziekte hand over hand toe, en van dat oogenblik af
verkeert zijn leven in gevaar, en ik weet zelfs niet, of hij nog te
helpen zou zijn, indien gij medelijden met hem wildet hebben.”

Ziedaar, wat ik haar zeide,” vervolgde de oude vrouw. „De vrees, de
oorzaak van uwen dood te zullen zijn, bragt haar aan het wankelen, zij
werd bleek. „Is het wel alles waar,” hernam zij, „wat gij mij daar zegt?
Is hij werkelijk alleen ziek uit liefde tot mij?” „Ach, mejufvrouw,”
antwoordde ik „het is maar al te waar; de hemel gave, dat het anders
ware!” „En gelooft gij,” hernam zij, „dat de hoop mij te zien en te
spreken, zou kunnen bijdragen, om hem uit dien gevaarlijken toestand te
redden?” „Misschien wel,” antwoordde ik, „en indien gij het mij gelast,
zoo wil ik deze genezing beproeven.” „Welnu” zeide zij zuchtende, „geef
hem dan hoop, dat hij mij zien en spreken zal; maar voeg er bij, dat hij
op geene verdere gunsten te rekenen heeft, tenzij hij naar mijne hand
wil dingen, en mijn vader zijne toestemming tot ons huwelijk geeft.”
„Mejufvrouw!” riep ik uit, „gij zijt bijzonder goed; ik ga den jongen
man dadelijk opzoeken en hem zeggen, dat hij de vreugde zal smaken, een
onderhoud met u te hebben. Wanneer wilt gij zulks?” „Ik weet daartoe
geen' beteren tijd,” zeide zij, „dan aanstaanden Vrijdag onder het
middaggebed. Laat hij dan toezien, wanneer mijn vader uitgaat, om zich
naar de moskee te begeven, en zoodra deze de straat uit zal zijn, zich
onder mijn venster vertoonen; ik zelve zal dan afkomen, om hem de deur
te openen. Wij kunnen dan zamen spreken, maar hij moet zich verwijderen,
vóór dat mijn vader te huis komt. Is hij echter Vrijdag nog te ziek, dan
zullen wij een' later uur bepalen.”

Wij hebben heden Dingsdag,” ging de oude voort, „gij hebt dus tot
Vrijdag tijd, om uwe krachten te herstellen.” Naarmate zij met spreken
voortging, voelde ik mijne krachten toenemen, en toen zij geëindigd had,
was ik van mijne ziekte genezen. „Neem dit,” zeide ik, haar eene goed
gevulde beurs gevende, „gij hebt mij genezen, en daarom geloof ik dit
geld beter besteed, dan hetgeen ik aan den geneesheer heb moeten geven,
die mij gedurende mijne ziekte slechts geplaagd heeft.”

Nadat de oude dame vertrokken was, gevoelde ik mij sterk genoeg, om het
bed te verlaten. Ik stond op, en overtuigde mijne bloedverwanten van
mijne geheele herstelling.

Des Vrijdags morgens, terwijl ik bezig was mijn beste kleed aan te
trekken, kwam de oude dame mij bezoeken. „Ik behoef, naar hetgeen ik
hier zie,” zeide zij, „niet te vragen, hoe het u gaat, maar wilt gij
alvorens naar de dochter van den kadi te gaan, niet een bad nemen?”
„Dat zou mij te veel tijd rooven,” gaf ik ten antwoord, „ik zal alleen
een' barbier laten komen, om mij het haar te knippen en den baard te
scheren.” Te gelijker tijd gaf ik aan een' van mijne slaven last, een'
bekwamen barbier te gaan opzoeken.

De slaaf bragt mij den misselijken vent, dien gij hier ziet. Hij groette
mij en zeide: „Heer, aan uw gelaat te zien, zou ik denken dat gij niet
wel waart.” Ik antwoordde, dat ik ziek geweest was. „Ik wensch,” hernam
hij, „dat Allah u voortaan van alle kwalen mag bevrijden, en dat zijne
gunst u bijblijve al uwe levensdagen.” „En ik hoop,” antwoordde ik, „dat
uw wensch vervuld mag worden.” „Daar gij herstellende zijt,” ging hij
voort, „zoo zal ik Allah bidden, dat gij geheel moogt beteren. Zeg mij
thans, wat er van uwe dienst is, ik heb mijne scheermessen en lancetten
mede gebragt; wilt gij, dat ik u zal scheren of aderlaten?” „Ik heb u
reeds gezegd,” hernam ik, „dat ik ziek ben geweest; gij kunt dus wel
denken, dat ik u alleen noodig heb, om mij te scheren; haast u dan, en
laat ons geen' tijd verliezen met praten, want mijne oogenblikken zijn
mij kostbaar; men wacht mij tegen het middaguur.”

De barbier maakte veel tijd zoek met zijn' scheerzak te openen en zijne
messen aan te zetten; en in plaats van water in het bekken te doen,
haalde hij uit zijn' scheerzak een astrolabium te voorschijn, ging de
kamer uit naar het voorhof, waar hij met deftigen ernst de hoogte der
zon ging opnemen. Hij kwam met den zelfden langzamen tred terug, en
zeide bij het binnen treden: „Gij zult blijde zijn, mijnheer, van mij te
vernemen, dat wij heden den 18en Vrijdag van de maand Safar hebben, in
het 653e jaar sedert de vlugt van onzen grooten Profeet van Mekka naar
Medina, en in het 7320e van den grooten Iskender met twee horens;
terwijl de vereeniging van Mars en Mercurius beteekent, dat gij geen
gelukkiger oogenblik, dan het tegenwoordige zoudt kunnen uitkiezen,
om den baard te laten afnemen. Maar van den anderen kant is deze
vereeniging der beide planeten Mars en Mercurius voor u een slecht
voorteeken; zij onderrigt mij, dat u op dezen dag een groot gevaar boven
het hoofd hangt. Niet dat uw leven daarbij bedreigd wordt, maar het
geldt hier eene verminking, die u tot aan het graf zal bijblijven.
Gij moet mij alzoo ten hoogste verpligt zijn voor mijne waarschuwing,
waardoor gij u in acht kunt nemen tegen een ongeluk, dat mij groot leed
zou doen, indien het u overkwam.”

Gij kunt oordeelen, mijne heeren, over mijnen spijt, in de handen
gevallen te zijn van zulk eenen praatzuchtigen en onbeschaamden barbier!
Welk knellend tijdverlies voor een' minnaar, die zich gereed maakt,
zijne geliefde te bezoeken! Ik was buiten mij zelven van kwaadheid. „Wat
gaan mij,” riep ik in toorn uit, „uwe waarschuwingen en voorspellingen
aan! Ik heb u niet laten roepen, om sterrekundige waarnemingen te doen,
maar om mij den baard af te nemen; scheer mij dus, of ga van hier, en
ik zal een' ander laten komen.”

„Heer,” gaf hij ten antwoord met eene kalme bedaardheid, om mij het
geduld nog meer te doen verliezen, „welke reden hebt gij, om u boos te
maken? Weet gij wel, dat niet alle barbiers aan mij gelijk zijn, en dat
gij, om er zoo eene te vinden, hem eerst zoudt moeten maken. Gij hebt
slechts naar een' barbier gevraagd, en in mij hebt gij gevonden den
besten barbier uit geheel Bagdad, een' geneesheer, die ondervinding
heeft en zijn vak verstaat, een' chimist, die in de diepste geheimen
der scheikunde is doorgedrongen, een' sterrekundige die zich nog nooit
in zijne berekeningen bedrogen heeft; een' taalkundige zonder weêrga,
een' volmaakten rhetoricus, een' spitsvindigen redekunstenaar, een'
mathematicus volleerd in de meetkunde en in de moeijelijkste stellingen
der algebra, een' geschiedschrijver, die bekend is met de geschiedenis
van alle koningrijken en volken der aarde! Bovendien ben ik te huis in
alle vertakkingen der wijsbegeerte; onze wetten en overleveringen staan
in mijn geheugen geschreven als in een boek, er ontbreekt niets aan. Ik
ben dichter, bouwkundige, maar wat is er, dat ik niet ben? Er is niets
in de natuur, dat voor mij verborgen is. Wijlen mijnheer uw vader, aan
wien ik niet kan denken, zonder tranen te storten, als een offer aan
zijne nagedachtenis, was overtuigd van mijne verdiensten; hij beminde
mij, bewees mij alle vriendschap, en waar hij zich in gezelschap bevond,
daar sprak hij van mij als van den grootsten man, die ooit onder den
hemel leefde. En ik wil, uit dankbaarheid en uit liefde voor hem, mij
aan u verbinden, u onder mijne bescherming nemen, en u behoeden voor al
de ongelukken, waarmede de sterren u mogen bedreigen.”

Bij dit gesprek kon ik, niettegenstaande mijnen toorn, mij niet van
lagchen onthouden. „Zijt gij nu haast ten einde, onophoudelijke
babbelaar!” riep ik uit, „en zal het u nu behagen mij te scheren?”
„Heer,” hernam hij, „gij hebt ongelijk, mij een' babbelaar te noemen;
ieder, die mij kent, geeft mij integendeel den eervollen titel van den
zwijger. Ik heb zes broeders gehad, die gij met regt babbelaars hadt
kunnen noemen. Om u eenigzins met hen bekend te maken, zoo weet, dat de
oudste werd genaamd Bacbouc, de tweede Bakbarah, de derde Bakbac, de
vierde Alcouz, de vijfde Alnaschar en de zesde Schacabac. Dat waren
allen lastige praters, maar ik, die hun jongste broeder ben, ik ben
ernstig en beknopt in mijne gesprekken.”

Ik bid u, mijne heeren, stelt u voor een oogenblik in mijne plaats, wat
moest ik doen, om ontslagen te worden van een' mensch, door wien ik mij
aldus op de folterbank zag gebragt? „Geef hem drie goudstukken,” zeide
ik tot een' mijner slaven, die met de uitgaven van mijn huis belast was,
„opdat hij heenga, en mij met rust late; ik wil heden niet geschoren
worden.” „Mag ik u vragen, heer, hoe gij dat verstaat?” hernam de
barbier, „ik heb u niet opgezocht, maar gij hebt mij hier laten
ontbieden; en dit zoo zijnde, zoo zweer ik u bij mijn geloof als
Muzelman, dat ik uw huis niet zal verlaten, alvorens u geschoren te
hebben. Dat gij mijne verdiensten niet kent, kan ik niet helpen. Wijlen
mijnheer uw vader liet mij beter regt wedervaren; zoo menigmaal als hij
mij deed roepen, moest ik naast hem gaan zitten, en het was dan een
vermaak aan te hooren, welke schoone zaken ik hem vertelde. Ik wist hem
in eene voortdurende verwondering te houden, ik nam hem geheel in, en
wanneer ik geëindigd had, „O!” riep hij dan uit, „uw hoofd is eene
onuitputtelijke bron van wetenschappen! Er is geen mensch op de wereld,
die bij u in diepte van kennis halen kan.” „Mijn goede heer,” antwoordde
ik dikwijls, „gij doet mij meer eer aan, dan ik verdien. Heb ik iets
schoons gezegd, ik ben dat verschuldigd aan het goedgunstige gehoor, dat
gij mij geeft; het zijn uwe goedheden, die mij de schrandere denkbeelden
ingeven, waarmede ik de eer heb, u te behagen.” Op zekeren tijd, dat uw
vader geheel in verrukking was, over het bewonderenswaardige gesprek,
dat ik tot hem gevoerd had, riep hij uit: „Dat men hem honderd stukken
goud geve, en hem omkleede met mijn beste kleed.” Ik ontving deze
geschenken gaarne, en trok dadelijk zijn' horoscoop, die ik bevond zeer
gelukkig te zijn.”

Denkt echter niet mijne heeren,” vervolgde de jonge kreupele van Bagdad,
„dat de barbier het daarbij liet, neen, hij knoopte nu een ander gesprek
aan, dat meer dan een half uur duurde. Vermoeid van hem aan te hooren,
en ontevreden, dat de tijd inmiddels voorbij ging, zonder dat ik iets
verder kwam, wist ik bijna niet meer, wat tegen dezen grooten kwelgeest
te moeten zeggen. „Neen,” riep ik eindelijk uit, „het is niet mogelijk,
dat er een tweede mensch op aarde gevonden wordt als gij, die er vermaak
in schept, de lieden dol te maken.” Daar echter ook dit niet hielp,
besloot ik te beproeven, of ik misschien met zachtheid bij hem verder
zou komen, dan door mijn ongenoegen te laten blijken. „In naam van den
grooten Profeet, bid ik u,” sprak ik tot hem, „uwe schoone gesprekken
achterwege te laten, en mij spoedig te helpen; eene belangrijke zaak,
gelijk ik u reeds gezegd heb, vereischt mijne tegenwoordigheid elders.”
Op dit mijn zeggen, begon hij te lagchen. „Het zou zeer lofwaardig
zijn,” sprak hij, „indien wij onzen geest altijd meester bleven, en
immer wijs en voorzigtig waren; ik wil echter aannemen, dat uw toorn
jegens mij meer de schuld van uwe ziekte, dan van uwe inborst is. In
dezen toestand hebt gij echter behoefte aan eene goede leiding, en gij
kunt niet beter doen, dan het voetspoor drukken van uwen vader en
grootvader; zij kwamen mij spreken in alle gewigtige zaken, en ik kan
zonder grootspraak zeggen, dat zij zich bij mijne raadgevingen steeds
zeer wel bevonden. Gij moogt daaruit leeren, dat men, om in eene
moeijelijke onderneming wel te slagen, den raad van lieden moet vragen,
die kennis van zaken bezitten en ondervinding hebben. Het spreekwoord
zegt niet te vergeefs: Wie verstandig wil wezen, moet den raad van een'
verstandig mensch inroepen. En wat mij betreft, ik ben hierin geheel tot
uwen dienst, gij hebt slechts te spreken.” „Kan ik dan niet van u
verkrijgen,” viel ik ongeduldig in, „dat gij die lange gesprekken
achterwege laat, die geene andere uitwerking hebben, dan mij het hoofd
te vermoeijen, en die mij beletten te gaan, waar mijne zaken mij roepen?
Scheer mij toch, of vertrek!” Dit zeggende stond ik vol spijt op, en
trapte met den voet op den grond, dat de vloer dreunde.

Toen mijn kwelgeest zag, dat ik in ernst kwaad was, zeide hij: „Maak u
niet boos: wij zullen een begin maken.” Werkelijk ligtte hij mijn hoofd
op, en ving aan met scheren. Maar naauwelijks had hij vier streken met
het scheermes gedaan, toen hij ophield, om tot mij te zeggen: „Heer, gij
zijt opvliegend, gij moet die ondeugd, die alleen het werk des duivels
is, bedwingen. Ik verdien, dat gij eerbied voor mij hebt, uithoofde van
mijne jaren, mijne veelzijdige kennis en mijne uitstekende deugden, die
. . . . . . .”

„Ga voort mij te scheren,” viel ik andermaal luide in, „en spreek geen
woord meer!” „Dat wil zoo veel zeggen,” hernam de barbier, „als dat gij
eene dringende zaak hebt te verrigten, ik wil wedden, dat ik mij niet
vergist heb.” „Reeds twee uur geleden,” antwoordde ik met drift, „heb
ik u dit gezegd, waarom maakt gij dan niet voort.” „Matig uwe haast,”
hernam hij, „misschien hebt gij de zaak nog niet rijpelijk overwogen,
die gij te verrigten hebt, en wat men met overhaasting doet, heeft
bijna altoos berouw ten gevolge. Gij zoudt beter doen, mij te vertellen
welke zaak u dus dringt, dan kan ik er mijn gevoelen over zeggen.
Overigens hebt gij nog drie uur tijd, daar men u eerst tegen den middag
verwacht.” „Ik behoef mij daaraan niet te binden,” zeide ik tot hem,
„mannen van eer en woord zorgen vóór den bepaalden tijd ter plaatse te
zijn, ten einde niet welligt op zich te laten wachten. Maar door aldus
met u te redeneren, zou ik gevaar loopen zelf een babbelachtige barbier
te worden; ik zwijg dus, en verzoek u, mij spoedig verder te scheren.”

Hoe meer haast ik aan den dag legde, hoe minder spoed hij maakte. Hij
legde zijn scheermes neêr, om zijn astrolabium te krijgen, dan had hij
het eene, dan het andere in de handen, tot dat hij eindelijk weder met
zijn astrolabium in de hand naar buiten ging, om den juisten tijd van
den dag op te nemen, terwijl hij mij half geschoren zitten liet. „Heer,”
zeide hij, terug komende, „het is nog drie uur vóór den middag, ik ben
daar zeker van, of alle regelen der sterrekunde moeten falen.” „Geregte
hemel!” riep ik uit, „mijn geduld is ten einde, ik kan mij niet langer
inhouden. Verwenschte barbier, wat let mij u te verwurgen!” „Zacht wat,
zacht wat!” zeide hij met de grootste koelbloedigheid, zonder zich aan
mijne oploopendheid te storen, „vergeet niet, dat gij ziek zijt geweest.
Maak u niet driftig, gij zult binnen een oogenblik geholpen zijn.” Dit
zeggende borg hij het astrolabium in zijn barbierskoker, vatte zijn
scheermes op, dat hij eenige malen over den scheerriem streek, en ving
weder aan mij te scheren; maar onder de hand kon hij toch het praten
niet nalaten. „Indien gij mij wildet zeggen,” sprak hij, „welke zaak gij
dezen middag te verrigten hebt, ik zou u een' goeden raad geven, waarbij
gij u wel zult bevinden.” Om hem tevreden te stellen, gaf ik voor, dat
mijne vrienden mij dien middag verwachtten op een feestmaal, dat zij ter
eere van mijne herstelling aanrigtten.

Zoodra de barbier van een feestmaal hoorde spreken, riep hij eensklaps
uit: „Dat Allah u zegene, nu en eene lengte van dagen! Gij herinnert
mij daar, dat ik vier of vijf van mijne vrienden heb uitgenoodigd, om
dezen middag bij mij te komen eten. Dit was mij geheel door het hoofd
gegaan; zoodat ik nog volstrekt geene toebereidselen tot hunne ontvangst
gemaakt heb.” „Laat u dit niet verlegen maken,” zeide ik, „hoewel ik
dezen middag buitenshuis ga eten, is mijn provisiekamer echter goed
voorzien, en al wat zij bevat, is geheel tot uwen dienst. In mijn'
kelder heb ik voortreffelijken wijn, waarvan ik u zal doen geven, zoo
veel als gij verlangen zult; alleen haast u nu, mij verder te scheren;
bedenk, dat ik u deze geschenken niet geef zooals mijn vader, om u te
hooren spreken, ik geef ze om u te doen zwijgen.”

Hij scheen aan mijn woord alleen echter niet genoeg te hebben. „Allah
zal u vergelden!” riep hij uit, „al het goede dat gij mij bewijst; maar
toon mij dadelijk dien voorraad, opdat ik zal kunnen zien, of er genoeg
is om mijne vrienden te onthalen; want ik wil, dat zij over mij tevreden
zullen zijn.” „Er is,” zeide ik, „een lam, er zijn zes kalkoenen, een
dozijn kuikens, en genoeg om voor het eerste geregt vier vleeschschotels
toe te bereiden.” Een' mijner slaven beval ik, dit alles binnen te
brengen, en daarbij vier groote kruiken wijn te voegen. „Dat zal wel
genoeg zijn,” hernam de barbier, „maar de vruchten en de kruiden, om bij
het vleesch te gebruiken, ontbreken.” Ik liet hem ook deze nog geven.
Zoodra was dit niet gedaan, of hij hield op, mij te scheren, ten einde
alles stuk voor stuk na te zien, en daar dit onderzoek bijna een half
uur duurde, begon ik te vloeken en hem te verwenschen. Maar hoe meer
leven ik maakte, hoe minder hij zich haastte. Eindelijk echter nam
hij het scheermes weder in handen, en schoor mij gedurende een paar
seconden. Toen hield hij plotseling nogmaals op. „Ik had nooit durven
denken, heer,” zeide hij, „dat gij zoo mild waart, thans echter zie ik,
dat uw vader in zijn' zoon herleeft. Zeker ik verdien de goedheden
niet, waarmede gij mij overlaadt, en ik beloof, er u eeuwig dankbaar
voor te zullen zijn. Want, waarom dit voor u te verbergen; ik bezit
niets, dan hetgeen ik van edelmoedige menschen, gelijk gij zijt, ten
geschenke krijg. Ik sta gelijk met Zoutout, die de badgasten moet
wrijven; met Sali, die met geroosterde graauwe erwten door de straten
van Bagdad te koop loopt; met Salouz, die boonen verkoopt; met Akerska,
die in groenten handelt; met Abou-Mehares, die de straten besproeit, om
het stuiven te voorkomen, en met Cassem, die tot de wacht van den kalif
behoort. Geen dezer lieden is droefgeestig; zij zijn noch ligtgeraakt,
noch twistzoekend, en beter tevreden met hun lot, dan de kalif in al
zijn' rijkdom en overvloed. Altoos zijn zij opgeruimd en liefhebbers
van zang en dans. Ieder hunner heeft zijne eigene zangwijze, en eene
bijzondere soort van dans, waarmede zij de inwoners van Bagdad weten te
vermaken. Maar wat ik in hen boven alles moet prijzen, zij zijn geene
groote praters, evenmin als uw slaaf, die de eer heeft tot u te spreken.
Hoor aandachtig,” vervolgde de barbier, „naar het lied, en let op den
dans van Zoutout, die de badgasten wrijven moet; ziet eens, of ik hem
niet sprekend weet na te bootsen.” De barbier,” vervolgde de jonge
kreupele, „zong nu het lied en danste den dans van Zoutout; wat ik ook
mogt zeggen, om hem met deze gekheden te doen ophouden, hij liet niet
af, vóór dat hij ook zijne andere door hem opgenoemde vrienden had
nageäapt. Hierop zich tot mij wendende, zeide hij: „Heer, al deze brave
lieden zal ik ten mijnent laten komen, en indien gij mij een genoegen
wilt doen, zoo wees ook van de onzen, en laat uwe vrienden loopen.
Misschien zijn dat groote praters, die u met hunne vervelende gesprekken
het hoofd op hol brengen, en nog zieker maken dan gij geweest zijt;
terwijl gij bij mij niets dan vermaak te wachten hebt.”

Hoe boos ik was, ik moest echter om zijne dwaasheid lagchen. „Het spijt
mij,” zeide ik, „mijn woord reeds gegeven te hebben, anders zou ik
gaarne van uw aanbod gebruik maken, en den dag met u en uwe vrienden
doorbrengen. Nu moet ik u echter verzoeken, mij daarvan te ontslaan; op
een' anderen dag kunt gij over mij beschikken. Maar scheer mij nu af,
en haast u naar uw huis te gaan, waar uwe vrienden misschien reeds op
u wachten.” „Mijn goede heer,” hernam hij, „weiger mij de gunst niet,
waarom ik u verzoek. Kom u vermaken met het uitgelezene gezelschap, dat
ik verwacht. Indien gij slechts éénmaal met deze lieden kennis gemaakt
hebt, zult gij zoo over hen tevreden zijn, dat gij, om hun bijzijn te
genieten, gaarne van uwe andere vrienden afziet.” „Laat ons daar niet
verder over praten,” antwoordde ik, „ik kan heden op uw feest niet
tegenwoordig zijn.”

Ook met zachtheid kon ik echter op dien stijfkop niets winnen. „Daar gij
volstrekt niet ten mijnent wilt komen,” hernam hij, „zoo zult gij het
voor lief moeten nemen, dat ik met u ga. De voorraad, dien gij mij hebt
gegeven, zal ik naar mijne woning brengen. Mijne vrienden kunnen dan
eten en drinken naar hartelust; doch ik zelf kom dadelijk terug. Ik zal
mij wel wachten, zoo onbeleefd te zijn, om u alleen te laten gaan; gij
hebt het wel aan mij verdiend, dat ik u deze beleefdheid bewijs.”
„Hemel!” riep ik uit, „is er dan geene mogelijkheid, mij van dezen
lastigen man te ontslaan. Bij Allah,” sprak ik tot hem, „houd op, mij
lastig te vallen! Ga naar uwe vrienden, eet, drink en vermaak u, doch
laat mij in vrijheid de mijnen bezoeken. Ik wil alleen gaan, en begeer
geen gezelschap. Ook moet ik u nog zeggen, dat ik ergens verwacht word,
waar uwe tegenwoordigheid niet gewenscht zou zijn, men verlangt alleen
_mij_ daar.” „Nu schertst gij met mij, heer,” hernam de barbier, „indien
uwe vrienden u op een feest genodigd hebben, wat zou u dan kunnen
beletten, mij mede te nemen? Gij zult hun, daar ben ik verzekerd van,
integendeel veel vermaak doen, een' man mede te brengen, die op zijn pas
een geestig woord weet te zeggen, dat de lachspieren in beweging brengt,
en die er zich op verstaat een geheel gezelschap aangenaam bezig te
houden, al zou hij ook de eenige spreker aan tafel zijn. Wat gij er dan
ook tegen zeggen moogt, het is eene afgedane zaak; ik vergezel u, of gij
er vrede mede hebt of niet.”

Deze halstarrigheid van den barbier, mijne heeren, bragt mij in
groote verlegenheid. „Hoe mij te ontslaan van dien verwenschten
baardschrapper,” zeide ik tot mij zelven. „Indien ik voortga hem te
wederspreken, zoo komt er geen einde aan.” Ook werd er reeds voor de
eerste maal tot het middaggebed geroepen, en het was voor mij hoog tijd,
om te gaan. Ik besloot alzoo, mij van de zaak af te maken door in schijn
toe te geven, en hield mij, alsof ik er in toestemde, dat hij mij
vergezellen zou. Nu schoor hij mij eindelijk af. Zoodra dit gedaan
was, zeide ik tot hem: „Neem eenige van mijne slaven, opdat zij dezen
voorraad naar uwe woning brengen, en kom terug, zoodra gij uwe vrienden
zult gesproken hebben; ik zal u wachten.”

Zoo raakte ik eindelijk van hem ontslagen; hij ging heen, met belofte
van spoed te zullen maken. Naauwelijks had hij mij den rug toegekeerd,
of ik kleedde mij verder aan, en daar men reeds voor de laatste maal
tot het gebed riep, begaf ik mij zonder tijdverzuim op weg. Maar de
boosaardige barbier, mijn oogmerk, om hem te misleiden, doorgrondende,
was niet verder gegaan dan tot in het gezigt zijner woning, welke hij
den slaven aanwees. Hierop was hij teruggekeerd, en hield zich schuil om
den hoek eener straat, ten einde mij gade te slaan en te volgen. Toen
ik mij nu voor de woning van den kadi bevond, en omkeek, zag ik mijn'
kwelgeest de straat inslaan. Ik verwenschte hem tot in den diepsten
afgrond.

Inmiddels had ik geen' tijd te verliezen; de deur van de woning des
kadi's stond op een' kier. Ik trad binnen, en werd door de oude dame
ontvangen. Zij bragt mij in het vertrek van het door mij zoo zeer
beminde meisje. Wij hadden echter naauwelijks eenige woorden gewisseld,
toen zich in de straat gerucht liet hooren. De jonge dame ging naar het
venster, en zag dat haar vader van het gebed terugkwam. Ook ik keek uit;
de kadi zat op dezelfde plaats, waar ik gezeten was, toen ik mijne
geliefde voor de eerste maal zag.

Er waren twee zaken, die mij vrees aanjoegen: de komst van den kadi en
de tegenwoordigheid van den schelmschen barbier. Omtrent het eerste
punt stelde de jonge dame mij gerust, zeggende, dat haar vader uiterst
zeldzaam op hare kamer kwam, en dat zij overigens, op de mogelijkheid
daarvan bedacht, hare maatregelen voor mijne veiligheid genomen had.
Mijne grootste vrees bleef dus de aanwezigheid van den hatelijken
barbier, van wiens onbedachtzaamheid en praatzucht ik het ergste
duchtte. Het zal u blijken, mijne heeren, dat dit niet zonder grond was.

Zoodra de kadi zijne woning binnentrad, telde hij met eigen hand aan
een' zijner slaven, die iets verzuimd had, eenige stokslagen toe. De
slaaf hief een groot gekerm aan, zoodat men hem aan het andere einde van
de straat kon hooren. De barbier geloofde nu, dat men mij mishandelde,
en begon op eene barbaarsche wijze te schreeuwen, verscheurde zijne
kleederen, wierp stof op zijn hoofd, riep om hulp, en bragt de geheele
buurt in beweging. Weldra school er een hoop volks om hem zamen, waarvan
sommigen vroegen, wat hem deerde, en of hij hulp begeerde. „Ach!” riep
hij, „men vermoordt mijn' meester, mijn' waarden patroon!” Zonder iets
meer te zeggen, liep hij al jammerende naar mijn huis, en kwam terug,
gevolgd door al mijne slaven, die met stokken gewapend waren. Zij
sloegen als razenden op de huisdeur van den kadi. Deze gelastte een'
zijner bedienden te gaan zien, wat er te doen was, die verschrikt in
allerijl tot zijnen meester terugkeerde. „Heer,” zeide hij, „meer dan
tienduizend gewapende mannen staan gereed, om met geweld uwe woning
binnen te dringen, reeds zijn zij bezig de deur open te breken.”

De kadi begaf zich nu zelf naar voren, opende eigenhandig de deur, en
vroeg wat men van hem verlangde. Zijn eerwaardig voorkomen was zelfs
niet in staat, mijnen slaven ontzag in te boezemen. „Verwenschte kadi,
hond van een' kadi!” riepen zij op barschen toon, „welke reden hebt gij,
om onzen meester te vermoorden? Wat heeft hij u gedaan?” „Goede lieden,”
antwoordde de kadi, „waarom zou ik uwen meester vermoorden, dien ik
volstrekt niet ken, en die mij dus ook niet beleedigd kan hebben? Mijn
huis staat voor u open, gaat binnen, doorzoekt alles, en overtuigt u.”
„Gij hebt hem stokslagen doen geven,” zeide de barbier, „ik heb hem daar
zoo even nog hooren schreeuwen.” „Maar nog eens,” hernam de kadi, „welke
beleediging kan uw meester mij hebben aangedaan, waardoor ik verpligt
zou geweest zijn, met hem te handelen, zooals gij daar zegt? Is hij
dan in mijn huis? Voor zoover ik weet, niet, en is hij er, hoe is hij
dan binnen gekomen, of wie heeft hem hier gebragt?” „Gij zult mij niet
van de wijs afbrengen met uwen grooten baard, deugniet van een' kadi!”
hernam de barbier, „ik weet zeer goed, wat ik zeg. Uwe dochter bemint
onzen meester, en zij heeft hem onder het middaggebed bij zich
ontvangen. Daar hebt gij de lucht van gekregen; gij zijt naar huis
gegaan, vroeger dan men u verwachtte; gij hebt hem overvallen, en toen
door uwe slaven stokslagen doen geven. Maar gij zult er niet ongestraft
afkomen. De kalif zal er kennis van dragen, en men zal kort en goed
regt met u maken. Breng onzen meester voor den dag, en geef hem dadelijk
aan ons over, zoo niet, dan zullen wij zelven hem gaan zoeken.” „Het is
niet noodig, zoo vele woorden te gebruiken,” hernam de kadi, „noch zoo
veel opschudding te maken; indien hetgeen gij zegt waarheid is, zoo
moet gij slechts naar binnen gaan en hem zoeken. Ik geef er u volkomen
vrijheid toe.” De kadi had naauwelijks uitgesproken, of de barbier en
mijne slaven drongen als razenden in het huis, en liepen mij overal
zoeken.

Daar ik alles gehoord had, wat de barbier tot den kadi zeide, zoo zag ik
naar eene plaats om, ten einde mij te verbergen. Ik vond geene andere
schuilplaats dan een' grooten ledigen koffer, waarin ik mij neêrlegde,
en welks deksel ik digt liet vallen. De barbier kwam eindelijk ook in de
kamer, waar ik mij bevond. Hij naderde den koffer, ligtte het deksel op,
en had mij naauwelijks nog gezien, of hij nam de kist op zijne schouders
en droeg er mij mede weg. Langs den steilen trap kwam hij gelukkig
beneden, bereikte de voordeur, en liep nu zoo hard hij maar kon, met
mij de straat over. Het ongeluk wilde echter, dat het deksel van den
koffer open ging, zoodat ik aan den spot en de lachlust van den ons
vergezellenden volkshoop werd prijsgegeven. Dit was mij onverdragelijk;
ik sprong uit mijne gevangenis op straat, en deed zulks met zoo veel
overhaasting, dat ik mijn been erg bezeerde. Op dat oogenblik echter
voelde ik geene pijn, en rigtte mij dadelijk op, ten einde mij door
eene spoedige vlugt, aan de nieuwsgierige blikken der mij uitjouwende
menigte te onttrekken. Ik haalde mijne beurs, die goed gevuld was, te
voorschijn, en strooide het goud en zilver met handen vol onder het volk
uit, dat nu aan het grabbelen ging. Op die wijze kwam ik den volkshoop
vooruit, en, door eene zijstraat in te slaan, uit het gezigt. Maar van
dien verwenschten barbier kon ik mij niet ontslaan. Hij liet het volk
grabbelen, wierp den nu ledigen koffer op straat en volgde mij op de
hielen, mij naschreeuwende: „Sta toch stil, heer, waartoe loopt gij zoo
hard? Indien gij eens wist, hoe bedroefd ik geweest ben over de slechte
behandeling, welke de kadi u heeft doen ondergaan, aan u, die zoo
grootmoedig zijt, en aan wien wij, mijne vrienden en ik, zulk eene dure
verpligting hebben! Maar heb ik het u niet gezegd, dat gij door uwe
hoofdigheid, om onvergezeld te willen uitgaan, uw leven in gevaar zoudt
stellen? Wat u dus overkomen is, hebt gij aan u zelven te wijten, en
indien ik van mijnen kant niet bedaard had volgehouden, u te volgen, en
te zien waar gij heen gingt, wat zou er dan van u geworden zijn? Waar
wilt gij toch heen, heer? Wacht mij toch!”

Zoo schreeuwde die armzalige barbier mij op de straat na. Hij hield
zich niet tevreden mij in de buurt, waar de kadi woonde, zulk een groot
schandaal gemaakt te hebben; de gansche stad moest er kennis van dragen.
In mijne woede gevoelde ik grooten lust, hem op te wachten en te worgen;
maar daardoor zou ik mij slechts in nog grooter ongelegenheid gebragt
hebben. Ik koos dus een ander middel, om mij van hem, en van de door
zijn geschreeuw overal te voorschijn komende en uitkijkende menschen te
ontslaan. Ik trad eene khan binnen, waarvan de portier mij zeer goed
kende. Hij stond aan de deur, waar het straatrumoer hem had heen gelokt.
„Bij Allah!” zeide ik, „bewijs mij de dienst, dien razende hier niet
binnen te laten.” De man beloofde het mij, en hield woord. Het kostte
hem echter groote moeite den barbier, die met geweld bij mij wilde zijn,
af te wijzen; deze ging niet heen, zonder hem uitgemaakt te hebben, voor
al wat leelijk was. In het naar huis gaan moest hij ieder, dien hij
ontmoette en slechts van aanzien kende, vertellen, welk eenen grooten
dienst hij mij, naar zijne meening, bewezen had.

Ziedaar, hoe ik eindelijk van dien lastigen mensch ontslagen werd. Ik
vroeg in de khan, om voor mij een vertrek in gereedheid te brengen, waar
ik tot aan de genezing van mijn been zou kunnen blijven. „Mijnheer,”
zeide men, „zoudt gij in uwe woning niet meer op uw gemak zijn dan
hier?” „Dat weet ik niet,” luidde mijn antwoord, „maar al wist ik het,
ik zou naar mijn huis niet willen terugkeeren, want die verfoeijelijke
barbier zou niet nalaten, mij daar te komen opzoeken; ik zou alle dagen
met hem opgeschept zijn; en hem voor mijne oogen te moeten zien, zou mij
van verdriet doen sterven. Bovendien, na hetgeen mij heden is overkomen,
kan ik niet besluiten, langer in deze stad te blijven. Ik zal gaan,
waar het ongeluk mij heen voert.” Ik hield hierin woord. Zoodra ik
genezen was, bragt ik zoo veel geld bijeen, als ik dacht, op mijne
reizen noodig te hebben, en mijne andere goederen stond ik af aan mijne
bloedverwanten. Zoo vertrok ik van Bagdad, mijne heeren, en ben tot hier
gekomen. Ik had alle reden te verwachten, dat ik in een land, zoo ver
verwijderd van mijne geboorteplaats, dien hatelijken barbier niet zou
aantreffen, en toch vind ik hem in uw gezelschap. Gij kunt zelven
oordeelen, welk een' onaangenamen indruk het gezigt van eenen man op
mij maakt, door wiens overdreven ijver ik kreupel ben, en mij tot de
treurige noodzakelijkheid veroordeeld zie, een zwervend leven te leiden,
ver verwijderd van mijne bloedverwanten, van mijne vrienden en van
mijn vaderland.” Dit zeggende, stond de jonge kreupele op, maakte eene
buiging voor ons, en vertrok. Onze gastheer deed hem uitgeleide tot
aan de deur, en gaf onder het gaan derwaarts te kennen, hoezeer het
hem speet, dat hij, zonder dit te willen, hem zulk eene onaangename
ontmoeting bezorgd had.

Toen de jonge kreupele vertrokken was,” vervolgde de snijder, „gaven wij
elkander onze verwondering te kennen over zijne levensgeschiedenis;
onze oogen waren daarbij op den barbier gerigt, en wij zeiden tot hem
dat, indien alles waarheid was, wat wij gehoord hadden, hij dan groot
ongelijk had. „Mijne heeren,” antwoordde hij zijn hoofd oprigtende,
hetgeen tot dusverre steeds naar den grond gekeerd was, „het
stilzwijgen, dat ik bewaard heb, zoo lang de jonge man sprak, moet u
overtuigen, dat hij u niets heeft verhaald, waarmede ik niet instem.
Maar wat hij ook mogt beweren, ik blijf er bij, dat ik gehandeld heb,
zoo als ik moest handelen; ik wil u zelven hierover laten oordeelen.
Heeft hij zich niet, ofschoon ik hem gewaarschuwd had, in het gevaar
begeven? en zou hij zonder mijne hulp er wel zoo goed zijn afgekomen?
Hij mag zich gelukkig rekenen, het er met een kreupel been te hebben
afgebragt. En wiens schuld was het dan nog, heb ik hem misschien laten
vallen? Neen, was hij rustig in zijn' koffer gebleven, ik zou hem
ongedeerd in zijn huis hebben gebragt. Kon ik het helpen, dat hij er
uitsprong en zijn been bezeerde? Heb ik mij niet aan een groot gevaar
blootgesteld, om hem uit een huis te halen, waar ik mij verbeeldde dat
hij mishandeld werd? Heeft hij dan regt, zich over mij te beklagen,
en mij zulke grove beleedigingen te zeggen? Doch ziedaar, wat men er
bij wint, als men eenen dienst bewijst aan ondankbare menschen. Hij
beschuldigt mij een babbelaar te zijn; dit is enkel laster! Van ons
zeven broeders ben ik het minst praatachtig, en daarbij de verstandigste
en knapste. Om u hiervan te overtuigen, mijne heeren, is er niets anders
noodig, dan dat ik u onze geschiedenissen vertel. Vereer mij daarbij met
uwe aandacht.


GESCHIEDENIS VAN DEN BARBIER.

Onder de regeering van den kalif Mostanser Billah,” vervolgde de
barbier, „een vorst beroemd door zijne milddadigheid jegens de armen,
werden de omstreken van Bagdad onveilig gemaakt door een tiental
roovers, die zich sedert lang aan de stoutste diefstallen en aan
ongehoorde wreedheden schuldig maakten. De kalif, hieraan een einde
willende maken, liet den oppersten regter, eenige dagen vóór dat het
Baïramsfeest inviel, bij zich ontbieden, en gelastte hem, op verbeurte
van zijn leven, alle tien dieven voor hem te brengen.

De regter stelde al het mogelijke in het werk, en bragt zoo veel volk
op de been, dat de tien roovers op den dag zelven van het Baïramsfeest
gevat werden, juist toen ik eene wandeling aan den oever van den Tigris
maakte. Ik zag daar namelijk tien rijk gekleede lieden in eene boot
gaan. Ligtelijk zou ik hen als roovers herkend hebben, indien ik acht
had gegeven op de wachten, die hen vergezelden, maar ik lette daar zoo
weinig op, dat ik tegelijk met hen in de boot stapte, in de hoop op die
wijze eenen genoegelijken dag in hun gezelschap te smaken. Wij voeren
den Tigris af, en men deed ons voor het paleis van den kalif aanleggen.
Nu eerst bemerkte ik, dat ik mij deerlijk bedrogen had. Zoodra wij de
boot verlieten, werden wij door andere wachten omringd; gekneveld en
voor den kalif gebragt. Ik had mij gelijk de anderen laten binden zonder
iets te zeggen; wat zou het mij gebaat hebben, indien ik mij verzet had?
Dit zou den regten weg geweest zijn, om mij door de wachters te doen
mishandelen, die toch niet naar mij zouden geluisterd hebben. Ik bevond
mij onder de roovers, en dit was voldoende, om hun te doen denken, dat
ik er ook een was.

Zoodra wij voor den kalif verschenen, sprak hij het vonnis uit over de
tien booswichten: „Dat men,” zeide hij, „deze tien roovers het hoofd
afsla!” De scherpregter plaatste ons terstond op eene rij binnen het
bereik van zijn zwaard; bij geluk was ik de laatste. Hij sloeg de tien
roovers achtereenvolgens het hoofd af, maar toen de beurt aan mij kwam,
liet hij zijn zwaard zakken. De kalif werd toornig. „Heb ik u niet
bevolen,” sprak hij, „aan tien roovers het hoofd af te slaan? Waarom
doet gij dit slechts aan negen?” „Beheerscher der geloovigen,”
antwoordde de beul, „Allah beware mij, dat ik het bevel van uwe
majesteit niet volvoerd zou hebben. Tien hoofden heb ik afgeslagen, en
er liggen tien ligchamen ter aarde, gij kunt ze doen natellen.” Nadat de
kalif zich nu met eigen oogen overtuigd had, dat de beul waarheid sprak,
zag hij met bevreemding op mij. Mijn uitzigt behaagde hem, hij vond er
niets rooverachtigs in. „Goede grijsaard,” zeide hij tot mij, „door
welk toeval zijt gij onder deze ellendelingen geraakt, die den dood
duizendmalen verdiend hebben?” „Beheerscher der geloovigen,” gaf ik hem
ten antwoord, „ik zal u de volle waarheid doen kennen. Heden morgen zag
ik deze tien roovers, wier teregtstelling de regtvaardigheid van uwe
majesteit op nieuw zoo schoon heeft doen uitblinken, in eene boot gaan.
Ik scheepte mij met hen in, meenende dat het lieden waren, die zich te
zamen gingen vermaken, om dezen grooten feestdag te vieren.” De kalif
kon zich niet onthouden, eens hartelijk om mijne ontmoeting te lagchen,
en in tegenstelling van den jongen kreupele, die mij als een' babbelaar
heeft doen voorkomen, bewonderde hij mijne koelbloedigheid en mijn
voortdurend zwijgen. „Beheerscher der geloovigen,” hernam ik, „het
moet uwe majesteit niet verwonderen, dat ik gezwegen heb, bij eene
gelegenheid, die anderen zou doen praten. Ik heb mij op het zwijgen
bijzonder toegelegd, en het is door deze deugd, dat ik den fraaijen
titel draag van „den zwijger.” Men noemde mij dus, om mij te
onderscheiden van zes broeders, die ik had. Deze stilzwijgendheid is de
vrucht mijner wijsbegeerte; ik stel daar al mijn' roem en mijn hoogste
geluk in.” „Het strekt mij tot een groot genoegen,” zeide de kalif
glimlagchende, „dat men u eenen titel heeft gegeven, waarvan gij een
zoo schoon gebruik weet te maken. Maar zeg mij, welke soort van lieden
waren uwe broeders, stonden zij met u op eene lijn?” „In geenen deele,”
antwoordde ik, „het waren allen babbelaars, de een zoowel als de ander.
Zelfs wat het uiterlijke aangaat, bestond er tusschen hen en mij een
groot verschil; de eerste was gebogcheld, de tweede tandeloos, de derde
blind, de vierde éénoogig, den vijfde waren de ooren afgesneden, en de
zesde had gespleten lippen. Hunne lotgevallen zijn zeer zonderling, en
gij zult daaruit over hunne karakters kunnen oordeelen, indien ik de eer
mag hebben, die aan uwe majesteit te verhalen.” Daar het mij toescheen,
dat den kalif niets aangenamer zou zijn, dan die aan te hooren, ging ik,
zonder op zijn bevel te wachten, aldus voort.


GESCHIEDENIS VAN DEN EERSTEN BROEDER VAN DEN BARBIER.

„Sire,” zeide ik tot hem, „mijn oudste broeder, die zich Bacbouc noemde,
en die gebogcheld was, werd van zijn vak kleêrmaker. Nadat hij zijne
leerjaren voleindigd had, huurde hij een' winkel tegenover een' molen;
en dadelijk nog weinig werk hebbende, kostte het hem veel moeite van
zijn' arbeid te leven. De molenaar integendeel was welgesteld, en had
eene zeer schoone vrouw. Eens dat mijn broeder in zijnen winkel zat te
werken en naar boven keek, zag hij de vrouw van den molenaar voor het
open raam staan, dat op de straat uitzag. Hij vond haar zoo schoon, dat
hij er geheel door betooverd werd. Wat de molenaarster betreft, zij
sloeg niet de minste acht op mijn' broeder; sloot haar venster en liet
zich den geheelen dag niet meer zien. Intusschen keek de verliefde
snijder onder zijn werk telkens op naar den molen. Hij pikte zich
onderscheidene malen in de vingers, en op de netheid van zijn werk viel
dien dag niet te roemen. Des avonds, toen het tijd werd zijn' winkel
te sluiten, kon hij daartoe bijna niet overgaan, daar hij nog altoos
hoop had, dat de molenaarster aan het raam zou komen. Hij wachtte met
sluiten, totdat het geheel donker werd, en ging toen al zuchtende naar
zijne woning, waar hij den nacht slapeloos doorbragt. Zoodra de dag
aanbrak, stond hij op, en ijlde naar zijne werkplaats; zoo zeer dreef
hem het ongeduld, om zijne schoone te zien. Hij was echter dien dag niet
gelukkiger dan den voorgaande; de molenaarster vertoonde zich slechts
éénmaal aan het raam, en dat maar voor een oogenblik. Doch dat oogenblik
was voldoende, om hem tot den verliefdste van alle mannen te maken. Op
den derden dag had hij reden, beter tevreden te zijn. De molenaarster
liet bij toeval de oogen op hem vallen, en verraste hem, terwijl hij
zijne smachtende blikken op haar gevestigd hield, waardoor zij ontdekte,
wat er in zijn hart omging. In plaats van daarover verstoord te zijn,
besloot zij er zich mede te vermaken, en lachte hem vriendelijk toe.
Mijn broeder zag haar mede lagchend aan, maar met zulk een koddig
gelaat, dat zij ijlings het venster digt wierp, uit vrees van in lagchen
uit te barsten, en alzoo aan mijn' broeder te verraden, dat zij hem
bespottelijk vond. De onnoozele Bacbouc legde echter hare handelwijze in
zijn voordeel uit, en vleide zich, dat zij hem wederliefde toedroeg.

De molenaarster nam dan, zoo als gezegd is, het besluit zich met mijn'
broeder te vermaken. Zij had een stuk zijde liggen, waarvan zij sinds
lang voornemens was, zich een kleed te laten maken. Dit deed zij in
eenen fijnen geborduurden zakdoek, en zond het hem door eene jonge
slavin, welke zij in haren dienst had. De goed onderrigte slavin, kwam
in den winkel van den kleêrmaker. „Mijne meesteres laat u groeten,”
zeide zij, „en verzoekt u van dit stuk zijde een kleed voor haar te
maken, volgens het model van het hier bijgaande. Zij verandert dikwijls
van kleeding, en dit is eene gewoonte, waarover ook gij reden zult
hebben zeer voldaan te zijn.” Mijn broeder twijfelde nu niet meer, of de
molenaarster was verliefd op hem. Hij geloofde, dat zij hem dit werk
zond, met geen ander doel, dan om hem te kennen te geven, dat zij in
zijn hart had gelezen, en hij ook het hare veroverd had. Gestreeld door
deze voor hem gunstige opvatting, belastte hij de slavin aan hare
meesteres te zeggen, dat hij om harentwil al zijn ander werk ter zijde
leggen, en het kleed reeds den volgenden morgen gereed zijn zou. En
inderdaad hij werkte met zoo veel ijver, dat hij het nog dien eigen dag
afmaakte.

Den volgenden morgen kwam de jonge slavin zien, of het kleed gereed was.
Bacbouc stelde het haar ter hand, zeggende: „Ik stel er te veel belang
in, uwe meesteres genoegen te doen, dan dat ik iets zou verzuimd hebben,
haar het werk heden te leveren. Ik wensch door mijne spoedige bediening
haar aan te moedigen, in het vervolg geen' anderen kleêrmaker dan mij
te gebruiken.” De jonge slavin deed een paar schreden achterwaarts,
als wilde zij heengaan, doch plotseling terugkomende, zeide zij tot
hem op fluisterenden toon: „Wacht eens, ik zou haast vergeten mij van
de boodschap te kwijten, die mij is opgedragen. Mijne meesteres heeft
mij belast u hare groete te doen, en te vragen, hoe gij den nacht hebt
doorgebragt. Wat haar aangaat, de arme vrouw bemint u zoo sterk, dat
zij er niet van heeft kunnen slapen.” „Zeg haar,” antwoordde mijn dwaze
broeder met geestdrift, „dat mijne liefde voor haar zoo hevig is, dat ik
reeds sedert vier nachten geen oog heb toegedaan.”

Er was nog geen kwartier uurs verloopen, sedert de slavin mijn' broeder
had verlaten, of hij zag haar terugkomen met een stuk satijn onder den
arm. „Mijne meesteres,” zeide zij, „is zeer tevreden over het door u
gemaakte kleed; het zit haar allerliefst, doch daar het zeer mooi is,
wil zij het niet dragen dan met een' nieuwen onderrok, en zij verzoekt u
van dit stuk satijn er eene te maken.” „Zeer goed,” antwoordde Bacbouc,
„die zal nog heden klaar zijn, vóór dat ik mijn' winkel sluit; gij kunt
ze tegen den avond halen.” De molenaarster liet zich dien dag dikwijls
aan het venster zien, om mijn' broeder bij zijnen arbeid te bemoedigen.
Het was een lust, hem te zien werken, en de onderrok was dan ook weldra
klaar. De jonge slavin kwam dien halen, maar bragt den armen snijder
geen geld, noch voor de gemaakte japon en onderrok, noch voor zijne
gedane verschotten. Intusschen had deze ongelukkige minnaar, met wien
men zich vermaakte, zonder dat hij er iets van merkte, den geheelen dag
nog niet gegeten, en hij moest eenig geld leenen, om zijn avondmaal te
bekostigen. Den volgenden morgen was hij naauwelijks in zijn' winkel, of
de jonge slavin kwam zeggen, dat de molenaar hem verlangde te spreken.
„Mijne meesteres,” voegde zij er bij, „heeft hem zooveel goeds van u
gezegd, dat gij ook voor hem zult werken. Zij heeft dit hoofdzakelijk
gedaan, om u met haren man in kennis te brengen, waarin zij het beste
middel ziet, om uwen en haren wensch naderbij te komen.” Mijn goede
broeder liet zich bepraten, en nam alles voor goede munt aan. Hij ging
zelfs onmiddelijk met de slavin mede, om niet van onverschilligheid
verdacht te worden. De molenaar ontving hem zeer wel, en liet hem een
stuk linnen zien. „Ik heb,” zeide hij, „broeken noodig, zie hier linnen;
ik wensch, dat gij er mij twintig maakt, wat er van overschiet, kunt gij
mij teruggeven.”

Mijn broeder,”” vervolgde de barbier, „„had aan die twintig broeken
voor den molenaar vier à vijf dagen werk, en toen kreeg hij er nog een
stuk stof bij, om even zoo vele hemden te maken. Toen alles gereed was,
ging hij met zijn werk naar den molenaar, die hem vroeg, wat hij hem
schuldig was. Mijn broeder antwoordde, dat hij zich met twintig
zilveren drachmen vergenoegen zou. De molenaar riep oogenblikkelijk de
jonge slavin, en beval haar een goudschaaltje te brengen, om te zien of
de munt het juiste gewigt had. De slavin echter gaf mijn' broeder te
kennen, dat hij door geld aan te nemen, zijne zaak bederven zou. De
sukkel stelde hierin geloof, en weigerde de hem aangeboden betaling,
hoezeer hij daarom ook verlegen was; want reeds had hij geld moeten
leenen om het garen te koopen, dat hij voor de hemden en broeken
gebruiken moest. Toen hij den molen verliet, ging hij naar mijne woning,
en smeekte mij, hem iets te leenen, zeggende, dat hij geene dadelijke
betaling ontving. Ik gaf hem eenige koperen muntstukken, alles wat ik
in mijne beurs vond. Dit deed hem weder eenige dagen voortleven, hoewel
zeer sobertjes.

Op zekeren dag trad mijn broeder bij den molenaar binnen. Deze staakte
terstond zijn werk, en ging heen, om geld te krijgen. Maar de jonge
slavin fluisterde den snijder toe, dat hij zich wel moest wachten, iets
aan te nemen. Mijn broeder deed, zooals hem werd ingeblazen, en zeide,
toen de molenaar terugkwam, dat hij daar niet om gekomen was, maar
alleen om hem een bezoek te brengen. De molenaar bedankte hem voor zijne
oplettendheid, en gaf hem weder een stuk stof, om er een overkleed uit
te maken. Bacbouc bragt het reeds den volgenden morgen terug. Nogmaals
haalde de molenaar zijne beurs voor den dag, maar de jonge slavin zag
mijn' broeder gedurig aan, zoodat deze meende, ook nu weder het geld
te moeten weigeren. „Buurman,” zeide hij tot den molenaar, „daar is
volstrekt geen haast bij, wij zullen later wel afrekenen.” Zoo keerde
deze arme stakkert naar zijn' winkel terug, met drie zware ziekten,
namelijk: verliefd, uitgehongerd, en geen geld in den zak.

De molenaarster was gierig en ondeugend. Zij stelde zich niet tevreden,
mijn' broeder te onthouden, hetgeen zij hem verschuldigd was, maar zette
bovendien haren man aan, wraak te nemen over de voor haar opgevatte
liefde van den ongelukkigen kleêrmaker. Ziehier hoe zij dit aanlegde. De
molenaar liet Bacbouc uitnoodigen, het avondmaal bij hem te gebruiken.
Na hem zoo sober mogelijk onthaald te hebben, zeide hij tot hem:
„Buurman, het is voor u te laat geworden, om naar huis te gaan; blijf
dus van nacht hier.” Zoo voortpratende bragt hij hem op eene plaats,
waar men een bed had gespreid. Hij liet hem daar, en begaf zich met
zijne vrouw naar de kamer, waar zij gewoon waren te slapen. Midden in
den nacht stond de molenaar op, en ging naar mijn' broeder: „Buurman,”
zeide hij, hem aanstootende, „slaapt gij? Mijn ezel is ziek, en ik heb
veel koren te malen; zoudt gij mij niet het genoegen willen doen, in
zijne plaats den molen te draaijen.” Bacbouc, verblijd hem een bewijs
van zijne dienstvaardigheid te kunnen geven, antwoordde, dat hij daartoe
bereid was, en hij hem alleen te onderrigten had, wat hem te doen stond.
Daarop deed de molenaar hem een' touw om den middel, en maakte hem vast,
gelijk hij gewoon was zijnen ezel te doen, als deze in den molen liep.
Toen gaf hij hem een' fikschen zweepslag met de woorden: „Vooruit
buurman, vooruit!” „Wel, waarom slaat gij mij?” vroeg mijn broeder,
een pijnlijk gezigt trekkende. „Dat is alleen, om u aan te moedigen,”
antwoordde de molenaar, „zonder die aansporing wil mijn ezel niet
loopen.” Bacbouc was zeer verwonderd over deze behandeling; zij viel
volstrekt niet in zijn' smaak. Niettemin durfde hij zich daarover niet
beklagen. Nadat hij vijf of zes malen den molen had rond gegaan, wilde
mijn broeder eens rusten; maar de molenaar gaf hem een twaalftal
zweepslagen, die ter dege raak waren, zeggende: „Houd moed, buurman, en
sta niet stil, als ik u verzoeken mag; gij moet loopen zonder ophouden,
anders zoudt gij mijn koren bederven.”

De molenaar dwong mijn' broeder,”” vervolgde de barbier, „„gedurende
het overige van den nacht in den molen te loopen, en telkens als hij
verflaauwde, spoorde zijn kwelgeest hem met vernieuwde zweepslagen aan.
Met het aanbreken van den dag ging de molenaar, zonder mijn' armen
broeder los te maken, naar de kamer zijner vrouw, waar zij zich te zamen
over den ongelukkigen minnaar vrolijk maakten. Bacbouc moest inmiddels
in zijn' lastigen toestand blijven, totdat eindelijk de jonge slavin hem
bevrijdde. „Ach! wat hebben wij u beklaagd, mijne goede meesteres en
ik!” riep zij verraderlijk. „Wij hebben volstrekt geen deel aan deze
ondeugende behandeling.” Bacbouc gaf hierop volstrekt geen antwoord, hij
was daartoe te afgemat, en zijne van de zweepslagen nog gezwollen armen
en beenen bij beurten wrijvende, hompelde hij al steunende naar zijne
woning, waar hij het kloekmoedig besluit nam, niet meer aan de
molenaarster te zullen denken.”

Het verhaal van deze geschiedenis,” vervolgde de barbier, „deed den
kalif lagchen. „Ga,” sprak hij, „naar uw huis; men zal u van mijnentwege
iets geven, waarmede gij u zult kunnen troosten, wegens het gemis van
het onthaal, waarop gij u gespitst hadt, toen gij de tien roovers voor
fatsoenlijke lieden hieldt.” „Beheerscher der geloovigen,” hernam
ik, „ik smeek uwe majesteit mij toe te staan, dat ik niets ontvang,
alvorens haar ook verhaald te hebben de geschiedenissen van mijne andere
broeders.” De kalif toonde mij door zijn stilzwijgen, dat hij gestemd
was, mij aan te hooren, en ik vervolgde op deze wijze.


GESCHIEDENIS VAN DEN TWEEDEN BROEDER VAN DEN BARBIER.

„Mijn tweede broeder, genaamd Bakbarah de tandelooze, op zekeren dag
door de stad drentelende, ontmoette in eene afgelegen straat, eene
oude vrouw, welke hem staande hield. „Wat verlangt gij van mij?” vroeg
mijn broeder. „Dat zal ik u in weinige woorden zeggen,” zeide de oude.
„Indien gij tijd en lust hebt mij te volgen, zoo zal ik u in een
prachtig paleis brengen, en gij zult daar eene jonge dame zien, zoo
schoon als de dageraad. Zij zal u met voorkomendheid ontvangen, en
vorstelijk onthalen; u meer te zeggen, acht ik overbodig.” „Maar is
hetgeen gij mij daar zegt, wel waar?” vroeg mijn broeder. „Waar heeft
die dame mij gezien? Van waar kent zij mij?” „Dat doet er niet toe,”
hernam de oude, „'t moet u genoeg zijn, dat zij verlangd heeft u bij
zich te zien, en zich met u te vermaken.” „Kan ik u vertrouwen?” sprak
mijn broeder, nog twijfelende, of hij dit alles moest gelooven. „Dat
kunt gij,” zeide de vrouw. „Zie mij niet aan voor eene leugenaarster;
wat ik u gezegd heb, is de zuivere waarheid. Ééne zaak echter vorder ik
van u; gij moet u in haar bijzijn verstandig gedragen en weinig praten,
maar haar zooveel te meer beleefdheden bewijzen, want daar is zij zeer
op gesteld.” Bakbarah nam deze voorwaarde aan. „Volg mij dan,” vervolgde
de oude, „en ik zal u den gelukkigsten der mannen maken; want men kan
mijne meesteres niet zien, zonder haar te beminnen.”

Zij kwamen weldra voor de poort van een fraai paleis, met eene wacht
er voor. De officier van de wacht wilde mijn' broeder afwijzen, maar
naauwelijks had de oude vrouw een paar woorden tot hem gesproken, of hij
gaf last beiden door te laten. Nu gingen zij door een' ruimen marmeren
gang, totdat zij op de binnenplaats van het paleis kwamen. Eindelijk
bragt zij hem in eene allerprachtigste zaal, in welker midden zich
eene wit marmeren kom bevond, met eene fontein van welriekend water;
rondom de kom waren de fraaiste en geurigste bloemen in albasten vazen
geplaatst. De oude deed Bakbarah op eene sofa plaats nemen. „Herinner
u,” zeide zij tot hem, „dat zij, die ik thans van uwe komst zal
verwittigen, onderworpenheid en terughouding bemint; zij kan niet
verdragen, dat men haar tegenspreekt. Indien gij haar echter daarin ter
wille zijt, en u naar hare luimen weet te schikken, zoo kunt gij er
staat op maken, dat gij alles van haar zult verkrijgen, wat gij moogt
begeeren.” Bakbarah bedankte de oude voor haren raad, en beloofde deze
te zullen nakomen; waarop zij heenging, om hem bij hare meesteres aan te
dienen. Mijn broeder, die nog nooit zoo iets gezien had, hield zich
bezig met al de schoone en meestal vreemde zaken, die zich aan zijne
oogen vertoonden, met bewondering te beschouwen; en zijn geluk afmetende
naar de pracht, waardoor hij zich omgeven zag, had hij moeite zijne
blijdschap te bedwingen.

Weldra hoorde hij een groot geraas, veroorzaakt door eene menigte rijk
gekleede slavinnen, die hem luid lagchende te gemoet traden. In hun
midden bespeurde hij eene jonge dame van uitstekende schoonheid, wier
kleed van edelgesteenten schitterde. Hieraan, en aan den eerbied welke
de anderen haar bewezen, kon mijn broeder ligtelijk gissen, dat zij de
meesteres was. Bakbarah, die gedacht had met de jonge dame alleen te
zullen zijn, was echter zeer bevreemd en volstrekt niet in zijn' schik,
toen hij haar in zulk een talrijk gezelschap zag komen. Inmiddels
bragten de slavinnen, naarmate zij hem naderden, hun gelaat in eene
ernstige plooi, en zoodra de jonge dame bij de sofa kwam, waarop mijn
broeder gezeten was, stond deze op en maakte eene diepe buiging. Zij nam
de eereplaats in, en gaf mijnen broeder een' wenk, dat ook hij zich weêr
zou nederzetten, terwijl zij op lagchenden toon tot hem zeide: „Ik ben
verrukt u te zien, en wensch u alles goeds toe.” „Mejufvrouw,” gaf
Bakbarah ten antwoord, „ik zou geen grooter geluk kunnen wenschen, dan
de eer die mij te beurt valt, voor u te mogen verschijnen.” „Het komt
mij voor,” hernam zij, „dat gij zeer opgeruimd zijt. Het zal u dus niet
onaangenaam zij

Showing first 200,000 characters. Full text: gutenberg.org/ebooks/45876