← catalogue

Παραμύθια της Χαλιμάς Τόμος 1

by unknown · Greek · Gutenberg #36586 · 371,135 chars · public domain (US)

The Project Gutenberg eBook of Παραμύθια της Χαλιμάς Τόμος 1
    
This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and
most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
of the Project Gutenberg License included with this eBook or online
at www.gutenberg.org. If you are not located in the United States,
you will have to check the laws of the country where you are located
before using this eBook.

Title: Παραμύθια της Χαλιμάς Τόμος 1


        
Release date: July 3, 2011 [eBook #36586]
                Most recently updated: March 18, 2012

Language: Greek

Other information and formats: www.gutenberg.org/ebooks/36586

Credits: Produced by Sophia Canoni


*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK ΠΑΡΑΜΎΘΙΑ ΤΗΣ ΧΑΛΙΜΆΣ ΤΌΜΟΣ 1 ***




Produced by Sophia Canoni









Note: The tonic system has been changed from polytonic to
monotonic. The spelling of the book has not been changed
otherwise. Bold words are included in &. Footnotes have been placed at
the end of the book. From the 196 pages of the first volume, during
the binding of the book 16 pages have been repeated and pages 65-
80 are missing.  These I have translated from English, using EBook
#128, keeping the names of the present book for the persons involved,
as there were differences.

Σημείωση: Το τονικό σύστημα έχει αλλάξει από πολυτονικό σε
μονοτονικό. Η ορθογραφία του βιβλίου κατά τα άλλα παραμένει ως
έχει. Λέξεις με έντονους χαρακτήρες περικλείονται σε &. Οι
υποσημειώσεις των σελίδων έχουν τεθεί στο τέλος του βιβλίου.  Από
τις 196 σελίδες του πρώτου τόμου, στην βιβλιοθεσία επαναλήφθηκε
ένα 16σέλιδο και παρελήφθη το 16σέλιδο 65-80.  Αυτό το μετέφρασα
από τα αγγλικά χρησιμοποιώντας το EBook #128, κρατώντας τα ονόματα
των ατόμων του παρόντος βιβλίου, μια και υπήρχαν διαφορές.



ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ΤΗΣ
ΧΑΛΙΜΑΣ



H Τ Ο Ι
ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΤΑ ΛΙΑΝ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ

Συνταχθέντα εις την Αραβικήν υπό του πολυμαθούς
Δ Ε Ρ Β I Σ  Α Μ Π Ο Υ Μ Π Ε Κ Η Ρ

Κατά την έκδοσιν της Βενετίας

ΕΚΔΟΣΙΣ ΜΙΧΑΗΛ I. ΣΑΛΙΒΕΡΟΥ

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΜΙΧΑΗΛ Ι. ΣΑΛΙΒΕΡΟΥ
1921



ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ
ΤΗΣ
ΧΑΛΙΜΑΣ



ΗΤΟΙ
ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΕΒΗΚΟΤΑ ΛΙΑΝ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΚΑΙ ΩΡΑΙΑ
Συνταχθέντα εις την Αραβικήν υπό του πολυμαθούς



ΔΕΡΒΙΣ ΑΜΠΟΥΜΠΕΚΗΡ



ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ



&Ιστορία του Σοφή Αϊδήν βασιλέως της Ινδίας.&

Οι ιστορικοί χρονογράφοι των Σασσανιαίων αρχαίων βασιλέων της
Περσίας, που εξάπλωσαν το βασίλειόν των έως εις την Ινδίαν και
Κίναν, διηγούνται δι' ένα βασιλέα από το αυτό γένος το πλέον
εξαίρετον εκείνου του καιρού, τον οποίον όσον τον αγαπούσεν ο λαός
του διά την φρονιμάδα του και καλήν κυβέρνησιν, τόσον τον
εφοβούντο οι γείτονές του διά τα μεγάλα και δυνατά του
στρατεύματα. Αυτός ο βασιλεύς είχε δύο υιούς, και ο μεν πρώτος
ωνομάζετο Αϊδήν, ο δε δεύτερος Σχαζηνάν.

Μετά τον θάνατον του πατρός των έλαβε τον θρόνον της βασιλείας ο
πρώτος υιός Αϊδήν, ως διάδοχος κατά τους νόμους του βασιλείου· ο
δε δεύτερος έμεινεν άμοιρος και έζη ως ιδιώτης και δούλος υπήκοος
του αδελφού του. Επάσχισεν όμως με κάθε τρόπον φρονιμάδας να
επιτύχη την αγάπην του αδελφού του, την οποίαν και επέτυχεν. Ο
Αϊδήν, κινούμενος από υπερβολικήν αγάπην και φυσικήν κλίσιν προς
τον αδελφόν του, ηθέλησε να μοιράση το βασίλειον με τον αδελφόν
του· όθεν και του έδωσεν όλον το βασίλειον της μεγάλης Ταταρίας.
Και ο Σχαζινάν ευθύς με βασιλικήν παράταξιν έφθασεν εκεί και
έστησε τον θρόνον του εις την Σαμαρκάνδαν, που ήτον η καθέδρα
εκείνου του βασιλείου.

Αφού επέρασαν δύο χρόνοι που εχωρίσθησαν τα αδέλφια, έλαβε πόθον ο
Αϊδήν να ιδή τον αδελφόν του και διώρισε να του στείλη
αποκρισάριον τον βεζύρην του, διά να τον καλέση εις την Ινδίαν,
διά να συνευφρανθούν αναμεταξύ των ολίγον καιρόν· όθεν και τον
έστειλε με μεγάλην παράταξιν. Και όταν έφθασεν ο βεζύρης εις τα
περίχωρα της καθέδρας της Ταταρίας, ο Σχαζηνάν ακούοντας τον
ερχομόν τούτου από μέρος του αδελφού του, εβγήκεν εις συναπάντησίν
του με όλους του τους μεγιστάνας και άρχοντας του παλατίου και
εδέχθη τον αυτόν βεζύρην με μεγάλας δεξιώσεις· και όταν έμαθεν ότι
ο αδελφός του τον προσκαλεί εις την Ινδίαν μετά πάσης χαράς το
εδέχθη· όθεν και διώρισεν ευθύς να στήσουν τας βασιλικάς σκηνάς
έξω από την πολιτείαν εις τα λιβάδια και περιβόλια, διά να μείνη ο
βεζύρης και τον προσμένη μίαν εβδομάδα, όσον να ετοιμασθή διά το
ταξείδιόν του και ευθύς έστειλεν όλα τα χρειαζόμενα εις ανάπαυσιν
του βεζύρη και της συντροφίας του.

Αφού διέταξε τας υποθέσεις της βασιλείας του, κατασταίνοντας ένα
από τους μεγιστάνας της Συγκλήτου τον πλέον φρόνιμον και πιστόν
ηγεμόνα, διά να κυβερνήση το βασίλειον έως ότου γυρίση αυτός, και
αποχαιρετώντας την βασίλισσαν γυναίκα του εβγήκε προς το βράδυ από
την πολιτείαν με όλην την βασιλικήν παράταξιν του παλατίου, που
έμελλε να τον συνοδεύση εις το ταξείδιόν του, και έμεινεν εις την
βασιλικήν σκηνήν που είχεν αφήσει τον βεζύρην, και εστάθη εις
συναναστροφήν έως εις το μεσονύκτιον με τον βεζύρην και άλλους
συγκλητικούς· τότε ηθέλησε να γυρίση να ξαναχαιρετήση την
βασίλισσαν έξαφνα, διότι πολύ την αγαπούσεν· αλλ' αυτή στοχαζομένη,
ότι ο βασιλεύς έμελλε να μείνη έξω εις τας σκηνάς εκείνην την
νύκτα και ούτε ήλπιζε να γυρίση, έλαβεν εις το κρεββάτι της ένα από
τους δούλους της τον πλέον εύμορφον νέον και εμβαίνοντας έξαφνα ο
βασιλεύς εις τον θάλαμόν της τους ηύρε και τους δύο να κοιμούνται
εις το κρεββάτι μαζί, και θυμωθείς ο βασιλεύς διά τέτοιαν ασελγή
παρανομίαν εφόνευσεν ιδιοχείρως του και τους δύο μοιχούς και τους
έρριψεν έξω από το παραθύρι, και χωρίς αργοπορίαν εγύρισεν οπίσω
εις την σκηνήν του, και διώρισε να ετοιμασθούν να αναχωρήσουν· και
προτού να ξημερώση εκίνησε με όλην του την παράταξιν
συντροφιασμένος με τον βεζύρην, με πολυποίκιλα λαλούμενα μουσικών
οργάνων, που εχαροποιούσαν όλην την συντροφιάν, εκτός από τον
βασιλέα, τον οποίον τον είχε κυριεύσει μία μεγάλη λύπη και
μελαγχολία διά την μοιχείαν της βασιλίσσης.

Και μετ' ολίγας ημέρας, όταν έφθασαν πλησίον εις την βασιλεύουσαν
της Ινδίας, εβγήκεν ο βασιλεύς Αϊδήν ο αδελφός του εις
προϋπάντησιν με όλους τους άρχοντας της Συγκλήτου, και δείχνοντας
του μεγάλας δεξιώσεις και περιποιήσεις, του διώρισεν ένα παλάτι
αντίκρυ από το ιδικόν του, οπού ανάμεσα εις τα δύο παλάτια ήτον
ένα ωραιότατον περιβόλι εις περιδιάβασιν της βασιλίσσης της
Ινδίας· και βλέποντας ο Αϊδήν τον αδελφόν του πολύ λυπημένον, και
μη ηξεύροντας την αιτίαν της λύπης, εστοχάζετο λυπείται
ευρισκόμενος μακράν από την βασίλισσαν την γυναίκα του, και διά
τούτο μετά δύο ημέρας διώρισε να υπάγουν εις το κυνήγι, δύο ημερών
δρόμον έξω από την βασιλεύουσαν. Αλλ' ο Σχαζηνάν παρεκάλεσε τον
αδελφόν του τον βασιλέα να τον αφήση, λέγοντας του· αδελφέ, έχε με
παρητημένον από το κυνήγι, διότι η περίστασις της υγείας μου δεν
μου δίδει άδειαν να κάμω τέτοιες ξεφαντώσεις και περιδιαβάσεις.
Ακούοντας την γνώμην του ο Αϊδήν τον άφησεν ανενόχλητον, και
επήγεν αυτός με τους άρχοντάς του.

Την δευτέραν ημέραν ο Σχαζηνάν σεργιανίζοντας μόνος του εις το
παλάτι του επρόβαλεν εις ένα παραθύρι προς το περιβόλι εκείνο το
ευμορφότατον, και επροσπάθει να διώξη την μελαγχολίαν με την
θεωρίαν των πολυποικίλων δένδρων και με το γλυκύ και εναρμόνιον
λάλημα των πουλιών, ότε βλέπει και ανοίγει μία κρυφή θύρα του
παλατίου του Αϊδήν προς το περιβόλι και εβγήκαν είκοσι γυναίκες·
ανάμεσα εις αυτάς ήτον και η βασίλισσα η οποία εξεχώριζεν από τας
άλλας από το φόρεμα και από το μεγαλοπρεπές περπάτημα, και
λογιάζοντας αυτή ότι και ο Σχαζηνάν επήγεν εις το κυνήγι εσίμωσεν
έως υποκάτω εις τα παραθύρια του παλατίου του, ο οποίος δι' απλήν
περιέργειαν θέλοντας να ιδή την βασίλισσαν εκρύφθη όπισθεν από το
παραθύρι, εις τόπον όπου αυτός έβλεπεν όλα των τα καμώματα, χωρίς
να φαίνεται. Και όταν εξεσκέπασαν το πρόσωπόν των και έβγαλαν τους
φερετζέδες, ήσαν οι δέκα γυναίκες, και οι άλλοι δέκα αράπηδες, και
καθένας εκρατούσε από το χέρι την αγαπητικήν του· και τότε η
βασίλισσα εκτύπησε τα χέρια και εφώναξε· Μασούδ, Μασούδ, και ιδού
κατέβη από ένα δένδρον ένας άλλος αράπης και έτρεξεν εις την
βασίλισσαν και την αγκάλιασεν, ως αγαπητικός της.

Από τα ασελγή καμώματα που είδεν ο Σχαζηνάν να κάμνη η βασίλισσα η
γυναίκα του αδελφού του, και οι άλλες γυναίκες της με τους
αράπηδες, τα οποία είνε απαίσιον να τα διηγηθή τινάς, εσυμπέρανεν,
ότι και ο αδελφός του ήτον εις την αυτήν κατάστασιν με αυτόν και
οι γυναίκες των είχαν την ιδίαν γνώμην.

Από όσα λοιπόν είδεν οφθαλμοφανώς ο Σχαζηνάν έλαβεν αφορμήν να
κάμη διαφόρους στοχασμούς εις τέτοια έργα των γυναικών (τους
οποίους ηδύνατο να κάμη ο καθένας ακούοντας τα τέτοια
παραδείγματα) και να ελαφρωθή από την λύπην που τον εκυρίευε.

Και όταν έμαθεν ότι ο βασιλεύς αδελφός του εγύριζεν από το κυνήγι,
επήγε χαρούμενος να τον προϋπαντήση· και βλέποντάς τον ο βασιλεύς
έτσι χαρωπόν τον συνεχάρη διά την μεταβολήν του από την λύπην εις
χαρούμενον πρόσωπον· όμως τον επαρακάλεσεν ως αδελφός και τον
εξώρκισεν ως βασιλεύς να του ειπή την αιτίαν της λύπης και της
μεταβολής πάλιν εις χαράν, λέγοντάς του· ίσως, αν δεν σφάλλω, το
αίτιον της λύπης σου να έγινεν ο πόθος, που έχεις προς την
βασίλισσαν της Ταταρίας την γυναίκα σου, η οποία λογιάζω να είνε
πολύ εύμορφη, και να την εδιάλεξες της ορέξεώς σου, και τώρα
ευρισκόμενος μακράν από τέτοιον αγαπημένον και εύμορφον
υποκείμενον ελυπούσουν· όθεν ειπέ μου την αλήθειαν, αν είναι
αληθής ο στοχασμός μου και πώς μετεβλήθη η λύπη σου εις χαράν.

Εις ταύτην την ζήτησιν έμενεν ολίγον στοχαζόμενος ο βασιλεύς της
Ταταρίας, ωσάν να επρομελετούσε τι να του αποκριθή· τέλος πάντων
του λέγει· Αδελφέ, έχε με παρητημένον από τοιαύτην ερώτησιν, δεν
ημπορώ να ευχαριστήσω την περιέργειάν σου· αλλ' ο αδελφός του
τόσον περισσότερον τον εβίαζεν, εξορκίζοντάς τον εις την αδελφικήν
αγάπην να μη του αρνηθή μίαν τέτοιαν χάριν, έως που τον υπεχρέωσε
να του ομολογήση την αλήθειαν. Τότε ο βασιλεύς της Ταταρίας του
διηγήθη καταλεπτώς την ασέλγειαν και παρανομίαν της γυναικός του,
και τον θάνατον που της έδωσε· και ακούοντας ο αδελφός του την
τέτοιαν ασέλγειαν της γυναικός έμεινεν εκστατικός, λέγοντάς του:
Είχες εύλογον αιτίαν να ευρίσκεσαι εις τέτοιαν μελαγχωλίαν· όμως
τώρα να ευχαριστής τον μέγαν Προφήτην που σε ευσπλαγχνίσθη και
μετέβαλε την λύπην σου εις χαράν, διά να σε παραγορήση· αλλά καθώς
έλαβες μεγάλην αφορμήν της περασμένης σου λύπης, βέβαια εξ
εναντίας πιστεύω να έλαβες μεγάλην και εύλογον αιτίαν που σου
απεδίωξε τέτοιαν λύπην και σε εξορκίζω εις την αδελφικήν αγάπην να
με πληροφορήσης και διά ταύτην την μεταβολήν διά να γίνω
συμμέτοχος της χαράς, καθώς έπρεπε να γίνω συμμέτοχος και της
λύπης σου, αν το ήξευρα πρωτύτερα. Εις ταύτην την ζήτησιν εύρε
μεγαλυτέραν δυσκολίαν ο Σχαζηνάν να ευχαριστήση την περιέργειαν
του αδελφού του. Αλλ' ο Αϊδήν τόσον τον εβίασε, που τον υπεχρέωσε
και να υπακούση. Τότε ο Σχαζηνάν λέγει· φοβούμαι ότι η υπακοή μου
θέλει σοι προξενήσει μεγαλυτέραν θλίψιν από την ιδικήν μου· διότι
δεν έπρεπε να φανερώσω ένα πράγμα, το οποίον αποφάσισα να φυλάξω
μυστικόν μέχρι τελευταίας μου αναπνοής· αλλ' επειδή με βιάζεις,
θέλω σου το ομολογήσει, και τότε του διηγήθη όσα είδεν εις το
περιβόλιον, που έκαμαν η βασίλισσα και οι άλλες γυναίκες με τους
αράπηδες. Ακούοντας ταύτα ο βασιλεύς τρόπον τινά έμεινεν
εκστατικός, όμως εύρε δυσκολίαν να το πιστεύση, λέγοντάς του·
Αδελφέ, απατάσαι, σε επλάνεσαν τα μάτια σου, ή το εφαντάσθης εις
τον ύπνον σου· διότι η μεγάλη βασίλισσα της Ινδίας δεν είνε ικανή
να κάμη ένα τέτοιον άτιμον και παράνομον κάμωμα, και αν δεν το ιδώ
εγώ δεν το πιστεύω. Τότε του λέγει ο Σχαζηνάν.

Αδελφέ, διά να ιδής το έργον οφθαλμοφανώς διόρισε ένα άλλο
παρόμοιον κυνήγι, και κοινολόγησέ το, ότι έχομεν να υπάγωμεν και
οι δύο μαζί με όλην μας την παράταξιν· όταν έβγωμεν από την
πολιτείαν, αφίνομεν τους άλλους να μείνουν έξω, και ημείς οι δύο
γυρίζομεν την νύκτα αγνώριστοι, και εμβαίνομεν εις το παλάτιον
όπου εγώ κοιμούμαι, και τότε θέλεις βεβαιωθή αν το πράγμα έχει
ούτως· όθεν του άρεσεν η συμβουλή του αδελφού του, και ευθύς
διώρισεν όσα του είπε. Και την ερχομένην ημέραν εβγήκεν εις το
κυνήγι, εις το οποίον εκήρυξαν πως έχουν να διατρίψουν διάφορες
ημέρες έξω μακράν και όταν ενύκτωσεν, έμειναν έξω εις τα λιβάδια,
και επρόσταξε τον βεζύρην του να μείνη εκεί με όλον το στράτευμα,
έως που να γυρίση αυτός εις ολίγας ημέρας. Τότε αυτός και ο
αδελφός του αγνώριστοι διά νυκτός εμβήκαν εις την πολιτείαν, και
ευθύς που έφθασαν εις το ρηθέν παλάτιον και επρόβαλαν εις το
παραθύρι, από το οποίον είχεν ιδεί πρωτύτερα ο βασιλεύς της
Ταταρίας τα πάντα, ιδού βλέπουν να ανοίγει η κρυφή θύρα του
παλατίου του προς το περιβόλιον και να βγαίνουν όλες εκείνες οι
γυναίκες μαζί με την βασίλισσαν και τους αράπηδες, που είχεν ιδεί
και ο Σχαζηνάν πρότερον, καθώς του διηγήθη. Τότε εβεβαιώθη ο
βασιλεύς της Ινδίας οφθαλμοφανώς δι' όσα του διηγήθη ο αδελφός
του. Όθεν αυτός αναστενάζοντας έλεγεν· Αλλοίμονον εις εμένα· ω της
ασελγείας, ω της παρανομίας των γυναικών! αδελφέ, είμαι εις
μεγάλην αδημονίαν, εχάθη η εμπιστοσύνη από τας γυναίκας· ας
φύγωμεν από τούτον τον τόπον τι μας χρησιμεύει το βασίλειον και η
δόξα, όταν οι ίδιές μας γυναίκες μας προδίδουν την τιμήν; ας
υπάγωμεν εις άλλα βασίλεια να ζήσωμεν ωσάν ξένοι και αγνώριστοι.
Αδελφέ, ακολούθει με μη με αφήσης μοναχόν. Ο Σχαζηνάν του απεκρίθη
ότι έρχομαι μαζί σου, όμως με τέτοιαν υπόσχεσιν, πως να γυρίσωμεν
οπίσω όταν εύρωμεν ένα άλλο παράδειγμα μεγαλύτερον από το ιδικόν
μας. Και ευθύς εκαβαλίκευσαν τα άλογά τους και επήραν μίαν στράταν
παράμερον αγνώριστοι, και όλην την ερχομένην ημέραν επεριπάτησαν
έως που ενύκτωσε· και εκείνην την νύκτα εκοιμήθησαν εις ένα δάσος,
και όταν εξημέρωσε πάλιν ακολούθησαν τον δρόμον των έως το
μεσημέρι, οπού έφθασαν εις ένα λιβάδι σιμά εις την θάλασσαν, και
έμειναν υποκάτω εις ένα δένδρον διά να αναπαυθούν από τον κόπον,
και άρχισαν να συνομιλούν διά την ασέλγειαν των γυναικών των.

Εις εκείνο το αναμεταξύ ήκουσαν αιφνιδίως μίαν φοβεράν βοήν και
ταραχήν από το μέρος της θαλάσσης· και ιδού άνοιξεν η θάλασσα, και
εβγήκεν ένας μαύρος και φοβερός στύλος, ο οποίος εφαίνετο ότι
πηγαίνει να κρυφθή εις τα σύννεφα· και από τούτο το φαινόμενον
τόσον αύξησεν ο φόβος των, που ευθύς έτρεξαν να ανέβουν υψηλά εις
το δένδρον, λογιάζοντας εκεί πλέον αρμόδιον διά να κρυφθούν, αλλ'
ευθύς βλέπουν εκείνον τον φοβερόν στύλον, να κόπτη τα κύματα και
να σιμώνη προς το περιγιάλι. Τούτο το φοβερόν τέρας ήτον ένα
Τελώνιον εναέριον από εκείνα τα πονηρά και ασελγή· ήτον μαύρον και
φοβερόν, και εβαστούσεν επάνω εις το κεφάλι του μίαν πολύ μεγάλην
κασέλαν γυάλινην, κλεισμένην με τέσσαρες κλειδονιές σιδερένιες·
έφθασεν εις το λιβάδι, και απέθεσε την κασέλαν υποκάτω εις το
δένδρον, εις του οποίου την κορυφήν ήσαν εκείνοι οι δύο Ρηγάδες,
οι οποίοι βλέποντες τον κίνδυνον οπού ευρίσκοντο εστοχάσθησαν ότι
είνε χαμένοι παντελώς.

Τότε βλέπουν το Τελώνιον και ανοίγει την κασέλαν, και ευθύς βγάζει
έξω μίαν ωραιοτάτην γυναίκα, στολισμένην με ευμορφότατα φορέματα
και λέγει της το Τελώνιον· ω ωραιοτάτη μου αγαπητική, που σε
άρπαξα από τας αγκάλας του νυμφίου σου την ιδίαν ημέραν των γάμων
σου, και σε ηγάπησα πάντοτε με όλην μου την επιθυμίαν,
ευχαριστήσου για να κοιμηθώ ολίγον εις τα γόνατά σου, να αναπαυθώ
ολίγην ώραν, επειδή διά τούτο ήλθα εις τούτον τον έρημον τόπον.
Τότε ακούμπησε το κεφάλι του εις τα γόνατά της και άπλωσε τα
ποδάρια του οπού έφθαναν έως το περιγιάλι· και απεκοιμήθη, και
άρχισε να ρογχαλίζη, εις τόσον οπού ηχολογούσεν η ακροθαλασσιά.

Εις εκείνο το αναμεταξύ εσήκωσεν η γυναίκα τα μάτια της και βλέπει
επάνω εις το δένδρον τους δύο εκείνους άνδρας και τους έκαμε νεύμα
να κατεβούν, αλλά χωρίς να κάμουν κτύπον, και αυτοί πάλιν με
νεύματα την επαρακαλούσαν να τους συμπαθήση διά τον φόβον του
Τελωνίου. Αλλ' η γυναίκα αγάλια αγάλια απέθεσε το κεφάλι του εις
τα χόρτα, και εσηκώθη, και τους λέγει με σιγανήν φωνήν, αλλά
φοβεριστικήν, ότι, αν δεν κατεβούν, εξυπνά το Τελώνιον και τους
θανατώνει· αυτοί οι δυστυχείς μη δυνάμενοι να αποφύγουν τον
κίνδυνον, κατέβησαν με κάθε φόβον και προσοχήν διά να μην
εξυπνήσουν το Τελώνιον και όταν εκατέβησαν, τους έλαβεν από τα
χέρια, και τους επαραμέρισεν ολίγον ξέμακρα ανάμεσα εις τα δένδρα,
προβάλλοντάς τους να συγκατανεύσουν εις τα θελήματά της· αλλ'
αυτοί δεν ήθελαν να κλίνουν. Τότε εκείνη άρχισε με φοβερισμούς και
τους εβίασε και έκλιναν εις τα θελήματά της. Και αφού επλήρωσε την
επιθυμίαν της, είδε και εβαστούσεν ο καθένας ένα δακτυλίδιον, και
τους τα εζήτησε· και ως τα έλαβε τους έδειξεν αυτή μίαν αρμαθιάν
οπού είχεν ενενήντα οκτώ δακτυλίδια, εις την οποίαν αρμάθιασε και
εκείνα τα δύο και έγιναν εκατόν· ύστερα τους λέγει· βλέπετε πόσα
δακτυλίδια έχω, τόσους λοιπόν αγαπητικούς εχάρηκα, και επλήρωσα
την όρεξίν μου, έως τώρα ωσάν και εσάς, εις το πείσμα και γινάτι
του αδιακρίτου και σκληρού Τελωνίου, που με φυλάττει κλεισμένην
εις εκείνην την κασέλαν μέσα εις το βάθος της θαλάσσης. Από τούτο
λοιπόν συμπεράνετε, ότι όταν η γυναίκα αποφασίση ένα σκοπόν της
είνε αδύνατον ο άνδρας της να την εμποδίση διά να το τελειώση.
Τέτοια ομιλώντας τους τούς έκαμε νεύμα να φύγουν γρήγορα απ' εκεί,
προτού να εξυπνήση το Τελώνιον.

Αυτοί, χωρίς να χάσουν καιρόν, εγύρισαν τρέχοντες από την ίδιαν
στράταν που είχαν έλθει· και όταν απεμακρύνθησαν απ' εκείνον τον
τόπον και δεν εφαίνετο πλέον το Τελώνιον, ούτε εκείνη η γυναίκα,
τότε λέγει ο Αϊδήν προς τον αδελφόν του· πώς σου φαίνεται, ω
Σχαζινάν, με το συμβάν που μας ακολούθησεν; είδες τι
εμπιστευμένην γυναίκα έχει εκείνο το Τελώνιον αν και είναι τόσον
φοβερόν; Λέγει ο Σχαζηνάν· η πονηρία των γυναικών δεν έχει
παρομοίωσιν και τούτο που μας εσυνέβη δεν υπερβαίνει πολύ το
κάμωμα των ιδικών μας γυναικών. Ναι, αδελφέ, χωρίς αμφιβολίαν
είναι καθώς λέγεις· λοιπόν ας γυρίσωμεν εις τα βασίλειά μας, λέγει
ο Σχαζηνάν, κατά την συμφωνίαν που μου έταξες, όταν δηλαδή ιδούμεν
ένα παράδειγμα μεγαλύτερον από τα ιδικά μας· ιδού λοιπόν το
είδαμεν, και το επράξαμεν χωρίς το θέλημά μας· προς τούτοις
λοιπόν, λέγει ο Σχαζηνάν, εγώ ξεύρω τώρα τον τρόπον πώς να
μεταχειρισθώ τις γυναίκες μου διά να είνε εμπιστευμένες, δεν
εξηγούμαι περισσότερον, και είμαι βέβαιος ότι θέλεις ακολουθήσει
το ιδικόν μου παράδειγμα. Λέγει ο Αϊδήν, είμαι και εγώ με την
ιδίαν γνώμην. Και ακολουθούντες τον δρόμον των, έφθασαν την τρίτην
ημέραν εις τον τόπον όπου είχαν αφήσει το στράτευμά των. Και ως
έμαθον οι άρχοντες αυτών τον ερχομόν των, έτρεξαν όλοι διά να τους
χαιρετήσουν, και επρόσταξεν ο βασιλεύς της Ινδίας να γυρίσουν
οπίσω εις την πολιτείαν.

Ευθύς καθώς έφθασεν εις το παλάτι του, επρόσταξε να δέσουν την
βασίλισσαν και να την πνίξουν έμπροσθέν του, και τις άλλες
γυναίκες του παλατίου ο ίδιος με το σπαθί του τις απεκεφάλισε, και
έθεσεν έναν νόμον μεθ' όρκου, ότι από τότε και εις το εξής κάθε
βράδυ να στεφανώνεται με μίαν και την αυγήν να την θανατώνη. Την
δευτέραν ημέραν ο βασιλεύς της Ταταρίας αποχαιρετήσας τον αδελφόν
του ανεχώρησε με την ιδίαν γνώμην του αδελφού του, ο οποίος τον
εξαπέστειλε με μεγάλα δώρα και παράταξιν βασιλικήν.

Δεν αργοπόρησεν ο βασιλεύς Αϊδήν να βάλη τον νόμον που έθεσεν εις
πράξιν· επρόσταξε τον βεζύρην του διά να του φέρη την κόρην ενός
από τους αρχιστρατήγους του στρατεύματος. Ο βεζύρης αν και ήτον
εναντίος εις τέτοιον απάνθρωπον και σκληρόν νόμον, υπήκουσεν όμως
εις την προσταγήν· επαράστησεν ο βεζύρης την ρηθείσαν κόρην εις
τον βασιλέα του, και εκοιμήθη την νύκτα με αυτήν ο βασιλεύς· και
την αυγήν επρόσταξε τον βεζύρην να θανατώση αυτήν, και την
ερχομένην βραδιάν να του φέρη άλλην κορασίδα. Ο βεζύρης εξεπλήρωσε
την προσταγήν του· και την ερχομένην εσπέραν του έφερε την
θυγατέρα ενός βαθμοφόρου στρατιωτικού, και εκοιμήθη με αυτήν ο
βασιλεύς· και την αυγήν πάλιν επρόσταξε τον βεζύρην να την
θανατώση, και να του φέρη άλλην το βράδυ. Ο βεζύρης χωρίς το
θέλημά του, αλλά διά την υποταγήν εις τον βασιλέα, εφόνευσε και
την άλλην βασίλισσαν, και το βράδυ πάλιν έφερεν εις τον βασιλέα
την κόρην ενός από τους άρχοντας της πολιτείας· και αυτή έλαβε την
ιδίαν τύχην με τας άλλας· εν κοντολογία καθ' ημέραν ηκούετο μία
κόρη να υπανδρεύεται με τον βασιλέα, και την αυγήν μίαν βασίλισσαν
καταδικαζομένην εις θάνατον.

Εκηρύχθη εις όλην την πολιτείαν ένας τέτοιος σκληρός και θηριώδης
νόμος του βασιλέως· όθεν δεν ηκούετο άλλο, παρά θρήνοι
αξιοδάκρυτοι πατέρων και μητέρων διά τας αδικοφονευομένας
θυγατέρας τους· άλλες μητέρες πάλιν έτρεμαν διά να μη πάθουν το
ίδιον και οι θυγατέρες τους· και όλος ο λαός ήσαν εις μεγάλην
σύγχυσιν, και αντί ευχές έδιδαν τόσες κατάρες του βασιλέως·

Ο βεζύρης, ο οποίος, ως είπαμεν, ήτον τόσον εναντίος εις τέτοιαν
παράνομον απόφασιν του βασιλέως, είχε δύο θυγατέρας· και η μεν
μεγαλυτέρα ωνομάζετο Χαλιμά, η δε μικροτέρα Μεδινά· και αυτή η
μικροτέρα δεν ήτον υστερημένη από κάποια προτερήματα επαινετά·
αλλ' η Χαλιμά είχε πολλά μεγάλα προτερήματα· είχε μίαν ηρωικήν
ανδρείαν, που υπερέβαινε την γυναικείαν φύσιν, είχε μίαν θαυμαστήν
αγχίνοιαν, με ένα πνεύμα έξυπνον και με ένα μνημονικόν εξαίρετον
εις τόσον που όσα είχεν αναγνώσει ή ακούσει από ιστορίας τα
εφύλαττεν εις την ενθύμησίν της· και σιμά εις ταύτα είχε μίαν
ωραιότητα υπερθαύμαστον· διά ταύτα της τα προτερήματα ο πατέρας
της την αγαπούσε καθ' υπερβολήν. Μίαν ημέραν λέγει του πατρός της·
ζητώ μίαν χάριν και παρακαλώ την πατρικήν σου αγάπην να μη μου την
αρνηθής. Απεκρίθη ο πατήρ της· εάν το ζήτημα είναι εύλογον, σου
τάζω να το τελειώσω. Λέγει η Χαλιμά· είναι τόσον ευλογώτατον και
δικαιότατον, ώστε έβαλα σκοπόν διά να εμποδίσω αυτόν τον σκληρόν
και θηριώδη νόμον, και τον άδικον φόνον των κορασίδων της
πολιτείας. Της λέγει ο βεζύρης· ο σκοπός σου είνε δύσκολος και
αθεράπευτος, και εσύ μία τρυφερή κόρη πώς θέλεις κατορθώσει ένα
τέτοιον έργον;

Τότε του λέγει η Χαλιμά· επειδή και με το μέσον σου ο βασιλεύς
κάθε βράδυ λαμβάνει μίαν κόρην εις το κρεββάτι του, σε παρακαλώ να
με παραστήσης εις αυτόν ως άλλην κόρην, διά να λάβω την τιμήν να
κοιμηθώ μαζί του· και εγώ ηξεύρω τον τρόπον, με τον οποίον θέλει
παρακινηθή ο βασιλεύς να εμποδίση πλέον ένα τέτοιον παράνομον
θάνατον. Όταν ήκουσεν ο βεζύρης ταύτα τα λόγια, ετρόμαξεν η καρδία
του, και της λέγει· μη γένοιτο ποτέ τούτο, να φανώ εγώ
παιδοκτόνος· ο βασιλεύς εξωρκίσθη εις την ψυχήν του, να αποφασίζη
εις θάνατον κάθε αυγήν εκείνην που εκοιμήθη μαζί του την νύκτα·
πώς έχω να ακούσω εγώ τέτοιαν απόφασιν και προσταγήν από τον
βασιλέα; ή πρέπει να θανατωθώ εγώ, ή να υπακούσω εις την απόφασιν
του βασιλέως διά να θανατώσω την θυγατέρα μου· τι πρέπει να κάμω;
τα πατρικά μου χέρια να αιματώσω εις το αίμα της αγαπητής μου
θυγατρός; μη γένοιτο ποτέ εις τον αιώνα. Πάλιν η Χαλιμά τον
παρακαλεί να την ευχαριστήση εις τούτο της το ζήτημα, λέγοντάς
του, ότι, αν αυτός δεν θελήση, αυτή μοναχή της θέλει παρασταθή εις
τον βασιλέα. Ο βεζύρης της απεκρίθη θυμωμένος· εσύ γυρεύεις μοναχή
σου τον θάνατόν σου, αντί να κάμης καλόν των άλλων, θέλεις πέσει
εσύ εις την δυστυχίαν εκείνων, καθώς συνέβη εις τον γάιδαρον, που
έστεκε καλά, αλλά δεν ήξευρε να φυλάξη την ευτυχίαν του, έως που
ύστερα εμετανόησε. Λέγει η Χαλιμά· τι δυστυχίαν έλαβεν ο γάιδαρος;
Της απεκρίθη ο βεζύρης· άκουσε και θέλεις μάθει.



Μ Υ Θ Ο Σ


&Ο γάιδαρος, το βόιδι και ο γεωργός.&



Ευρίσκετο εις τα μέρη της Περσίας ένας πλούσιος πραγματευτής, ο
οποίος είχε διάφορα υποστατικά και χωρία, ένθα εφύλαγε και διάφορα
ζώα διά την χρείαν του· και είχε τούτο το προτέρημα να καταλαμβάνη
τις γλώσσες και την ομιλίαν των ζώων, όμως δεν ηδύνατο να την
κοινολογήση εις άλλους, διότι εκινδύνευε να χάση την ζωήν του.
Μίαν ημέραν περιδιαβάζοντας εις τον τόπον οπού ετρέφοντο τα ζώα
του, εις τον οποίον ήσαν δεμένα εις ένα παχνί ένας γάιδαρος και
ένα βόιδι, ήκουσε να ομιλούν αναμεταξύ των αυτά τα δύο ζώα, και το
βόιδι εκαλοτύχιζε τον γάιδαρον διά την ανάπαυσιν που είχε,
λέγοντάς του· επαινώ και ζηλεύω την καλήν σου τύχην, που στέκεις
πάντοτε εις ανάπαυσιν, τρώγοντας και πίνοντας και περιδιαβάζοντας
εις τα λιβάδια, εκτός από ολίγον κόπον που κάμνεις, να βαστάς τον
αυθέντην μας από το σπίτι έως το χωράφι, και από το χωράφι πάλιν
εις το σπίτι.

Και εγώ εξ εναντίας κακοτυχίζω την μοίραν μου, οπού ποτέ ανάπαυσιν
δεν έχω, αλλά κοπιάζω από την αυγήν έως το βράδυ διά να σύρω το
αλέτρι, να οργώνω την γην, και να τραβώ τόσον βάρος με το αμάξι,
εις τόσον οπού πολλές φορές κουράζομαι και δεν ημπορώ ούτε να
φάγω, και όλην την νύκτα στέκω πλαγιασμένος εις τα κάτουρα και
κοπριές μου και πάλιν την ερχομένην ημέραν παθαίνω τα ίδια· όθεν
καλότυχος εσύ όπου ζης εις τέτοιαν ανάπαυσιν.

Αφού ήκουσεν όλα αυτά ο γάιδαρος, άρχισε να του λέγη· αληθινά εσύ,
με το όνομα που έχεις, δείχνεις να είσαι χοντροκέφαλος, αστόχαστος
και μπουνταλάς· τι απαντιχαίνεις από τους κόπους σου να αποκτήσης;
ο αυθέντης μας δεν @ μου το έχει διά χάριν αν ακούσης την συμβουλήν
μου, σου τάσσω, ότι θέλεις ελευθερωθή από τους τόσους σου κόπους·
η φύσις σε αρμάτωσε με όλες σου τις δυνάμεις διά να διαφεντεύεσαι
και να φαίνεσαι φοβερός· και εσύ αφίνεσαι να σε καταφρονούν έτσι;

Άκουσε λοιπόν όταν έλθη ο γεωργός διά να σε ζεύξη εις το αλέτρι,
εσύ εναντιώσου· δείξε τον θυμόν σου· όρμησε διά να τον κτυπήσης με
τα κέρατα, κτύπα τα ποδάρια εις την γην και φόβισέ τον με το
φοβερόν σου μούγκρισμα· και τα άχυρα που σου δίδει διά να φάγης
μύρισέ τα, και άφησέ τα· και τότε θέλεις ιδεί πώς σε αφίνει εις
ανάπαυσιν.

Απεκρίθη το βόιδι· καλά μου λέγεις, φίλε, σε ευχαριστώ· θέλω βάλει
εις πράξιν την συμβουλήν σου, και ελπίζω να λάβη καλόν τέλος.
Ύστερα από ταύτην την ομιλίαν εσιώπησαν· και ο πραγματευτής που
ήτο παρών ήκουσεν όλην την συνομιλίαν τούτων των ζώων. Την
ερχομένην αυγήν επήγεν ο γεωργός διά να πάρη το βόιδι να το ζεύξη
εις το χωράφι, και το ευρίσκει εξαπλωμένον οπού ελαχομανούσε, και
τα άχυρα σχεδόν άγγιχτα εις το παχνί· το σηκώνει, και πάσχει διά
να το ζεύξη εις το αμάξι, και δεν ήτον τρόπος· εναντιώνεται το
βόιδι, μουγκρίζει, κτυπά τα ποδάρια εις την γην, και χύνεται με τα
κέρατα να κτυπήση τον γεωργόν. Βλέποντας έτσι ο γεωργός, και
λογιάζοντας να είναι άρρωστον, το άφησεν εις το παχνί του, και
επήγε να δώση την είδησιν του αυθέντου του του πραγματευτή, ότι το
βόιδι είνε άρρωστον, και μου έκαμε τούτο και τούτο. Ο
πραγματευτής, που ήξευρε κάλλιστα την συμβουλήν του γαϊδάρου,
εκατάλαβεν, ότι το βόιδι ηθέλησε να την βάλη εις πράξιν και λέγει
του γεωργού· πάρε τον γάιδαρον, και ζεύξε τον εις το αμάξι και εις
το αλέτρι διά να οργώση όλην την ημέραν, και ο γεωργός έκαμε κατά
την προσταγήν του αυθέντου του· αναγκάσθηκε λοιπόν ο γάιδαρος να
σύρη εκείνην την ημέρα το αλέτρι στο χωράφι, κουρασθείς πολύ πειο
περισσότερον από κάθε άλλη μέρα, επειδή δεν ήτο συνηθισμένος σε
τέτοια δουλειά· και περιπλέον εξυλοκοπήθη τόσον από τον γεωργόν,
οπού το βράδυ ο δυστυχής δεν ημπορούσε να σταθή εις τους πόδας
του· τότε έλεγεν εις τον εαυτόν του· το πταίσιμον είνε ιδικόν μου,
η αγνωσία μου με έφερεν εις ταύτην την δυστυχίαν, και αν δεν εύρω
καμμίαν μαργιολιάν διά να ελευθερωθώ, βέβαιος είναι ο αφανισμός
μου· εγώ διά να ελευθερώσω το βόιδι, παθαίνω τα χειρότερα.

Τέτοια λέγοντας ο βεζύρης, εστράφηκε προς την θυγατέρα του και της
λέγει· εσύ από την αγνωσίαν σου κάμνεις, καθώς έκαμεν ο γάιδαρος,
διά να ελευθερώσης τις άλλες κορασίδες, εμβαίνεις εις κίνδυνον να
χάσης την ζωήν σου· Λέγει του η Χαλιμά, το παράδειγμα που μου
διηγήθης δεν είναι αρκετόν να μου γυρίση την γνώμην εγώ δεν θέλω
παύσει, ω πάτερ μου, να σε ενοχλώ, έως που να με παραστήσης εις
τον βασιλέα. Βλέποντας ο βεζύρης ότι η θυγατέρα του πάντοτε στέκει
εις το πείσμα της, της λέγει· η αγνωσία σου με παρακεινεί να σε
μεταχειρισθώ καθώς έκαμε την γυναίκα του αυτός ο πραγματευτής, που
σου διηγήθηκα· και άκουσε πώς.

Μαθαίνοντας αυτός ο πραγματευτής την δυστυχίαν του γαϊδάρου από
τον γεωργόν, το βράδυ αφού αποδείπνησεν, εβγήκεν έξω το φεγγάρι με
τα παιδιά του και με την γυναίκα του, σιμά οπού ήτον το παχνί του
γαϊδάρου, και του βοϊδιού, διά να ακούση τι θέλει ειπεί ο γάιδαρος
του βοϊδιού δι' όσα έπαθε· τότε ακούει τον γάιδαρον και λέγει· τι
σου φαίνεται, φίλε; πώς περνάς; Απεκρίθη το βόιδι· σε ευχαριστώ,
αγαπητέ μου φίλε, διά την συμβουλήν που μου έδωκες· αφού έφυγες
εσύ εγώ έφαγα όσα άχυρα ηύρα, και αναπαύθηκα έως το βράδυ, και
τώρα είμαι ευχαριστημένος. Απεκρίθη ο γάιδαρος· αλλ' αύριον, ειπέ
μου, όταν ο γεωργός ήθελε σου φέρει διά να φάγης, τι έχεις να
κάμης; Του λέγει το βόιδι· θέλω ακολουθήσει τα ίδια κατά την
συμβουλήν σου, δεν θέλω φάγει έμπροσθέν του, θέλω του γυρίσει τα
κέρατα εις σχήμα να τον κτυπήσω, θέλω καμωθή πώς είμαι άρρωστος
και θέλω εξαπλωθή εις την γην ωσάν μισοπεθαμμένος.

Απεκρίθη ο γάιδαρος· φίλε, στοχάσου καλά, διότι έτσι μ' αυτόν τον
τρόπο θα αφανισθής· διότι απόψε όταν ερχόμουν εδώ, ήκουσα ένα
λόγον από τον αυθέντην, που μου έκαμε και ετρόμαξα πολύ διά την
αγάπην που σου έχω. Λέγει το βόιδι· ειπέ μου, να ζης, τι ήκουσες;
ήξευρε ότι ο αυθέντης μας είπε του γεωργού αυτά τα θλιβερά λόγια,
ήγουν, επειδή και το βόιδι δεν τρώγει, ούτε ημπορεί να σταθή εις
τα ποδάρια του, αύριον να κράξης τον μακελλάρην να το σφάξη, και
το μεν κρέας το αλατίζομεν, το δε δέρμα του το δίδομεν να το
αργάσουν, διότι θέλει μας χρειασθή.

Αυτά είναι τα λόγια που ήκουσα, και έχω χρέος ως φίλος να σε
συμβουλεύσω διά καλόν σου· όθεν αύριον ευθύς οπού σου φέρουν τα
άχυρα, να σηκωθής και να αρχίσης να τρώγης με όρεξιν και ο
αυθέντης από τούτο θα συμπεράνη ότι ιατρεύθης, και μεταβάλλει την
απόφασιν ειδεμή και κάμης αλλέως, θα είναι κακόν και ολέθριον δι'
εσένα. Αυτή η ομιλία του γαϊδάρου έφερε τέτοιο αποτέλεσμα οπού το
βόιδι ακούοντας αυτήν την νέαν συμβουλήν του γαϊδάρου, έμεινε
συγχυσμένον, και εμούγκριζε με μίαν φοβεράν φωνήν. Ο πραγματευτής
ακούοντας και των δύο την ομιλίαν άρχισε να γελά εις τρόπον, οπού
δεν ηδύνατο να σταματήση από τα γέλια. Η γυναίκα του, που ήτον
παρούσα, έμεινεν εκστατική, και λέγει του ανδρός της· ειπέ μοι
διατί γελάς τόσον διά να γελάσω και εγώ; Αυτός της απεκρίθη·
φθάνει σου τόσον, το να με ακούης να γελώ. Εκείνη του είπεν· όχι,
θέλω να μάθω και την αφορμήν. Λέγει της ο άνδρας· δεν ημπορώ να σε
ευχαριστήσω· ήξευρε μόνον ότι γελώ δι' εκείνα που ο γάιδαρος είπε
του βοϊδιού, αλλά το επίλοιπον δεν ημπορώ να το ειπώ, διότι είναι
κρυφόν. Λέγει του η γυναίκα· και ποίος σε εμποδίζει να μου
φανερώσης ένα τέτοιον κρυφόν; Της απεκρίθη ο άνδρας· γνώριζε, ότι
κινδυνεύει η ζωή μου. Τότε θυμωμένη η γυναίκα του λέγει· εσύ γελάς
με μένα, και με περιπαίζεις, αλλά γνώριζε, μα τον μέγαν μας
Προφήτην, αν δεν μου ειπής τι είπεν ο γάιδαρος του βοϊδιού δεν
έρχομαι απόψε να κοιμηθώ μαζί σου· και με τούτα τα λόγια εμβήκαν
εις το σπίτι, και έκλαιεν οληνύκτα και ο άνδρας της εκοιμήθη
μοναχός, και ήτον πολύ λυπημένος διότι την αγαπούσε. Την αυγήν
πάλιν την παρακαλεί να παύση, και αυτή του λέγει, ότι, αν δεν μου
ειπής το τι είπεν ο γάιδαρος, εγώ δεν θέλω παύσει να κλαίω. Της
αποκρίνεται ο άνδρας, ότι, αν σου το ειπώ, κινδυνεύει η ζωή μου.
Και αυτή λέγει του, ας γίνη ότι γίνη, θέλω να το μάθω, ειδεμή από
την λύπην μου και από το κλαύσιμον αρρωστώ και αποθνήσκω. Εις
τέτοιον πείσμα και ισχυρογνωμίαν της γυναικός ο δυστυχής άνδρας
της ευρίσκετο εις μεγάλην στενοχωρίαν, λύπην και αδημονίαν, και μη
ηξεύροντας τι να αποφασίση εκάθητο λυπημένος έξω εις το προαύλιον,
και στοχαζόμενος αν πρέπει να της φανερώση το μυστήριον και να
θυσιάση την ζωήν του, ή να αφήση την γυναίκα του να αποθάνη την
οποίαν αγαπούσε καθ' υπερβολήν.

Ακολουθώντας την ομιλίαν ο βεζύρης, άκουσε, αγαπητή μου Χαλιμά,
της λέγει· αυτός ο πραγματευτής είχε πενήντα όρνιθες και ένα
πετεινόν, και εις φύλαξιν αυτών ένα σκύλλον· τότε βλέπει ο
πραγματευτής τον σκύλλον, και τρέχει κυνηγώντας τον πετεινόν, και
του λέγει ο σκύλλος· ξεδιάντροπε πετεινέ, δεν βλέπεις ότι ο
αυθέντης μας είναι εις μεγάλην λύπην και κινδυνεύει να χάση την
ζωήν του, διά την γυναίκα του την κυράν μας, οπού του ζητεί να της
φανερώση ένα μυστικόν τέτοιον, οπού κινδυνεύει η ζωή του, και όλοι
οι δούλοι του σπιτιού είμεθα εις μεγάλην λύπην, ότι ο θάνατος του
αυθέντου μας είναι η δυστυχία μας, και συ χωρίς να στοχασθής
τίποτε χαίρεσαι και καβαλικεύεις τις όρνιθές σου με τόσην
αδιαντροπιάν; Απεκρίθη ο πετεινός εις τους ονειδισμούς του
σκύλλου, και λέγει του· να σου ειπώ, ο αυθέντης μας, ως φαίνεται,
έχει ολίγην γνώσιν να λυπήται τόσον, και να μην ημπορή να κρατή
εις την υποταγήν του μίαν γυναίκα· και εγώ που έχω πενήντα, όλες
τις κρατώ εις τέτοιαν υποταγήν, οπού ό,τι να τους ειπώ ευθύς με
υπακούουν, και κάνουν το θέλημά μου· και αυτός έχει μίαν, και δεν
ηξεύρει να την σωφρονίση; Λέγει ο σκύλλος· και τι θέλεις να της
κάμη διά να σιωπήση; Άκουσε, φίλε σκύλλε, λέγει ο πετεινός·
Έπρεπεν ο αυθέντης να κλεισθή μαζί της εις το ίδιον σπίτι, ύστερα
να πιάση ένα ξύλον να της δώση ένα καλόν ράβδισμα και τότε θέλεις
ιδεί πώς του υποτάσσεται.

Ο πραγματευτής, που εκαταλάμβανε την ομιλίαν των ζώων και ήκουσε
τα όσα είπεν ο πετεινός του σκύλλου, χωρίς αργοπορίαν έβαλεν εις
πράξιν όλην την συμβουλήν του πετεινού· και έτσι η γυναίκα του
έπαυσεν από το ζήτημά της, το οποίον έβανεν εις κίνδυνον την ζωήν
του ανδρός της.

Τότε ο βεζύρης λέγει· τι σου φαίνεται, Χαλιμά; εσύ έχεις την ιδίαν
γνώμην με την γυναίκα εκείνου του πραματευτού· όθεν σου τυχαίνει
να πάθης τα ίδια· απεκρίθη η Χαλιμά· παρακαλώ σε, κύριε μου
αγαπητέ, να μη σου βαρυφανή αν στέκω εις αυτήν μου την γνώμην· η
ιστορία εκείνης της γυναικός δεν δύναται να αλλάξη την απόφασίν
μου· εγώ ημπορώ να σου διηγηθώ παρόμοιες ιστορίες πολλές, που να
σε καταπείσουν εις την γνώμην μου· όθεν ματαίως κοπιάζεις, και ως
είπα, αν δεν με παρουσιάσης εις τον βασιλέα, εγώ λαμβάνω το θάρρος
μόνη μου να παρουσιασθώ. Βλέποντας ο βεζύρης ότι δεν κατορθώνει
τίποτε, επήγεν εις τον βασιλέα να του δώση την είδησιν, ότι την
ερχομένην βραδιάν μέλλει να του φέρη την Χαλιμάν εις το κρεββάτι.
Ακούοντάς το ο βασιλεύς εθαύμασε διά την θυσίαν, που του
επρόσφερεν ο βεζύρης και του λέγει· πόθεν εκινήθης εις τούτο;
Απεκρίθη ο βεζύρης· εξ ιδίας της θελήσεως, ω βασιλεύ, αυτή μου
εζήτησε ταύτην την χάριν και επροτίμησε να γίνη μίαν νύκτα νύμφη
του βασιλέως παρά να ζήση· η δυστυχισμένη της τύχη εις τούτο την
κατήντησε. Λέγει του ο βασιλεύς· φυλάξου να μη με απατήσης· θέλω
αύριον, όταν σου την παραδώσω, να την θανατώσης, διότι, αν κάμης
κανένα δόλον, ήξευρε βέβαια ότι θα θανατώσω εσένα· Λέγει ο
βεζύρης· υπόσχομαι της βασιλείας σου να τελειώνω πιστώς την
προσταγήν σου.

Ο βεζύρης επήγε να δώση είδησιν της Χαλιμάς, πως την έταξε του
βασιλέως· η Χαλιμά εδέχθη τούτο το χαροποιόν μήνυμα με μεγάλην
αγαλλίασιν, και ευχαρίστησε τον πατέρα της πολύ· αλλά βλέποντάς
τον πολύ λυπημένον του λέγει, διά να χαρή, και να μη λυπάται διότι
την υπάνδρευσε με τον βασιλέα, ούτε θέλει μεταννοήσει εις τούτο,
μάλιστα να είνε βέβαιος, ότι θέλει χαρή εις το επίλοιπον της ζωής
του.

Η Χαλιμά τότε χαρούμενη άρχισε να στολίζεται και να ετοιμάζεται
διά να παρουσιασθή εις τον βασιλέα· και προτού να φύγη έκραξε την
αδελφήν της Μεδινά κρυφά και της λέγει· αγαπημένη μου αδελφή, εγώ
έχω χρείαν μεγάλην από εσέ και σε παρακαλώ να μη μου ειπής όχι·
ήξευρε ότι ο πατέρας μας έχει να με προσφέρη εις τον βασιλέα διά
να γίνω νύμφη του και μη φοβήσαι τίποτε διά τούτο· μόνον άκουσέ με
ευθύς που θα υπάγω έμπροσθεν εις τον βασιλέα, θέλω τον παρακαλέσει
να έλθης και συ να κοιμηθής εκεί εις τον ίδιον νυμφικόν θάλαμον,
διά να λάβω την ευχαρίστησιν να χαρώ ακόμη εκείνην την νύκτα την
συντροφιά σου· και αν λάβω αυτήν την χάριν, καθώς ελπίζω,
ενθυμήσου με προσοχήν να με ξυπνήσης την αυγήν μίαν ώραν προτού να
εξημερώση και να μου ειπής ταύτα τα λόγια· «Αγαπημένη μου αδελφή,
προτού να ξημερώση, που σχεδόν λείπει ολίγον, να μου διηγηθής μίαν
μυθολογίαν από εκείνες τις εύμορφες παραβολές που ηξεύρεις»· και
εγώ ευθύς θέλω σου διηγηθή μίαν και ελπίζω με τούτο το μέσον να
ελευθερώσωμεν τον λαόν από ένα τέτοιου είδους άδικον θάνατον. Η
Μεδινά της απεκρίθη, ότι είνε έτοιμη να κάμη όσα της παρήγγειλεν.

Φθάνοντας τέλος πάντων η ώρα διά να υπάγουν εις το κρεββάτι, ο
βεζύρης έφερε την Χαλιμάν εις το παλάτι και παρουσιάζοντάς την του
βασιλέως εις τον θάλαμον ανεχώρησεν. Ο βασιλεύς την επρόσταξε να
ξεσκεπάση το πρόσωπόν της και βλέποντας την έτσι ευμορφοτάτην
έμεινεν εκστατικός, την θεωρεί όμως οπού κλαίει και θλίβεται
απαρηγόρητα και την ερώτησε την αφορμήν. Η Χαλιμά του απεκρίθη·
κραταιότατε βασιλεύ, έχω μίαν αδελφήν πολύ αγαπημένην και
επιθυμούσα να κοιμηθή και αυτή εδώ εις ένα μέρος ταύτην την νύκτα,
διά να λάβω ακόμη αυτήν την παρηγορίαν και ευχαρίστησιν να την
αποχαιρετήσω· όθεν παρακαλώ την βασιλείαν σου, να μη μου αρνηθή
ταύτην την χάριν· Ο βασιλεύς απεκρίθη· μετά χαράς σου· και ευθύς
επρόσταξε να έλθη η Μεδινά και να της ετοιμάσουν το κρεββάτι από
το μέρος της αδελφής της ολίγον ξέμακρα. Και ιδού έφθασεν η
Μεδινά. Τότε ο βασιλεύς επλάγιασεν εις το βασιλικόν ολόχρυσον
κρεββάτι με την Χαλιμάν και η Μεδινά εις άλλο ετοιμασμένον δι'
αυτήν. Προτού λοιπόν να ξημερώση, εξύπνησεν η Μεδινά και κράζει
την Χαλιμάν· αγαπητή μου αδελφή, αν δεν κοιμάσαι, σε παρακαλώ,
προτού να ξημερώση, οπού ολίγον ακόμη λείπει, να μου διηγηθής μίαν
από εκείνες τις εύμορφες μυθολογίες, που ηξεύρεις· αλλοίμονον,
ίσως αυτή είνε η υστερινή φορά, που λαμβάνω μίαν τέτοιαν
ευχαρίστησιν. Η Χαλιμά, αντί να αποκριθή της αδελφής της, γυρίζει
προς τον βασιλέα και του λέγει· παρακαλώ την βασιλείαν σου, αν
ορίζη να μου χαρίση ταύτην την παρηγορίαν, διά να ευχαριστήσω την
αδελφήν μου. Λέγει ο βασιλεύς· ας γίνη το θέλημά σου· και αφού
συνωμίλησεν ερωτικά με τον βασιλέα, λέγει του βασιλέως και της
αδελφής της· άκουσε, αγαπημένη μου Μεδινά· και ήρχισεν κατά τον
ακόλουθον τρόπον.



&Ιστορία του πραγματευτού και Τελωνίου.&



Γαληνότατε βασιλεύ, ήτο μίαν φοράν ένας πραγματευτής πλουσιώτατος,
είχε πολλά υπάρχοντα κινητά και ακίνητα και εις διαφόρους τόπους,
είχε πραγματείες συντροφικώς με πολλούς· και εσυνήθιζε κατά τις
χρείες του να πηγαίνη ν' ανταμώνη τους συντρόφους του εις κάποιες
μακρυνές πολιτείες. Μίαν φοράν γυρίζοντας από ένα τέτοιόν του
ταξείδι και ευρισκόμενος εις ένα τόπον έρημον και άνυδρον εβιάσθη
από την καύσιν του ηλίου, από την δίψαν, και από την οδοιπορίαν να
παραστρατήση, διά να εύρη κανένα δένδρον και νερόν διά να αναπαυθή
εις τον ίσκιον. Όθεν έφθασεν εις κάποια δένδρα, όπου ήτον και
βρύσι· και εκεί εξεπέζευσεν εις τον ίσκιον· και ύστερα έβγαλεν από
το δισάκκιόν του ολίγον παξιμάδι και μερικούς χουρμάδες, και
τρώγοντας έρριχνε τα κόκκαλα των χουρμάδων προς το ένα και άλλο
μέρος· και όταν ετελείωσε το γεύμα του, ως καλός Τούρκος που ήτον,
εσηκώθη και επήρεν ασβέστι και εγονάτισε να προσκυνήση, και προτού
να τελειώση το προσκύνημά του, όντας γονατισμένος, βλέπει έξαφνα
και του παρουσιάζεται ένα φοβερόν Τελώνιον, μαλλιαρόν ωσάν ένας
Σάτυρος, και εκρατούσεν ένα φοβερόν σπαθί εις το χέρι του,
φοβερίζοντάς τον να τον θανατώση.

Ο δυστυχισμένος πραγματευτής έμεινε μισαποθαμμένος από την
τρομάραν του, έπεσεν εις τα πόδια του Τελωνίου, και το παρακαλεί
μετά δακρύων να τον αφήση, διότι δεν έκαμε κακόν κανένα, και δεν
έχει κανένα πταίσιμον. Απεκρίθη το Τελώνιον καθώς εσύ εσκότωσες
τον υιόν μου, έτσι τυχαίνει να σε σκοτώσω και εγώ. Λέγει ο
πραγματευτής· αυθέντη μου, σου ζητώ έλεος, διότι εγώ ούτε τον
ηξεύρω, αλλ' ούτε είδα τον υιόν σου, και πώς είνε δυνατόν να τον
εσκότωσα; Λέγει το Τελώνιον· όταν έτρωγες τους χουρμάδες, δεν
ήσουν εσύ που έρριχνες τα κόκκαλα εδώ και εκεί; Ναι, απεκρίθη ο
πραγματευτής· τότε επερνούσεν, είπε το Τελώνιον, ο υιός μου και
τον εκτύπησες με ένα κόκκαλον εις το μάτι και τον εθανάτωσες· όθεν
όποιος σκοτώνει, πρέπει να τον αποκεφαλίσουν· βέβαια, λέγει ο
πραγματευτής, όμως εγώ δεν έχω πταίσιμον, διότι ούτε τον είδα ούτε
θεληματικώς το έκαμα. Του λέγει το Τελώνιον, δεν είναι πρόφασις
αυτή και τον αρπάζει από το χέρι, τον ρίχνει εις την γην και
σηκώνει το σπαθί να τον αποκεφαλίση. Ο κακότυχος πραγματευτής
κλαίοντας με πικρά δάκρυα εφώναζε ότι δεν έχει πταίσιμον και ότι
δεν του εσκότωσε τον υιόν, και έκραζε ότι είναι αθώος και
εθρηνούσε την γυναίκα του και τα παιδιά του, λέγοντας τα πλέον
θλιβερά και παραπονετικά λόγια, οπού ημπορεί να ειπή όποιος
ευρίσκεται εις τέτοιαν δυστυχισμένην περίστασιν.

Το Τελώνιον κρατώντας πάντοτε το σπαθί γυμνόν έλαβεν ολίγην
υπομονήν έως που ο δυστυχής πραγματευτής να τελειώση τους θρήνους
του, και λέγει του· όλα αυτά τα θλιβερά λόγια σου δεν αξίζουν
τίποτε, εσύ εσκότωσες τον υιόν μου, πρέπει εγώ να σε σκοτώσω, έτσι
απεφάσισα... Τελειώνοντας τούτους τους λόγους η Χαλιμά και
ηξεύροντας ότι ο βασιλεύς συνηθίζει να σηκώνεται ενωρίς να
προσκυνήση και ύστερα να υπάγη εις το συμβούλιόν του εσιώπησε.
Τότε λέγει της η Μεδινά· ω τι θαυμαστή διήγησις, αδελφή μου.
Απεκρίθη η Χαλιμά· ήξευρε ότι η ακόλουθος διήγησις είνε πολύ
θαυμασιωτέρα· και αν ο βασιλεύς με αφήση να ζήσω ακόμη σήμερον,
την ερχομένην ημέραν θέλω σου διηγηθή και το επίλοιπον με το
θέλημά του. Ο βασιλεύς που την είχεν ακούσει με όρεξιν, είπεν εις
τον εαυτόν του· την αφίνω ακόμη σήμερον να ζήση έως αύριον και
όταν ακούσω το τέλος του μύθου, τότε την αποφασίζω εις θάνατον
χωρίς άλλο· η διήγησίς της όμως και η ωραιότης της μου αρέσουν
υπερβολικά.

Αποφασίζοντας λοιπόν ο βασιλεύς να μη την θανατώση εσηκώθη από την
κλίνην διά να κάμη το προσκύνημά του και να υπάγη εις το
συμβούλιον διά τας υποθέσεις της βασιλείας του· Εκείνην την νύκτα
ο βεζύρης επέρασε με μεγάλην αδημονίαν και θλίψιν, θρηνώντας την
κακήν τύχην της θυγατρός του· και μάλιστα οπού αυτός ο ίδιος
έμελλε να την αποκεφαλίση· και την αυγήν, όταν επρόσμενε τον
βασιλέα διά να του δώση την θλιβεράν απόφασιν του θανάτου της
θηγατρός του, βλέποντάς τον να πηγαίνη εις τον συμβούλιον χωρίς να
του δώση καμμίαν προσταγήν, έμεινε θαυμασμένος με κάποιαν ελπίδα
και χαράν.

Την ερχομένην νύκτα επήγεν ο βασιλεύς εις το κρεββάτι του μαζί με
την Χαλιμάν. Την αυγήν προς το ξημέρωμα η Μεδινά λέγει της
Χαλιμάς· αγαπητή μου αδελφή, σε παρακαλώ να ακολουθήσης την
χθεσινήν διήγησιν. Τότε ο βασιλεύς χωρίς να καρτερήση να του
ζητήση άδειαν, λέγει της Χαλιμάς· εξηκολούθει την διήγησιν σου την
χθεσινήν, διότι είμαι περίεργος να ακούσω το τέλος· και έτσι
ήρχισεν η Χαλιμά κατά τον ακόλουθον τρόπον.

Όταν ο δυστυχής πραγματευτής είδεν ότι το Τελώνιον χωρίς άλλο
έπρεπε να τον αποκεφαλίση, άρχισε να θρηνή μεγαλοφώνως, και λέγει
του· σε παρακαλώ, άκουσε ακόμη ένα λόγον, λάβε ταύτην την
καλωσύνην να περιμένης ολίγον καιρόν, διά να υπάγω να αποχαιρετήσω
την γυναίκα μου και τα παιδιά μου, και τακτοποιήσω τα υπάρχοντά
μου κάμνοντας διαθήκην διά να μη γεννηθούν σκάνδαλα, κρίσεις και
διχόνοιαι αναμεταξύ εις τους υιούς μου μετά τον θάνατόν μου, και
έπειτα θέλω έλθει εδώ εις τον ίδιον τόπον διά να με αποκεφαλίσης.
Λέγει του το Τελώνιον αν εγώ σου δώσω την άδειαν αυτήν, εσύ δεν
γυρίζεις πλέον και πώς έχω να βεβαιωθώ; Λέγει ο Πραγματευτής εγώ
σου κάμνω όρκον εις τον μέγαν Προφήτην, ότι θα γυρίσω χωρίς
καμμίαν πρόφασιν. Τότε λέγει το Τελώνιον· πόσον καιρόν θέλεις να
σου χαρίσω; Απεκρίθη ο πραγματευτής· ένα μόνον χρόνον, διά να
ημπορέσω να ετοιμασθώ και να τακτοποιήσω τας υποθέσεις του σπιτιού
μου, και από δω και ένα χρόνον έρχομαι να σε εύρω εδώ. Λέγει το
Τελώνιον ορκίζεσαι εις τον Προφήτην να σταθής εις τον λόγον σου;
ναίσκε, λέγει ο Πραγματευτής. Τον δέχεσαι διά μάρτυρα και εγγυητήν;
Λέγει το Τελώνιον. Τον δέχομαι, λέγει ο Πραγματευτής, και να
είσαι βέβαιος ότι θέλω φυλάξει την υπόσχεση μου. Μετά ταύτα τα
λόγια τον αφήκε το Τελώνιον σιμά εις την βρύσιν και έγινεν
άφαντον.

Αφού συνήλθεν ο Πραγματευτής από τον φόβον του εκαβαλίκευσε το
άλογον του και φεύγοντας από εκείνον τον τόπον ηκολούθησε την
στράταν του· αλλ' εάν έπρεπε να χαρή διά τον κίνδυνον που
απέφυγεν, ελυπείτο υπερβολικά διά τον όρκον που έκαμε. Και
φθάνοντας εις το σπίτι του τον εδέχθησαν τα παιδιά του και η
γυναίκα του μετά χαράς μεγάλης· αλλά βλέποντάς τον έτσι λυπημένον
συνεπέραναν ότι θα του συνέβη κάτι εις το ταξείδι του· και όταν
έμαθον παρά του ιδίου τα όσα του συνέβησαν με το Τελώνιον έπεσαν
όλοι εις μεγάλην λύπην και θρήνον απαρηγόρητον, και μάλιστα διά
τον όρκον, που ήτο αδύνατον να τον παραβή, όθεν και το συμβάν
εφαίνετο αθεράπευτον.

Ο Πραγματευτής λοιπόν άρχισε να διατάξη τα υπάρχοντά του με την
διαθήκην του, να τα μοιράση εις τους υιούς του, να αφήση
επιτρόπους εις τα ανήλικα παιδιά, να διορίση τον μερίδιον της
γυναικός του, και άλλα παρόμοια· έπειτα ελευθέρωσεν όλους τους
σκλάβους και σκλάβες του, διεμοίρασεν ελεημοσύνας εις τους
πτωχούς· και τέλος πάντων εφιλοδώρησε τους φίλους του και τους
απεχαιρέτησεν. Ως τόσον έφθασε και ο διωρισμένος καιρός να πληρώση
τον όρκον του· όθεν αποχαιρετώντας τους συγγενείς και οικιακούς
του εν μέσω κλαυθμών και οδυρμών ανεχώρησε διά το θανατηφόρον
ταξείδι. Όταν έφθασεν εις τον διωρισμένον τόπον, εκάθισε σιμά εις
την βρύσιν με λύπην μεγάλην και αναστεναγμόν θανάτου, προσμένων το
Τελώνιον.

Εις τούτο το αναμεταξύ, ιδού βλέπει και διαβαίνει απεκεί ένας
σεβάσμιος γέρων, με μίαν έλαφον σύροντάς την· πλησιάζει εις αυτόν
και τον ερωτά ο γέρων την αιτίαν πως ήλθεν εις ένα τέτοιον έρημον
τόπον, όπου κατοικούν τα εναέρια και πονηρά Τελώνια. Ο
Πραγματευτής του διηγήθη όλον το αξιοθρήνητον συμβάν. Τότε ο γέρων
του λέγει· θέλω να προσμένω και εγώ εδώ διά να ιδώ το Τελώνιον και
να γίνω μάρτυς εις τέτοιον συμβάν, και εκάθισε σιμά του
συνομιλώντας παρόμοια. Και μετ' ολίγον ιδού έρχεται ένας άλλος
γέρων με δυο σκυλλιά μαύρα συντροφεμένος, επλησίασεν αυτούς, τους
εχαιρέτησε και τους ηρώτησε πώς ευρέθησαν εις ένα τέτοιον έρημον
τόπον. Τότε ο γέρων που είχε την έλαφον, τον επληροφόρησε δι' όσα
συνέβησαν μεταξύ του Πραγματευτού και του Τελωνίου. Απεκρίθη
εκείνος· είμαι περίεργος να προσμείνω διά να ιδώ το αποβησόμενον·
και εκάθισε σιμά εις τους άλλους. Και εν τω αναμεταξύ που
συνωμιλούσαν οι τρεις, ιδού φθάνει ένας τρίτος γέρων, και αυτός
πλησιάζοντας τους ηρώτησε διατί ο πραγματευτής ήτο έτσι λυπημένος
και αδημονών. Και αυτοί τον επληροφόρησαν δι' όσα του συνέβησαν
και ότι επρόσμεναν το Τελώνιον. Τότε και ο τρίτος γέρων με την
γνώμην των άλλων έμεινε να ιδή το αποβησόμενον. Και μετ' ολίγην
ώραν παρετήρησαν μακράν και είδον εις εκείνες τις πεδιάδες ωσάν
ένα σκοτεινόν καπνόν, ήγουν ωσάν ένα σύγνεφον από κονιορτόν που το
σηκώνει ο άνεμος και όταν επλησίασεν εις αυτούς με μεγάλην βοήν
και ταραχήν, άνοιξε το σύγνεφον και βγήκε το Τελώνιον και
τρέχοντας αρπάζει τον Πραγματευτήν από το χέρι με το σπαθί
ξεγυμνωμένον και του λέγει· σηκώσου· θέλω να σε αποκεφαλίσω καθώς
εσύ εσκότωσες τον υιόν μου. Ο δυστυχής Πραγματευτής ομού και οι
τρεις γέροντες έμειναν τρέμοντες και κλαίοντες· έλαβεν όμως ολίγον
θάρρος ο πρώτος γέρων και πίπτοντας εις τους πόδας του Τελωνίου
και καταφιλώντάς τους έλεγεν· Ω ηγεμών και αρχηγέ των Τελωνίων, σε
παρακαλώ να λάβης ολίγην υπομονήν, κάμνοντάς μου την χάριν να
ακούσης την ιστορίαν μου και αυτής της ελάφου· και αν μεν την
εύρης πλέον αξιάκουστον και θαυμαστήν από το συμβάν τούτου του
πραγματευτού, ημπορώ να επιτύχω παρά σου ταύτην την χάριν, να
συγχωρήσης ένα τρίτον από το έγκλημα του Πραγματευτού. Το Τελώνιον
εστάθη ολίγον, ωσάν να εστοχάζετο τι έχει να αποφασίση· έπειτα
λέγει· ας γίνη το ζήτημά σου ως είπες.

&Ιστορία του πρώτου γέροντος και της ελάφου.&

Αυτή η έλαφος που βλέπετε, λέγει ο γέρων, ήτον εξαδέλφη μου και
την εστεφανώθηκα ως γυναίκα μου όντας 12 χρόνων και έζησα μαζί της
τριάντα χρόνους χωρίς να αποκτήσωμεν κανένα τέκνον. Αλλ' εγώ
έχοντας επιθυμίαν διά τέκνα αγόρασα μίαν σκλάβαν με την οποίαν
απέκτησα υιόν, τον οποίον αγαπούσα ολοψύχως· και όταν ο υιός μου
έφθασεν εις χρόνους δώδεκα της ηλικίας του, εγώ διά κάποιες μου
αναγκαίας υποθέσεις μέλλοντας να αναχωρήσω εις ένα ταξείδι
μακρινόν, άφησα τον υιόν μου και την μητέρα του εις την επίβλεψιν
ταύτης της γυναικός μου, συσταίνοντάς τους εις την αγάπην της και
εις την περιποίησίν της, έως που να επιστρέψω από το ταξείδι· αλλ'
η γυναίκα μου που είχε λάβει φθόνον, μίσος και ζήλειαν εναντίον
του υιού μου και της μητρός του, μετά την αναχώρησίν μου αυτή εύρε
τον τρόπον να εκπληρώσει την επιθυμίαν της. Επεδόθη εις την
μαγικήν τέχνην και εις ολίγον καιρόν την έμαθεν, εις τόσον που με
αυτήν την μαγείαν μετεμόρφωσε, τον μεν υιόν μου εις μοσχάρι, την
δε μητέρα του εις αγελάδαν· έπειτα κράζει τον ζευγίτην και του
λέγει· ιδού σου παραδίδω ταύτην την αγελάδαν με το μοσχάρι της,
διά να τα φυλάξης έξω εις το χωρίον διά χρείαν του σπιτιού, κατά
την παραγγελίαν του αυθέντου μου.

Όταν εγύρισα από το ταξείδι μου, ερεύνησα και ερώτησα τον υιόν
μου, και διά την μητέρα του την σκλάβαν μου πού είναι. Μου
απεκρίθη η γυναίκα μου, ότι η μεν σκλάβα απέθανεν, ο δε υιός σου
έχει δύο ή τρείς σχεδόν μήνες, που εχάθη από το σπίτι χωρίς να
ηξεύρη ούτε αυτή τι έγιναν. Εγώ εις τέτοιαν είδησιν έλαβα μεγάλην
λύπην διά τον θάνατον της σκλάβας· διά δε τον υιόν μου έλαβον
κάποιαν ελπίδα παρηγορίας, μήπως και τον ξαναϊδώ· αλλά μετά έξ
μήνας έφθασε και το Μπαϊράμι, χωρίς να λάβω καμμίαν είδησιν διά
τον υιόν μου. Τότε παρήγγειλα του ζευγίτου μου να μου φέρη την
πλέον παχυτέραν αγελάδαν διά να την θυσιάσω εις το Κορμπάνι. Ο
ζευγίτης εξεπλήρωσε την προσταγήν μου και μου έφερε την αγελάδαν,
η οποία ήτον η σκλάβα μου εις εκείνην την μορφήν· βλέπω την
αγελάδαν να κλαίη και να κάνη κάποια κινήματα, που με παρεκίνησαν
εις ευσπλαγχνίαν διά να μη την θυσιάσω αλλ' η γυναίκα μου που ήτον
παρούσα μετεχειρίσθη κάθε τρόπον και πανουργίαν, εις τόσον που με
κατέπεισε να προστάξω τέλος πάντων τον ζευγίτην να την θυσιάση· το
οποίον και έκαμεν ο ζευγίτης· αλλ' αφού την έσφαξεν έμεινε το
πετσί μόνον και τα κόκκαλα, αν και εφαίνετο πολύ παχειά. Όταν
λοιπόν την είδα έτσι αχαμνήν, επρόσταξα τον ζευγίτην να μου φέρη
ένα καλόν και παχύ μοσχάρι να θυσιάσω· και αυτός μου έφερε τον
υιόν μου εις το σχήμα του μοσχαρίου. Τούτο, ότε με είδεν, ευθύς
ώρμησε και έπεσεν εις τους πόδας μου μουγκρίζοντας και κλαίοντας,
ωσάν να ήθελε να μου φανερώση πως είναι υιός μου, και να μη τον
θανατώσω· εγώ από μίαν εσωτερικήν κίνησιν του αίματος έλαβον τόσην
συμπάθειαν και ευσπλαγχνίαν, που απεφάσισα να μη το θυσιάσω· τόσον
η φύσις μου εκίνησε την καρδίαν εις έλεος, που επρόσταξα τον
ζευγίτην να το γυρίση οπίσω εις το ζευγάρι και να μου φέρη ένα
άλλο. Η γυναίκα μου μετεχειρίσθη τόσους τρόπους διά να με
καταπείση να το θυσιάσω τότε, όμως εγώ πάντοτε σταθερός εις την
γνώμην μου της υπεσχέθην διά το ερχόμενον Μπαϊράμι, διά να παύση.

Την ερχομένην ημέραν από την αυγήν ήλθεν ο ζευγίτης μου και με
εζητούσε διά να μου ομιλήση και να μου φανερώση ένα μυστικόν, και
λέγει μου· αυθέντη, εγώ έχω μίαν θυγατέρα, που καταλαμβάνει την
μαγείαν, και εχθές όταν είδεν ότι που εγύρισα οπίσω το μοσχάρι
καθώς με επρόσταξες, πρώτον εγέλασε και ύστερα έκλαυσε· και την
ερώτησα την αιτίαν και μου είπεν, ότι τούτο το μοσχάρι είναι ο
υιός του αυθέντου μας, που η γυναίκα του η κυρά μας το μετέβαλεν
εις μοσχάρι, και την μητέρα του εις αγελάδαν και εγέλασα
χαρούμενη, επειδή το είδα ζωντανόν· έπειτα έκλαυσα διά την μητέρα
του, που εθυσιάσθη.

Εγώ ακούοντας τέτοια λόγια από τον ζευγίτην έτρεξα ευθύς να ιδώ
τον υιόν μου· τον αγκαλιάζω, τον φιλώ, όμως αυτός δεν ηδύνατο να
μου αποκριθή· κράζω ευθύς την θυγατέρα του ζευγίτου, την παρακαλώ
και της τάζω όλα μου τα υπάρχοντα, αν ημπορή να μεταμορφώση τον
υιόν μου εις την πρώτην του μορφήν. Και αυτή μου απεκρίθη, ότι
ημπορεί και είναι έτοιμη να το κάμη, όμως με δύο υποσχέσεις
τοιαύτας, ήγουν να της δώσω τον αυτόν μου υιόν διά άνδρα, και να
της δώσω ελευθερίαν διά να τιμωρήση εκείνην που τον εμεταμόρφωσεν
εις τέτοιον σχήμα· και εγώ της υποσχέθηκα και τα δύο ζητήματα.

Τότε αυτή έλαβεν ένα αγγείον γεμάτο νερόν, επάνω εις το οποίον
είπε κάποια λόγια μυστικά, έπειτα γυρίζοντας προς το μοσχάρι του
είπεν· ω μοσχάρι αν ίσως και είσαι φυσικά αληθινόν τέτοιον, καθώς
τώρα φαίνεσαι, να απομείνης πάντοτε τέτοιον, ειδέ μη και είσαι
άνθρωπος μεταμορφωμένος εις μοσχάρι από τέχνην μαγικήν, σε
προστάζω με τούτο το νερόν να λάβης την φυσικήν σου μορφήν και το
είδος σου· και λέγοντας αυτά τα λόγια του έχυσεν επάνω το νερόν· ω
του θαύματος! ευθύς μετεμορφώθη εις την πρώτην του ανθρωπίνην
μορφήν. Βλέποντας εγώ τον αγαπητόν μου υιόν τον αγκάλιασα, τον
εφίλησα και από την χαράν μου έγινα άλλος εξ άλλου· έπειτα ευθύς
μετεμόρφωσε την γυναίκα μου εις ταύτην την έλαφον, που βλέπετε·
και τούτο της το εζήτησα εγώ διά να μην είναι τόσον άσχημα. Μετά
ταύτα υπάνδρευσα τον υιόν μου με την κόρην του ζευγίτου κατά την
υπόσχεση μου και μετ' ολίγον καιρόν που συνέβη του υιού μου και
εχήρευσεν, αυτός απήλθεν εις ταξείδι, και έως τώρα επέρασαν τόσοι
χρόνοι και καμμίαν είδησιν μη λαμβάνοντας δι' αυτόν απεφάσισα να
διαβώ εις διαφόρους τόπους εις αναζήτησίν του· και μην
εμπιστευόμενος εις άλλον ταύτην την γυναίκα μου την έλαφον την
φέρω μαζί μου όπου πηγαίνω. Αυτή λοιπόν είνε η ιστορία μου και
ταύτης της ελάφου· πώς σας φαίνεται; δεν είνε μία ιστορία
θαυμαστή και παράδοξος; Λέγει το Τελώνιον έχεις όλον το δίκαιον·
ιδού λοιπόν διά χάριν σου χαρίζω ένα τρίτον από το έγκλημα του
πραγματευτού.

Ευθύς ο δεύτερος γέρων που είχε τα δύο σκυλλιά εγύρισε προς το
Τελώνιον και του λέγει· θέλω να σου διηγηθώ εκείνο που συνέβη
μεταξύ εμού και τούτων των δύο σκύλλων, και είμαι βέβαιος ότι
θέλει φανή πλέον θαυμασιωτέρα από εκείνην που ήκουσες, αλλ' όταν
σου αρέση μου χαρίζεις το δεύτερον τρίτον της συμπαθείας του
πραγματευτού; Λέγει το Τελώνιον θέλω σου κάμει ό,τι ζητείς. Και
άρχισεν ο δεύτερος γέρων κατά τον ακόλουθον τρόπον.

Αλλ' η Χαλιμά όταν είδε ότι επλησίαζε η ώρα, που ο βασιλεύς έμελλε
να υπάγη εις το προσκύνημά του και έπειτα εις το συμβούλιον, άφησε
την διήγησιν, η οποία τόσον εκίνησε την περιέργειαν του βασιλέως,
ώστε επιθυμόντας να ακούση το τέλος ανέβαλε τον καιρόν έως εις την
ερχομένην αύριον ημέραν. Βλέποντας ο βεζύρης τον βασιλέα, που δεν
τον προστάζει κατά νόμον να θανατώση την Χαλιμάν, ευρίσκετο εις
μίαν υπερβολικήν χαράν, ομοίως και η φαμελιά του, όλοι του
παλατιού, και όλος ο λαός κοινώς έχαιρον και εθαύμαζον την
μεταβολήν μη ηξεύροντες την αιτίαν.



&Ιστορία του δευτέρου γέροντος και των δύο μαύρων σκύλλων&



Όταν ενύκτωσε, επήγεν ο Βασιλεύς εις την κλίνην του μαζί με την
βασίλισσαν Χαλιμάν διά να αναπαυθούν. Αλλ' η Μεδινά επιμελητική,
κατά την παραγγελίαν της αδελφής της, προς την αυγήν την εξυπνά
διά να της διηγηθή την ιστορίαν του δευτέρου γέροντος· όθεν η
Χαλιμά με το θέλημα του βασιλέως άρχισε την διήγησιν ως εξής :

Ω αρχηγέ και ηγεμών των εναερίων πνευμάτων, λέγει ο γέρων προς το
Τελώνιον· ήξευρε, ότι εγώ και αυτά τα δύο σκυλλιά είμεθα τρία
αδέλφια, και πώς άκουσον· Μετά τον θάνατον του πατρός μας κατά την
διαθήκην του εμοιράσαμεν την πατρικήν μας περιουσίαν, και έτυχαν
του καθενός από χίλια φλωριά· εγώ έχων εργαστήριον εις την πατρίδα
μου και μεταχειριζόμενος την συνηθισμένην πραγματείαν του πατρός
μου εις ολίγον καιρόν εξαπλασίασα το μερίδιόν μου· οι άλλοι δύο
αδελφοί μου, ψωνίσαντες πραγματείας δι άλλους τόπους, ηθέλησαν να
ταξειδεύσουν, με ελπίδα να κερδίσουν περισσότερα, αλλ' η εναντία
των τύχη τούς κατήντησεν εις άκραν δυστυχίαν και μετά τρεις
χρόνους εγύρισαν εις την πατρίδα πάμπτωχοι και ζητούντες
ελεημοσύνην διά τον επιούσιον άρτον.

Αλλ' όταν τους είδα εις τέτοιαν δυστυχίαν και τους εγνώρισα ότι
ήσαν οι αδελφοί μου τους έβαλα εις το σπίτι μου, τους ένδυσα με
φορέματα όμοια με τα ιδικά μου και τέλος πάντων διά να τους
παρηγορήσω εμέτρησα χίλια φλωριά του καθενός δωρεάν, νουθετώντας
τους διά να τα πραγματευθούν με φρονιμάδα εις την πατρίδα. Αυτοί,
αφού έλαβον τα χίλια φλωριά ο καθείς, επραγματεύθησαν κατά μέρος
των και μετά δύο χρόνους έρχονται και οι δύο και με παρακινούν να
ψωνίσωμεν πραγματείας και να κάμωμεν ένα ταξείδι· εγώ εναντιώθηκα
εις την γνώμην των, μάλιστα λέγοντάς τους· δεν ενθυμείσθε εις
ποίαν κατάστασιν δυστυχίας σάς έφερε το ταξείδι σας και τώρα
παρακινείτε και εμένα διά να πάθω τα ίδια, όχι, μη γένοιτο, δεν
θέλω ταξείδια. Αυτοί με όρκους και πολλά ταξίματα κέρδους τέλος με
κατέπεισαν και έκλινα εις την γνώμην των.

Τότε εξεκαθάρισα τους λογαριασμούς μου και ηύρα την περιουσίαν μου
έξ χιλιάδας φλωριά μετρητά· έπειτα ερωτώ και αυτούς πόσον είνε το
κέρδος των, και μου απεκρίθησαν ότι τα εζημιώθησαν όλα, μόνον να
λάβω ευσπλαχνίαν να τους κυβερνήσω. Εγώ πάλιν κινηθείς από
αδελφικήν αγάπην τους είπα· ιδού αφού έχω έξ χιλιάδες φλωριά να
πάρη ο καθένας, από χίλια και να ψωνίσωμεν διά το ταξείδι μας και
τας άλλας τρεις χιλιάδας ας τας κρύψωμεν εδώ εις το σπίτι διότι,
αν εις το ταξείδι μας ήθελε μας συμβή η δυστυχία, γυρίζοντας καν
να έχωμεν ταύτα διά να ζήσωμεν εις το εξής· και ούτω κρύψαντες
αυτά εις ένα μέρος του σπιτιού και ψωνίσαντες καθένας διά το
μερίδιόν του ανεχωρήσαμεν με ένα πλεούμενον διά το διωρισμένο μας
ταξείδι· και μετά τρεις μήνας εφθάσαμεν εις την διωρισμένην
πολιτείαν και πουλήσαντες τας πραγματείας μας εγώ εκέρδισα
δεκαπλάσια από την ποσότητα που είχα, οι δε αδελφοί μου ολίγον τι
κέρδος έλαβον.

Έπειτα εψωνίσαμεν πραγματείας από εκείνην την πολιτείαν διά την
πατρίδα μας, και ετοιμάσθημεν διά να αναχωρήσωμεν. Και όντας εγώ
μίαν ημέραν εις το περιγιάλι βλέπω και έρχεται προς με μία ωραία
ευγενική γυναίκα, όμως ενδυμένη πενιχρά, και με παρεκάλει να την
στεφανωθώ ως γυναίκα μου νόμιμον τάζοντάς μου ότι θέλω ευχαριστηθή
κατά πολύ από την συντροφιάν της. Εγώ ακούοντας την ευγλωττίαν της
και βλέποντας την ευμορφιά της έκλινα εις το ζήτημά της και την
εστεφανώθηκα, και ευθύς ανεχωρήσαμεν με το ίδιον πλοίον. Αλλ' οι
αδελφοί μου βλέποντας την ευτυχίαν μου τόσον εις το κέρδος, όσον
και εις το συνοικέσιον, με εφθόνησαν και εζητούσαν τρόπον να με
θανατώσουν. Όθεν μίαν νύκτα όπου εκοιμώμουν με την νέαν μου
σύζυγον εις το κρεββάτι, μας έρριψαν και τους δύο εις την θάλασσαν
διά να πνιγούμεν· αλλ' η γυναίκα μου που ήτο μία Εξωτική, ευθύς με
έπιασεν από το χέρι και με έβγαλε αβλαβή εις ένα πλησίον νησί·
κατ' άλλον τρόπον εγώ βέβαια ήθελα πνιγή. Τότε η γυναίκα μου
λέγει· ήξευρε ότι εγώ είμαι μία εξωτική· ιδού που σου εφύλαξα την
ζωήν, διά την αγάπην και περιποίησιν που έδειξες εις εμένα, και
ήξευρε ότι έχω θυμόν και οργήν ακατάπαυστον εναντίον των αδελφών
σου, και θέλω κάμει παντοίους τρόπους διά να τους καταβυθίσω εις
την άβυσσον της θαλάσσης μαζί με το πλοίον τους. Εγώ την
παρεκάλεσα να τους τιμωρήση με άλλον τρόπον, όμως να μη τους
θανατώση.

Αναμεταξύ εις ταύτα τα λόγια, με έπιασεν από το χέρι και εις μίαν
στιγμήν καιρού ευρέθημεν επάνω εις το δώμα του σπιτιού· και τότε
με αγκάλιασε, με εφίλησε και ευχαριστώντας με διά την αγάπην οπού
προς αυτήν έλαβα μου εφανέρωσε τον τόπον, οπού εις το εξής ημπορώ
να έχω είδησιν περί αυτής, και ούτως ευθύς έγιναν άφαντος. Εγώ
έπειτα κατέβην εις το σπίτι, έλαβα τας τρεις χιλιάδας φλωριά, που
είχα κρύψει διά καιρόν ανάγκης, και άνοιξα το εργαστήριόν μου κατά
την πρώτην μου συνήθειαν. Τότε έτρεξαν όλοι να με χαιρετήσουν
και να με συγχαρούν διά την επιστροφήν από το ταξείδιον. Ωστόσον
ημέραν παρ' ημέραν άρχισα να βάνω εις καλήν τάξιν το σπίτι μου, το
εργαστήριον και τας υποθέσεις μου, ότε μετά δέκα ημέρας βλέπω και
μου παρασταίνονται εις το σπίτι μίαν ημέραν δύο σκυλλιά μαύρα και
κινούντα την ουράν με την κεφαλήν σκυπτήν μου έδειχναν αγάπην και
ταπεινότητα, και από το σχήμα των και τα κινήματά των έδειχναν ότι
ζητούν συμπάθειαν. Εγώ μήτε τα σκυλλιά εγνώριζα μήτε το αίτιον
εκαταλάμβανα και ευρισκόμουν εις απορίαν.

Τότε αιφνιδίως παρουσιάσθη η γυναίκα μου η Εξωτική και μου
εφανέρωσε την αιτίαν, ότι μία αδελφή της Εξωτική, οπού αυτή
επρόσταξεν, έτρεξεν εις την θάλασσαν και φθάνοντας το μεν πλοίον
κατεβύθισε με όλας τας πραγματείας, τους δε αδελφούς μου
μετεμόρφωσεν εις την μορφήν που βλέπεις, διά τιμωρίαν των έως δέκα
χρόνους· και αγκαλά να εχάθη και η ιδική σου πραγματεία, μου είπε,
μαζί με το καράβι, εγώ όμως από το άλλο μέρος θέλω σου τα
αναπληρώσει πολλαπλασίως. Και λέγοντας αυτά τα λόγια έγινεν
άφαντη. Όθεν κατά το παρόν συνεπληρώθησαν οι δέκα χρόνοι, και εγώ
πηγαίνω εις αναζήτησιν της γυναικός μου της Εξωτικής· και
περνώντας από εδώ συναπάντησα τούτος τον πραγματευτήν με τον
σεβάσμιον αυτόν γέροντα, που φέρει την έλαφον, και έμεινα εις
συντροφιάν των. Αυτή λοιπόν είνε η ιστορία μου και των δύο σκύλλων
που βλέπεις, ω αρχηγέ των εναερίων Τελωνίων· δεν σου φαίνεται
θαυμαστή και αξιοδιήγητος; Λέγει το Τελώνιον· εύγε, ω γέρον· ας
είνε χαρισμένον και το δεύτερον τρίτον από το σφάλμα του
πραγματευτού.

Ευθύς άρχισε και ο τρίτος γέρων να προβάλλη το ίδιον ζήτημα εις το
Τελώνιον ότι αν τυχόν δηλαδή η ιστορία που θέλει του διηγηθή φανή
θαυμασιωτέρα και πλέον λαμπρά από τας άλλας των δύο γερόντων, να
του χαρίση το τελευταίον τρίτον του εγκλήματος του πραγματευτού·
και το Τελώνιον απεκρίθη, ότι θέλει γίνει το ζήτημά του, αν η
ιστορία είνε καθώς του υπεσχέθη.

Τότε ο τρίτος γέρων του διηγήθη μίαν ιστορίαν (την οποίαν εγώ, ω
βασιλεύ, λέγει η Χαλιμά, δεν δύναμαι να σου την διηγηθώ, διότι δεν
έφθασεν εις την ακοήν μου) τόσον θαυμασιωτέραν από τας άλλας δύο,
διά τα διάφορα συμβάντα που την επερίπλεκαν και τόσον αξιάκουστος
διά τα παράδοξα και τεράστια έργα των προσώπων, που εσύνθετον την
ιστορίαν, ώστε το Τελώνιον ευθύς που ήκουσε το τέλος εφώναξεν.
Ενίκησες, ενίκησες, ω γέρον, έχε διά την χάριν σου το τρίτον
μέρος, χάρισμα της ζωής του πραγματευτού· πρέπει λοιπόν ο
πραγματευτής να σας ευχαριστήση οπού με το μέσον των ιστοριών σας
του ελευθερώσατε την ζωήν από τον κίνδυνον, και λέγοντας αυτά τα
λόγια το Τελώνιο έγινεν άφαντον. Τότε ο πραγματευτής από την χαράν
του έπεσε εις τους πόδας των αυτών γερόντων, καταφιλώντάς τους και
ομολογώντας τους απείρους χάριτας· και αποχαιρετηθέντες αναμεταξύ
των, ανεχώρησεν έκαστος προς την οδοιπορίαν. Ο βασιλεύς έμεινε
πολύ ευχαριστημένος διά την περιέργειαν των τοιούτων συμβάντων και
παρεκίνησε την Χαλιμάν να του διηγηθή και άλλας παροιμίας, αν
ηξεύρη.

Αλλ' ω κράτιστε βασιλεύ, λέγει η Χαλιμά, όσον θαυμάσιες και
περίεργες ήσαν οι ιστορίες που σου διηγήθην έως τώρα, η ιστορία
όμως του ψαρά υπερέχει κατά πολύ ταύτας. Τότε άρχισεν η Χαλιμά με
το θέλημα του βασιλέως κατά την ακόλουθον τάξιν.



&Ιστορία του ψαρά.&



Ένας ψαράς βγαίνοντας ένα πρωί με το πλοιάριόν του να ψαρεύση κατά
την συνήθειάν του, και φθάνοντας εις ένα κόλπον της θαλάσσης
έρριψε τα δίκτυά του, με ελπίδα διά να εύρη πράγμα· αλλά ματαίως
εκοπίασεν ο δυστυχής επειδή τρεις φοράς οπού τα έρριψε δεν έβγαλε
άλλο παρά ένα σκέλεθρον ζώου, κόκκαλα από πίννες και αχιβάδια ξηρά
και άδεια, και ευρίσκετο εις μεγάλην λύπην ο δυστυχής μη έχοντας
άλλον τρόπον να βγάλη την ζωοτροφίαν του σπιτιού του· μάλιστα είχε
κάμει όρκον να μη ρίχνη τα δίκτυά του πλέον παρά τέσσερες φορές
την ημέραν· όθεν δεν του έμενεν άλλη ελπίδα παρά να τα ρίψη και
τετάρτην φοράν. Αλλά όντας καλός Μουσουλμάνος και φοβούμενος τον
Θεόν έκαμε πρώτον το προσκύνημά του· έπειτα έρριξε τα δίκτυα και
σέρνοντάς τα, αγροικούσε μεγάλον βάρος, νομίζοντας ότι έκαμε καλήν
επιτυχίαν· όταν τα έβγαλεν έξω τέλος πάντων, ευρίσκει ένα αγγείον
βουλλωμένον· όθεν τρόπον τινά παρηγορήθη, ελπίζοντας ότι θα εύρη
μέσα κανένα πολύτιμον πράγμα· τότε στοχαζόμενος καταλεπτώς την
βούλλαν εις το στόμα του αγγείου βλέπει εις μολύβιν τυπωμένην την
Πενταλφάν του Σολομώντος· και με το μαχαίρι του βγάζοντας την
μολυβένιαν βούλλαν διά να ιδή τι έχει μέσα βλέπει ευθύς και
βγαίνει ένας καπνός με μεγάλην ταραχήν και δυσωδίαν, εις τόσον που
εβιάσθη να απομακρυνθή ολίγον.

Αυτός ο καπνός εξηπλώθη εις τον αέρα, επάνω εις το περιγιάλι· και
όταν εβγήκεν όλος από το αγγείον, πρώτον εσχημάτισεν ένα σύγνεφον
πυκνόν και μαύρον, και ύστερα ολίγον κατ' ολίγον μετεμορφώθη το
σύγνεφον εις ένα φοβερόν και τερατώδες εναέριον Τελώνιον. Ο
δυστυχής ψαράς βλέποντας ένα τέτοιον φοβερόν θέαμα ηθέλησε να
φύγη, αλλ' από τον φόβον του έμεινεν ακίνητος και εκστατικός. Τότε
το Τελώνιον εφώναξε· Σολομών, Σολομών, μέγιστε Προφήτα, έλεος ζητώ
και ευσπλαγχνίαν· δεν εναντιώνομαι πλέον εις την θέλησίν σου,
υπακούω εις τας προσταγάς σου. Ο ψαράς που ακούει αυτά τα λόγια
έλαβεν ολίγον θάρρος και λέγει· πνεύμα άλαλον και πονηρόν, τι
φωνάζεις τον Σολομώντα που αφ' ότου απέθανεν έως την σήμερον είνε
περασμένοι σχεδόν χίλιοι οκτακόσιοι χρόνοι; Σε εξορκίζω εις το
όνομα του μεγάλου Προφήτου, να μου δηγηθής διά ποίαν αιτίαν ήσουν
κλεισμένον μέσα εις τούτο το αγγείον.

Το Τελώνιον θυμωμένον λέγει· πώς ομιλείς με τόσην αυθάδειαν,
ονομάζοντάς με πονηρόν και άλαλον; ετοιμάσου διότι θέλω να σε
θανατώσω. Απεκρίθη ο δυστυχής ψαράς· και τι σε έβλαψα διά να με
θανατώσης, δεν ενθυμείσαι καν την καλωσύνην, οπού σε ελευθέρωσα
από το αγγείον; Αυτή είνε η ανταμοιβή της ευεργεσίας που εγώ
έπραξα προς σε; Λέγει το Τελώνιον· δεν ενθυμούμαι ούτε ευεργεσίαν
ούτε ανταμοιβήν, ταύτην την χάριν μόνον σου δίδω, να μου ζητήσης
με όποιον τρόπον θέλεις να σε θανατώσω. Λέγει του ο ψαράς· μα διά
ποίαν αφορμήν; τι σου έπταισα; Απεκρίθη το Τελώνιον· άκουγε την
αιτίαν διά να βεβαιωθής από την ιστορίαν μου, ότι πρέπει να σε
θανατώσω.

Εγώ είμαι ένα από εκείνα τα δύο εναέρια Τελώνια που δε ηθέλησαν να
υπακούσουν εις τας προσταγάς του Σολομώντος· και αυτός διά να μας
εκδικηθή έστειλεν έναν από τους μεγιστάνας του, τον Ασσάφ υιόν
Βαραχίου, ο οποίος με έλαβεν εις την εξουσίαν του και με
παρουσίασεν έμπροσθεν εις τον θρόνον του Σολομώντος. Ο Σολομών με
επρόσταξε να τον υπακούω εις το εξής και να πείθωμαι εις τας
προσταγάς του. Εγώ του τ' αρνήθηκα· και αυτός διά να με παιδεύση
με έκλεισεν εις τούτο το χάλκινον αγγείον σφραγίζοντάς το με την
βούλλαν του και επρόσταξε να ρίξουν το αγγείον εις την θάλασσαν
διά παντοτεινά· και όντας εγώ μέσα εις ταύτην μου την φυλακήν
ώμοσα μεθ' όρκου, ότι όποιος ήθελε με ελευθερώσει, προτού να
τελειώση ο πρώτος αιώνας της φυλακής μου, να τον πλουτίσω επί ζωής
του και μετά θάνατον· και πέρασεν ο πρώτος αιώνας χωρίς να
ενεργήση κανείς προς με αυτήν την ευεργεσίαν· εις το αναμεταξύ του
δευτέρου αιώνος ώμοσα, ότι οποίος με ελευθερώση να του ανοίξω τους
θησαυρούς της γης, αλλ' επέρασε και ο δεύτερος χωρίς να ιδώ φως
ελευθερίας. Εις τον τρίτον αιώνα έταξα μεθ' όρκου να κάμω μέγαν
και ισχυρόν μονάρχην τον ελευθερωτήν μου και να του χαρίσω καθ'
ημέραν τρία ζητήματα της ορέξεώς του εφ' όρου ζωής του και να
στέκω πάντοτε εις συντροφιάν του πρόθυμος να εκπληρώνω κάθε
θέλησίν του· όμως παρήλθε και ο τρίτος αιώνας παρομοίως με τους
άλλους ανωφελώς και εγώ έμενα εις την αυτήν φυλακήν.

Τέλος πάντων ευρισκόμενος εις αδημονίαν, και θυμωθείς ώμοσα ότι
εις το εξής, εάν τις με ήθελεν ελευθερώσει, να τον θανατώσω
αλύπητα, χωρίς να του δώσω άλλην άδειαν ειμή ελευθερίαν να εκλέξη
αυτός ό,τι λογής θάνατον του αρέση. Όθεν επειδή και συ ήλθες
σήμερον εδώ και με ελευθέρωσες, έκλεξε όποιον θάνατον σου φανή
εύλογος, διά να σε θανατώσω. Ο πανάθλιος ψαράς ακούοντας τέτοιαν
απάνθρωπον αχαριστίαν, με όλες τις παρακλήσεις που του έκαμε, με
την ξαναθύμησιν της ευεργεσίας, και με άλλας πολλάς υποσχέσεις, μη
δυνάμενος να καταπείση το Τελώνιον διά να αλλάξη μίαν τέτοιαν
άλογον και παράνομον απόφασιν έπεσεν εις μεγάλην λύπην βλέποντας
τον κίνδυνον της ζωής του· εστοχάσθη όμως μίαν πανουργίαν διά να
τον αποφύγη διότι η ανάγκη εφευρίσκει τέχνας· λέγει προς το
Τελώνιον· προτού να εκλέξω το είδος του θανάτου μου, σε εξορκίζω
εις το όνομα του μεγάλου προφήτου Μαχάονος, που ήτον εσφραγισμένον
εις την βούλλαν του Σολομώντος να μου ειπής την αλήθειαν, αν ήσουν
συ μέσα εις αυτό το αγγείον· και αν μεν ούτως έχη κάμε όρκον εις
το όνομα του μεγάλου αυτού Προφήτου, και τότε θέλω πιστεύσει. Το
Τελώνιον ακούοντας τούτο το όνομα άρχισε να τρέμη, και λέγει·
ομνύω εις το όνομα του μεγάλου Προφήτου, ότι ήμουν μέσα εις τούτο
το αγγείον, και τούτο είναι αληθέστατον διά τον όρκον μου.

Απεκρίθη ο ψαράς· το πράγμα μου φαίνεται απίστευτον, πώς ήτον
δυνατόν ένα τόσον μικρόν αγγείον που δεν χωρεί ούτε το ποδάρι σου,
να χωρέση όλον σου το σώμα; Τότε το Τελώνιον, διά να τον βεβαιώση,
διαλύεται εις ένα σύγνεφον, και ύστερα εις καπνόν, και έπειτα
ολίγον κατ' ολίγον όλος εκείνος ο καπνός εμβήκεν μέσα εις το
αγγείον χωρίς απομείνη τελείως έξω· και ευθύς βγήκε μία φωνή
λέγουσα. Ιδού λοιπόν που είμαι μέσα εις το αγγείον με πιστεύεις
τώρα, ολιγόπιστε;

Ο ψαράς, αντί να αποκριθή εις την φωνήν, έλαβε γρήγορα το
μολυβένιον σκέπασμα με την σφραγίδα του Σολομώντος, και εστούππωσε
το αγγείον· έπειτα λέγει. Ω πονηρόν Τελώνιον, ζήτησε τώρα συ
όποιον θάνατον θέλεις να σου δώσω· θέλεις να σε ρίψω εις το βάθος
της θαλάσσης, όπου ήσουν και πρωτήτερα, και να παραγγείλω όλους
τους ψαράδες να προσέχουν να μη ψαρεύουν εις τούτο μέρος, διά να
μη ελευθερώσουν ένα τέτοιον αχάριστον και αδιάκριτον, Τελώνιον,
που θέλει να ανταμείβη την ευεργεσίαν με αχαριστίαν δίδοντας κακόν
αντί καλού;

Τότε το Τελώνιον θυμωθέν από τοιαύτα λόγια ετάραξε το αγγείον και
επάσχισε με κάθε τρόπον να έβγη, αλλά το σημείον της σφραγίδος του
Σολομώντος το εμπόδιζε· και άρχισε να προσποιήται και να κολακεύει
με λόγια τον ψαράν, λέγοντάς του· φυλάξου να μη κάμης αυτά που
είπες διότι εγώ δεν είχα γνώμην να σε θανατώσω. Απεκρίθη ο ψαράς·
ω Τελώνιον πονηρόν, γνώριζε ότι οι πανουργίες σου δεν χρησιμεύουν
πλέον, δεν εμπιστεύομαι πλέον εις τα λόγια σου· εις το βάθος της
θαλάσσης σου τυχαίνει να υπάγης και να μείνης εκεί έως το τέλος
του κόσμου.

Το Τελώνιον πάλιν τον παρακαλεί· άνοιξέ μου, ελευθέρωσέ με, και
θέλεις μείνει ευχαριστημένος από εμένα. Ο ψαράς επαναλαμβάνει·
όχι, όχι δεν σε εμπιστεύομαι· διότι όταν ελευθερωθής, εσύ θέλεις
με μεταχειρισθή καθώς ένας βασιλεύς των Ελλήνων εφέρθη προς τον
ιατρόν του τον Δαβάν και άκουσε την ιστορίαν του.



&Ιστορία του βασιλέως των Ελλήνων και του ιατρού Δαβάν.&



Εις μίαν επαρχίαν της Περσίας λεγομένην Ζουμάν εξουσίαζεν ένας
βασιλεύς, του οποίου οι υπήκοοι κατήγοντο από το γένος των
Ελλήνων. Ούτος ο βασιλεύς ήτον όλος γεμάτος λέπραν· οι ιατροί του
παλατίου του μετεχειρίσθησαν όλην τους την ιατρικήν τέχνην,
εδοκίμασαν όλας τας δυνάμεις των χόρτων διά να θεραπεύσουν τούτο
το πάθος, αλλά ματαίως εκοπίασαν, έως που έφθασεν εκεί από τα μέρη
της Ελλάδος ένας εμπειρότατος ιατρός, ονομαζόμενος Δαβάν, ο οποίος
πληροφορηθείς διά το ανίατον πάθος του βασιλέως προσεπάθησε με
επιτήδειον τρόπον διά να παρουσιασθή εις τον βασιλέα, και
παρουσιασθείς λέγει προς αυτόν· ισχυρότατε βασιλεύ, έμαθον ότι οι
ιατροί απεφάσισαν έως τώρα ότι το πάθος σου είναι ανίατον. Όθεν,
εάν η βασιλεία σου ορίση να δεχθή την θεραπείαν παρά του δούλου
της, εγώ υπόσχομαι να σε ελευθερώσω από τοιούτον πάθος χωρίς
ιατρικά και χωρίς αλειφές.

Λέει ο βασιλεύς· εάν συ έχης τέτοιαν εμπειρότητα διά να θεραπεύσης
το πάθος μου, εγώ σου υπόσχομαι να πλουτίσω και εσένα και τους
απογόνους σου, και θέλω σε έχει εις τον πρώτον βαθμόν των
μεγιστάνων μου, αν, ως λέγεις, χωρίς φάρμακον και αλειφήν θέλης με
ιατρεύσει. Απεκρίθη ο ιατρός· γαληνότατε βασιλεύ, αύριον χωρίς
αναβολήν καιρού θέλω βάλει εις πράξιν την υπόσχεση μου. Και
λαμβάνοντας την άδειαν ο ιατρός ανεχώρησεν εις την κατοικίαν του
και εκεί κατεσκεύασεν ένα δακτυλίδι πολυσύνθετον από διάφορα
μέταλλα αναλυμένα και καπνισμένα με διάφορα ιατρικά χόρτα, το
οποίον μέταλλον είχε την ιδιότητα να ιατρεύη την λέπραν
κατεσκευασμένον εις δακτυλίδι διά να το φορή ο λεπρώδης· ομοίως
κατεσκεύασε και ένα ραβδί εις σχήμα σκήπτρου από το δένδρον του
λιβάνου, του οποίου το χερούλι το περιετύλιξε με μίαν πλάκαν από
το άνωθεν μέταλλον. Και την ερχομένην αυγήν παρουσιάσθη εις τον
βασιλέα, λέγοντάς του· ιδού κατά την υπόσχεση μου ετοίμασα τα
ιατρικά, πρέπει όμως η βασιλεία σου να διορίσει ευθύς ένα
ιπποδρόμιον σήμερον μαζί με τους άρχοντας και μεγιστάνας του
παλατίου σου· και λάβε τούτο το δαχτυλίδι και φόρεσέ το εις το
μεσαίον δάχτυλον της χειρός σου, και τούτο το σκήπτρον όταν
ευρίσκεσαι εις το ιπποδρόμιον να το κρατής πάντοτε από το χερούλι
που έχει το μέταλλον, και γυμναζόμενος εις το ιπποδρόμιον έως που
να ιδρώσωσι τα χέρια σου και όλον το σώμα σου, και τότε το
μέταλλον αυτό ζεσταινόμενον μεταδίδει την ενέργειάν του διά μέσον
του ιδρώτος και των χυμών εις όλον το σώμα· έπειτα ευθύς έτσι
ιδρωμένος να τρέξης εις το λουτρόν, και να λουσθής καλά,
αλλάζοντας άλλα φορέματα, και ευθύς με το λούσιμον θέλει καθαρισθή
το σώμα σου από την λέπραν, και θέλει ασπρίσει και τρυφερώσι ωσάν
των τρυφερών παιδίων.

Τότε ο βασιλεύς επρόσταξε να γίνουν όλες οι ετοιμασίες κατά την
διάταξιν του ιατρού· επήγεν εις το ιπποδρόμιον, εγυμνάσθη έως που
ίδρωσε, και τότε εκατάλαβεν ότι το ιατρικόν άρχισε και ενεργούσε
εις το σώμα του και έτσι ιδρωμένος εμβαίνει εις το λουτρόν και
λουσθείς αμέσως έπεσεν όλον εκείνο το λεπρώδες δέρμα και έμεινε το
σώμα του λευκόν και τρυφερόν ωσάν να ανεγεννήθη εκ δευτέρου.
Ύστερον ενεδύθη άλλα φορέματα και προς το εσπέρας της ημέρας μετά
το δείπνον ανεπαύθη εις την κλίνην ήσυχος όλην την νύκτα· την δε
αυγήν στοχαζόμενος τον εαυτόν του υγιή έκραξε τους άρχοντας του
παλατίου του, και εις όλους έδειξε την θαυμασίαν ιατρείαν που
έλαβεν, οι οποίοι με μεγάλην αγαλλίασιν τον εσυγχάρηκαν, και
επαίνεσαν όλοι κοινώς την εμπειρότητα του ιατρού. Και ιδού έρχεται
και ο ιατρός εμπρός εις τον βασιλέα· ευθύς ο βασιλεύς τον
αγκαλιάζει, τον φιλεί και τον καθίζει εις τα δεξιά του, και του
έκαμεν όλους τους επαίνους εκείνους των οποίων είναι άξιος ένας
τέτοιος ιατρός, εμπρός εις τον βεζύρην του και εις τους
μεγιστάνας· διώρισεν να τον ενδύσωσι με καυτάνι βασιλικόν και άλλα
φορέματα παρόμοια· την ώραν δε του γεύματος τον εκάθισεν εις την
βασιλικήν τράπεζαν να γευθή μαζί του, και όλοι οι μεγιστάνες
έστεκαν ορθοί με τα χέρια σταυρωμένα· έπειτα του έκαμε μεγάλα και
πολύτιμα χαρίσματα, και μεγάλας τιμάς, και καθ' ημέραν σχεδόν τον
είχεν εις την συναναστροφήν του.

Ούτος ο βασιλεύς είχε ένα βεζύρην, φθονερόν, φιλάργυρον και φυσικά
πονηρόν να πράξη κάθε παρανομίαν· ούτος φθονόντας την ευτυχίαν και
την τιμήν του ιατρού επροσπάθησε να του σηκώση την υπόληψιν σιμά
εις τον βασιλέα. Όθεν μίαν ημέραν παρουσιάσθη εις τον βασιλέα,
προφασιζόμενος ότι θέλει να του ξεμυστηριευθή μίαν υπόθεσιν πολύ
αναγκαίαν προς φύλαξιν της ζωής του, που ευρίσκετο εις κίνδυνον. Ο
βασιλεύς ακούοντας τοιαύτα λόγια εφοβήθη τρόπον τινά, διότι είχεν
ολίγον πνεύμα και με ευκολίαν δεν εκαταλάμβανε τας πανουργίας των
πονηρών, ως απλούς και απαίδευτος. Τότε ο βεζύρης του λέγει,
ισχυρότατε βασιλεύ, όταν η ζωή της βασιλείας σου είναι ποθητή εις
τους υπηκόους σου, και μάλιστα εις εμένα τον δούλον σου, που έχω
χρέος να αγρυπνώ προς φύλαξιν της βασιλείας σου, τόσον κατά το
παρόν υπόκειται εις ένα κίνδυνον πολύ φοβερόν, και είναι η
συναναστροφή του ιατρού Δαβάν· διότι, ως είμαι καλά
πληροφορημένος, αυτός είναι ένας πλάνος, μάγος, προδότης και
επίβουλος της βασιλείας σου· όθεν παρακαλώ την βασιλείαν σου να
ακούσης την συμβουλήν του δούλου σου, και το ταχύτερον να
ελευθερωθής από μίαν επιβουλήν τόσον κινδυνώδη, διά να μη συμβή
καμμία αξιοθρήνητος τραγωδία· και όταν θα θέλης δεν θα είναι πλέον
καιρός θεραπείας.

Ο βασιλεύς ακούοντας τοιούτον μήνυμα φοβερού κινδύνου έμεινεν
εκστατικός και εις απορίαν, μη ηξεύροντας τι να αποφασίση, και
λέγει του βεζύρη· πώς είναι δυνατόν να μου επιβουλευθή την ζωήν
εκείνος που με εθεράπευσε και μου εχάρισε την ζωήν; Εάν είχεν
τέτοιαν γνώμην, αυτός δεν θα με ιάτρευε· όχι, όχι, μη γένοιτο, δεν
πείθομαι εις τους λόγους σου· όλα είναι συκοφαντίαι και φθόνος
εναντίον ενός αναιτίου και αθώου ανθρώπου· όθεν εγώ δεν ημπορώ να
αποφασίσω εις θάνατον ένα δίκαιον και μάλιστα ευεργέτην μου.
Απεκρίθη ο βεζύρης, και λέγει· λοιπόν η βασιλεία σου προτιμά
καλύτερον την ζωήν ενός επιβούλου παρά την ιδίαν της; Παρακαλώ την
βασιλείαν σου να με ακούση χωρίς αγανάκτησιν· δεν είναι φθόνος
βασιλέα μου, που με κινεί να σου προβάλω τέτοιαν υπόθεσιν, αλλά ο
ζήλος και το χρέος που έχω προς φύλαξιν της ζωής σου· επειδή και
μικρά υποψία διά την ζωήν του βασιλέως γίνεται μεγάλη υπόθεσις·
και οι πολιτικοί νόμοι διορίζουν εις τέτοιαν υποψίαν της ζωής του
βασιλέως να θυσιάζεται καλύτερον ο άπταιστος, παρά με την πρότασιν
της αθωότητος να φυλαχθή ο επίβουλος και πταίστης ατιμώρητος, και
ας βεβαιωθή εις τους λόγους μου η βασιλεία σου, ότι δεν είναι
υποψία, αλλ' επιβουλή κατασκευασμένη και προμελετημένη διά να σου
σηκώση την ζωήν· όθεν πρέπει χωρίς αναβολήν να τον αποφασίσης εις
θάνατον, διότι δεν ηξεύρομεν τι τέξεται η επιούσα, προτού δηλαδή
να βάλη εις έργον αυτός την επιβουλήν του· και υπόσχομαι την ζωήν
μου, αν αυτοί οι λόγοι μου είναι ψευδείς.

Και αν τυχόν δεν φυλαχθής, ω βασιλεύ, το θάρρος που δίδεις του
αυτού ιατρού τέλος πάντων θέλει σου γίνει θρήνος αξιοδάκρυτος,
ίσως η ιατρεία που φαίνεται να σου έκαμε, να είναι κατά φαντασίαν
και κατ' επιφάνειαν, και όχι βεβαία, και ενδέχεται εις το μέλλον
να σου προξενήση κανένα θανατηφόρον αποτέλεσμα.

Ο βασιλεύς, που φυσικά είχεν ολίγον πνεύμα, και δεν εκαταταλάμβανε
την κακότροπον πανουργίαν του βεζύρη, επίστευσεν εις τα λόγια του·
και λέγει του· έχεις όλον το δίκαιον διότι αυτός δύναται να μου
σηκώση την ζωήν με μόνην την μυρωδιάν κανενός βοτάνου θανατηφόρου·
όθεν στοχάσου τι πρέπει να ενεργήσωμεν εις τέτοιαν περίστασιν.
Λέγει του ο βεζύρης· να στείλης βασιλεύ, ευθύς να τον
αποκεφαλίσης. Ο βασιλεύς κράζει ευθύς ένα του στρατιώτην, και τον
προστάζει ευθύς να υπάγη να εύρη τον ιατρόν και να τον παρουσιάση
έμπροσθέν του. Ο στρατιώτης κατά την βασιλικήν προσταγήν ευθύς
επαρουσίασε τον ιατρόν έμπροσθεν εις τον βασιλέα ως κατάδικον.

Ο βασιλεύς με θυμωμένον βλέμμα λέγει προς τον ιατρόν·
επληροφορήθην αρκετά, ότι συ είσαι ένας προδότης και επίβουλος της
βασιλείας μου και της ζωής μου, και διά τούτο είσαι ένοχος
θανάτου, και πρέπει να πεθάνης αποκεφαλιζόμενος από τον δήμιόν
μου.

Ο δυστυχής ιατρός, ακούοντας τέτοιαν άδικον και παράνομον
απόφασιν, από τον φόβον του και δειλίαν έμεινεν ημιθανής και
άρχισε να θρηνή απαρηγόρητα και να παρακαλά τον βασιλέα να τον
ευσπλαχνισθή δείχνοντας πως είναι αθώος, και πως δεν έχει κανένα
πταίσιμον άξιον θανάτου, λέγοντάς του· ότι αυτή είναι η ανταμοιβή
που του δίδει διά την θεραπείαν της λέπρας του; αλλ' ο βασιλεύς
ισχυρογνώμων εις την απόφασίν του και αμετάβλητος προστάζει τον
διωρισμένον στρατιώτην να τον αποκεφαλίση. Τότε οι μεγιστάνες του
βασιλέως που ευρίσκοντο παρόντες ηξεύροντες τον ιατρόν αθώον, μη
ηξεύροντες όμως την συκοφαντίαν του βεζύρη, εμεσίτευσαν εις τον
βασιλέα διά να μη τον αποκεφαλίση αδίκως, λέγοντες ότι δεν έπταιε
και ότι ήτον δίκαιος και καλός· αλλ' ο βασιλεύς σταθερός εις την
απόφασίν του προστάζει και δεύτερον διά να τον αποκεφαλίσουν.

Ο πανάθλιος ιατρός, βλέποντας ότι δεν ήτον δυνατόν να αποφύγη τον
θάνατον, προσπίπτει εις τους πόδας του βασιλέως και τον παρακαλεί
να του χαρίση τρεις ώρες καιρόν, λέγοντας προς τον βασιλέα· επειδή
η απόφασις της βασιλείας σου είναι αμετάθετος διά να με
αποκεφαλίση, σε παρακαλώ δι' όνομα του μεγάλου Προφήτου να μου
χαρίσης ολίγον καιρόν, έως που να υπάγω εις το σπίτι μου, να
διατάξω τα υπάρχοντά μου, να αποχαιρετήσω τα παιδιά μου και να
αφήσω τα βιβλία μου εις υποκείμενα άξια να επωφεληθούν από αυτά·
μάλιστα σιμά εις τα άλλα έχω ένα βιβλίον πολύτιμον, το οποίον
περιέχει πολλά αξιόλογα και θαυμάσια πράγματα, και αυτό θέλω να
χαρίσω εις την βασιλείαν σου, και να το φυλάξης εις το
θησαυροφυλάκιόν σου, ως πολύτιμον λίθον.

Του λέγει ο βασιλεύς· και τι αξιοθαύμαστον πράγμα ημπορεί να
περιέχη ένα βιβλίον; Απεκρίθη ο ιατρός· το εξαιρετώτερον που
περιέχει είναι τούτο, ότι, όταν με αποκεφαλίσουν, αν τυχόν η
βασιλεία σου ανοίξης το βιβλίον εις το έκτον φύλλον και αναγνώσης
τον τρίτον στίχον εις το αριστερόν μέρος, το νεκρόν κεφάλι μου
θέλει σου αποκριθή εις όσας ερωτήσεις του προβάλλης. Ο βασιλεύς,
περίεργος να ίδη ένα τέτοιον περίεργον πράγμα του έδωσε καιρόν έως
εις την ερχομένην ημέραν, και τον έστειλεν εις το σπίτι του με
αρκετήν φύλαξιν στρατιωτών.

Εις εκείνο το αναμεταξύ του καιρού, ο ιατρός ετακτοποίησε τας
υποθέσεις του. Ως τόσον εφημίσθη εις όλην την πολιτείαν, ότι μετά
τον θάνατον του ιατρού μέλλει να ακολουθήση ένα θαύμα ανήκουστον·
όθεν την ερχομένην ημέραν εσυνάχθησαν όλοι οι άρχοντες του
παλατίου και πολύ πλήθος λαού διά να ιδούν το αποβησόμενον· και
ιδού έρχεται ο ιατρός με το βιβλίον εις τας χείρας και εσίμωσε έως
εις τον θρόνον του βασιλέως· και εζήτησε να του φέρουν ένα δίσκον,
εις τον οποίον άπλωσε το μανδήλι με το οποίον εκρατούσε το βιβλίον
τυλιγμένον, και απλώνοντας το βιβλίον εις τας χείρας του βασιλέως
του λέγει· ευθύς οπού κοπή η κεφαλή μου, να την θέσουν επάνω εις
τούτο το μανδήλι εις τον δίσκον, και θέλει σταματήσει ευθύς το
αίμα, και ύστερα θέλεις ανοίξει το βιβλίον, και το κεφάλι θέλει
αποκριθή εις όλα τα ερωτήματά σου.

Αλλ' ω κραταιότατε βασιλεύ, παρακαλώ σε να με σπλαγχνισθής διότι
είμαι αθώος, και μη με θανατώσης άδικα. Λέγει του ο βασιλεύς· αι
παρακλήσεις σου είνε ανωφελείς, πρέπει να αποθάνης, μάλιστα διά να
ιδώ πώς θα ομιλήση η κεφαλή σου ύστερα· και λαμβάνοντας το βιβλίον
από τας χείρας του ιατρού επρόστασε τον δήμιον ευθύς να τον
αποκεφαλίση.

Τότε ο δήμιος με επιδεξιότητα απεκεφάλισε τον ιατρόν, και έθεσε
την κεφαλήν του επάνω εις τον δίσκον, και ευθύς εσταμάτησε το αίμα
και έμειναν εκστατικοί, ό,τε βασιλεύς και οι παρεστώτες, βλέποντες
την κεφαλήν ν' ανοίγη τα μάτια, και αρχίζοντας να ομιλήση είπε·
βασιλεύ άνοιξε το βιβλίον. Και ο βασιλεύς το άνοιξε και
ευρίσκοντας το πρώτον φύλλον με το δεύτερον κολλημένον έβρεξε το
δάκτυλόν του εις το στόμα του διά να το γυρίση με ευκολίαν, έκαμε
το ίδιον έως εις το έκτον φύλλον, και πάντοτε έβρεχε το δάκτυλον
εις το στόμα διά να γυρίζη τα φύλλα, αλλά γράμματα δεν έβλεπε, και
λέγει εις την κεφαλήν· εγώ δεν βλέπω γράμματα διατί; Του απεκρίθη
η κεφαλή γύρισε ακόμη μερικά φύλλα.

Ο βασιλεύς εξηκολούθησε να γυρίζη φύλλα, βρέχοντας πάντοτε το
δάκτυλον εις το στόμα του, έως που άρχισε το φαρμάκι ολίγον κατ'
ολίγον να κάμνη την ενέργειάν του εις το στόμα· αιφνιδίως ο
βασιλεύς άρχισε να τρέμη και να παραλαλή ως σεληνιασμένος· του
εσκοτίσθησαν τα μάτια, και τέλος πάντων εκρημνίσθη από τον θρόνον
εις την γην. Όταν ο ιατρός Δαβέν, ή να είπω καλύτερα η κεφαλή του
Δαβάν, είδεν ότι το φάρμακον έκαμε την τελείαν ενέργειαν, και η
ζωή του βασιλέως ήτον εις τα λοίσθια και μετ' ολίγας στιγμάς
έπρεπεν εξ ανάγκης να δώση το έσχατον τέλος, εβόησεν η κεφαλή· ω
τύραννε, άφρον, ιδού το ελεεινόν τέλος εκείνων, οι οποίοι κακώς
μεταχειριζόμενοι την εξουσίαν που έχουν εις τους λοιπούς
ανθρώπους, ασπλάγχνως θανατώνουν τους αθώους και δικαίους, και το
αίμα των δικαίων βοά προς τον ουρανόν και ζητεί εκδίκησιν· όθεν η
θεία δίκη, ή γρήγορα ή αργά τιμωρεί δικαίως την παρανομίαν και
σκληροκαρδίαν των τοιούτων.

Μόλις η κεφαλή ετελείωσε ταύτα τα λόγια, έδωκε το έσχατον τέλος
της ζωής του ο βασιλεύς· και επομένως ενεκρώθη και η κεφαλή . . .
Τοιαύτη είναι η ιστορία του βασιλέως των Ελλήνων και του ιατρού
Δαβάν (λέγει η Χαλιμά προς τον Αϊδήν βασιλέα της Ινδίας όντας μαζί
του εις το κρεββάτι) και έπρεπε να ακολουθήση την συνέχειαν της
ιστορίας του ψαρά και του εναερίου Τελωνίου· αλλ' επειδή είδεν ότι
επλησίασεν η διωρισμένη ώρα, όπου ο βασιλεύς εσυνήθιζε να πηγαίνη
εις το προσκύνημα και έπειτα εις το συμβούλιον, λέγει εάν η
βασιλεία σου, κατά την συνηθισμένην σου συμπάθειαν και
ευσπλαγχνίαν, θέλει μου χαρίσει την ζωήν έως την αύριον, θέλω σου
διηγηθή και το ακόλουθον της ιστορίας. Τότε ο βασιλεύς παρήγγειλε
εις της Χαλιμάς την ερχομένην ημέραν να του διηγηθή το επίλοιπον
της ιστορίας του ψαρά, διότι είχε μέγαν πόθον και περιέργειαν να
ακούση το τέλος.

Η Μεδινά παρακαλεί την επομένην την Χαλιμάν να εξακολουθήση την
διήγησιν του ψαρά· η δε Χαλιμά λαμβάνοντας άδειαν από τον βασιλέα
άρχισεν εις τον ακόλουθον τρόπον. Όταν ο ψαράς ετελείωσε την
ιστορίαν του βασιλέως των Ελλήνων και του ιατρού Δαβάν, ομιλώντας
πάντοτε με το Τελώνιον, που εκρατούσε κλεισμένον μέσα εις το
χάλκινον αγγείον, του λέγει· εάν εκείνος ο βασιλεύς ελάμβανεν
ευσπλαγχνίαν προς τον ιατρόν και δεν τον εθανάτωνεν αδίκως, ούτε
αυτός θα ελάμβανεν εκείνο το κακόν τέλος της ζωής του με το
φαρμάκι, μάλιστα διά την αχαριστίαν που έδειξε προς τον ιατρόν,
αφού τον ελευθέρωσεν από το πάθος της λέπρας· παρομοίως και συ, ω
Τελώνιον, ήθελες να με θανατώσης ασπλάγχνως, εις καιρόν που σε
ηλευθέρωσα από μίαν παντοτεινήν σου φυλακήν, χωρίς να σου κάμω
κανένα κακόν, και μάλιστα σε παρεκάλεσα τόσον διά να μου αφήσης
την ζωήν, αλλά συ πάντοτε ισχυρογνώμων και ανελεήμων ήθελες να με
θανατώσης, τώρα και εγώ γίνομαι ανελεήμων προς εσένα· θέλω σε
αφήσει κλεισμένον εις τούτο το αγγείον έως εις το τέλος των
αιώνων, να μη έχης ποτέ σου ελευθερίαν· αυτή η εκδίκησις σου
γίνεται από την κακήν σου γνώμην.

Απεκρίθη το Τελώνιον σε παρακαλώ, αγαπητέ μου φίλε, και σε
εξορκίζω εις τον μέγαν Προφήτην να μη πράξης ένα έργον τόσον
σκληρόν· δεν είναι ίδιον των καλών ανθρώπων να ανταποδίδουν κακόν
αντί κακού, και απεναντίας είναι άξιος πολλών επαίνων οποίος
αποδίδει καλόν αντί κακού· εγώ σου είπα ότι δεν είχα σκοπόν να σε
θανατώσω· όθεν τώρα σε παρακαλώ να με ελευθερώσης, και σου
υπόσχομαι μεθ' όρκου όχι μόνον να μη σου κάνω κανένα κακόν, αλλά
μάλιστα να σε ευεργετήσω και να σου δείξω τον τρόπον να γίνης
πλουσιώτατος.

Ο ψαράς ακούοντας ότι θα πλουτίση διά να ελαφρωθή από το βάρος της
φτώχιας με αυτήν την ελπίδα άρχισε να κλίνη εις τας παρακλήσεις
του Τελωνίου, και λέγει του· πώς ημπορώ να βεβαιωθώ εις την
υπόσχεσίν σου; φοβούμαι να μη με γελάσης· κάμε όρκον πρώτον εις το
όνομα του μεγάλου Προφήτου, ότι θα φυλάξης όσα μου έταξες, και εγώ
είμαι έτοιμος να ανοίξω το αγγείον, και στοχάσου καλά να μην
αυθαδιάσης και παραβής ένα τέτοιον όρκον, διότι η παράβασίς σου
θέλει σε παιδεύσει χειρότερα.

Τότε το Τελώνιον έκαμεν όρκον εις τον μέγαν Προφήτην να φυλάξη τα
όσα έταξε του ψαρά· και αυτός ευθύς άνοιξε το αγγείον, και εβγήκε
καπνός ως και πρώτον, και έλαβε το Τελώνιον την μορφήν και το
είδος του ως πρότερον και ύστερα εκτύπησε το αγγείον με το ποδάρι
του, και το έρριψεν εις την θάλασσαν. Βλέποντας τούτο ο ψαράς
εφοβήθη, και του λέγει· διατί έτσι; δεν φυλάττεις πλέον τον όρκον
σου; Το Τελώνιον βλέποντας τον ψαράν φοβισμένον εγέλασε και του
λέγει· ας είσαι βέβαιος ότι φυλάττω την υπόσχεση μου, και έρριξα
το αγγείον διά να ιδώ, αν συ φοβείσαι· και ιδού ο καιρός να σε
ευεργετήσω· λάβε τα δίκτυα σου, και ακολούθει με.

Λέγοντας αυτά τα λόγια εκίνησεν εμπρός το Τελώνιον και ο ψαράς
ακολουθούσε κατόπιν, και περιπατώντες έφθασαν επάνω εις ένα λόφον
ολίγον διάστημα μακράν από την πολιτείαν και καταβαίνοντες από την
ράχην εις μίαν ευρύχωρον παιδιάδα έφθασαν τέλος πάντων εις μίαν
μεγάλην λίμνην, περικυκλωμένην από τέσσαρας λόφους. Και λέγει το
Τελώνιον προς τον ψαράν· ρίξε τα δίκτυά σου και πιάσε τέσσαρα
ψάρια από αυτά. Ο ψαράς ευθύς βλέποντας τόσον πλήθος ψάρια έρριξε
τα δίκτυά του, και έβγαλε μόνον τέσσαρα· και όταν τα είδεν,
εθαύμασεν διά τέτοιον παράδοξον φαινόμενον, ότι ήσαν δηλαδή
τεσσάρων λογιών χρώματα τα ψάρια, ήγουν άσπρα, κόκκινα, γαλάζια
και κίτρινα και τα τέσσαρα που έπιασαν ήτον το καθένα από αυτά τα
χρώματα· και καθώς αυτός δεν είχεν ιδεί ποτέ παρόμοια ψάρια, όσον
τα εστοχάζετο τόσον και ελάμβανε καλάς ελπίδας να κερδίση αρκετήν
ποσότητα από αυτά. Τότε γυρίζει το Τελώνιον και του λέγει· πήγαινε
και πρόσφερε αυτά τα τέσσαρα ψάρια εις τον βασιλέα σου ως δώρον
και θέλει σου χαρίσει τόσα άσπρα, όσα δεν είδες ποτέ εις την ζωήν
σου, και ημπορείς εις το εξής να έρχεσαι καθ' ημέραν να ψαρεύης
εδώ εις αυτήν την λίμνην όμως σου παραγγέλλω μίαν και μόνην φοράν
την ημέραν να ρίχνης τα δίκτυά σου, και όχι περισσότερον, διατί
ημπορεί να σου συμβή κανένα μεγάλον κακόν, και φύλαξε με μεγάλην
προσοχήν όσα σου παραγγέλλω, και θέλεις εύρει το κέρδος σου και
την ευτυχίαν σου. Και λέγοντας αυτά το Τελώνιον ευθύς έγινεν
άφαντον.

Ο ψαράς απεφάσισε να φυλλάξη την παραγγελίαν του Τελωνίου
απαράλλακτα· και κινώντας προς την πολιτείαν έκαμε διαφόρους
στοχασμούς εις όσα του συνέβησαν και φθάνοντας εις την πόλιν επήγε
κατ' ευθείαν εις το παλάτι το βασιλικόν, διά να προσφέρη εις τον
βασιλέα ως δώρον τα ψάρια του νέου κυνηγίου του. Όταν εκείνος ο
βασιλεύς είδε τέτοια ψάρια, εθαύμασεν διά τα ωραία χρώματά των.
Και αφού τα εκύτταξεν αρκετά, επρόσταξε τον βεζύρην του διά να τα
δώση εις τον αρχιμάγειρόν του να τα μαγειρεύση.

Ο βεζύρης ευθύς έβαλε την προσταγήν του εις έργον, και επήγεν ο
ίδιος εις τον αρχιμάγειρον· έπειτα εγύρισεν εις τον βασιλέα, ο
οποίος του λέγει να φιλοδωρήση τον ψαράν πλουσιοπάροχα. Τότε ο
βεζύρης κράζει τον ψαράν κατά μέρος, και του εμέτρησε πεντακόσια
χρυσά φλωρία. Εις τον ψαράν, που ποτέ του δεν είχεν ιδεί τόσην
ποσότητα εις την εξουσίαν του, το πράγμα εφαίνετο όνειρον αλλ'
εβεβαιώθη μετέπειτα, όταν εξωδίαζε με ελευθερίαν διά τας ανάγκας
της φαμελιάς του. Αφίνοντας εδώ τον ψαράν θέλω αφηγηθή το τι
συνέβη εις τον αρχιμάγειρον εκείνου του βασιλέως. Αυτός ως έλαβε
τα ψάρια κατά την παραγγελίαν του βεζύρη, τα επάστρεψε καλά διά να
τα τηγανίση και τα έβαλεν εις το τηγάνι επάνω εις την φωτιάν.

Όταν εστοχάζετο ότι εψήθησαν από το ένα μέρος, ηθέλησε να τα
γυρίση και από το άλλο, και ευθύς που τα εγύρισεν αιφνηδίως έγινε
μία ταραχή μεγάλη και, ω τέρας αξιοθαύμαστον! άνοιξεν ο τοίχος
του μαγειρείου, και εβγήκεν έξω μία κόρη θαυμαστή εις την
ωραιότητα και εις το κάλλος, ενδεδυμένη με χρυσά και πολύτιμα
φορέματα· εκρατούσεν εις το χέρι της μίαν βέργαν από μύρτον, και
πλησιάζοντας εις το τηγάνι εκτύπησεν ένα από τα ψάρια με την
βέργαν, και λέγει· «ω ψάρι, ψάρι, κάμνεις εσύ το χρέος σου ως σου
τυχαίνει;» και επειδή το ψάρι δεν απεκρίνετο αυτή πάλιν είπε τα
ίδια λόγια· τότε και τα τέσσαρα ψάρια ομού σηκώνοντας τα κεφάλια
των απεκρίθησαν μεγαλοφώνως ταύτα τα λόγια·

«Ναίσκε, ναίσκε, εάν εσύ μετράς, και ημείς μετρούμεν· εάν εσύ
πληρώνεις τα χρέη σου, και ημείς πληρώνομεν τα δικά μας· εάν εσύ
φεύγης, ημείς νικώμεν, και είμεθα ευχαριστημένοι».

Ενώ ετελείωναν αυτά τα λόγια, η κόρη εκείνη αναποδογυρίζοντας το
τηγάνι εμβήκε πάλιν εις το άνοιγμα του τοίχου και έκλεισεν ο
τοίχος ευθύς ως ήτον και πρώτερον. Ο αρχιμάγειρος από τον φόβον
του έμεινεν εκστατικός και άφωνος· και όταν συνήλθεν εις τον
εαυτόν του επλησίασε διά να σηκώση τα ψάρια που είχαν πέσει εις
την στάκτην, και τα ευρίσκει μαύρα ωσάν κάρβουνα, οπού δεν
εχρησίμευον πλέον δια την τράπεζαν του βασιλέως.

Τότε ο ταλαίπωρος μάγειρος άρχισε να θρηνή και να μαγουλοδένεται
απαρηγόρητα, λέγοντας· αλλοίμονον εις εμένα· όταν διηγηθώ το
τερατώδες συμβάν του βασιλέως είμαι βέβαιος ότι δεν θέλει με
πιστεύσει και θέλει οργισθή εναντίον μου. Εις εκείνο το αναμεταξύ
που αυτός εθλίβετο εις τέτοιον τρόπον, ιδού έρχεται ο βεζύρης προς
αυτόν και τον ερωτά αν τα ψάρια είναι έτοιμα και αυτός του διηγήθη
όλον εκείνο που του συνέβη με τα ψάρια.

Το τοιούτον συμβεβηκός έβαλεν εις έκστασιν και θαυμασμόν τρόπον
τινά και τον βεζύρην και γυρίζοντας πάλιν ο βεζύρης προς τον
βασιλέα εύρε κάποιαν πρόφασιν, και τον ανάπαυσε χωρίς να του
διηγηθή το τι συνέβη· και από το άλλο μέρος έστειλε κρυφίως διά να
εύρη τον ψαράν· και όταν ήλθεν ο ψαράς του λέγει· θέλω να μου
φέρης ευθύς άλλα τέσσαρα ψάρια παρόμοια ωσάν τα πρώτα· επειδή
εκείνα διά κάποιον περιστατικόν που συνέβη δεν χρησιμεύουν πλέον
διά την τράπεζαν του βασιλέως.

Ο ψαράς χωρίς να του είπη ότι εκείνην την ημέραν δεν δύναται να
ψαρεύση δύο φορές, του επροφασίσθη το μάκρος της στράτας, όμως διά
την αύριον χωρίς αμφιβολίαν την αυγήν θέλει του τα φέρει παρόμοια.
Και ευθύς ο ψαράς εκείνην την νύκτα επήγεν εις την λίμνην εκείνην
με τα δίκτυά του, και εψάρευσε τέσσαρα παρόμοια ψάρια, και την
αυγήν ενωρίς τα έφερεν εις τον βεζύρην κατά την υπόσχεση του· και
ο βεζύρης λαμβάνοντας τα ψάρια επήγε μόνος του εις τον
αρχιμάγειρον, και εκλείσθησαν οι δύο μόνοι εις το μαγειρείον. Τότε
ο μάγειρος παστρεύοντάς τα τά έβαλεν εις το τηγάνι ωσάν τα πρώτα,
και όταν τα εγύρισεν από το άλλο μέρος, ιδού ακούεται μία βροντή
εις τον τοίχον, ανοίγει ο τοίχος και βγαίνει εκείνη η ίδια
ωραιοτάτη κόρη παρομοίως στολισμένη, και με την βέργαν εις το χέρι
της εκτύπησεν ένα με την βέργαν, και είπε τα ίδια λόγια που είπε
πρωτύτερα, ομοίως και τα ψάρια απεκρίθησαν τα ίδια· έπειτα με την
βέργαν της αναποδογύρισε το τηγάνι, και έπεσαν τα ψάρια εις την
χόβολην και αυτή εγύρισεν εις τον ίδιον τόπον από όπου βγήκεν.

Ο βεζύρης εθαύμασε το φαινόμενον, και λέγει· τούτο βέβαια είναι
πράγμα μυστηριώδες, και πρέπει να το φανερώσω καταλεπτώς εις τον
βασιλέα· και ευθύς επρόσδραμεν εις τον βασιλέα και του διηγήθη
όλον το τερατώδες φαινόμενον καταλεπτώς. Ο βασιλεύς, ακούοντας
τοιαύτην παράδοξον διήγησιν, έλαβεν μεγάλην περιέργειαν να ιδή
οφθαλμοφανώς το συμβεβηκός, και παρευθύς έπεμψεν εις αναζήτησιν
του ψαρά· και όταν επαρουσιάσθη έμπροσθέν του λέγει του· ημπορείς
να μου φέρης άλλα τέσσαρα ψάρια παρόμοια με τα πρώτα; και θέλω σε
φιλοδωρήσει αρκετά· απεκρίθη ο ψαράς είμαι έτοιμος εις τας
προσταγάς της βασιλείας σου· όμως πρέπει να μου δώσης τρεις ημέρας
διορίαν· και λαμβάνοντας άδειαν επήρε τα δίκτυά του, και ανεχώρησε
διά νυκτός προς την λίμνην και ψαρεύοντας παρομοίως ως και
πρότερον εγύρισεν ευθύς με τα ψάρια προς τον βασιλέα.

Βλέποντάς τα ο βασιλεύς έλαβε πολλήν χαράν, εις τόσον ώστε
διώρισεν ευθύς να τον φιλοδωρήσουν τετρακόσια φλωρία χρυσά, και
επρόσταξε τον βεζύρην του να φέρη όλα τα χρειαζόμενα διά να
μαγειρεύσουν τα ψάρια εις τον ίδιον του θάλαμον, και εκλείσθησαν
ομού με τον βεζύρην και αρχιμάγειρον. Τότε ο αρχιμάγειρος ετοίμασε
τα ψάρια και τα έβαλεν εις το τηγάνι, και όταν εψήθησαν από το ένα
μέρος, τα εγύρισε και από το άλλο παρόντος του βασιλέως και του
βεζύρη και αιφνιδίως άνοιξεν ο τοίχος του βασιλικού ταμείου, και
εβγήκεν ένας αράπης μεγαλόσωμος και γιγαντιαίος, αντί της
ωραιοτάτης γυναικός, όπου πρωτύτερα εφάνη εις το μαγειρείον· αυτός
ο αράπης ήτον ενδεδυμένος παρόμοια ως ένας σκλάβος, και εκρατούσεν
εις το χέρι του ένα ραβδί πράσινον, και πλησιάζοντας εις το
τηγάνι, άγγιξε τα ψάρια με το ραβδί, και είπε τα ίδια λόγια, που
είχεν ειπή πρωτύτερα και εκείνη η γυναίκα· και τα ψάρια πάλιν
σηκώνοντάς τα κεφάλια τους απεκρίθησαν τα ίδια λόγια ως άνωθεν και
μόλις τα ψάρια ετελείωσαν τα λόγια τους, ο αράπης αναποδογύρισε το
τηγάνι, και έρριξε τα ψάρια εις την μέσην του θαλάμου, και έγιναν
μαύρα ως τα κάρβουνα.

Τούτου γενομένου ο αράπης με άγριον βλέμμα κυττάζοντας τους
παρεστώτας ανεχώρησε, και εμβήκεν εις τον ίδιον τοίχον, και
έκλεισεν ο τοίχος ως και πρότερον. Μετά ταύτα λέγει ο βασιλεύς
προς τον βεζύρην· βέβαια αυτά τα ψάρια, κατά το φαινόμενον, κάποιο
σημειώνουν μυστηριώδες απόκρυφον, και είμαι περίεργος να μάθω
τούτο το σημείον όθεν γρήγορα φέρετέ μου εδώ τον ψαράν· και όταν
παρουσιάσθη, τον ερώτησε· πού τα εψάρευσες αυτά τα ψάρια; Λέγει ο
ψαράς· γαληνότατε βασιλεύ, τα εψάρευσα εις μίαν λίμνην, που είναι
αναμεταξύ εις τέσσαρας λόφους, από το βουνόν οπού φαίνεται
αντίκρυ. Ο βασιλεύς ερωτά τον βεζύρην αν ηξεύρει αυτήν την λίμνην
και ο βεζύρης του είπεν, ότι δεν άκουσε ποτέ να υπάρχη λίμνη εκεί,
μάλιστα εις διάστημα πενήντα και εξήντα χρόνων κατά συνέχειαν
πηγαίνω εις το κυνήγι προς εκείνο το μέρος, αλλά λίμνην ποτέ δεν
είδα.

Έπειτα λέγει εις τον ψαράν· ως πόσον διάστημα είναι από τούτο το
παλάτι έως την λίμνην; Και ο ψαράς του είπεν· έως τρεις ώρες
δρόμος. Και ευθύς επρόσταξεν ο βασιλεύς να ετοιμάσουν τα άλογα και
εκαβαλλίκευσε με αρκετήν παράταξιν, έχοντας οδηγόν τον ψαράν και
φθάνοντες εις το αντίκρυ βουνόν, από το όπισθεν μέρος είδον μίαν
ευρυχωροτάτην πεδιάδα, και εθαύμασαν διότι δεν την είχεν ιδεί ποτέ
κανένας· και τέλος πάντων έφθασαν εις την λίμνην της οποίας το
νερόν ήτο καθαρώτατον τόσον, ώστε τα ψάρια όλα που εφαίνοντο μέσα
ήσαν παρόμοια με εκείνα τα οποία ο ψαράς είχε προσφέρει του
βασιλέως.

Αφού ο βασιλεύς με θαυμασμόν εθεώρησεν εκείνα τα ψάρια αρκετήν
ώραν, στρέφεται προς τους μεγιστάνας του, και τους λέγει· αν είναι
δυνατόν να μην ήξευραν αυτοί εκείνην την λίμνην τόσον πλησίον της
πολιτείας· και όλοι απεκρίθησαν ομοφώνος ότι ούτε ήκουσαν ποτέ
τέτοιον πράγμα. Τότε διώρισεν ο βασιλεύς να ξεπεζεύσουν εκεί, και
να στήσουν τας σκηνάς σιμά εις την λίμνην λέγοντας ότι δεν θέλω
γυρίσει εις το παλάτι μου, έως που να πληροφορηθώ πώς ευρέθη εδώ
αυτή η λίμνη, και διατί τα ψάρια της έχουν τέσσαρα διάφορα
χρώματα.

Εκείνην δε την νύκτα ο βασιλεύς κράζει τον βεζύρην εις την σκηνήν
του και του παραγγέλλει μυστικά να προσμείνη εκεί με όλην την
παράταξιν, έως που να γυρίση αυτός οπίσω· διότι δεν ησυχάζει το
πνεύμα μου, έως που να μάθω την αιτίαν του φαινομένου· έτσι λέγει
του βεζύρη.

Όθεν ενδύθη στρατιωτικά και έλαβεν άρματα ικανά προς προφύλαξίν
του, εάν κατά τύχην συναπαντήση εχθρόν και όταν απεκοιμήθησαν όλοι
του οι άνθρωποι, αυτός μόνος κρυφίως ανεχώρησε, και περιπατώντας
όλην την νύκτα με το φως της σελήνης δεν εύρε κανένα πράγμα. Την
αυγήν, όταν ανέτειλεν ο ήλιος, βλέπει μίαν μεγάλην οικοδομήν
ολίγον διάστημα ξέμακρα, και πλησιάζοντας εκεί είδεν ένα
μεγαλοπρεπέστατον παλάτι, το οποίον ήτον οικοδομημένον από
μάρμαρον διαφανές, σκεπασμένον όλον με κρυστάλλιον, οπού όλον
εφαίνετο ένας καθρέπτης· και αφού το εθεώρησεν αρκετά έξωθεν,
επλησίασεν εις την θύραν, την οποίαν, αν και ήτον ανοικτή, αυτός
ενόμισεν εύλογον να κτυπήση· και αν και την εκτύπησε μίαν και δύο
και τρεις φοράς και πολλάκις, ούτε φωνή ούτε ακρόασις.

Έμεινεν έκπληκτος μη βλέποντας κανένα, και έλεγε καθ' εαυτόν· ένα
τέτοιον ωραιότατον παλάτι πώς είναι δυνατόν να το άφησαν έρημον;
και αν μεν δεν είναι κανείς, δεν πρέπει να φοβηθώ, αν δε πάλιν
συναπαντήσω κανένα, έχω τον τρόπον να προφυλαχθώ, Και εμβαίνοντας
έσωθεν της θύρας εις την αυλήν λέγει μεγαλοφώνως· δεν είναι κανείς
εδώ να δεχθή έναν οδοιπόρον, που έχει χρείαν να αναπαυθή ολίγον;
Και αν και επανέλαβε δις και τρις τον αυτόν λόγον, δεν εφάνη
κανένας· και τούτο τον έκαμε να εκπλαγή περισσότερον.

Τότε ο βασιλεύς εκείνος επροχώρησε μέσα εις τους θαλάμους του
παλατίου, οι οποίοι ήσαν στρωμένοι με τάπητας μεταξωτούς και
ολόγυρα με στρώματα και προσκέφαλα χρυσοΰφαντα της Ινδίας·
επέρασεν έπειτα εις ανώγειον μεγαλοπρεπές, εις την μέσην του
οποίου ήτον μία χρυσή τετράγωνος λεκάνη, και εις κάθε γωνίαν είχεν
ένα λεοντάρι χρυσούν. Αυτά τα τέσσαρα λεοντάρια έχυναν από το
στόμα των ένα κρυσταλλένιον νερόν, το όποιον πίπτοντας
εσχηματίζετο εις ωραιότατα πετράδια και μαργαριτάρια, οπού έπλεον
εις εκείνο το ανώγειον. Τούτο το Παλάτι ήτο περικυκλωμένον από τα
τρία του μέρη από ένα τερπνότατον περιβόλι, του οποίου το έδαφος
ήτο στολισμένον με πολυποίκιλες πρασινάδες, με διάφορα νερά, που
εσχημάτιζον διάφορα παιγνίδια, με δάση πολυειδών δένδρων και
ανθέων, και το πλέον ωραιότερον του περιβολίου ήσαν τα πολυάριθμα
διαφόρων ειδών πουλιά, τα οποία με το εναρμόνιόν τους λάλημα
εσχημάτιζον ένα επίγειον παράδεισον. Ο βασιλεύς ήτον όλος
εκστατικός θεωρών τοιαύτα αξιοθαύμαστα της φύσεως και της τέχνης,
ότε αιφνιδίως ακούει μίαν φωνήν θρηνητικήν συνοδευομένην με
θλιβερά λόγια. Τότε εστάθη με προσοχήν και ήκουσε καθαρά ταύτα τα
λόγια:

«Ω σκληρά και ανελεήμων τύχη, που δεν με άφησες να χαρώ καν μίαν
ώραν εις ευτυχίαν, και με κατήντησες εις την πλέον εσχάτην
δυστυχίαν, αθλιέστερον από όλον το ανθρώπινον γένος, παύσε μίαν
φοράν να με καταδιώκης, και δώσε μου ένα γρήγορον θάνατον διά να
ελευθερωθώ από τόσους πόνους. Αλλοίμονον εις εμένα πως ευρίσκομαι
ζωντανός, αφού υπέμεινα τόσας βασάνους και τυραννίας».

Ο βασιλεύς ακούοντας τους τοιούτους θρήνους, κινηθείς εις
ευσπλαγχνίαν, επροχώρησε προς εκείνο το μέρος όπου ηκούετο η
θρηνητική φωνή· και όταν επρόβαλεν εις την θύραν ενός
μεγαλοπρεπούς θαλάμου είδεν έναν νέον επί θρόνου καθήμενον,
ενδεδυμένον πολυτελώς, ευγενικόν εις την θεωρίαν, αλλ' είχε
ζωγραφισμένην την λύπην εις το πρόσωπον με πολλήν σκυθρωπότητα.
Πλησιάζοντας ο βασιλεύς τον εχαιρέτησεν, ομοίως και ο αγνώριστος
νέος του ανταπεκρίθη εις τον χαιρετισμόν με ταπεινόν προσκύνημα
της κεφαλής, και λέγει προς τον βασιλέα· Κύριε, σε παρακαλώ να με
συμπαθήσης που δεν εσηκώθηκα διά να σε υποδεχθώ και να σε
περιποιηθώ κατά την τάξιν της φιλοξενίας, και μάλιστα καθώς
υποθέτω να είσαι υποκείμενον μεγάλου αξιώματος· και όταν μάθης την
αιτίαν που με εμποδίζει, θέλεις λάβει ευσπλαγχνίαν δι' εμέ.

Λέγει του ο βασιλεύς· εγώ είμαι υπόχρεος εις την αγαθήν σου γνώμην
και εις τους φιλικούς σου ασπασμούς και είμαι έτοιμος να σε
βοηθήσω και να σε ελαφρώσω από τους θρήνους και την λύπην σου,
όσον μου είναι δυνατόν, όταν μου διηγηθής την αιτίαν πώς
ευρίσκεσαι εδώ μοναχός, και διατί είσαι κυριευμένος από τόσην
θλίψιν και αδημονίαν, και κοντολογής την ιστορίαν της δυστυχίας
σου· αλλά πρώτον σε παρακαλώ να μου φανερώσης το φαινόμενον της
λίμνης, οπού είναι εδώ πλησίον, και τι σημαίνουν τα ψάρια της, που
έχουν τέσσαρων λογιών χρώματα, και τι δηλοί τούτο το μεγαλοπρεπές
παλάτιον.

Εκείνος ο αγνώριστος νέος, αντί να αποκριθή εις τα ζητήματα του
βασιλέως, άρχισε να θρηνή απαρηγόρητα, με τόσα θλιβερά παράπονα,
όστε εκίνησε τον βασιλέα εις λύπην και συμπάθειαν, και λέγει του ο
βασιλεύς· ειπέ μου σε παρακαλώ την αιτίαν της τοιαύτης σου μεγάλης
θλίψεως. Τότε εκείνος ο νέος σηκώνωντας τα ρούχα του έδειξεν εις
τον βασιλέα ότι από τον ομφαλόν και άνω ήτον άνθρωπος, το δε
λοιπόν ήτο μάρμαρον μαύρον· και εις τούτο ο βασιλεύς έμεινεν
εκστατικός. Ο νέος του λέγει· ιδού άκουσε την ιστορίαν μου. Η
ιστορία αύτη άρεσε καθ' υπερβολήν του βασιλέως Αϊδήν, όθεν είπεν
εις την Χαλιμάν· εξακολούθει την διήγησίν σου, διότι είμαι
περίεργος να μάθω το τέλος, λέγοντας καθ' εαυτόν, θέλω της χαρίσει
την ζωήν, αφού μου διηγείται τοιαύτας ιστορίας.



&Ιστορία του νέου βασιλέως των Μελανών Νησίων.&



Άρχισε δε ο νέος βασιλεύς την ιστορίαν του με τον ακόλουθον τρόπον
λέγοντας: Ο πατήρ μου που εξουσίαζεν εις τούτο το βασίλειον
ωνωμάζετο Ισμαήλ και τούτο το νησίον λέγεται των Μελανών Νησίων,
και έλαβε την ονομασίαν από τους τέσσαρας λόφους που το
περικυκλώνουν· η βασιλική καθέδρα του πατρός μου, ήγουν η
πρωτεύουσα, ήτον εις την τοποθεσίαν οπού τώρα βλέπεις αυτήν την
λίμνην και η συνέχεια της ιστορίας θέλει σου φανερώσει την
ελεεινήν μεταμόρφωσιν του βασιλείου μου.

Και άρχισε να λέγη· μετά τον θάνατον του πατρός μου κατά
κληρονομίαν του διαδόχου, λαμβάνοντας τα σκήπτρα του βασιλείου και
αναβαίνοντας εις τον πατρικόν θρόνον έκλεξα διά νύμφην και σύζυγόν
μου μίαν μου εξαδέλφην, την οποίαν στεφανωθείς εκήρυξα νόμιμόν μου
γυναίκα και βασίλισσαν, και εφυλάττετο μεταξύ μας άκρα αγάπη,
ομόνοια και αμοιβαία ηδονή και ξεφάντωσις εις διάστημα σχεδόν
πέντε χρόνων.

Μίαν ημέραν, ενώ η βασίλισσα ήτον εις το λουτρόν, εγώ επήγα να
αναπαυθώ ολίγον, και δύο σκλάβες αράπισσες με τα αεριστήρια
έδιωχναν τις μύγες διά να μη μου ενοχλήσουν τον ύπνον. Αυτές οι
σκλάβες νομίζοντας ότι κοιμούμαι και δεν καταλαμβάνω την αράπικην
γλώσσαν, έλεγον αναμεταξύ των αράπικα σιγανά, ότι η γυναίκα μου η
βασίλισσα μού έκαμε μέγα άδικον να μη με αγαπά και να έχει άλλον
αγαπητικόν· και κάθε νύκτα με αποκοιμούσεν εις ένα βαθύτατον
ύπνον, διότι μου έβαζε το υπνοβότανον εις το αυτί· όταν της
εφαίνετο πως εκοιμώμουν, εσηκώνετο από το κρεββάτι και επήγαινεν
εις τον αγαπητικόν της, και προς την αυγήν πάλιν εγύριζε· και τότε
βγάζοντάς μου το υπνοβότανον μου έβαζεν ένα βότανον μυριστικόν εις
την μύτην και με την μυρωδιάν εκείνου με ξυπνούσεν.

Εγώ που εκαμώνουμουν πως εκοιμώμουν, και εκαταλάμβανα πολύ καλά
την γλώσσαν τους, αφού ήκουσα όλην την ομιλίαν τους, επροσποιήθηκα
πως τότε ξυπνώ, χωρίς να δείξω σημείον ότι ήκουσα την ομιλίαν
τους· όμως μέσα μου έβαλε την καρδίαν εις ανησυχίαν. Την ερχομένην
βραδιάν όταν επλαγιάσαμεν εις την κλίνην ομού, εγώ εκαμώθηκα πως
αποκοιμήθηκα και ευθύς τότε νοιώθω να μου αποθέτη εις το αυτί ένα
κάποιον τι, το οποίον εκατάλαβα ότι ήτο το υπνοβότανον· όμως αυτό
επειδή ήμουν έξυπνος δεν έκαμε καμμίαν ενέργειαν τότε.

Η γυναίκα μου, βεβαιωμένη από την καθημερινήν συνήθειαν ότι
εμπράκτως εγώ είμαι εις βαθύτατον ύπνον, εσηκώθη ευθύς χωρίς
καμμίαν υποψίαν από το κρεββάτι, λέγοντάς μου· κοιμήσου και ποτέ
να μην εξυπνήσης· και ευθύς ενδύθη και εβγήκεν έξω από τον
θάλαμον. Τότε εγώ με ταχύτητα εσηκώθηκα, και αρματώθηκα με άρματα
που είχα έτοιμα, και έτρεξα οπίσω της μακρόθεν. Αυτή καθώς
επλησίαζεν εις τις θύρες που ήσαν κλεισμένες, έκαμνεν ένα σημείον,
και άνοιγαν ευθύς, και εγώ την ακολουθούσα. Και αφού επέρασεν έξ
θύρας του παλατίου, έφθασεν εις την θύραν του περιβολίου· ομοίως
ανοίχθη και εκείνη, και αυτή εμβήκε μέσα. Ακολουθώντας την και εγώ
από μακρόθεν εκρύφθηκα όπισθεν εις κάποια δενδράκια· και αυτή εκεί
ευρίσκουσα τον αγαπητικόν της, άρχισε να συνομιλή με αυτόν και να
λέγουν αναμεταξύ των τόσα ερωτικά λόγια, σεργιανίζοντες, ώστε
άναψεν ο θυμός μου, διά να κάμω την εκδίκησιν εναντίον του
παρανόμου εκείνου μοιχού, ότε ακούω την βασίλισσαν να του λέγη·
δεν πρέπει να με ονειδίζης διότι αργοπόρησα, δεν προέρχεται από
μέρους μου, ηξεύρεις το εμπόδιον που έχω δι' αφορμήν του ανδρός
μου του βασιλέως, και αν δεν είσαι βεβαιωμένος διά την καθαράν
αγάπην και τον έρωτα που έχω προς σε, καθώς εμπράκτως σου δείχνω,
ηξεύρεις πόσον δύναμαι να κατορθώσω, φθάνει μόνον να προστάξης,
εγώ είμαι έτοιμη να κάμω τέρατα και σημεία διά την αγάπην σου, και
να μεταβάλω την φύσιν των πραγμάτων, και τούτο το ωραιότατον
παλάτι και την μεγάλην ταύτην πόλιν να μεταμορφώσω εις τόσους
βράχους ακατοικήτους, και τους λίθους και τα θεμέλια να τα ρίξω
εκείθεν από το όρος Καύκασον, φθάνει να ειπής λόγον, και όλα ευθύς
γίνονται.

Λέγοντας η βασίλισσα αυτά τα λόγια επέρασεν έμπροσθέν μου, όπου
ήμουν κρυμμένος εις τον ίσκιον των πυκνών δένδρων· και ενώ ο
αγαπητικός της ήτο προς το μέρος μου, του έδωσα μίαν σπαθιάν εις
τον λαιμόν με όλον μου τον θυμόν, και τον επλήγωσα θανατηφόρα·
αλλ' αυτήν την ελυπήθην, διότι ήτον εξαδέλφη μου· και όταν έπεσεν
ο μοιχός κατακέφαλα ενόμισα ότι τον εφόνευσα ολοτελώς· και ευθύς
χωρίς να με γνωρίση η βασίλισσα έφυγα με μεγάλην ορμήν.

Όταν απεμακρύνθην ολίγον μέσα εις τα δένδρα του περιβολίου, ήκουσα
την βασίλισσαν να θλίβεται και να θρηνή απαρηγόρητα· η λαβωματιά
που έδωκα του αγαπητικού της ήτον θανατηφόρος, όμως αυτή με τας
μαγείας της του εφύλαξε την ζωήν, αλλά με όλον τούτο έμενε
σημειωμένος ωσάν ένα τερατώδες ζώον άλογον και ανενέργητον· εγώ ως
τόσον εγύρισα εις την κλίνην μου, και αναπαύθηκα ευχαριστημένος,
και προς το ξημέρωμα ιδού έρχεται και αυτή, και πλαγιάζει σιμά
μου, αναστενάζουσα· και την αυγήν εγώ εσηκώθηκα από το κρεββάτι
χωρίς να της ομιλήσω παντελώς, νομίζοντας ότι κοιμάται· και αφού
εθεώρησα διαφόρους υποθέσεις της βασιλείας μου, γυρίζοντας εις τον
θάλαμόν μου την ευρίσκω ενδυμένην πένθιμα με τα μαλλιά ξέπλεχα,
και προσποιούμενος ότι έχω είδησιν του συμβάντος, την ερώτησα την
αιτίαν της τοιαύτης λύπης, και μου απεκρίθη, ότι τρεις θλιβεράς
ειδήσεις έλαβεν εις τον αυτόν καιρόν, τον θάνατον δηλαδή του
πατρός της, της μητρός της και του αδελφού της. Εθαύμασα την
πανουργίαν της γυναικός, και της λέγω· έχεις εύλογον αφορμήν να
λυπήσαι και να θρηνής, επειδή μεγαλυτέραν θλίψιν ποτέ σου δεν
εδοκίμασες, αλλ' έχε υπομονήν, και ο καιρός θέλει σε παρηγορήσει.
Και αφού επέρασεν ένας χρόνος, που αυτή εζούσεν εις καθημερινήν
θλίψιν και ακατάπαυστα δάκρυα, μου εζήτησεν άδειαν διά να
οικοδομήση τον τάφον της, και να κλεισθή εκεί το επίλοιπον της
ζωής της· εγώ της έδωσα την άδειαν, και αυτή ευθύς διώρισε και της
οικοδόμησαν ένα μεγαλοπρεπές παλάτι με ένα μόνον θόλον, και το
ωνόμασε το παλάτι των δακρύων· και ευθύς που ετελείωσεν έφερε μέσα
τον αγαπητικόν της, τον οποίον εφύλαττεν ακόμη ζωντανόν με κάποια
πιοτά μαγικά, αλλά με όλας της τας μαγείας δεν ηδυνήθη να τον
θεραπεύση τελείως.

Εκείνος δεν είχεν άλλο σημείον ζωής εκτός της οράσεως και της
αναπνοής· και μολονότι η βασίλισσα δεν ημπορούσε να έχη απ' αυτόν
καμμίαν ευχαρίστησιν, ο υπερβολικός όμως και άλογος έρως δεν την
άφινε να ησυχάση, εάν δεν επήγαινε καθημέραν να τον θρηνήση και να
του λέγη όσα ερωτικά λόγια της ανέφερεν εις τον νουν ο Έρως και η
Αφροδίτη· εγώ δε ήμουν πληροφορημένος πολύ καλά διά όλα αυτά.

Όθεν μίαν ημέραν μη υπομένοντας πλέον την αυθάδειαν και
αδιαντροπίαν της γυναικός επήγα εις το παλάτι των δακρύων, διά να
ιδώ τι κάμνει εκεί η αδιάντροπη γυναίκα· και από μέρος που δεν με
έβλεπεν ακούω και λέγει εις τον αγαπητικόν της· αλλοίμονον εις
εμέ, εγώ ευρίσκομαι εις την εσχάτην απελπισίαν ω ψυχή μου
αγαπημένη, καθημέραν σου ομιλώ, και δεν μου αποκρίνεσαι ένα λόγον;
έως πότε αυτή η σιωπή; δεν ακούεις τους στεναγμούς μου; δεν
ακούεις τους θρήνους μου; πώς δεν μου λέγεις ένα μόνον λόγον;
πόθεν προέρχεται τούτο; από αδυναμίαν σου, ή από καταφρόνησιν προς
με; βλέπεις ότι εγώ προτιμώ να συμμερίζωμαι τους πόνους σου και να
ζω συχνάκις μαζί σου, παρά να απολαμβάνω τας ξεφαντώσεις και
ηδονάς, που δύναται να μου δώση η βασιλική εξουσία.

Εγώ τέλος πάντων μη υποφέροντας αυτά τα λόγια ώρμησα θυμωμένος
εμπρός της, λέγοντας· ω τάφε, διατί δεν καταπίνεις τούτο το άλαλον
και βρωμερόν ζώον που κείτεται εδώ, ή, διά να ειπώ καλύτερα, ω
ουρανέ, διατί με ένα αστροπελέκι δεν κατακαίεις εδώ μέσα και
αγαπητικόν και αγαπητικήν;

Τότε εσηκώθηκεν αυτή, που εκάθητο σιμά εις εκείνον τον βδελυρόν
και μαύρον αράπην αγαπητικόν της, ωσάν μία λάμια θυμωμένη εναντίον
μου, και λέγει μου· αχ σκληροκάρδιε και απάνθρωπε· εσύ είσαι
εκείνος που μου επροξένησας τόσας λύπας και αναστεναγμούς;
εκαμώθηκα έως τώρα ότι δεν ηξεύρω· το σκληρόν και απάνθρωπόν σου
χέρι είνε εκείνο, που κατήντησε το υποκείμενον της αγάπης μου εις
τοιαύτην ελεεινήν κατάστασιν και τώρα λαμβάνεις τόσην αυθάδειαν να
έλθης και εδώ να με ενοχλήσης και να με φέρης εις τελείαν
απελπισίαν; Εγώ θυμωμένος της απεκρίθηκα· εγώ είμαι βέβαια που
ετιμώρησα αυτόν τον βρωμερόν αράπην ως του ήρμοζεν αλλ' έπρεπε με
τον ίδιον τρόπον να τιμωρήσω και εσένα· δεν δύναμαι πλέον να
υπομείνω την αυθάδειαν και αδιαντροπίαν σου, και εσήκωσα το σπαθί
διά να την αποκεφαλίσω.

Αλλ' αυτή κυττάζοντάς με με χαρωπόν πρόσωπον μου λέγει με ένα
πλαστόν χαμόγελο· παύσε τον θυμόν σου· και ευθύς είπε κάποια λόγια
που εγώ δεν τα εκατάλαβα· ύστερα λέγει μεγαλοφώνως· διά μέσου της
μαγικής μου ενεργείας, σε προστάζω ευθύς να γίνης ο μισός μάρμαρον
και ο μισός να μείνης άνθρωπος, και ευθύς έγινα ως με βλέπεις, και
ευρίσκομαι τώρα νεκρός εις τους ζωντανούς και ζων εις τους
νεκρούς· και αφού με μετεμόρφωσεν εις την τέτοιαν αξιοθρήνητον
κατάστασιν η θηριώδης μάγισσα, με άλλην ενέργειαν της μαγείας της
με μετετόπισεν εδώ.

Και μετά ταύτα αφάνισεν ολόκληρον την βασιλικήν μου πόλιν, τα
παλάτια, τα σπίτια, τους πύργους, τας πλατείας, και όλον τον
πολυάριθμον λαόν κατεβύθισεν εις αυτήν την λίμνην που βλέπεις. Τα
ψάρια, που είναι τεσσάρων λογιών χρώματα, είναι τα τέσσαρα γένη
που κατοικούσαν εις αυτήν την πολιτείαν και είχαν τέσσαρας
θρησκείας διαφορετικάς, ήγουν τα μεν άσπρα φανερώνουν τους
Τούρκους, τα κόκκινα τους Πέρσας, που επροσκυνούσαν την φωτιάν, τα
γαλάζια τους Χριστιανούς, και τα κίτρινα τους Εβραίους.

Οι τέσσαρες λόφοι είναι τα τέσσαρα νησιά που δίδουν την ονομασίαν
εις τούτο το βασίλειον. Έμαθα όλα αυτά από την ιδίαν αυτήν
μάγισσαν, η οποία, διά να μου αυξήση τους πόνους πολλαπλασίως, μου
εφανέρωσε τα αποτελέσματα του θυμού της· ούτε έπαυσεν έως εδώ τον
θυμόν της, αλλ' εξέρχεται καθημέραν και μου δίδει εκατόν ραβδιές
εις τις πλάτες γυμνές με ένα βοϊδοτσούλιον, έως που τρέχουν τα
αίματα· έπειτα με ενδύει με ένα σακκί τρίχινον κατάσαρκα· και
επάνω με ενδύει με τούτο το χρυσοΰφαντον, όχι διά να με τιμήση,
αλλά διά να με περιπαίζη. Ύστερα από αυτήν την διήγησιν άρχισε να
κλαίη απαρηγόρητα και υψώνοντας τα μάτια εις τον ουρανόν έλεγε·
Παντοδύναμε ποιητά του παντός, εγώ αφίεμαι εις την απόφασιν της
δικαιοσύνης σου και εις την θέλησιν της προνοίας και υποφέρω όλα
με υπομονήν έως ότου γίνη το θέλημά σου.

Ακούοντας μίαν τέτοιαν θλιβεράν διήγησιν ο βασιλεύς εκείνος και
βλέποντας εις τοιαύτην αξιοδάκρυτον κατάστασιν τον άθλιον νέον
βασιλέα, εκινήθη εις έλεος και ευσπλαγχνίαν και εις εκδίκησιν
εναντίον εκείνης της θηριώδους γυναικός, και λέγει του νέου
βασιλέως· φανέρωσέ μου πού ευρίσκεται εκείνη η μάγισσα, και πού
είναι το βδέλυγμα ο αγαπητικός της. Απεκρίθη ο νέος βασιλεύς·
Κύριε, καθώς σου διηγήθην, ο αγαπητικός της κείτεται εις το παλάτι
των δακρύων, εις ένα τάφον κατασκευασμένον εις σχήμα καμάρας και
το παλάτι αυτό από το μέρος της θύρας συνέχεται με τούτο το
παλάτι· αυτή δε η μάγισσα δεν ηξεύρω πού διατρίβει· όμως κάθε
αυγήν έρχεται εις εμένα και μου κάμνει εκείνον τον αιματώδη
δαρμόν, ως σου τον περιέγραψα, και έπειτα πηγαίνει προς τον
βρωμερόν αγαπητικόν της και του φέρει ένα πιοτόν με το οποίον του
φυλάττει την ζωήν έως την σήμερον, και δεν παύει να τον ονειδίζη
διά την σιωπήν του, που δεν της ωμίλησε παντελώς, αφού εγώ τον
επλήγωσα, και τούτο είναι το μεγαλύτερόν της παράπονον.

Ως τόσον εκείνος ο βασιλεύς επαρηγόρησε τον νέον βασιλέα και του
υπεσχέθη να κάμη την εκδίκησιν εναντίον εκείνης της σατανικής
μαγίσσης· του εκοινολόγησε προσέτι και την αφορμήν που τον είχε
παρακινήση διά να υπάγη εις εκείνα τα μέρη, και τον τρόπον που
εστοχάσθη διά να τιμωρήση εκείνην την αχρείαν γυναίκα.

Αλλ' επειδή επέρασεν αρκετή ώρα της νυκτός ανέβαλε την εκτέλεσιν
διά την αύριον, και αποχαιρετήσας ως τόσον τον νέον βασιλέα
ανεχώρησε να αναπαυθή ολίγον εις άλλον θάλαμον εκείνου του
παλατίου. Την αυγήν καθώς εξύπνησεν ενωρίς έτρεξεν εις το παλάτι
των δακρύων, και εμβαίνοντας μέσα το εύρεν όλον φωτισμένον από
μίαν ωραιοτάτην φωτοχυσίαν, και ευωδίαζεν από κάθε μέρος από
αρωματική, που είχεν εκείνη η μάγισσα διά παρηγορίαν του δυστυχούς
αγαπητικού της, τον οποίον ευρίσκοντας ο βασιλεύς νεκρόν και
ακίνητον, κατάκοιτον εις το κρεββάτι μέσα εις ένα είδος τάφου
κατασκευασμένον ωσάν μία κάμαρα, και σύρνοντας τον έξω από το
κρεββάτι του τον εθανάτωσε με το σπαθί του και τον έρριξεν εις ένα
πηγάδι, εις την αυλήν του παλατίου· έπειτα επλάγιασεν αυτός ο
ίδιος εις το κρεββάτι του αγαπητικού της μάγισσας, και εσκεπάσθη
ως εύρε τον αράπην παρομοίως, έχων αποκάτω εις τα παπλώματα ομού
και το σπαθί του, και επρόσμενεν εκεί διά να τελειώση τον σκοπόν
του.

Μετ' ολίγον έφθασεν η μάγισσα και έτρεξε πρώτον εις τον άνδρα της
τον νέον βασιλέα των Μελανών Νησίων, και άρχισε να τον δέρνη, κατά
την συνήθειάν της τόσον σκληρά, ώστε αι θλιβεραί φωναί οπού
έβγαζεν ο δυστυχής εκινούσαν εις έλεος και τα άψυχα κτίσματα, και
την καλούσε να κάμη έλεος εις αυτόν και αυτή του έλεγε· συ δεν
έλαβες ευσπλαγχνίαν διά τον ιδικόν μου αγαπητικόν, ούτε εγώ δεν
θέλω ποτέ λάβει συμπάθειαν διά σε . . .

Εις τούτο το αναμεταξύ βλέποντας η Χαλιμά να πλησιάση η ώρα που ο
βασιλεύς έμελλε να υπάγη εις το προσκύνημα, διέκοψε την διήγησιν
της ιστορίας. Τότε η Μεδινά η αδελφή της λέγει· αγαπητή μου
αδελφή, σε παρακαλώ να μη με υστερήσης το επίλοιπον της ιστορίας
την ερχομένην αυγήν, διά να ιδώ πώς ετιμώρησεν εκείνος ο βασιλεύς
την μάγισσαν, και τι τέλος έλαβε. Λέγει της η Χαλιμά· τούτο στέκει
εις την θέλησιν του βασιλέως, και εγώ πάντοτε είμαι έτοιμη. Ο
βασιλεύς Αϊδήν, έχοντας μέγαν πόθον να ακούση την επίλοιπον
συνέχειαν της ιστορίας, έλεγεν εις τον εαυτόν του, ότι, εάν η
ιστορία ακολουθήση και δύο μήνας, μολοντούτο θέλω της αφήσει την
ζωήν, έως που να ακούσω το αποβησόμενον μιας τοιαύτης παραδόξου
διηγήσεως. Την ερχομένην αυγήν η Μεδινά εξύπνησε την Χαλιμάν πλέον
ενωρίτερα και άρχισε την συνέχειαν της ιστορίας κατά τον ακόλουθον
τρόπον.

Αφού η μάγεισσα έδειρεν εκείνον τον ταλαίπωρον νέον, διά να
ευχαριστήση τον θυμόν της, έτρεξε με προθυμίαν εις το παλάτι των
δακρύων της, όπου είχε τον αγαπητικόν της, και πλησιάζοντας εις το
κρεββάτι, εκεί που ενόμιζε ότι είναι ο αγαπητικός της, εγονάτισεν
από το όπισθεν μέρος, και άρχισε να αναστενάζη και με δάκρυα να
λέγη· πού είσαι, φως μου; πού είσαι, ζωή μου; έως πότε σιωπάς;
αποφάσισες να με αφήσης να αποθάνω από την θλίψιν χωρίς να μου
ειπής ακόμη μίαν φοράν ότι με αγαπάς; αχ ψυχή μου, ειπέ μου καν
ένα μόνον λόγον, σε εξορκίζω εις την αγάπην μας, διά να με
παρηγορήσης.

Τότε ο βασιλεύς, που ήτον εκεί σκεπασμένος, με μίαν επιτηδείαν
υπόκρισιν εσχημάτισε την φωνήν του αράπη, και της λέγει· «Δεν
ευρίσκεται δύναμις και εξουσία, παρά εις τον ουρανόν». Εις
τοιούτους λόγους η μάγισσα μη όντας συνηθισμένη, εφώναξε
μεγαλοφώνως από την χαράν της, και λέγει του· είσαι συ, ω φως μου
και παρηγορία μου, που μου ομιλείς, ή με απατά η ακοή μου; Λέγει
της ο βασιλεύς με την ιδίαν πλαστήν φωνήν· συ δεν είσαι αξία διά
να σου ομιλήσω, διότι από ιδικήν σου αιτίαν εγώ ευρίσκομαι
αθεράπευτος τόσον καιρόν, εάν δεν ετυραννούσες τόσον τον άνδρα
σου, που από τας θλιβεράς του φωνάς δεν δύναμαι να κοιμηθώ ούτε
ημέραν ούτε νύκτα· και αν συ τον ελευθέρωνες από την μαγικήν
ενέργειαν, που τον εμεταμόρφωσες εις μάρμαρον, εγώ έως τώρα είχα
θεραπευθή και είχα αναλάβει την ομιλίαν μου.

Απεκρίθη η μάγισσα· εγώ είμαι έτοιμη να τον μεταμορφώσω εις την
πρώτην του μορφήν, φθάνει να με προστάξης, και ο λόγος σου γίνεται
έργον. Λέγει της ο βασιλεύς· τρέξε γρήγορα ελευθέρωσέ τον, διά να
ελαφρωθώ και εγώ από το πάθος μου. Ευθύς η μάγισσα εβγήκεν από το
παλάτι των δακρύων, και λαμβάνοντας ένα ποτήριον νερόν ανακάτωσε
μέσα μίαν σκόνην, λέγοντας κάποια λόγια ως που έβρασε το νερόν,
και πλησιάζοντας εις τον νέον βασιλέα τον άνδρα της τον ερράντισε
με τούτο το νερόν, και του λέγει· Σε προστάζω και σε εξορκίζω εις
την δύναμιν του μεγάλου και φρικτού δράκοντος και εις την
ενέργειαν των επτά πλανητών να αναλάβης την πρώτην σου μορφήν.
Ευθύς που αυτή επρόφερε τα τοιαύτα λόγια εσηκώθη ο νέος βασιλεύς
σώος και αβλαβής ως ήτο πρότερον.

Τότε του λέγει η μάγισσα· φεύγε μακράν απ' εδώ και μη γυρίσης
πλέον, διότι είναι ο θάνατός σου. Και αυτός εξ ανάγκης ανεχώρησεν
εις τόπον παράμερον, όπου επρόσμενε το αποβησόμενον με το μέσον
του βασιλέως. Ως τόσον η μάγισσα εγύρισε πάλιν εις το παλάτι των
δακρύων, και εμβαίνοντας μέσα, επλησίασε τον αγαπητικόν της τον
αράπην και του λέγει· έκαμα τα όσα μου παρήγγειλες· σήκω τώρα
λοιπόν διά να εκπληρώσης την επιθυμίαν μου και να μου δώσης
εκείνην την ευχαρίστησιν, που τόσον καιρό είμαι στερημένη. Της
απεκρίθη ο βασιλεύς· με την ιδίαν πλαστήν φωνήν του αράπη, όμως με
θυμόν, λέγοντάς της· όσον ενήργησες, δεν είναι αρκετόν διά να με
θεραπεύση ολόκληρον, πρέπει να ξεριζώσης την αιτίαν και όλην την
ρίζαν του πάθους μου.

Λέγει του η μάγισσα· ω ψυχή μου, αγαπητέ μου, φανέρωσέ μου καθαρά
ποία είναι η ρίζα, που μου λέγεις; Της απεκρίθη ο βασιλεύς· ω
αστόχαστη και κακόγνωμη γυναίκα, δεν καταλαμβάνεις διά ποίαν
αιτίαν λέγω; είναι αυτή η πολιτεία, οι κάτοικοί της και τα
τέσσαρα νησία της, τα οποία όλα εσύ με τας μαγείας σου αφάνισες
από το πρόσωπον της γης· κάθε μεσονύκτιον τα ψάρια αυτής της
λίμνης σηκώνουν τα κεφάλια τους εις την επιφάνειαν της λίμνης, και
φωνάζουν εκδίκησιν εναντίον μου και εναντίον σου· ύπαγε γρήγορα να
τα μεταμορφώσης όλα εις την πρώτην των κατάστασιν, και γυρίζοντας
σου δίδω το χέρι μου διά να με βοηθήσης να σηκωθώ, και τότε θέλω
σε ευχαριστήσει εις όλα σου τα θελήματα.

Από ταύτα τα λόγια η μάγισσα πληρωθείσα από χαράν και καλάς
ελπίδας, διά να ιδή τον αγαπητικόν της ολοκλήρως θεραπευμένον,
εφώναξε μετά χαράς μεγάλης· ω ψυχή μου, ω φως μου, ω παρηγορία
μου· ιδού τρέχοντας με κάθε σπουδήν και επιμέλειαν πηγαίνω να
μεταμορφώσω όλα εις την πρώτην των φυσικήν κατάστασιν.

Και ευθύς αυτή έτρεξεν εις την λίμνην, και λαμβάνοντας με τα χέρια
της απ' εκείνο το νερόν, αφού είπε κάποια λόγια, ερράντισε με
εκείνο την λίμνην και τα ψάρια· και ω του θαύματος! εις την αυτήν
στιγμήν μετεμορφώθη η λίμνη εις μίαν μεγάλην πόλιν· τα ψάρια όλα
έλαβαν την πρώτην τους μορφήν, και τινά μεν έγιναν άνδρες, τινά δε
γυναίκες ή παιδία, και άλλα πάλιν έγιναν Τούρκοι, άλλα Χριστιανοί,
άλλα Πέρσαι και άλλα Εβραίοι, και άλλοι ελεύθεροι, άλλοι δε
σκλάβοι, και καθένας έλαβε την φυσικήν του μορφήν· τα παλάτια, τα
σπίτια και τα εργαστήρια ευρέθησαν γεμάτα από τους οικοκυραίους
των, και κοντολογής κάθε πράγμα ευρέθη εις την πρώτην του στάσιν
και τάξιν.

Η πολυάριθμος παράταξις του βασιλέως που ήτον κονευμένη σιμά εις
την λίμνην, όταν ευρέθη εις την μεγαλυτέραν πλατείαν, έμειναν όλοι
εκστατικοί να ιδούν εις μίαν στιγμήν μίαν πόλιν τόσον ωραίαν,
τόσον μεγαλοπρεπή και τόσον πολυάνθρωπον.

Η μάγισσα, αφού ενήργησε ταύτην την τερατώδη μεταμόρφωσιν, εγύρισε
τρέχουσα εις το παλάτι των δακρύων, διά να απολαύση τον καρπόν και
μισθόν των κόπων της, και εμβαίνοντας μέσα λέγει ωσάν να ωμιλούσε
με τον αγαπητικόν της· ιδού ετελείωσα όλα όσα με επρόσταξες· σήκω
τώρα, διά να σε ιδώ υγιή και να εκπληρώσης την επιθυμίαν μου, που
είμαι τόσον καιρόν στερημένη.

Της απεκρίθη ο βασιλεύς με την συνηθισμένην πλαστήν φωνήν του
αράπη, λέγοντάς της· πλησίασε σιμά μου, δος μου το χέρι σου. Και
ενώ επλησίαζεν αυτή σιμά του και άπλωνεν εις αυτόν το χέρι της,
αυτός ευθύς επήδησεν από το κρεββάτι ως θυμωμένον λεοντάρι και με
μίαν σπαθιάν της εχώρισε το σώμα εις δύο κομμάτια, και έπεσε νεκρά
και ακίνητος εις την γην.

Και αφίνοντας εκεί το νεκρόν σώμα της μάγισσας ο βασιλεύς έτρεξε
γρήγορα να εύρη τον νέον βασιλέα των Μελανών Νησίων, ο οποίος τον
επρόσμενε με μεγάλην προθυμίαν και ευρίσκοντάς τον τόν αγκαλιάζει,
τον φιλεί και του λέγει· χαίρε και ευφραίνου, περιπόθητέ μου
αδελφέ· ετιμώρησα την κακότροπον και σκληράν μάγισσαν την ποτέ
γυναίκα σου, και την αντάμειψα με τον πρεπούμενόν της θάνατον·
όθεν εις το εξής αναπαύου χωρίς να έχης φόβον από κανένα.

Τότε ο νέος εκείνος βασιλεύς ευχαρίστησε τον ευεργέτην του βασιλέα
και εθεώρει τον εαυτόν του υπόχρεον εφ' όρου ζωής εις τον σωτήρα
του ευχόμενος εξ όλης καρδίας μακροημέρευσιν και ευδαιμονίαν δι'
αυτόν. Λέγει του έπειτα ο βασιλεύς· ιδού λοιπόν τώρα το βασίλειόν
σου και η πόλις σου ευρίσκονται ήσυχα και ατάραχα· θέλεις
βασιλεύσει εις το εξής αναπαυμένος εις όλας σου τας ευτυχίας· και
αν μεν ευχαριστήσαι να έλθης εις την ιδικήν μου πολιτείαν, όπου
είσαι τόσον πλησίον, εγώ θέλω σε δεχθή ωσάν ίδιον μου υιόν με όλας
τας περιποιήσεις και τιμάς, ωσάν να ήσουν εις την ιδίαν σου
πολιτείαν.

Απεκρίθη ο νέος βασιλεύς· κραταιότατε μονάρχα, νομίζει η
μεγαλειότης σου ότι είναι τόσον πλησίον η βασιλική σου καθέδρα από
εδώ; όχι· αλλ' είναι ενός χρόνου δρόμος το ολιγώτερον. Απεκρίθη ο
βασιλεύς· και πώς ημείς ήλθαμεν εις τέσσερες ή πέντε ώρες;
Επανέλαβεν ο νέος βασιλεύς· το πιστεύω να ήλθετε εις τόσον ολίγον
διάστημα· αλλά τότε τούτο το βασίλειον ήτο μετατοπισμένον διά της
μαγείας της κακοτρόπου γυναικός μου· τώρα δε που ανέλαβαν την
φυσικήν τους μορφήν όλα, έλαβον και την πρώτην τους τοποθεσίαν.

Τούτο όμως δεν θέλει με εμποδίσει να συνοδεύσω τον ευεργέτην μου,
αν παραστή ανάγκη και έως εις τα πέρατα της οικουμένης. Ακούοντας
ο βασιλεύς τα τοιαύτα λόγια του νέου βασιλέως εκστατικός, το να
ευρίσκεται τόσον μακράν από το βασίλειόν του, αλλ' η δοκιμή
μετέπειτα τον εβεβαίωσεν· όθεν άρχισαν να ετοιμασθούν διά να
αναχωρήσουν ομού με τον νέον βασιλέα εκείνου του τόπου· ο οποίος
κάμνοντας όλας τας ετοιμασίας διά τα αναγκαία μιας τόσον μακράς
οδοιπορίας εφόρτωσεν εκατόν καμήλους από τους πολυτίμους του
θησαυρούς, από τους οποίους εφιλοδώρησε με πολύτιμα δώρα όλην την
ακολουθίαν του βασιλέως του ευεργέτου, και άφησε διάδοχον εις το
βασίλειόν του ένα του συγγενή.

Και αναχωρούντες οι δύο βασιλείς συντροφιασμένοι με πολυάνθρωπον
και μεγαλοπρεπή ακολουθίαν, και περνώντες ευτυχισμένην όλην την
μακράν οδοιπορίαν, επλησίασαν τέλος πάντων εις την βασιλεύουσαν
πόλιν και μαθαίνοντάς το οι μεγιστάνες και άρχοντες του παλατίου
εβγήκαν εις προϋπάντησιν του βασιλέως των, και ο λαός του τον
υπεδέχθη με χαράν μεγάλην και με αλαλαγμούς.

Και αφού ανεπαύθησαν από την οδοιπορίαν συνευφραινόμενοι, ο
βασιλεύς την ερχομένην ημέραν εκάλεσεν άπαντας τους μεγιστάνας και
άρχοντας της συγκλήτου, και τους εφανέρωσε την αιτίαν του μεγάλου
ταξειδίου και όλα τα συμβάντα που είδεν εις την λίμνην και εις το
βασίλειόν του νέου βασιλέως των Μελανών Νησίων· έπειτα εκήρυξεν ως
ίδιόν του υιόν θετόν και επομένως διάδοχον της βασιλείας του τον
νέον εκείνον βασιλέα. Όθεν όλη η σύγκλητος και γερουσία των
μεγιστάνων τον επροσκύνησαν και τον εγνώρισαν ως βασιλέα τους.
Όσον διά τον ψαράν, ο οποίος έγινεν η αιτία της σωτηρίας και
ελευθερίας του νέου βασιλέως, τον εφιλοδώρησεν ο βασιλεύς με
πολύτιμα δώρα, ώστε και αυτός και οι μεταγενέστεροι του έγιναν
πλουσιώτατοι εφ' όρου ζωής των.

Με τέτοιον τρόπον λοιπόν η Χαλιμά ετελείωσε την ιστορίαν του ψαρά
και του Τελωνείου. Τότε ο βασιλεύς Αϊδήν εφανέρωσεν ότι έλαβε
μεγάλην ευχαρίστησιν από εκείνην την διήγησιν, ομοίως και η αδελφή
της Μεδινά. Λέγει τους η Χαλιμά ότι ηξεύρει μίαν άλλην πολύ
ωραιοτέραν από την του ψαρά, και την ερχομένην αυγήν θέλει τους
την διηγηθή με όλας τας περιστάσεις διά να τους ευχαριστήση την
περιέργειαν. Ο βασιλεύς μάλιστα την επαρακίνησεν, έχοντας μεγάλην
επιθυμίαν εις τοιαύτας περιέργους ιστορίας, δείχνοντας υπερβολικήν
ευχαρίστησιν εις όσα του διηγείτο, διότι είχε μίαν φυσικήν χάριν η
Χαλιμά να τα διηγήται με γλαφυρότητα και έμφασιν· όθεν
εχαροποιούσαν πολύ τον βασιλέα και τα λόγια της και η ευμορφιά της
μάλιστα. Και άρχισεν ούτω.



&Ιστορία των τριών δερβισάδων και των πέντε κυράδων της
Βαβυλώνος·&



Η Μεδινά, κατά την συνήθειάν της, εις την διωρισμένην ώραν
εξύπνησε την βασίλισσαν Χαλιμά αδελφήν της, και της λέγει να
ενθυμηθή την υπόσχεσιν που χθες έδωκε του βασιλέως διά να του
διηγηθή μίαν ιστορίαν ωραιοτέραν από την προτερινήν. Όθεν η Χαλιμά
άρχισε την διήγησιν κατά τον ακόλουθον τρόπον.

Εις την Βαβυλώνα όταν εβασίλευεν ο Χαρούμ Καλίφης όντας ένας
βαστάζος την αυγήν εις την αγοράν και προσμένοντας διά να τον
προσλάβη κανείς εις υπηρεσίαν, είδε μίαν νέαν κυράν σκεπασμένην με
ένα πολύτιμον μαχραμάν, και του λέγει· λάβε το ζεμπίλι σου και
ακολούθει με. Ο βαστάζος, μολονότι το έργον του ήτο ποταπόν, αυτός
ήτο φυσικά έξυπνος και αστείος, και ακολουθώντας εκείνην την νέαν
κυράν έλεγεν ω τι ευτυχισμένη ημέρα! ω τι καλή συναπάντησις! Η νέα
εκείνη εσταμάτησεν εις μίαν θύραν κλεισμένην, και κτυπώντας την
εβγήκεν ένας Χριστιανός γηραλέος και σεβάσμιος· αυτή του έδωσε
μίαν μονέδαν εις το χέρι, χωρίς να του ειπή τι· αυτός που ήξευρε
τον σκοπόν της ευθύς της έφερε τρεις καράφες γεμάτες εξαίρετον
κρασί. Ο βαστάζος τις έβαλε μέσα εις το ζεμπίλι, και ηκολούθει την
νέαν γυναίκα.

Έπειτα επήγεν εις ένα κατάστημα και εψώνισε τα πλέον εξαίρετα
οπωρικά και τα ευωδέστερα άνθη και ρόδα, τα οποία όλα εβάσταζεν
εις το ζεμπίλι του ο βαστάζος· και ύστερα πηγαίνοντας και εις άλλα
διάφορα καταστήματα εψώνισε τα εκλεκτά πλέον πράγματα,

[οι κάτωθι σελίδες από 65-80 έχουν μεταφραστεί από αγγλικό
κείμενο]

[μέχρι που στο τέλος ο βαστάζος φώναξε με απελπισία, «Καλή μου
κυρά, αν μου είχες πει ότι θα αγοράσουμε πράγματα να ταΐσουμε μια
πόλη, θα είχα φέρει ένα άλογο, ή μάλλον μια καμήλα.» Η κυρά
γέλασε, και του είπε πως δεν είχε τελειώσει ακόμα, αλλά αφού
διάλεξε διάφορα μυρωδικά και μπαχαρικά από ένα μαγαζί, σταμάτησε
μπροστά σε ένα θαυμάσιο παλάτι και κτύπησε απαλά την πόρτα του.
Η κοπέλα που άνοιξε ήταν τέτοιας καλλονής, που θάμπωσαν τα μάτια
του βαστάζου και ξαφνιάστηκε ακόμα πιο πολύ γιατί ήταν ξεκάθαρο
πως δεν ήταν σκλάβα. Η κυρά που τον οδήγησε μέχρι εκεί, τον κοίταζε
διασκεδάζοντας μ' αυτόν, μέχρι που η άλλη φώναξε, «Γιατί δεν
μπαίνεις αδελφή; Ο καημένος ο άνθρωπος είναι τόσο φορτωμένος που
θα σωριαστεί.

Όταν μπήκαν μέσα και κλειδώθηκε η πόρτα, πήγαν και οι τρεις τους
σε μια μεγάλη αυλή, περιτριγυρισμένη από κιγκλιδωτό. Στην μια γωνιά
της αυλής ήταν μια πλατφόρμα, όπου υπήρχε ένας κεχριμπαρένιος
θρόνος υποστηριζόμενος από τέσσερις εβένινες κολόνες, στολισμένες
με μαργαριτάρια και διαμάντια. Στην μέση της αυλής έστεκε μια
μαρμάρινη γούρνα που γέμιζε με νερό από το στόμα ενός χρυσού
λιονταριού.

Ο βαστάζος κοίταξε γύρω του, θαυμάζοντας τα πάντα· αλλά ιδίως
κοίταζε μια τρίτη κυρά που καθόταν στον θρόνο και ήταν ακόμα πιο
όμορφη από τις άλλες. Κατάλαβε, από τον σεβασμό που της έδειξαν οι
άλλες, ότι ήταν η μεγαλύτερη. Το όνομά της ήταν Ζωηδία, αυτής που
άνοιξε την πόρτα ήταν Σεραφεία και της ψωνίστρας Αμινά. Η Ζωηδία
πρόσταξε και πήραν το ζεμπίλι του βαστάζου που χάρηκε πολύ όταν
ξελάφρωσε από το βάρος και τον πλήρωσαν ικανοποιητικότατα. Αλλά ο
βαστάζος δεν έφευγε και η Ζωηδία τον ρώτησε αν ήταν δυσαρεστημένος
από την πληρωμή. «Κυρά μου» απάντησε «ήδη μου δώσατε πολλά και
φοβάμαι ότι το παρατραβώ που δεν φεύγω αμέσως. Αλλά συγχωρήστε με,
τα έχασα που τόσο όμορφες γυναίκες ζουν μόνες τους. Μια συντροφιά
μόνων γυναικών είναι τόσο βαρετή, όσο και μια συντροφιά μόνων
ανδρών. Και αφού τους διηγήθηκε ιστορίες για να υποστηρίξει την
θέση του, τις παρακάλεσε να τον αφήσουν να μείνει τέταρτος στο
δείπνο τους.

Οι γυναίκες μάλλον διασκέδασαν με τις διαβεβαιώσεις του και μετά
από λίγη συζήτηση συμφώνησαν να μείνει, μια και ανάμεναν ότι η
συντροφιά του θα ήταν ευχάριστη. «Μα, άκου φίλε μου» είπε η
Ζωηδία. Θα ικανοποιήσουμε την επιθυμία σου μόνο αν είσαι απόλυτα
ευγενικός και αν διαφυλάξεις το μυστικό μας που έμαθες τυχαία.
Μετά κάθισαν στο τραπέζι, που η Αμινά είχε καλύψει με τα πιάτα που
ψώνισε.

Μετά από τις πρώτες μπουκιές, η Αμινά έχυσε κρασί σε χρυσό
κύπελλο. Πρώτα ήπιε αυτή, σύμφωνα με το Αραβικό έθιμο, και έπειτα
το γέμισε για τις αδελφές της. Όταν ήρθε η σειρά του βαστάζου,
φίλησε το χέρι της Αμινάς και μετά τραγούδησε ένα τραγούδι που
αυτοσχεδίασε για να επαινέσει το κρασί. Οι τρεις κυράδες
ευχαριστήθηκαν το τραγούδι και μετά τραγούδησαν και αυτές, ώστε το
φαγητό τους ήταν γεμάτο ευθυμία και κράτησε πολύ περισσότερο από
συνήθως.

Στο τέλος, βλέποντας ότι ο ήλιος πήγαινε προς την Δύση, η Σεραφεία
είπε στον βαστάζο, «Σήκω και φύγε· είναι ώρα πια να χωρίσουμε».

Ω κυρά μου, είπε εκείνος, «πώς θες να σας αφήσω στην κατάσταση που
βρίσκομαι; Τι με το κρασί που ήπια και με την ευχαρίστηση του να
σας βλέπω, δεν θα βρω τον δρόμο για το σπίτι μου. Άστε με να μείνω
εδώ μέχρι το πρωί, και όταν ξανάρθω στα καλά μου, θα φύγω όποτε
θέλετε.»

Άσε τον να μείνει είπε η Αμινά, που και πριν του είχε φερθεί
φιλικά. Είναι δίκαιο, μια που μας διασκέδασε τόσο πολύ.

Αν το θες, αδελφή μου, είπε η Ζωηδία· «αλλά αν μείνει, θα πρέπει
να βάλω νέο όρο. Βαστάζε», συνέχισε γυρνώντας προς αυτόν, «αν
μείνεις, πρέπει να υποσχεθείς να μην ρωτήσεις τίποτα για οτιδήποτε
δεις. Αν το κάνεις, ίσως ακούσεις κάτι που δεν θα σου αρέσει.»

Αφού διευθετήθηκε και αυτό, η Αμινά έφερε το δείπνο και φώτισε την
αίθουσα με ευωδιαστά κεριά. Μετά κάθισαν ξανά στο τραπέζι και
άρχισαν με νέα όρεξη να τρώνε, να πίνουν, να τραγουδούν και να
απαγγέλουν στίχους. Διασκέδαζαν έτσι με την ψυχή τους, όταν
άκουσαν ένα κτύπο στην εξωτερική πόρτα και η Σεραφεία σηκώθηκε να
ανοίξει. Αμέσως γύρισε, λέγοντας ότι τρεις δερβισάδες, μονόφθαλμοι
από το δεξί μάτι, και με ξυρισμένο το κεφάλι, το πρόσωπο και τα
φρύδιά τους παρακαλούν να τους δεχθούν, μια και είναι νεοφερμένοι
στην Βαγδάτη, και είχε πέσει η νύχτα. «Δείχνουν να έχουν καλούς
τρόπους» πρόσθεσε, «αλλά δεν μπορείτε να φανταστείτε τι παράξενη
όψη που έχουν. Σίγουρα η παρέα τους θα μας κάνει να ξεσκάσουμε».

Η Ζωηδία και η Αμινά δίστασαν να δεχτούν τους νέους επισκέπτες,
και η Σεραφεία ήξερε τον λόγο. Αλλά παρακάλεσε τόσο θερμά, που η
Ζωηδία στο τέλος συμφώνησε «Φέρε τους λοιπόν», είπε, «αλλά κάνε
τους να καταλάβουν ότι δεν θα πρέπει να σχολιάζουν ότι δεν τους
αφορά και κάνε τους να διαβάσουν την επιγραφή πάνω από την πόρτα.»
Γιατί πάνω από την πόρτα ήταν γραμμένο με χρυσά γράμματα. «Όποιος
ανακατεύεται σε δουλειές που δεν τον αφορούν, θα ακούσει αλήθειες
που δεν θα του αρέσουν.»

Με το που μπήκαν οι τρεις δερβισάδες υποκλίθηκαν βαθιά και
ευχαρίστησαν τις κυράδες για την καλοσύνη και φιλοξενία τους. Οι
κυράδες αποκρίθηκαν καλωσορίζοντας τους· ήταν έτοιμοι να καθίσουν,
όταν η ματιά τους έπεσε στον βαστάζο, που τα ρούχα του δεν
διέφεραν πολύ από τα δικά τους, αν και είχε ακόμα τα μαλλιά που η
φύση του είχε δώσει. «Αυτός προφανώς» είπε ένας από αυτούς, «είναι
ένας από τους Άραβες αδελφούς μας, που επαναστάτησε εναντίον
του μονάρχη μας».

Ο βαστάζος αν και μισοκοιμισμένος από το κρασί που είχε πιεί,
άκουσε τα λόγια, και χωρίς να κινηθεί, φώναξε θυμωμένα στον
Δερβίση, «Κάτσε κάτω και κοίτα την δουλειά σου. Δεν διάβασες την
επιγραφή πάνω από την πόρτα; Δεν είναι υποχρεωμένοι όλοι να ζουν
με τον ίδιο τρόπο».

«Μην θυμώνεις καλέ μου άνθρωπε», απάντησε ο Δερβίσης· «Με τίποτα
δεν θα θέλαμε να σε δυσαρεστήσουμε»· έτσι ο καυγάς αποσοβήθηκε και
το γεύμα ξεκίνησε για τα καλά. Όταν οι Δερβισάδες ικανοποίησαν την
πείνα τους, προσφέρθηκαν στις οικοδέσποινες να παίξουν κάτι, αν
υπήρχαν όργανα στο σπίτι. Οι κυράδες ενθουσιάστηκαν με την ιδέα,
και η Σεραφεία πήγε να δει τι θα βρει, γυρίζοντας σε λίγο
φορτωμένη με δυο διαφορετικά είδη φλάουτων και με ένα ταμπουρίνο.
Ο κάθε Δερβίσης πήρε το όργανο που προτιμούσε, και άρχισαν να
παίζουν μια γνωστή μελωδία, ενώ οι κυράδες τραγούδησαν τα λόγια
του τραγουδιού. Τα λόγια ήταν πολύ χαρωπά και ζωηρά, και κάθε τόσο
οι τραγουδίστριες σταματούσαν για να ξεσπάσουν στα γέλια που τις
έπνιγαν. Μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο, ακούστηκε ένα κτύπημα στην
πόρτα.

Νωρίτερα το ίδιο απόγευμα ο Καλίφης είχε φύγει κρυφά από το
παλάτι, με συντροφιά το Βεζίρη του Γαφέρ και τον αρχιευνούχο του
Μεσρούρ, όλοι τους ντυμένοι με φορεσιές πραματευτάδων. Περνώντας
από τον δρόμο, ο Καλίφης άκουσε την μουσική των οργάνων και τα
γέλια, και διέταξε τον Βεζίρη να πάει να κτυπήσει την πόρτα του
σπιτιού, μια και ήθελε να μπει. Ο Βεζίρης απάντησε ότι φαίνεται
ότι οι κυράδες που ζούσαν εκεί διασκέδαζαν με τους φίλους τους και
θα ήταν καλύτερα ο Κύριός του να μην επιβάλλει την παρουσία του·
όμως στον Καλίφης είχε σφηνωθεί η ιδέα να δει τι συμβαίνει και
επέμενε να εισακουστεί η διαταγή του.

Η πόρτα άνοιξε από την Σεραφεία με ένα κερί στο χέρι της και ο
Βεζίρης ξαφνιασμένος από την ομορφιά της, υποκλίθηκε βαθιά μπροστά
της και της είπε με σεβασμό. «Κυρία μου, είμαστε τρεις
πραματευτάδες που μόλις έφθασαν από το Μουσούλ και από μια
κακοτυχιά που μας έλαχε αυτήν την νύκτα, φτάσαμε στο χάνι μας και
βρήκαμε την πόρτα του κλειστή μέχρι αύριο το πρωί. Μην ξέροντας τι
να κάνουμε, περιπλανηθήκαμε στους δρόμους και έτυχε να περάσουμε
από το σπίτι σας, όταν, βλέποντας φώτα και ακούοντας φωνές,
αποφασίσαμε να σας ζητήσουμε να μας δώσετε καταφύγιο μέχρι την
αυγή. Αν μας κάνετε αυτή την χάρη, τότε με την άδειά σας θα
προσπαθήσουμε να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να σας βοηθήσουμε να
περάσετε ευχάριστα την ώρα σας».

Η Σεραφεία απάντησε στον πραγματευτή ότι πρώτα πρέπει να
συμβουλευτεί τις αδελφές της· αφού το συζήτησε, γύρισε και του
απάντησε ότι αυτός και οι δυο φίλοι του είναι καλοδεχούμενοι.
Αυτοί μπήκαν μέσα και υποκλίθηκαν ευγενικά στις κυράδες και στους
καλεσμένους τους. Μετά η Ζωηδία τους είπε σοβαρά. «Καλώς ήλθατε,
αλλά πρέπει να σας παρακαλέσω για κάτι — έχετε όσα μάτια θέλετε,
αλλά μην έχετε γλώσσες· μην ρωτήσετε τίποτα για όσα θα δείτε, όσο
παράξενο και αν σας φανεί.»

Κυρία μου, απάντησε ο Βεζίρης, «θα σας υπακούσουμε. Υπάρχουν πολλά
εδώ να μας ευχαριστήσουν και να μας κρατήσουν το ενδιαφέρον, χωρίς
να απασχοληθούμε με ότι δεν μας αφορά.» Τότε κάθισαν όλοι και
ήπιαν στην υγειά των νεοαφιχθέντων.

Ενώ ο Βεζίρης Γαφέρ μιλούσε με τις κυράδες, ο Καλίφης αναρωτιόταν
ποιοι είναι όλοι αυτοί και γιατί οι τρεις Δερβισάδες ήταν όλοι
τους χωρίς δεξί μάτι. Καιγόταν να ρωτήσει τον λόγο, μα η απαίτηση
της Ζωηδίας τον έκανε να σιωπήσει· έτσι, προσπάθησε να λάβει μέρος
στην ζωηρή συζήτηση, που είχε σαν θέμα τις διαφορετικού είδους
απολαύσεις που υπάρχουν στον κόσμο. Μετά λίγη ώρα, οι δερβισάδες
σηκώθηκαν και χόρεψαν μερικούς παράξενους χορούς, που ευχαρίστησαν
πολύ την υπόλοιπη παρέα.

Όταν τέλειωσαν, η Ζωηδία σηκώθηκε και παίρνοντας την Αμινά από το
χέρι, της είπε, «αδελφή μου, οι φίλοι μας θα μας συγχωρήσουν αν
ξεχάσουμε την παρουσία τους και εκτελέσουμε το νυκτερινό μας
καθήκον». Η Αμινά κατάλαβε το νόημα των λόγων της αδελφής της, και
μάζεψε πιάτα, ποτήρια και μουσικά όργανα, ενώ η Σεραφεία σκούπισε
την αίθουσα και τακτοποίησε. Μόλις τέλειωσε, παρακάλεσε τους
δερβισάδες να κάτσουν σε ένα σοφά στην μια άκρη του δωματίου και
τον Καλίφη και τους φίλους τους να κάτσουν από την άλλη. Όσο για
τον βαστάζο, του ζήτησε να έρθει και να βοηθήσει αυτήν και την
αδελφή της.

Λίγο μετά μπήκε η Αμινά κουβαλώντας ένα κάθισμα που το τοποθέτησε
στο μέσο του άδειου χώρου. Κατόπιν πήγε στην πόρτα ενός ντουλαπιού
και έκανε νόημα στον βαστάζο να την ακολουθήσει. Αυτός το έκανε,
και μετά ξαναεμφανίστηκε τραβώντας δυο μαύρα σκυλιά από μια
αλυσίδα, και τα έφερε στο κέντρο της αίθουσας, Η Ζωηδία τότε
σηκώθηκε από την θέση της μεταξύ των δερβισάδων και του Καλίφη και
περπάτησε σιγά προς το μέρος του βαστάζου με τα σκυλιά. «Πρέπει να
κάνουμε το καθήκον μας», είπε με ένα βαθύ αναστεναγμό, σηκώνοντας
τα μανίκια της και παίρνοντας ένα μαστίγιο από την Σεραφεία είπε
στον άντρα, «Πάρε το ένα σκυλί από την αδελφή μου Αμινά και δώσε
μου το άλλο».

Ο βαστάζος έκανε όπως τον διέταξε, αλλά όπως οδηγούσε το σκυλί
προς την Ζωηδία αυτό έβγαλε διαπεραστικά ουρλιάσματα και την
κοίταζε ικετευτικά. Όμως η Ζωηδία δεν του έδωσε καμία σημασία και
μαστίγωσε το σκυλί, μέχρι που έμεινε ξέπνοη. Μετά πήρε την αλυσίδα
από τον βαστάζο και σηκώνοντας το σκυλί στα πίσω του πόδια
κοιτάχτηκαν στα μάτια με λύπη, ενώ δάκρυα άρχισαν να πέφτουν και
από τους δυο. Η Ζωηδία πήρε το μαντήλι της και σκούπισε τα μάτια
του σκυλιού με τρυφερότητα και μετά το φίλησε και βάζοντας την
αλυσίδα στο χέρι του βαστάζου, είπε, «Πάρε το πίσω στην ντουλάπα
και φέρε μου το άλλο.

Η ίδια τελετή έγινε και για το δεύτερο σκυλί, κάτω από τα έκπληκτα
μάτια της συντροφιάς. Ιδιαίτερα ο Καλίφης μετά δυσκολίας
κρατιόταν, και έκανε νοήματα στον Βεζίρη να ρωτήσει τι ήταν όλα
αυτά. Όμως ο Βεζίρης έκανε ότι δεν έβλεπε, και γύρισε το κεφάλι
του από την άλλη μεριά.

Η Ζωηδία έμεινε για αρκετή ώρα στο μέσο της αίθουσας, μέχρι που
τελικά η Σεραφεία πήγε κοντά της και την παρακάλεσε να καθίσει,
μια που και αυτή έπρεπε να παίξει τον ρόλο της. Σ' αυτά τα λόγια η
Αμινά πήρε ένα φλάουτο από μια θήκη με κίτρινο σατέν και την έδωσε
στην Σεραφεία, που τραγούδησε αρκετά τραγούδια με την συνοδεία
του. Όταν κουράστηκε είπε στην Αμινά. «Αδελφή μου, δεν μπορώ πια·
σε παρακαλώ έλα και πάρε την θέση μου.»

Η Αμινά έπαιξε μερικές συγχορδίες και μετά ξεκίνησε ένα τραγούδι,
που το τραγούδησε με τόση ζέση που καταβλήθηκε, και σωριάστηκε
προσπαθώντας να αναπνεύσει σε ένα σωρό από μαξιλάρια, και άνοιξε
το φόρεμα της για να πάρει λίγο αέρα. Με έκπληξη όλοι είδαν ότι ο
λαιμός της αντί να είναι λείος και άσπρος όπως το πρόσωπό της,
ήταν γεμάτος ουλές.

Οι δερβισάδες και ο Καλίφης αλληλοκοιταχτήκανε και άρχισαν τα
ψιθυρίσματα, χωρίς να τους ακούν οι Ζωηδία και η Σεραφεία που
περιποιόντουσαν την αδελφή τους που ήταν έτοιμη να λιποθυμήσει.

«Τι σημαίνουν όλα αυτά;» Ρώτησε ο Καλίφης. «ούτε εμείς
γνωρίζουμε», απάντησε ο δερβίσης στον οποίο είχε απευθύνει τον
λόγο. «Τι! Μα δεν είσαστε του σπιτιού;»

Αφέντη μου, απάντησαν όλοι οι δερβισάδες μαζί, «ήρθαμε εδώ για
πρώτη φορά μια ώρα πριν από σας.»

Τότε γύρισαν στον βαστάζο να δουν αν μπορούσε αυτός να εξηγήσει το
μυστήριο, αλλά και αυτός δεν ήξερε τίποτα. Στο τέλος ο Καλίφης δεν
μπορούσε να βαστάξει την περιέργειά του, και ανακοίνωσε ότι θα
υποχρέωνε τις κυρίες να τους εξηγήσουν την παράξενη συμπεριφορά
τους. Ο Βεζίρης, προβλέποντας τι θα συνέβαινε, τον εκλιπάρησε να
θυμηθεί τον όρο που είχαν βάλει οι οικοδέσποινες και πρόσθεσε
ψιθυρίζοντας ότι αν η Υψηλότητά του περίμενε μέχρι το πρωί, θα
μπορούσε ως Καλίφης να καλέσει τις κυράδες μπροστά του. Όμως ο
Καλίφης που δεν είχε συνηθίσει να μην του περνάει, απέρριψε την
συμβουλή, και μετά από λίγη συζήτηση ακόμα αποφασίστηκε ότι η
ερώτηση θα γινόταν από τον βαστάζο. Ξαφνικά η Ζωηδία γύρισε και
βλέποντας την αναταραχή ρώτησε, «Τι συμβαίνει — τι συζητάτε με τόση
σοβαρότητα;»

Κυρία μου, απάντησε ο πορτιέρης, «οι κύριοι από δω σας εκλιπαρούν
να τους εξηγείστε γιατί πρώτα μαστιγώνετε τα σκυλιά και μετά
κλαίτε για αυτό, και επίσης πώς συμβαίνει και η κυρία που
λιποθύμησε είναι γεμάτη ουλές. Μου ζήτησαν κυρία μου, να μιλήσω
για αυτούς».

Είναι αλήθεια κύριοι, είπε η Ζωηδία ορθώνοντας το ανάστημά της, «
ότι αναθέσατε σε αυτόν τον άνθρωπο να μου κάνει αυτήν την
ερώτηση;»

Είναι, απάντησαν όλοι εκτός από τον Γαφέρ που παρέμεινε σιωπηλός.

Είναι αυτή, συνέχισε η Ζωηδία, θυμώνοντας όλο και περισσότερο, «η
ανταμοιβή μας για την φιλοξενία που σας δείξαμε; Ξεχάσατε τον ένα
όρο που σας θέσαμε για να σας επιτρέψουμε να μπείτε στο σπίτι;
Ελάτε γρήγορα,» πρόσθεσε, χτυπώντας τα χέρια της τρεις φορές, και
αμέσως όρμησαν μέσα επτά μαύροι σκλάβοι, ο καθένας οπλισμένος με
μια σπάθα, και στάθηκαν πάνω από τους επτά άνδρες, ρίχνοντας τους
στο έδαφος και έτοιμοι σε ένα νεύμα από την κυρία τους να τους κόψουν
τα κεφάλια.

Οι επτά ένοχοι ήταν πεπεισμένοι ότι ήρθαν τα τελευταία τους και ο
Καλίφης μετάνιωσε πικρά που δεν άκουσε την συμβουλή του Βεζίρη.
Αλλά αποφάσισαν να πεθάνουν γενναία, όλοι εκτός από τον βαστάζο,
που με δυνατή φωνή ρώτησε την Ζωηδία γατί θα έπρεπε να τιμωρηθεί
για τα λάθη των άλλων, και ανακοίνωσε ότι αυτές οι κακοτυχιές δεν
θα είχαν συμβεί αν δεν είχαν έρθει οι δερβισάδες που πάντα φέρνουν
κακή τύχη. Τέλειωσε παρακαλώντας την Ζωηδία να μην μπερδεύει τους
αθώους με τους φταίχτες και να του χαρίσει την ζωή.

Παρά τον θυμό της, τα βογγητά του βαστάζου ήταν τόσο κωμικά που η
Ζωηδία δεν μπόρεσε να κρατηθεί και να μην γελάσει. Αλλά, βάζοντάς
τον κατά μέρος, απευθύνθηκε στους άλλους ξανά, λέγοντας,
«Απαντήστε μου· ποιοι είστε; Αν δεν που απαντήσετε ειλικρινά, δεν
θα ζήστε ούτε λεπτό παραπάνω. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχετε
κάποια κοινωνική θέση, από οποιαδήποτε χώρα και αν είστε. Αν
είχατε, θα μας δείχνατε μεγαλύτερη αβρότητα.

Ο Καλίφης, που από φυσικού του ήταν πολύ νευρικός, υπέφερε πολύ
περισσότερο από τους άλλους, αισθανόμενος ότι η ζωή του ήταν στο
έλεος μιας δίκαια  προσβεβλημένης κυρίας, αλλά όταν άκουσε την
ερώτησή της, άρχισε να αναπνέει πιο ελεύθερα, γιατί πίστευε ότι
μόλις αυτή μάθαινε το όνομά του και τον βαθμό του, θα πέρναγε ο
κίνδυνος. Έτσι με βιασύνη ψιθύρισε στον Βεζίρη που ήταν δίπλα του,
να φανερώσει το μυστικό τους. Όμως ο Βεζίρης, σοφότερος από το
αφεντικό του, ήθελε να προφυλαχτεί από μια δημόσια αποκάλυψη της
προσβολής που δέχθηκαν, και απλά απάντησε, «Στο κάτω κάτω,
παθαίνουμε ότι μας αξίζει.

Στο μεταξύ η Ζωηδία γύρισε προς τους τρεις δερβισάδες και τους
ρώτησε εάν, αφού όλοι ήταν τυφλοί, ήταν αδελφοί.

Όχι κυρία μου, απάντησε ένας από αυτούς, «δεν είμαστε συγγενείς
εξ αίματος, μόνο αδελφοί λόγω του τρόπου ζωής μας.»

Και συ, ρώτησε αυτή γυρνώντας προς ένα άλλο, «γεννήθηκες τυφλός
από το ένα μάτι;»

Όχι κυρία μου, απάντησε αυτός, «Τυφλώθηκα από μια εκπληκτική
περιπέτεια, τέτοια που μάλλον δεν έχει συμβεί σε κανένα άλλο. Μετά
από αυτήν ξύρισα το κεφάλι μου και τα φρύδια μου και έβαλα το
ένδυμα που βλέπετε να φορώ τώρα.

Η Ζωηδία έκανε την ίδια ερώτηση και στους άλλους δύο, και έλαβε
την ίδια απάντηση.

Αλλά, πρόσθεσε ο τρίτος, «ίσως σας φανεί ενδιαφέρον κυρία μου, ότι
δεν είμαστε από χαμηλή κάστα, αλλά είμαστε και οι τρεις γιοί
βασιλιάδων, και μάλιστα βασιλιάδων που ο κόσμος σέβεται πολύ.»

Ακούοντας αυτά τα λόγια, ο θυμός της Ζωηδίας ελαττώθηκε, και
γύρισε στους σκλάβους της και είπε, «Μπορείτε να τους δώσετε λίγο
περισσότερη ελευθερία, αλλά μην βγείτε από την αίθουσα. Σ' αυτούς
που θα μας πουν την ιστορία τους και το γιατί είναι εδώ, θα τους
επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πάθουν τίποτε· αυτοί που θα
αρνηθούν — » Και έκανε παύση. Αμέσως ο βαστάζος που κατάλαβε ότι
αρκούσε μόνο να πει την ιστορία του για να ελευθερωθεί από τον
φοβερό κίνδυνο, την διέκοψε,

Κυρία μου, ξέρεις ήδη γιατί είμαι εδώ, και αμέσως θα διηγηθώ ότι
έχω να πω. Η αδελφή σου με βρήκε σήμερα το πρωί στο μέρος όπου
στέκομαι πάντα, περιμένοντας να με προσλάβουν. Με διέταξε να την
ακολουθήσω σε διάφορα μαγαζιά, και όταν το ζεμπίλι μου γέμισε
τελείως, γυρίσαμε σε αυτό το σπίτι, όπου είχατε την καλοσύνη να
μου επιτρέψετε να παραμείνω, πράγμα για το οποίο θα σας είμαι
αιώνια ευγνώμων. Αυτή είναι η ιστορία μου.

Κοίταξε ανήσυχα την Ζωηδία, η οποία κούνησε το κεφάλι της και
είπε, «Μπορείς να φύγεις· κοίταξε να μην ξανασυναντηθούμε.»

Ω κυρία μου, φώναξε ο βαστάζος, «άσε με να μείνω λίγο ακόμα. Δεν
είναι δίκαιο οι άλλοι να έχουν ακούσει την ιστορία μου και εγώ να
μην ακούσω την δική τους», και χωρίς να περιμένει την άδεια,
εκάθησε στην άκρη του σοφά όπου καθόντουσαν οι κυράδες, ενώ οι
άλλοι εκάθησαν ανακούρκουδα στο χαλί, και οι σκλάβοι στάθηκαν
ακουμπώντας τον τοίχο.

Τότε, ένας από τους δερβισάδες, απευθυνόμενος προς την Ζωηδία, ως
πρεσβύτερη, άρχισε την ιστορία του.



&Η ιστορία του πρώτου δερβίση, υιού βασιλέως&



Για να σας εξηγήσω κυρία μου πώς βρέθηκα χωρίς το δεξί μου μάτι
και με τα ρούχα ενός δερβίση, πρέπει πρώτα να ξέρετε ότι είμαι
γιός βασιλέα. Ο μοναδικός αδελφός του πατέρα μου βασίλευε σε μια
γειτονική χώρα, και είχε δυο παιδιά, μια κόρη και ένα γιό, ίδια
ηλικία με μένα.

Καθώς μεγάλωνα και μου επιτρεπόταν μεγαλύτερη ελευθερία, πήγαινα
κάθε χρόνο επίσκεψη στην αυλή του θείου μου, και συνήθως έμενα
εκεί περίπου δυο μήνες. Λόγω αυτού ο ξάδελφος μου και εγώ γίναμε
στενοί φίλοι και είμαστε πολύ δεμένοι. Την τελευταία φορά που τον
είδα, φαινόταν ακόμα πιο χαρούμενος που με έβλεπε, και έδωσε μια
μεγάλη γιορτή προς τιμή μου. Όταν τελειώσαμε το φαΐ, μου είπε,
«Ξάδελφέ μου, ποτέ δεν θα μαντέψεις τι έκανα μετά την τελευταία
σου επίσκεψη! Αμέσως μόλις έφυγες, έβαλα μερικούς άντρες να
κτίσουν ένα κτίριο που σχεδίασα εγώ. Τώρα είναι τελειωμένο, και
έτοιμο προς κατοίκηση. Θέλω τώρα να στο δείξω, αλλά πρώτα θα μου
ορκιστείς δυο πράγματα: ότι θα μου είσαι πιστός και ότι θα
κρατήσεις το μυστικό μου.»

Φυσικά ούτε ονειρεύτηκα να του αρνηθώ, και του έδωσα την υπόσχεσή
μου χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Μου είπε να περιμένω ένα λεπτό
και εξαφανίστηκε, επιστρέφοντας σε λίγα λεπτά με μια πλούσια
ντυμένη κυρία εκπάγλου καλλονής.  Αφού δεν μου είπε το όνομά της,
σκέφτηκα ότι θα ήταν καλλίτερο να μην το ρωτήσω. Καθίσαμε και οι
τρεις στο τραπέζι και διασκεδάζαμε μιλώντας για αδιάφορα θέματα,
και πίνοντας ο ένας στην υγειά του άλλου. Ξαφνικά ο πρίγκιπας μου
λέει, «Ξάδελφε δεν έχουμε να χάσουμε χρόνο· σε παρακαλώ οδήγησε
την κυρία σε ένα ορισμένο μέρος, όπου θα βρεις ένα θολωτό
μαυσωλείο καινουργιοφτιαγμένο. Δεν μπορείς να κάνεις λάθος. Μπείτε
και οι δύο, και περιμένετέ με. Δεν θα αργήσω.»

Όπως είχα υποσχεθεί, ξεκίνησα να κάνω ότι μου είπε, και δίνοντας
το χέρι μου στην κυρία, την συνόδευσα, υπό το φως του φεγγαριού,
στο μέρος για το οποίο είχε μιλήσει ο πρίγκιπας. Μόλις φτάσαμε,
ήρθε και αυτός κρατώντας ένα μικρό δοχείο με νερό, ένα κασμά και
μια μικρή σακούλα που περιείχε ασβεστοκονίαμα.

Με τον κασμά, αυτός αμέσως άρχισε να καταστρέφει το άδειο
κενοτάφιο που ήταν στην μέση του μαυσωλείου. Πήρε μια μια τις
πέτρες και τις έβαλε την μια πάνω στην άλλη σε μια γωνιά. Όταν
γκρέμισε όλο το κενοτάφιο, συνέχισε να σκάβει την γη, και κάτω από
κει είδα μια καταπακτή. Σήκωσε την πόρτα και είδα την αρχή μιας
ελικοειδούς σκάλας· μετά είπε γυρνώντας προς την κυρία, «Κυρία
μου, αυτός είναι ο δρόμος που θα σας οδηγήσει στο σημείο που σας
είπα.»

Η κυρία δεν απάντησε και σιωπηλά κατέβηκε την σκάλα, ακολουθούμενη
από τον πρίγκιπα. Στην κορυφή της σκάλας όμως, αυτός με κοίταξε:
«ξάδελφέ μου», φώναξε, «Δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω για την
καλοσύνη σου. Αντίο.»

Τι εννοείς; Φώναξα κι’ εγώ. «Δεν καταλαβαίνω».

Δεν έχει σημασία, απάντησε, «πήγαινε πίσω από όπου ήρθες».

Δεν ήθελε να προσθέσει τίποτα άλλο, και γεμάτος ερωτηματικά,
γύρισα στο δωμάτιό μου στο παλάτι και πήγα στο κρεβάτι. Όταν
ξύπνησα και σκέφθηκα την περιπέτειά μου, πίστεψα ότι την είχα
ονειρευτεί και έστειλα ένα υπηρέτη να ρωτήσει αν ο πρίγκιπας είχε
ντυθεί και μπορούσε να με δει. Μόλις όμως άκουσα ότι δεν κοιμήθηκε
στο σπίτι, αλαφιάστηκα και έτρεξα στο νεκροταφείο, όπου δυστυχώς
οι τάφοι ήταν όλοι τόσο ίδιοι που δεν μπορούσα να ανακαλύψω αυτόν
που έψαχνα, αν και ξόδεψα τέσσαρες μέρες γυρεύοντάς τον.

Πρέπει να ξέρετε ότι όλον αυτόν τον καιρό, ο βασιλιάς θείος μου
έλλειπε σε κυνήγι, και μια που κανένας δεν ήξερε πότε θα
επέστρεφε, στο τέλος αποφάσισα να γυρίσω σπίτι, ορμηνεύοντας τους
υπουργούς να πουν τις δικαιολογήσεις μου. Ήθελα πάρα πολύ να τους
πω για τον πρίγκιπα, για την τύχη του οποίου ανησυχούσαν πολύ,
αλλά ο όρκος μου με ανάγκαζε να σιωπήσω.

Στο γυρισμό μου στην πρωτεύουσα του πατέρα μου, ξαφνιάστηκα όταν
είδα ένα μεγάλο απόσπασμα φρουρών να στέκεται μπροστά στην πύλη
του παλατιού· μόλις μπήκα με περικύκλωσαν. Ρώτησα τους υπεύθυνους
αξιωματικούς τον λόγο της παράξενης συμπεριφοράς και έμαθα με
τρόμο ότι ο στρατός είχε στασιάσει και θανατώσει τον βασιλιά
πατέρα μου και είχε βάλει στην θέση του τον Βεζίρη. Επί πλέον
αυτός είχε διατάξει να με συλλάβουν.

Τώρα αυτός ο αντάρτης Βεζίρης με μισούσε από τα μικράτα μου, γιατί
μια φορά, όταν τόξευσα ένα πουλί, κατά λάθος του έβγαλα το μάτι.
Προφανώς τότε, όχι μόνο έστειλα ένα υπηρέτη για να του εκφράσω τις
δικαιολογίες μου και να του ζητήσω συγνώμη, αλλά πήγα και
αυτοπροσώπως. Όλα αυτά ήταν μάταια. Είχε ένα ακατάπαυστο μίσος για
μένα και δεν έχανε ευκαιρία να το δείχνει. Τώρα που με είχε στο
έλεός του, ήξερα ότι δεν θα έδειχνε οίκτο, και βέβαια είχα δίκιο.
Τρελός από θρίαμβο και μανία, ήρθε στην φυλακή μου και μου ξέσχισε
το δεξί μου μάτι. Έτσι το έχασα.

Ο καταδιώκτης μου όμως δεν σταμάτησε εκεί. Με έκλεισε σε ένα
μεγάλο κλουβί και διέταξε τον δήμιο να με μεταφέρει σε ένα έρημο
μέρος, να κόψει το κεφάλι μου και να εγκαταλείψει το σώμα μου στα
αρπακτικά πουλιά. Έτσι το κλουβί με μένα μέσα τοποθετήθηκε σε ένα
άλογο, και ο δήμιος με την συνοδεία ενός ακόμα άνδρα πήγαν στην
εξοχή, μέχρι που βρήκαν ένα μέρος κατάλληλο για τον σκοπό. Αλλά οι
καρδιές τους δεν ήταν τόσο σκληρές όσο φαινόντουσαν, και τα δάκρυα
και οι προσευχές μου τους λύγισαν.

Εγκατέλειψε αμέσως το βασίλειο, είπε ο δήμιος τελικά, «και πρόσεξε
ποτέ να μην ξανάρθεις, γιατί δεν θα χάσεις μόνο εσύ το κεφάλι σου,
αλλά και εμείς». Τον ευχαρίστησα με ευγνωμοσύνη και προσπάθησα να
αυτοπαρηγορηθώ για το χάσιμο του ματιού μου, σκεφτόμενος από τι
γλύτωσα.

Μετά από όσα πέρασα και λόγω του φόβου μου ότι θα μπορούσα να
αναγνωρισθώ από κάποιον εχθρό, μπορούσα μόνο να ταξιδεύω πολύ σιγά
και προσεχτικά, γενικά αναπαυόμενος σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος
την μέρα και περπατώντας όσο πιο μακριά μπορούσα το βράδυ, και στο
τέλος έφθασα στο βασίλειο του θείου μου, για τον οποίο ήμουν
σίγουρος ότι θα με προστατέψει.

Τον βρήκα πολύ προβληματισμένο για τον χαμό του γιού του, για τον
οποίο μου είπε ότι εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνος· όμως η λύπη
του δεν τον εμπόδισε να μοιραστεί την δική μου. Σμίξαμε τα δάκριά
μας, γιατί η απώλεια του ενός ήταν και απώλεια του άλλου, και μετά
αποφάσισα ότι ήταν καθήκον μου να πατήσω τον επίσημο όρκο που είχα
κάνει στον πρίγκιπα. Έτσι δεν έχασα καιρό να πω στον θείο μου ό,τι
ήξερα, και παρατήρησα ότι πριν καν τελειώσω, η λύπη του είχε κάπως
ελαφρύνει.

Αγαπημένε μου ανιψιέ, μου είπε, «η ιστορία σου μου δίνει κάποια
ελπίδα. Ήξερα ότι ο γιός μου έκτιζε ένα μαυσωλείο, και νομίζω ότι
μπορώ να βρω το σημείο. Αλλά μια και ήθελε να κρατήσει το θέμα
κρυφό, ας πάμε μόνοι μας να ψάξουμε το μέρος.

Μετά μου είπε να μεταμφιεστώ και μαζί ξεγλιστρήσαμε από μια πόρτα
του κήπου που οδηγούσε προς το κοιμητήρι. Δεν μας πήρε πολύ να
φτάσουμε στο μέρος της εξαφάνισης του πρίγκιπα, ή να ανακαλύψουμε
το μαυσωλείο που μάταια έψαχνα στο παρελθόν. Μπήκαμε μέσα, και
βρήκαμε την καταπακτή που οδηγούσε στην σκάλα, αλλά μας ήταν πολύ
δύσκολο να την σηκώσουμε, γιατί ο πρίγκιπας την είχε σφραγίσει με
το ασβεστοκονίαμα που είχε φέρει μαζί του.

Πρώτος πήγε ο θείος μου και τον ακολούθησα. Όταν φτάσαμε στο τέλος
της σκάλας, βγήκαμε σε ένα προθάλαμο γεμάτο με τόσο πυκνό καπνό,
που δεν μπορούσαμε να δούμε σχεδόν τίποτα. Παρόλ' αυτά περάσαμε
τον καπνό και βρεθήκαμε σε μια μεγάλη αίθουσα που αρχικά μας
φάνηκε τελείως άδεια. Το δωμάτιο ήταν φωτισμένο ζωηρά, και σε λίγο
διακρίναμε ένα είδος πλατφόρμας στο ένα μέρος του, πάνω στην οποία
ήταν τα σώματα του πρίγκιπα και μιας κυρίας, μισοκαμμένα σαν να τα
είχαν βγάλει από μια φωτιά, πριν αυτή προλάβει να τα κάψει
τελείως.

Αυτό το φοβερό θέαμα μου έφερε λιποθυμία, αλλά προς ξάφνιασμά μου,
ο θείος μου δεν έδειξε έκπληξη αλλά μάλλον θυμό.

Το ήξερα, είπε, ότι ο γιός μου είχε τρυφερό δεσμό με αυτήν την
κυρία, την οποία ήταν αδύνατο να παντρευτεί. Προσπάθησα να του
γυρίσω τα μυαλά και του γνώρισα τις πιο ωραίες πριγκίπισες, αλλά
δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον και, όπως βλέπεις, κείνται τώρα
ενωμένοι με ένα αποτρόπαιο θάνατο σε ένα υπόγειο τάφο». Όμως καθώς
μιλούσε, ο θυμός του γύρισε σε δάκρυα, και έκλαψα και εγώ μαζί
του.

Όταν συνήλθε με τράβηξε κοντά του. «Αγαπημένε μου ανιψιέ», μου
είπε αγκαλιάζοντάς με, «ήρθες σε μένα να πάρεις την θέση του, και
θα κάνω ότι περνά από το χέρι μου να ξεχάσω ότι είχα ποτέ ένα γιό
που μπορούσε να φερθεί με τέτοιο απαίσιο τρόπο.» Μετά γύρισε και
ανέβηκε την σκάλα.

Γυρίσαμε στο παλάτι.]
Μετ' ολίγας ημέρας εσύναξε τους μεγιστάνας και άρχοντας του
παλατίου, και με εκήρυξεν έμπροσθεν αυτών διάδοχον και κληρονόμον
της βασιλείας του, ως ίδιόν του υιόν και τότε αιφνιδίως ηκούσαμεν
μίαν ταραχήν και κρότον από όργανα μεγάλου στρατεύματος. Μας
έφεραν την είδησιν ότι ήρχετο με ένα δυνατόν και φοβερόν στράτευμα
εκείνος ο τύραννος βεζύρης, που άρπαξε τον θρόνον του πατρός μου,
διά να καθυποτάξη και το βασίλειον του θείου μου και εις ολίγην
ώραν εμβήκεν εις την πόλιν χωρίς αντίστασιν, επειδή ο θείος μου
δεν είχε στράτευμα αρκετόν να του εναντιωθή.

Και όταν ο εχθρός εμβήκεν εις το παλάτι, ηθέλησε να αντισταθή ο
θείος μου και έμεινε φονευμένος. Εγώ ωσάν είδα νεκρόν τον θείον
μου, αφού επολέμησα αρκετά και εθανάτωσα πολλούς, αναγνωρίζοντας
τέλος πάντων δυνατώτερον τον εχθρόν, ανεχώρησα διά μιας κρυφής
θύρας του παλατίου και από μίαν υπόγειον στράταν. Εβγήκα έξω από
την πολιτείαν και διά να γίνω αγνώριστος εξυράφισα τα γένεια και
τα φρύδια και ενδύθηκα τούτο το φόρεμα των δερβισάδων και από
τόπον εις τόπον κατήντησα σήμερον εις ταύτην την πολιτείαν και εις
την πόρταν του κάστρου εσταμάτησα ολίγον διά να αναπαυθώ, ότε μετ'
ολίγον βλέπω και φθάνει ο άλλος δερβίσης, ο οποίος με εχαιρέτησε
και εκάθισε πλησίον μου και εγνωρίσθημεν και οι δύο ξένοι και ενώ
συνομιλούμεν, ιδού φθάνει και ο τρίτος και αυτός ξένος και
ενώθημεν ωσάν αδελφοί και απεφασίσαμεν να μη χωρισθώμεν.

Και επειδή ημείς άγνωστοι εις ταύτην την πόλιν, μήτε γνωρίζοντες
τινα διά να ζητήσωμεν φιλοξενίαν, ετύχαμεν κατά σύμπτωσιν εις την
θύραν σας και παράκαιρα ελάβαμεν την ελευθερίαν να κτυπήσωμεν μας
ανοίξατε από φυσικήν σας καλοκαγαθίαν και μας εφιλοξενήσατε
πλουσιοπάροχα με κάθε περιποίησιν, διά το οποίον δεν ευρίσκομεν
λέξεις καταλλήλους να σάς ευχαριστήσωμεν θα ομολογούμεν όμως
παντοτεινάς χάριτας μέχρι τελευταίας αναπνοής. Ιδού λοιπόν η
ιστορία μου, κατά την προσταγήν σου, κυρία μου.

Η Ζωειδία του απεκρίθη· αρκεί τόσον, είμεθα ευχαριστημένες, έχε
την ελευθερίαν σου και ύπαγε απ' εδώ. Αυτός την παρεκάλεσε να του
δώση άδειαν να μείνη, διά να ακούση την ιστορίαν των άλλων και
αυτός· και λαμβάνοντας την άδειαν εκάθισεν εις ένα μέρος χωριστά.
Και άρχισεν ο δεύτερος κατά τον ακόλουθον τρόπον.



&Ιστορία του δευτέρου δερβίση, υιού βασιλέως.&



Ο βασιλεύς πατήρ μου, βλέποντάς με, όντας ακόμη παιδί εις την
ηλικίαν, να έχω αρκετήν ευφυίαν και επιθυμίαν διά την σπουδή,
εσύναξε τους πλέον σοφούς επιστήμονας, που ευρίσκοντο εις όλον του
το βασίλειον, τους οποίους υπεχρέωσε με πολυποίκιλα δώρα να με
διδάξουν τας επιστήμας όπου ήξευρον με όλην την δυνατήν
τελειότητα.

Όθεν εγώ έχοντας αρκετούς διδασκάλους και προθυμίαν και ευφυίαν
εγυμνάσθην τόσον, ώστε όταν έφθασα εις νόμιμον ηλικίαν έγινα
εμπειρότατος εις όλας τας επιστήμας, τέλειος εις την γραμματικήν,
τελειότερος εις την ποίησιν, επιτηδειότατος καλλιγράφος εις τα
επτά είδη των χαρακτήρων της αραβικής καλλιγραφίας, έμαθα την
αστρονομίαν, την γεωγραφίαν και τα νομικά με κάθε τελειότητα,
ανέγνωσα όλους τους ιστοριογράφους των Αράβων, ώστε ο κόσμος με
ενόμιζε πολυμαθέστατον. Η φήμη της πολυμαθείας μου έφθασε και εις
τα ώτα του βασιλέως της Ινδίας, ο οποίος έστειλεν απεσταλμένον
πρέσβυν προς τον πατέρα μου με πολύτιμα δώρα, παρακαλώντας τον να
με στείλη εις αυτόν, που είχε μεγάλην επιθυμίαν να με ιδή και να
συνομιλήση μαζί μου και να ακούση την πολυμάθειάν μου και να ιδή
την καλλιγραφίαν μου, καθώς η φήμη με εκήρυττεν εις εκείνα τα
μέρη.

Ο πατήρ μου εδέχθη την πρεσβείαν του βασιλέως της Ινδίας όντας
μάλιστα σύμμαχος και φίλος του πιστός και με έστειλε με αρκετήν
παράταξιν υπό την συνοδείαν του ιδίου πρέσβεως. Και μετά διαφόρους
ημέρας της οδοιπορίας μας περνώντας εις ένα έρημον δάσος μακράν
από το βασίλειον του πατρός μου, αιφνιδίως συναπαντήσαμεν πλήθος
ληστών πολύ περισσότερον από την συντοφιάν μας, οι οποίοι ώρμησαν
εναντίον μας να μας φονεύσουν και ημείς επροβάλαμεν, ότι είμεθα
πρέσβεις του βασιλέως της Ινδίας.

Αλλ' αυτοί μη λογαριάζοντες ούτε αυτόν τον βασιλέα, ούτε άλλον,
άρχισαν να φονεύουν τους ιδικούς μας ανθρώπους, όπου τους
εναντιώθησαν και ευθύς άναψεν ο πόλεμος αναμεταξύ εις ημάς και
εκείνους και όταν εγώ είδα ότι εθανατώθη ο πρέσβυς, και οι
άνθρωποι αυτού, ομοίως και οι ιδικοί μου έμειναν φονευμένοι εις
τον πόλεμον και το άλογον μου πληγωμένον ολίγον, εβάλθην εις φυγήν
και όσον το άλογον ημπορούσεν απεμακρύνθην από τους ληστάς. Ως
τόσον ενύκτωσε και το άλογόν μου εκινδύνευε να ψοφήση από την
πληγήν και τον κόπον και στοχαζόμενος να φυλάξω την ζωήν μου έφυγα
πεζός μέσα εις το δάσος αρκετόν διάστημα διά νυκτός με το φως των
αστέρων.

Αλλ' όταν κουράσθην μη δυνάμενος πλέον να περιπατήσω, εστοχάσθηκα
να αναπαυθώ ολίγον, αλλ' επειδή εφοβούμουν τα θηρία ανέβηκα επάνω
εις ένα δένδρον και εκεί εξενύκτησα.

Όταν εξημέρωσε και ευρέθην μοναχός, και στερημένος από όλα χωρίς
βοήθειαν κανενός εις τόπον έρημον και ξένον (στοχαστήτε εις ποίαν
κατάστασιν αξιοδάκρυτον και ελεεινήν ευρισκόμην) φοβούμενος να
έμπω εις την πατημένην στράταν διά να μη συναπαντήσω πάλιν
εκείνους τους ληστάς, περιεπάτησα όλην εκείνην την ημέραν μέσα εις
το δάσος νηστικός και ταλαιπωρημένος και την ερχομένην νύκτα με
μεγάλον φόβον εξενύκτισα μέσα εις ένα σπήλαιον.

Και όταν εξημέρωσεν εκίνησα πάλιν μέσα εις το δάσος περιπατώντας
και θεωρώντας ένθεν κακείθεν μήπως ιδώ καμμίαν πολιτείαν. Η τροφή
μου ήτο τα άγρια οπωρικά των δένδρων και τα χόρτα και περνώντας
τοιαύτην ζωήν ένα ολόκληρον μήνα έξαφνα από ένα λόφον του δάσους
διέκρινα ξέμακρα μίαν πολύ μεγάλην πόλιν εις μίαν πεδιάδα
ευρύχωρον ποτισμένην από διάφορα ποτάμια και εβασίλευεν εκεί μία
παντοτεινή άνοιξις. Τότε έλαβον κάποιο θάρρος και ελπίδα σωτηρίας
και τέλος πάντων έφθασα εις την πόλιν εκείνην γυμνός και
εκτραχηλισμένος και διά να πληροφορηθώ εις ποίον τόπον ευρισκόμην
εμβήκα εις το εργαστήριον ενός ράπτου.

Ο ράπτης λαμβάνοντας συμπάθειαν διά την αθλίαν μου κατάστασιν με
εκάθισε πλησίον του και με ηρώτησεν τις ήμουν, πόθεν ηρχόμουν και
τις με ωδήγησεν εκεί· εγώ χωρίς να κρύψω τίποτε του διηγήθην όλα
τα συμβάντα μου και την ζωήν και το γένος μου. Τότε αυτός μου
λέγει· φυλάξου να μη φανερώσης πλέον το γένος σου εις κανένα
καθότι ο βασιλεύς της πόλεως ταύτης είνε εχθρός θανάσιμος του
πατρός σου και όταν σε μάθη δύναται να σε κακοποιήση· και αυτή η
είδησις μου επρόσθεσε λύπην όταν έμαθα το όνομα του βασιλέως
εκείνου.

Έπειτα ο ράπτης εκείνος με εφιλοξένησεν εις το σπίτι του και με
περιποιήθη αρκετά και αφού πέρασαν μερικές ημέρες και ανεπαύθην
από την σκληραγωγίαν με ερώτησεν αν ηξεύρω καμμίαν τέχνην διά να
ημπορώ να πορίζωμαι την ζωοτροφίαν μου χωρίς να ενοχλήσω άλλους. Εγώ
του είπον ότι ηξεύρω τα νομικά, τα πολιτικά, γραμματικά, ποιητικά
και μάλιστα την καλλιγραφίαν. Αυτός μου απεκρίθη· με όλα αυτά που
μου είπες εδώ δεν δύνασαι να κερδίσης ούτε τον επιούσιον άρτον·
τέτοια μαθήματα είναι άχρηστα και ανωφελή· όμως, αν θέλης να
ακούσης την συμβουλήν μου, πρέπει να εύρης ένα τσεκούρι και ένα
σχοινί και να ενδυθής ένα κοντόν φόρεμα διά να υπάγης εις το δάσος
να κόψης ξύλα· και φέροντάς τα εις την αγοράν θέλεις τα πουλήσει,
και με τούτο το μέσον θέλεις κερδίσει αρκετά, διά να μην έχης
χρείαν από άλλους, επειδή βλέπω ότι έχεις καλήν κράσιν και δύναμιν
διά τέτοιον έργον· ως τόσον τα χρειαζόμενα σου τα ετοιμάζω εγώ,
και σου ευρίσκω και συντρόφους διά να σου δείξουν τον τόπον και τα
καλύτερα ξύλα, και ούτω θέλεις ακολουθήσει έως ότου η τύχη σου
λάβη ευσπλαγχνίαν εις τας δυστυχίας σου. Εγώ υπέκυψα εις τοιαύτην
συμβουλήν, αν και το έργον ήτον ουτιδανόν και κοπιαστικόν και διά
τον φόβον να μη γνωρισθώ και διά την ανάγκην της ζωοτροφίας.

Την ερχομένην ημέραν ο ράπτης ο ευεργέτης μου, σιμά εις το φόρεμα,
μου αγόρασεν ένα τσεκούρι και ένα σχοινί, διά να δένω τα ξύλα και
να τα φορτώνωμαι εις τις πλάτες και με εσύστησεν εις άλλους
ξυλάδες. Επήγαμεν λοιπόν εις το δάσος όπου ήτον ολίγον μακράν, και
την πρώτην ημέραν έφερα αρκετά ξύλα εις τους ώμους μου, τα οποία
επούλησα εις καλήν τιμήν.

Αφού επέρασεν ένας χρόνος που έκαμα το έργον του ξυλά, μίαν ημέραν
περπατώντας μέσα εις τα βάθη του δάσους βλέπω μίαν κρικέλαν
σιδηράν κατά γης εις τα φύλλα των δένδρων, και σκύπτοντας να την
πάρω βλέπω πόρταν σιδερένιαν σκεπασμένην με φύλλα· ευθύς εσήκωσα
την θύραν, και ιδού βλέπω μίαν σκάλαν· και κατεβαίνοντας έως κάτω
ευρίσκω ένα παλάτι φωτεινόν και μεγαλοπρεπές, οικοδομημένον με
λευκότατον μάρμαρον. Αιφνιδίως είδα και ήρχετο προς με μία
ωραιοτάτη γυναίκα, και από την θεωρίαν της εφαίνετο ότι ήτον
ευγενική, και από τα λαμπρά και χρυσά της φορέματα έμεινα
εκστατικός εις τοιούτον φαινόμενον υπόγειον.

Και πλησιάζουσα εκείνη προς με μου λέγει, τις είσαι εσύ· άνθρωπος
ή εναέριον Τελώνιον; Της απεκρίθην, ότι είμαι άνθρωπος, και ούτε
έχω σχέσιν με τα Τελώνια. Αυτή μου λέγει· και πώς ήλθες εδώ; εγώ
έχω είκοσι χρόνους που δεν είδα άλλον άνθρωπον εκτός σου· και
λέγοντάς ταύτα ανεστέναξεν εκ βάθους καρδίας. Τότε εγώ της
διηγήθην όλα μου τα συμβάντα, και πώς κατήντησα εκεί, ομοίως και
το γένος μου.

Εκείνη πάλιν αναστενάζουσα μου λέγει· ίσως ήκουσες ποτέ τον μέγαν
εκείνον Επιφύρμαρον βασιλέα του νησίου που ονομάζεται Βόρνεος· εγώ
είμαι η βασιλοπούλα η θυγατέρα του, και εις τον καιρόν που ο πατήρ
μου έκαμνε τους γάμους διά να με στεφανώση με ένα βασιλόπουλον
εξάδελφόν μου, την πρώτην βραδιάν προτού να υπάγω εις τον νυμφίον
μου εις τον νυμφικόν θάλαμον, ένα Τελώνιον με άρπαξεν από την
μέσην των συγγενών μου, και ευθύς με έφερεν εδώ εις τούτο το
παλάτι.

Εις την αρχήν εδοκίμασα μεγάλην θλίψιν και αδημονίαν εις ταύτην
την φυλακήν, αγκαλά τόσον εύμορφην αλλ' ο καιρός και η χρεία με
έκαμαν να συνηθίσω και να παρηγορηθώ· όμως όσα επιθυμεί η όρεξις
μου τα απολαμβάνω και όταν λάβω χρείαν από το Τελώνιον, ευθύς
μόλις εγγίξω ένα καθρέπτην που έχω εις το δωμάτιον μου,
παρασταίνεται εδώ. Το Τελώνιον εις κάθε δέκα ημέρας μίαν φοράν
έρχεται, κοιμάται μίαν μόνον νύκτα μαζί μου, τις δε επίλοιπες
εννέα ημέρες ευρίσκομαι μοναχή· και επέρασαν τρεις ημέρες αφ' ότου
ήλθεν· λείπονται επτά έως που να γυρίση πάλιν.

Λοιπόν σε παρακαλώ να μείνης εδώ μαζί μου εις αυτάς τας έξ ημέρας
εις συναναστροφήν και συντροφιάν μου, και θέλω σε φιλοδωρήσει κατά
το αξίωμα και το προτέρημά σου· εγώ διά να μη φανώ αχάριστος και
αδιάκριτος εδέχθην την αίτησιν της βασιλοπούλας, και ευθύς με
έμβασεν εις ένα ευμορφότατον λουτρόν, και αφού ελούσθηκα, μου
έφερε λευκότατα και μαλακά φορέματα διά να ενδυθώ, έπειτα με
ωδήγησεν εις ένα ανώγειον εστρωμένον με πολυτίμους τάπητας και
μαξιλάρια, και εκεί είχεν ετοιμάσει μίαν τράπεζαν με πολυποίκιλα
φαγητά και οπωρικά, και εξεφαντώσαμεν το επίλοιπον της ημέρας· και
την ερχομένην νύκτα με έλαβεν εις το κρεββάτι της· την ακόλουθον
πάλιν ημέραν, αφού εβγήκαμεν από το λουτρόν, ετοίμασεν ευθύς ένα
εύμορφον γεύμα, διά να με ευχαριστήση με όσα εζήτει η όρεξίς μου.

Εγώ όταν έφαγον και έπιον από εκείνα τα πιοτά που παρωμοίαζαν το
νέκταρ, και άρχισε το κρασί να κάμνη την ενέργειάν του, έλεγον της
βασιλοπούλας· τι κάθεσαι εδώ σκλαβωμένη εις την αδιακρισίαν ενός
βρωμερού Τελωνίου; ακολούθει με να υπάγωμεν έξω, διά να απολαύσης
το αληθινόν φως του ηλίου και να ξεφαντώσωμεν χωρίς φόβον.

Λέγει μου η βασιλοπούλα· η ιδική μου ευχαρίστησις και ξεφάντωσις
είνε να απολαμβάνω την συντροφιάν σου εννέα ημέρας, και την
δεκάτην να την αφίνης του Τελωνίου. Εγώ της απεκρίθηκα· ο φόβος
σου είνε που σε παρακινεί να ομιλής έτσι, το βλέπω πολύ καλά· εγώ
δεν φοβούμαι παντελώς ούτε ψηφώ τέτοια Τελώνια και μάλιστα τώρα
θέλω τσακίσει τον καθρέπτην εκείνον και είμαι έτοιμος να τσακίσω
και την κεφαλήν του Τελωνίου, ευθύς που θα έλθη εδώ. Και χωρίς
αργοπορίαν ετσάκισα εις κομμάτια τον καθρέπτην και ευθύς εσείσθη
όλον το παλάτι εκείνο, και εσχίσθη, με μίαν ταραχήν ωσάν βροντές
και αστραπές.

Η φοβερά ταραχή με έκαμε να χάσω το κρασί, και να καταλάβω το
σφάλμα που έκαμα, όμως αργά· και λέγω της βασιλοπούλας, τι δηλοί
αυτός ο σεισμός και οι βροντές; Αυτή όλη τρέμουσα χωρίς να
στοχασθή τον κίνδυνον εις τον οποίον ευρίσκετο, αλλοίμονον εις
εσέ, μου λέγει, γρήγορα φεύγα, διότι είνε χαμένη η ζωή σου εις
ταύτην την στιγμήν. Εγώ από τον φόβον μου έως που να βγάλω εκείνα
τα φορέματα και να ενδυθώ το ιδικόν μου ελησμόνησα εκεί μέσα το
τσεκούρι και τα παπούτσια μου, και βγαίνοντας έξω από την σκάλαν,
προτού να κλείσω την θύραν, βλέπω και ανοίχθη η γη, και ωσάν
αστραπή εμβήκε μέσα το Τελώνιον.

Ερωτά την βασιλοπούλαν με θυμόν· τι σου συνέβη; διατί με κράζεις;
Τότε η βασιλοπούλα του λέγει· μου ήλθε λιποθυμία έξαφνα, και
εμποδισθείσα έπεσα επάνω εις τον καθρέπτην και τον ετσάκισα, και
τούτο είνε το συμβάν. Το Τελώνιον με θυμόν της λέγει· ψεύδεσαι,
τίνος είνε το τσεκούρι και τα παπούτσια εκείνα; Λέγει η
βασιλοπούλα· εγώ ούτε τα είδα, ούτε ηξεύρω τίνος είνε· ίσως με την
ορμήν που ήλθες τα έφερες μαζί σου, χωρίς να καταλάβης. Μετά ταύτα
δεν ήκουσα άλλο, παρά κλαυθμούς και οδυρμούς της βασιλοπούλας που
αλύπητα την έδερνε, και ευθύς έφυγα μακράν απ' εκεί.

Και συνάζοντας φοβισμένος μερικά ξύλα έτρεξα εις την πολιτείαν. Ο
ράπτης ως με είδε, με συνεχάρη, πως ήμουν υγιής, επειδή εφοβήθη να
μη μου συνέβη κανένα κακόν εις δύο ημέρας που έλειψα. Και μετά
ολίγην ώραν ενώ εγώ ήμουν εις την οικίαν του, μου λέγει ο ράπτης,
ότι έξω ένας γέροντας βαστά το τσεκούρι και τα παπούτσια σου, που
έχασες, ως του είπον οι άλλοι ξυλάδες και θέλει να σου τα
εγχειρίση ο ίδιος. Εις ταύτα τα λόγια εγώ άρχισα να τρέμω.

Ο ράπτης με ερώτησε την αφορμήν αλλ' αιφνιδίως άνοιξε το έδαφος
του σπιτιού, και παρουσιάσθη έμπροσθεν μας ο γέρων εκείνος· και με
βλέμμα άγριον μου λέγει· δεν είνε ιδικόν σου τούτο το τσεκούρι και
τα παπούτσια; και χωρίς να μου δώση καιρόν να του αποκριθώ, με
άρπαξε από την μέσην και με ανέβασεν έως τα ύψη των νεφελών·
έπειτα με μεγάλην ορμήν γυρίζοντας κάτω εκτύπησε την γην, και
άνοιξεν ευθύς, και ευρέθημεν εις το υπόγειο παλάτι έμπροσθεν εις
την βασιλοπούλαν. Και όταν συνήλθα εις τον εαυτόν μου από τον
φόβον· ω ελεεινόν θέαμα! βλέπω την βασιλοπούλαν εκείνην κατά γης
ριγμένην, γυμνήν, πληγωμένην, κλαίουσαν, σχεδόν ημιθανή από τον
δαρμόν.

Τότε της λέγει το Τελώνιον· ιδού ο αγαπητικός σου, δεν είνε αυτός;
ειπέ μου· αυτή γυρίζουσα προς με τα μάτια της, του λέγει· δεν
γνωρίζω, ποτέ δεν τον είδα εκτός εις ταύτην την στιγμήν. Λέγει της
το Τελώνιον· λοιπόν λάβε τούτο το σπαθί και θανάτωσέ τον, εάν δεν
τον είδες ποτέ. Απεκρίθη η βασιλοπούλα· και πώς θέλεις να θανατώσω
ένα που δεν γνωρίζω, και αθώον; Λέγει της έπειτα· τούτο λοιπόν σε
δείχνει πταίστριαν· ύστερα γυρίζει προς με· αλλά συ γνωρίζεις
αυτήν; Εγώ του απεκρίθην· και πώς να την γνωρίσω, ενώ τώρα μόνον
την βλέπω; λοιπόν λάβε αυτό το σπαθί και θανάτωσέ την, εάν δεν την
γνωρίζης, και έτσι θέλω σε ελευθερώσει, μου είπε.

Τότε έλαβα το σπαθί εις το χέρι μου, όχι με σκοπόν να θανατώσω
μίαν τέτοιαν νέαν, αλλά διά να καταλάβω την γνώμην της· σας
βεβαιώνω, ότι ήμουν ευχαριστημένος να αποθάνω εγώ χίλιες φορές,
παρά αυτή μίαν, δι' αφορμήν ιδικήν μου· και όταν επλησίασα εις
αυτήν με το νεύμα και τα κινήματα των ματιών με έκαμε να καταλάβω
ότι αυτή είνε ευχαριστημένη να αποθάνη παρά να ιδή εμένα
θανατωμένον· τότε έρριξα το σπαθί εις την γην και λέγω του
Τελωνίου· μη γένοιτο να θανατώσω εγώ μίαν τέτοιαν άπταιστον και
αθώαν, που ποτέ δεν την είδα· ιδού είμαι εις την εξουσίαν σου,
θανάτωσέ με· αλλ' εγώ δεν γίνομαι άδικος φονεύς.

Εις ταύτα τα λόγια το Τελώνιον έλαβε το σπαθί και ευθύς την
απεκεφάλισεν έπειτα μου λέγει· ιδού τα Τελώνια πώς τιμωρούν τας
γυναίκας των, που δεν τους αγαπούν και αν μεν ήξευρα βέβαια ότι
αυτή εντρόπιασε το κρεββάτι μου μαζί σου εις ταύτην την στιγμήν
ήθελα σε θανατώσει· λοιπόν διά να σου κάμω χάριν, ευχαριστούμαι να
σε μεταμορφώσω εις ένα ζώον, ή σκύλλον, ή όνον ή λέοντα, ή όρνεον,
ή άλλο τι, και έκλεξε όποιον θέλεις, σου δίδω αυτήν την εξουσίαν.

Τότε έλαβα κάποιον θάρρος και ελπίδα σωτηρίας και επρόσπεσα εις
τους πόδας του, και τον παρεκάλεσα να με ευσπλαγχνισθή, και να με
αφήση ελεύθερον. Το Τελώνιον χωρίς άλλην απόκρισιν μεταμορφωθέν
εις δράκοντα πτερωτόν, αρπάζοντάς με με μεγάλην ορμήν με εσήκωσεν
έως τα σύννεφα, που μου εφάνη η γη ωσάν ένα κρεμμύδι· έπειτα με
την ιδίαν ορμήν με κατέβασεν εις την κορυφήν ενός βουνού, και εκεί
αφού με μετεμόρφωσεν εις το σχήμα της μαϊμούς, έγινεν άφαντον.

Εγώ τότε έμεινα εκεί με άκραν μου λύπην εις μορφήν τοιούτου ζώου,
εις τόπον άγνωστον, μην ηξεύροντας εις ποίον μέρος του κόσμου
ευρισκόμουν, σιμά ή μακράν από το βασίλειον του πατρός μου.
Κατέβην το βουνόν εις ένα κάμπον ευρυχωρότατον, και περιεπάτησα
ένα μήνα έως να φθάσω εις το περιγιάλι· κατά τύχην έως τρία μίλια
μακράν είδα ένα πλοίον το οποίον επειδή ήτον γαλήνη έπλεεν αργά·
εγώ διά να μη χάσω μίαν τοιαύτην ευκαιρίαν, έσυρα ένα ξύλον από
τον αιγιαλόν εις την θάλασσαν, και αναβαίνοντας εις αυτό και
μεταχειριζόμενος διά κουπιά τα χέρια και τους πόδας μου, έφθασα το
καράβι, και πλησιάσας επιάσθηκα από ένα σχοινί, και με ευκολίαν
ανέβηκα επάνω και με σχήματα και νεύματα που έκαμα δακρυρροώντας
εκίνησα τον καραβοκύρην εις έλεος, και με έλαβεν εις την
προστασίαν του, μολονότι οι άλλοι πραγματευταί και ναύται
δεισιδαίμονες ήθελαν να με φονεύσουν· αυτός όμως λαμβάνοντάς με
εις την προστασίαν του, παρήγγειλεν εις όλους να μην αποτολμήση
κανείς να με ενοχλήση, ή να με δείρη· και αυτός με εχάιδευε και με
περιεποιείτο. Όθεν και εγώ, εάν δεν ηδυνάμην να ομιλήσω, όμως με
τα κινήματα έδειχνα την ευγνωμοσύνην μου προς τον ευεργέτην μου·
και αφού εμβήκα μέσα εκείνο το πλοίον έλαβε τοιούτον επιτήδειον
και ευτυχή άνεμον ώστε εις πενήντα ημέρας εφθάσαμεν εις ένα λιμένα
μιας μεγαλοπρεπούς και ωραιοτάτης πόλεως, βασιλικής καθέδρας ενός
κραταιοτάτου βασιλέως που ήτο το πλουσιώτατον εμπόριον όλου του
βασιλείου. Την ερχομένην ημέραν έπεμψεν εκείνος ο βασιλεύς
διαφόρους άρχοντας αξιωματικούς, διά να συγχαρούν και τον
καραβοκύρην και τους πραγματευτάς διά το καλό ταξείδι εκ μέρους
του και να παρακαλέσουν διά να γράψη καθένας από ένα στίχον
ιδιοχείρως του κατά τον χαρακτήρα και την καλλιγραφίαν που έκαστος
ηξεύρει, λέγοντές του· επειδή ο βασιλεύς είχεν ένα βεζύρην πολύ
επιτήδειον και καλλιγράφον, ο οποίος απέθανε προ ολίγου καιρού και
έως τώρα εις όλον του το βασίλειον δεν ευρέθη παρόμοιος, ο σκοπός
του είνε, όταν εύρη ένα επιτήδειον και παρόμοιον καλλιγράφον, να
τον υψώση εις το αξίωμα του Βεζύρη.

Αφού έγραψαν όλοι οι πραγματευταί όσον ηδύναντο καλύτερον διά να
επιτύχουν τοιούτον βαθμόν αξίας, επλησίασα και εγώ και έλαβα το
χαρτί διά να γράψω· αυτοί εφοβήθησαν μήπως θέλω να το σχίσω, ή να
το ρίξω εις την θάλασσαν και εβόησαν όλοι ομοφώνως· αλλ' όταν
είδαν πώς με πολλήν επιτηδειότητα εκρατούσα, το χαρτί και το
κονδύλι, κάμνοντας σχήμα πώς θέλω να γράψω έμειναν εκστατικοί.

Αλλά καθώς δεν είχαν ιδεί ποτέ μαϊμού να ηξεύρη να γράφη και ούτε
επίστευον τοιούτον πράγμα να δοθή, ήθελον σατανικώς να μου βγάλουν
το χαρτί από τα χέρια· ο καραβοκύρης όμως με επροστάτευσε,
λέγοντάς τους· αφήσατέ την να γράψη και αν μεν λερώση το χαρτί σας
υπόσχομαι να την παιδεύσω, αν δε εξεναντίας γράφη καλά, θέλομεν
ιδεί ένα θαύμα, ως δεν αμφιβάλλω, διότι εξυπνοτέραν και
επιτηδειοτέραν μαϊμού εις την ζωήν μου δεν είδα.

Τότε εγώ λαμβάνοντας άδειαν έγραψα έξ λογιών χαρακτήρας κατά την
πλέον εκλεκτήν καλλιγραφίαν των Αράβων, και εις κάθε χαρακτήρα
εσύνθεσα εκ του προχείρου ένα έμμετρον τετράστιχον ιαμβικόν,
περιέχον φήμην και εγκωμιαστικόν του αυτού βασιλέως· ο χαρακτήρας
της καλλιγραφίας μου όχι μόνον υπερέβαινεν όλας των πραγματευτών,
αλλά τολμώ να είπω ότι εις εκείνον τον τόπον δεν εφάνη παρόμοιος
έως τότε· και όταν ετελείωσα, οι αξιωματικοί έλαβον εκείνο το
γραμμένον χαρτί και το παρουσίασαν εις τον βασιλέα.

Και λαμβάνοντας το χαρτί δεν εκύτταξε παντελώς τους άλλους
χαρακτήρας, μόνον τον ιδικόν μου με μεγάλην προσοχήν και του ήρεσε
τόσον, ώστε επρόσταξε τους αξιωματικούς του, λέγων λάβετε το
καλύτερον βασιλικόν άλογον στολισμένον με μεγαλοπρέπειαν, και ένα
φόρεμα βασιλικόν διά να ενδύσετε εκείνο το υποκείμενον, που έγραψε
τούτους τους έξ ειδών χαρακτήρας, και παρουσιάσατέ το έμπροσθέν
μου. Εις ταύτην την προσταγήν εγέλασαν οι αξιωματικοί. Ο βασιλεύς
θυμωθείς διά την αυθάδειάν τους, ήτο έτοιμος να τους παιδεύση,
αλλ' επρόλαβαν ευθύς· κραταιότατε βασιλεύ, παρακαλούμεν την
βασιλείαν σου να μας συμπαθήσης. Αυτοί οι χαρακτήρες δεν είναι
ανθρώπου, αλλά τους έγραψε μία μαϊμού· και πώς συμβαίνει τούτο;
Λέγει ο βασιλεύς· πράγμα ανήκουστον λέγουν του οι αξιωματικοί· ας
βεβαιωθή η βασιλεία σου, ότι ημείς είμεθα αυτόπται μάρτυρες που
τους έγραψεν η μαϊμού. Τότε ο βασιλεύς στοχαζόμενος το πράγμα
αξιοθαύμαστον και περίεργος διά να ιδή ένα τέρας, λέγει· κάμετε
γρήγορα καθώς σας επρόσταξα· και παρουσιάσατέ μου εδώ την μαϊμούν
την τόσον εξαίρετον. Οι βασιλικοί υπηρέται λοιπόν κατά προσταγήν
του βασιλέως ήλθον εις το καράβι και εφανέρωσαν την γνώμην του
βασιλέως εις τον καραβοκύρην, ο οποίος απεκρίθη, ότι είνε έτοιμος
να υπακούση εις την βασιλικήν προσταγήν.

Τότε ευθύς με ένδυσαν με τα βασιλικά φορέματα, με έβαλαν επάνω εις
βασιλικόν άλογον και από τον λιμένα άρχισεν η παράταξις, όταν
έτρεξε πλήθος λαού κάθε ηλικίας και τάξεως διά να ιδούν μίαν
μαϊμούν, που ο βασιλεύς εξέλεξε διά βεζύρην του· και αφού έδωσα
εις τον λαόν ένα θέαμα παράδοξον και ανήκουστον, έφθασα εις το
βασιλικόν παλάτι, και ευρίσκω τον βασιλέα επί θρόνου καθήμενον εις
το μέσον των μεγιστάνων και αρχόντων του παλατίου· τον επροσκύνησα
τρεις φορές έως την γην, έπειτα εκάθισα εις σχήμα μαϊμούς εις την
θέσιν του βεζύρη.

Όλη η σύγκλητος με μεγάλον θαυμασμόν με εθεωρούσε μην ημπορούντες
να καταλάβουν πώς είνε δυνατόν μία μαϊμού να ηξεύρη με τόσην
ευταξίαν να προσφέρη την προσκύνησιν που αρμόζει εις τον βασιλέα
και τον χαιρετισμόν προς τους περιεστώτας με σχήματα τόσον αρμόδια
που μόλις δύναται να τα κάμη ένας πρακτικός άνθρωπος του παλατίου·
μάλιστα ο βασιλεύς με εθεωρούσε με μεγάλην απορίαν, λέγοντας αν
μαζί με τα σχήματα και κινήματα είχα και τον λόγον, θα ήμουν το
παραδοξότερον ον του κόσμου.

Και αφού ελύθη η σύναξις και ανεχώρησαν οι συγκλητικοί έμεινεν ο
βασιλεύς με τον αρχιευνούχον του και με ένα νέον σκλαβόπουλον και
επρόσταξε να ετοιμάσουν την τράπεζαν του γεύματος και μου έκαμε
νεύμα να καθίσω μαζί του εις την τράπεζαν· εγώ διά να δείξω
υποταγήν εφίλησα την γην, έπειτα εκάθισα εις την τράπεζαν, και
έφαγα με πολλήν ευταξίαν και σεμνότητα και προτού να σηκώσουν την
τράπεζαν είδα ένα καλαμάρι και έκαμα νεύμα να μου το δώσουν και
λαμβάνοντάς το έγραψα επάνω εις ένα ροδάκινον εις στίχους
πολιτικούς την ευχαρίστησίν μου προς τον βασιλέα διά τις τόσες
περιποιήσεις και του το ενεχείρισα· και αναγινώσκοντάς τους
αύξησεν ο θαυμασμός του.

Και όταν εσήκωσαν την τράπεζαν έφερον του βασιλέως ένα εξαίρετον
πιοτόν από το οποίον μου έδωσεν ένα ποτήρι και αφού το έπια έγραψα
και άλλους στίχους, εις τους οποίους εφανέρωνα την κατάστασίν μου
συνωδευμένην με τόσες ταλαιπωρίας και κακοπαθείας· ανέγνωσε και
εκείνους ο βασιλεύς και είπεν· εάν ένας άνθρωπος ήτον αρκετός να
γράφη με τοιούτον στοχασμόν και τελειότητα, θα ήτον ο σοφώτερος
όλων των σοφών.

Επρόσταξεν ύστερα και του έφεραν το σανρτάτζιον διά να παίξη
κάμνοντάς μου νόημα αν ηξεύρω να παίξω· και εγώ εφίλησα την γην,
έβαλα το χέρι μου επάνω εις την κεφαλήν μου διά να δείξω πώς
δέχομαι την τιμήν να παίξω μαζί του· και μου εκέρδισεν αυτός το
πρώτον παιγνίδι· του εκέρδισα και εγώ το δεύτερον και τρίτον και
καταλαμβάνοντας εγώ ότι τούτο του έδιδε κάποιαν ενόχλησιν εσύνθεσα
ευθύς ένα τετράστιχον και του το παρουσίασα εις το οποίον έδειχνα
ότι δύο δυνατά στρατεύματα την ημέραν επολεμούσαν με μεγάλον θυμόν
και την νύκτα επερνούσαν με αγάπην και ησυχίαν αναμεταξύ των· ο
βασιλεύς απορούσεν εις τόσα τεράστια που έβλεπεν εις μίαν μαϊμούν.

Έπεμψε να κράξη και την θυγατέρα του, διά να ιδή μίαν φιλόσοφον
μαϊμού, επειδή και αυτή είχεν αρκετήν σπουδήν εις πολλάς
επιστήμας· και όταν ήλθεν έμπροσθέν μας εσκέπασε το πρόσωπόν της,
λέγει της ο βασιλεύς· διατί σκεπάζεσαι; εδώ δεν είνε κανείς άνδρας
να σε ιδή· απεκρίθη η βασιλοπούλα· εδώ εις την μορφήν της μαϊμούς
είνε ένας υιός μεγάλου βασιλέως, τον οποίον ένα πονηρόν Τελώνιον
τον μετεμόρφωσεν εις τέτοιον σχήμα.

Ο βασιλεύς θαυμάσας εις το φαινόμενον εγύρισε προς εμένα, και
χωρίς να μου ομιλήση, με νεύματα με ερώτησεν αν είνε αληθές εκείνο
που λέγει η βασιλοπούλα· εγώ μην ημπορώντας να ομιλήσω, έβαλα το
χέρι μου επάνω εις την κεφαλήν διά να βεβαιώσω τον λόγον της
βασιλοπούλας· τότε λέγει της ο βασιλεύς· και πόθεν γνωρίζεις, ότι
ήτον υιός βασιλέως και το Τελώνιον τον μετεμόρφωσεν εις τούτο το
είδος; Του απεκρίθη εκείνη· η βασιλεία σου ηξεύρει, ότι εγώ έλαβα
διά διδάσκαλον μίαν γραίαν, η οποία ήτο μία επιτηδειοτάτη μάγισσα,
και με εδίδαξεν εβδομήντα κανόνας εις την μαγικήν τέχνην, με το
μέσον των οποίων εγώ δύναμαι εις μίαν στιγμήν να μετατοπίσω ταύτην
την πολιτείαν εις την μέσην του Ωκεανού· και με την αυτήν τέχνην
ευθύς γνωρίζω ένα μεταμορφωμένον από την μαγείαν, και διά ποίαν
αφορμήν. Εάν δύνασαι της λέγει ο βασιλεύς να τον λύσης από την
μαγείαν, και να τον μεταβάλης εις την πρώτην του μορφήν, θέλεις
μου προξενήσει την μεγαλυτέραν ευχαρίστησίν· ευθύς θέλω τον
εκλέξει διά Βεζύρην μου, και θέλω σε στεφανώσει με αυτόν.

Η βασιλοπούλα υπακούοντας εις την προσταγήν του πατρός της
υπεσχέθη να με επιστρέψη εις την μορφήν μου· και ευθύς έδραμε, και
έφερεν ένα βιβλίον με ένα μαχαίρι, και μας έφερεν εις μίαν κρυφήν
αυλήν του παλατίου· και εκεί εσχημάτισε με το μαχαίρι ένα κύκλον
εις την γην, και έγραψε μέσα εις τον κύκλον γράμματα Αραβικά με
χαρακτήρας της Κλεοπάτρας· και διαβάζοντας κάποιους εξορκισμούς
από το βιβλίον αιφνιδίως εσκοτίσθη ο αέρας, ωσάν να ήτον νύκτα.

Ημείς εφοβήθημεν τόσον ώστε εμείναμεν άφωνοι, και μάλιστα όταν
έξαφνα παρουσιάσθη το Τελώνιον με σχήμα ενός φοβερωτάτου
λιονταρίου· αλλ' η βασιλοπούλα άφοβη του λέγει· πονηρέ σκύλλε, τι
θαρείς ότι με αυτό το σχήμα θα με φοβίσης; ευθύς ελάκτισε το
λεοντάρι προς αυτήν και αυτή έτοιμη με το μαχαίρι το εχώρισεν εις
δύο κομμάτια, τα οποία αφανίσθησαν και έμεινε μόνον η κεφαλή, η
οποία μετεβλήθη εις σκορπίον, και η βασιλοπούλα μετέβαλε το
μαχαίρι της εις ένα όφιν πτερωτόν, και έκαμε μέγαν πόλεμον με τον
σκορπίον· ο σκορπίος έρριξεν ένα κεντρί από την ουράν του, και
κτυπώντας με εις το δεξιόν μάτι με ετύφλωσε. Τότε ο όφις μετεβλήθη
εις δράκοντα, που έβγαζε φλόγας από το στόμα· και κυνηγώντας τον
κατέκαυσεν, αφού μετεμορφώθη εις διάφορα είδη· και ύστερα ηκούσθη
μια φωνή να λέγη· ενίκησα· και η βασιλοπούλα έπιασε τον δράκοντα
από την ουράν, ο οποίος ξερνώντας μίαν ύλην έγινε μαχαίρι· η δε
ύλη έβγαλε μίαν δυσωδίαν ανυπόφορον· έπειτα η βασιλοπούλα με
ερράντισε με ένα νερόν εις το οποίον έβαλε μέσα το μαχαίρι
λέγοντας κάποια λόγια, και ευθύς έλαβα την πρώτην μου μορφήν,
έμεινα όμως μονόφθαλμος.

Λέγει ύστερα η βασιλοπούλα προς τον πατέρα της· ιδού εξεπλήρωσα
την προσταγήν σου, όμως μετά δύο ή τρεις μήνας μέλλω να αποθάνω·
διότι όταν ο σκορπίος επολεμούσε με τον δράκοντα, έχυσε το φαρμάκι
του εις τον αέρα πλησίον μου, και επειδή εγώ ήμουν ιδρωμένη,
εφαρμακώθη όλον μου το σώμα, και δεν έχω ελπίδα θεραπείας· ο
βασιλεύς σχεδόν ημιθανής από τον φόβον του, ακούοντας και τα λόγια
της θυγατρός του, έγινεν άλλος εξ άλλου, και λέγει μου· φθάνει σου
αυτή η ευεργεσία· γρήγορα να φύγης από το βασίλειόν μου, διότι
είσαι ο αίτιος του θανάτου μου και της θυγατρός μου.

Εγώ χωρίς απόκρισιν ευθύς εβγήκα από το παλάτι· και ξυραφίζοντας
τα γένεια και φρύδια, ενδύθηκα τούτο το φόρεμα, και εβγήκα τέλος
πάντων από την πόλιν εκείνην, διωγμένος ωσάν κατάδικος, έρημος,
στερημένος από όλα, εκείνος οπού προ ολίγων ημερών εις το σχήμα
και την μορφήν μαϊμούς ήμουν περίφημος, και δοξασμένος από όλους,
και επιθυμούσα κάλλιον να ευρισκόμουν εις την μορφήν της μαϊμούς,
παρά άνθρωπος τοιούτος καταφρονεμένος.

Τέλος πάντων αφού επέρασα αγνώριστος διαφόρους τόπους, απεφάσισα
να έλθω εις την Βαβυλώνα με ελπίδα διά να προσπέσω εις τον
εύσπλαγχνον τούτον βασιλέα, και ίσως με την διήγησιν της ιστορίας
των παραδόξων συμβάντων και δυστυχιών μου θέλει κινηθή εις έλεος
προς εμέ· και έφθασα σήμερον εις ταύτην την πόλιν, και πρώτος που
συνήντησα, είνε ο συνάδελφός μου Δερβίσης, ο οποίος διηγήθη την
ιστορίαν του προ εμού. Αυτή λοιπόν, ω κυρία, είνε η ιστορία μου,
έως που έφθασα εδώ. Τότε η Ζωηδία του έδωσε την ελευθερίαν διά να
υπάγη· αλλ' αυτός την παρεκάλεσε να μείνη διά να ακούση και τας
ιστορίας των άλλων· και λαμβάνοντας την άδειαν εκάθησε πλησίον του
πρώτου. Και έπειτα άρχισεν ο τρίτος την ιστορίαν του κατά τον
ακόλουθον τρόπον... Τελειώνοντας την διήγησιν και του δευτέρου
Δερβίση η Χαλιμά ηρώτησε τον βασιλέα Αϊδήν, εάν του άρεσε· και
αυτός διά να δείξη την ευχαρίστησιν που έλαβε της εχάρισεν ένα
πολύτιμον δακτυλίδι βεβαιώνοντας την αγάπην του και την παρεκίνησε
να εξακολουθήση τας τοιαύτας διηγήσεις. Η δε Χαλιμά άρχισε την
ιστορίαν και του τρίτου Δερβίση, ο οποίος διηγήθη την ιστορίαν του
κατά την ακόλουθον τάξιν.



&Ιστορία του τρίτου Δερβίση, υιού βασιλέως.&



Μετά τον θάνατον του πατρός μου βασιλέως, ο οποίος ωνομάζετο
Κασσίπης, έγινα ο διάδοχος της βασιλείας του, εις ένα πλουσιώτατον
και πολυανθρωπότατον βασίλειον. Η πρωτεύουσα πόλις ήτο εις μίαν
τοποθεσίαν ωραιοτάτην παραθαλάσσιον, με ένα θαυμάσιον λιμένα,
επειδή ήτο το κέντρον όλου του βασιλείου· είχεν ένα μεγάλον
ταρσανάν με πολλά καράβια της αρμάδας. Όταν έλαβα τα σκήπτρα της
βασιλείας, επρόσταξα να ετοιμασθή μία αρμάδα αποτελουμένη από
πενήντα καράβια, διά να υπάγω εις περιήγησιν εις όλα τα νησιά του
βασιλείου μου, διά να τα στερεώσω εις την υποταγήν και με την
παρουσίαν μου να τα βεβαιώσω διά το ενδιαφέρον μου.

Αφού λοιπόν ετελείωσα την περιήγησιν των νησίων, όντας με την
αρμάδαν αραγμένην εις το πλέον μακρύτερον νησί, απεφάσισα με όλα
μου τα καράβια να κάμω ένα ταξείδι προς τα μεσημβρινά μέρη του
Ωκεανού, διά να ανακαλύψω και άλλα νησιά ή τόπους αγνώστους· την
ερχομένην ημέραν εκάλεσα τον ναύαρχον, ήγουν τον επιστάτην της
αρμάδας, και του έδωσα τοιαύτην προσταγήν, διά να ετοιμασθούν όλα
τα καράβια να αναχωρήσωμεν· κατά την προσταγήν μου λοιπόν ευθύς
ανεχωρήσαμεν.

Και μετά δύο μηνών πλουν είδαμεν μακράν εις την θάλασσαν ένα
μικρότατον νησί· πρώτον μεν εχάρημεν διότι ανεκαλύψαμεν νέον
τόπον, αλλ' όσον επλησιάζαμεν και το εβλέπαμεν μεγαλύτερον τόσον
τα καράβια μας και χωρίς άνεμον έτρεχον προς αυτό. Τούτο το
φαινόμενον μας εφόβισεν· όθεν έπεμψα τον καραβοκύρην υψηλά εις το
κατάρτι με το τηλεσκόπιον διά να ανακαλύψη ποίον είνε αυτό το
νησί· και μετ' ολίγον καταβαίνει θρηνώντας και κλαίοντας, λέγοντάς
μου· Εχάθημεν, βασιλέα μου· διότι εκείνο είνε το βουνόν του
Μαγνήτου, που τραβά τα καράβια έως εκεί από τα περόνια και όταν
πλησιάσουν εις ωρισμένην απόστασιν ξεκαρφώνονται όλα τα καρφιά και
σίδερα των καραβιών και με μεγάλην ορμήν κολλώνται εις τον
μαγνήτην του βουνού, τα δε καράβια καταβυθίζονται.

Εις ταύτα τα λόγια του καραβοκύρη άρχισεν ένας κλαυθμός και
οδυρμός όλου του στρατεύματος και των ναυτών, και δεν ηκούετο άλλο
παρά ένας θρήνος· αλλ' όταν επλησιάσαμεν καλά και είδαμεν εκείνο
το φοβερόν βουνόν, ηκούετο μία φοβερά ηχολογή και άρχισαν να
τρίζουν τα καράβια και εφαίνοντο τα περόνια και τα σίδερα να
ξεκαρφώνονται από τα καράβια και με μεγάλην ορμήν τρέχοντας
εκολλούσαν εις το βουνόν του Μαγνήτου από του οποίου την σφοδράν
ελκυστικήν δύναμιν τα καράβια ευθύς εσχίσθησαν εις κομμάτια και
κατεβυθίσθησαν ομού και όλοι μου οι άνθρωποι επνίγησαν πλην εμού
και μόνου, που κατά τύχην ενώ έπλεα επάνω εις ένα ξύλον, ο άνεμος
με έβγαλεν εις ένα μέρος εκείνου του βουνού, που ήτο μία στενή
στράτα με σκαλίδια, που ανέβαινον έως εις την κορυφήν, ώστε
επιάσθηκα με φόβον από τα σκαλίδια εκείνης της δυσβάτου στράτας
και με κόπον ανέβηκα εις την κορυφήν.

Εκεί ήτον ένας ναός ονομαζόμενος Πάνθεον· επάνω εις το πάνθεον
έστεκεν ένα άγαλμα μπρούντζινον επάνω εις ένα άλογον από το αυτό
μέταλλον. Εμβαίνοντας λοιπόν μέσα εις τον ναόν ευχαρίστησα την
τύχην μου, που με εφύλαξεν έως τόσον ζωντανόν· εξενύκτησα μέσα εις
τον ναόν εκείνην την νύκτα και εις το όνειρον μου εφάνη ένας
σεβάσμιος, γηραλέος την μορφήν και λέγει· εάν σκάψης υποκάτω όπου
κοιμάσαι, θέλεις εύρει ένα δοξάρι με σαΐτες μολυβένιες,
κατασκευασμένες υποκάτω εις κάποιον αγαθοποιόν πλανήτην, διά να
ελευθερωθή το ανθρώπινον γένος από πολλά κακά που του
επανίστανται· έπειτα να ρίψης τες σαΐτες εις το άγαλμα και ευθύς
θέλει πέσει, το μεν άγαλμα εις την θάλασσαν το δε άλογον προς το
μέρος σου· τότε θέλει φουσκώσει η θάλασσα έως την κορυφήν και εκεί
θέλει ευρεθή ένα καΐκι με ένα άνθρωπον μπρούντζινον που να κουπίζη
και θέλεις εμβή εις το πλοιάριον εκείνο και εις δέκα ημέρας θέλει
σε βγάλει κατευόδιον εις την πατρίδα σου· όμως πρόσεχε να μην
αναφέρης το όνομα του μεγάλου Προφήτου παντελώς εις το ταξείδιόν
σου, διά να μη σου συμβή κανένα ατύχημα.

Τότε από την χαράν μου εξύπνησα και ευθύς έσκαψα και εύρον τις
σαΐτες και το δοξάρι, τας οποίας έρριψα εις το άγαλμα· και με την
τρίτην το εγκρέμνισα εις την θάλασσαν, το δε άλογον έπεσε προς το
μέρος μου. Τότε εφούσκωσεν η θάλασσα και εσκέπασε το βουνόν έως
εις τα θεμέλια του ναού· και ιδού είδα το πλοιάριον με έναν
άνθρωπον που εκούπιζε και ήρχετο προς εμέ και εγώ ευθύς εμβήκα εις
το πλοιάριον και ο άνθρωπος εκείνος ο μπρούντζινος εγύρισεν οπίσω
και εκούπιζε με βίαν και χωρίς να ομιλήσω παντελώς εχαιρόμουν, που
το όνειρον αλήθευσεν εις όλα. Και αφού επέρασαν εννέα ημέραι του
ταξειδίου μας, είδα μακρόθεν κάποια νησιά· τότε από την χαράν μου
μεγαλοφώνως ευχαρίστησα το όνομα του μεγάλου Προφήτου, χωρίς να
στοχασθώ την παραγγελίαν του γέροντος, που με ημπόδισε να αναφέρω
το όνομα του Προφήτου· και μόλις ετελείωσα ταύτα τα λόγια ιδού το
πλοιάριον ομού με τον άνθρωπον εβυθίσθη εις το πέλαγος.

Εγώ έμεινα επάνω εις το νερόν κολυμβώντας όσον ηδυνάμην κατά το
επίλοιπον της ημέρας· έφθασεν όμως μία νύκτα σκοτεινή με άνεμον
σφοδρόν και άρχισε να βοά η θάλασσα από τα κύματα και εγώ σχεδόν
έχασα τας δυνάμεις μου, όταν αιφνιδίως ένα κύμα σφοδρόν με έφερεν
εις το περιγιάλι του νησιού και με έρριξεν έξω, επάνω εις την
άμμον και όταν επάτησα στερεάν γην, με γρηγορότητα έτρεξα διά να
μην έλθη άλλο κύμα και με σύρη μέσα· ως τόσον εβγήκα υγιής εις το
νησί· και την αυγήν όταν εξημέρωσεν, περιτριγύρισα όλο εκείνο το
νησί και αγκαλά το εύρον έρημον, και ακατοίκητον και μακράν από
την στερεάν έως ογδοήντα μίλια, το οποίον με ελύπησεν αρκετά, ήτον
όμως γεμάτο από διάφορα χόρτα και δένδρα καρποφόρα· όθεν
παρηγόρησα ολίγον την πεινασμένην και ταλαιπωρημένην κοιλίαν μου
με τα οπωρικά που εύρον.

Και περιδιαβάζοντας εκεί μόνος, είδα μακρόθεν προς το μέρος της
στερεάς ένα πλοιάριον με τα πανιά ανοικτά, που ήρχετο κατ' ευθείαν
προς εκείνο το νησί· ως δε βεβαιώθην ότι ήρχετο να αράξη εκεί,
έκρινα εύλογον να μη φανερωθώ ευθύς εις εκείνους τους ανθρώπους,
μην ηξεύροντας αν ήσαν φίλοι ή εχθροί, και έτσι, εκρύφθηκα υψηλά
εις ένα δένδρον φουντωτόν, εις τόσον που εγώ να ημπορώ να τους
βλέπω χωρίς να φαίνωμαι.

Έφθασε λοιπόν το πλοιάριον και μόλις άραξεν ολίγον ξέμακρα από το
δένδρον μου, ιδού και βλέπω να βγαίνουν έξω δέκα σκλάβοι, ένας
γηραλέος, που εφαίνετο ο αυθέντης αυτών και ένας νέος έως χρονών
δέκα πέντε· οι σκλάβοι έφερναν διάφορα αγγεία με φαγητά και πιοτά
ως εφαίνετο και ένας εβαστούσεν ένα τσαπί και φτυάρι· επροχώρησαν
προς το εσωτερικόν του νησιού και όταν έφθασαν εις μίαν πεδιάδα,
είδα που ένας έσκαψεν ολίγον και άλλος έβγαζε το χώμα με το
φτυάρι· έπειτα εσήκωσαν ωσάν μίαν σχάραν και εμβήκαν όλοι μέσα·
τότε εσυμπέρανα ότι εκεί ήτον κανένα υπόγειον.

Και αφού επέρασεν αρκετή ώρα, είδα και εβγήκεν ο γέρων και οι
σκλάβοι· και αφού εσκέπασαν την θύραν του υπογείου με την σχάραν
και αφού έρριξαν απ' επάνω χώμα, ανεχώρησαν εις το πλοίον τους·
και μη βλέποντας τον νέον να έβγη μαζί τους εσυμπέρανα ότι τον
άφισαν εκεί μέσα· και αφού το πλοιάριον έκαμε πανιά και
απεμακρύνθη αρκετά, εγώ περίεργος να ιδώ τι ήτον εκείνο το
φαινόμενον, κατέβην από τα δένδρον, επήγα εις εκείνο το μέρος
έβγαλα το χώμα, άνοιξα μίαν σιδηράν θύραν και βλέποντας μίαν
σκάλαν έως είκοσι σκαλίδια, κατέβην έως κάτω και εκεί βλέπω ένα
υπόγειον εύμορφα κατασκευασμένον με θόλον και καμάρες, φωτισμένον
με διαφόρους λύχνους και λαμπάδας, στρωμένον με ωραίους τάπητας
και μαξιλάρια και τον νέον εκείνον καθήμενον με ένα βιβλίον εις
τας χείρας ο οποίος ως με είδεν εφοβήθη.

Αλλ' εγώ προλαμβάνοντάς τον με γλυκά και παρηγορητικά λόγια του
έδωκα θάρρος και τον διεβεβαίωσα ότι θέλω να τον υπερασπισθώ και
να του φυλάξω την ζωήν από κάθε κίνδυνον και πλησιάζοντας, τον
εχαιρέτησα και τον ερώτησα ποία είναι η αιτία που ευρίσκεται εκεί
εις την υπόγειον φυλακήν. Αυτός λαμβάνοντας θάρρος με χαροποιόν
πρόσωπον μου λέγει να καθίσω πλησίον του· έπειτα άρχισε την
ιστορίαν του και μου λέγει. Ο πατήρ μου είνε ένας πλουσιώτατος
πραγματευτής και εις το γήρας απόκτησεν εμένα τον μονογενή του
υιόν, είδεν όμως ένα όνειρον, ότι η ζωή μου μέλλει να είναι ολίγη·
αυτό τον ελύπησε αρκετά· και διά τούτο εσυμβουλεύθη τους
Αστρολόγους, διά να θεωρήσουν το γεννεθλιακόν μου θέμα των
πλανητών και του απεκρίθησαν ότι ο υιός σου μέχρι του δεκάτου
πέμπτου έτους της ηλικίας του θέλει ζήση άφοβα και ασφαλώς.
Αλλ' όταν ο βασιλεύς Αγήβ, υιός του βασιλέως Κασσίπη εις εκείνον
τον καιρόν θέλει γκρεμνίσει εις την θάλασσαν το μπρούτζινον
άγαλμα, που στέκει στην κορυφήν του βουνού του Μαγνήτου, τότε ο
υιός σου θα κινδυνεύει να θανατωθή από τον αυτόν βασιλέα εις
διάστημα πενήντα ημερών μετά το κρήμνισμα του αγάλματος· και εάν
αγαθή τύχη εις αυτό το διάστημα φυλαχθή, θέλει γίνει πολυχρόνιος η
ζωή του· όθεν ο πατήρ μου επρόβλεψε προ καιρού να κατασκευάση
τούτο το υπόγειον εις τούτο το ξερονήσι· και χθες ηκούσθη, ότι
εκρημνίσθη το ρηθέν άγαλμα από τον αυτόν βασιλέα, που είνε δέκα
μέρες· διά τούτο ευθύς έδραμεν ο πατήρ μου να με φέρη εδώ,
ελπίζοντας βεβαίως ότι εκείνος ο βασιλεύς δεν θέλει έλθει εις
τοιούτον ξερονήσι να με ζητήση, μάλιστα εις το υπόγειον και μετά
σαράντα ημέρας θέλει έλθει να με παραλάβη απ' εδώ.

Εγώ ακούοντας αυτήν την ιστορίαν εγέλασα εις τον εαυτόν μου με
τους ματαιόφρονας και απατεώνας Αστρολόγους και εφρόντισα με κάθε
τρόπον να κρύψω το όνομά μου από εκείνον τον νέον διά να μη του
προξενήσω φόβον θανάτου· προσεπάθησα μάλιστα να βγάλω ψεύστας τους
Αστρολόγους, οι οποίοι επρόλεγαν ένα τοιούτον μάταιον πράγμα, που
εγώ ούτε το εφανταζόμουν, μάλιστα ήμουν εντελώς ξένος από ταύτην
την γνώμην και πώς ήτο δυνατόν να κάμω εγώ ένα τέτοιο παράνομον
έργον;

Αφού δε ο νέος ετελείωσε την ιστορίαν του εγώ του έδωκα καλάς
ελπίδας, τάζοντάς του, ότι εις τας τεσσαράκοντα αυτάς ημέρας θέλω
μείνη πάντοτε μαζί του και θέλω βάλει την ζωήν μου δι' αυτόν·
επρόσθεσα μάλιστα ότι επειδή και εγώ εναυάγησα εις τούτο το νησί
και ήμουν εντελώς έρημος και αβοήθητος, θέλω λάβει την καλήν τύχην
να έλθω εις το πλοίον του πατρός του μαζί του, διά να περάσω εις
την πατρίδα μου· και διά τούτο θέλω του είμαι πολύ υπόχρεως. Ως
τόσον κατ' εκείνας τας τριάκοντα εννέα ημέρας επεράσαμεν εις
ξεφάντωσιν και συναναστροφήν με κάθε χαράν και αγαλλίασιν.

Την τριακοστήν ενάτην ημέραν, ο νέος εκείνος, αφού ελούσθη εις το
λουτρόν, επλάγιασεν εις το κρεββάτι του· και μου ζητεί να χωρίσω
ένα χειμωνικόν να του δώσω να φάγη με ζάχαριν διά δροσιστικόν.
Ευθύς εγώ έλαβα το χειμωνικόν και ζητούσα το μαχαίρι αλλά δεν το
εύρισκα· μου λέγει αυτός, ότι είνε εδώ ψηλά εις το προσκέφαλόν μου
επάνω· εγώ άπλωσα και επήρα το μαχαίρι και αιφνηδίως εμποδίσθηκα
και έπεσα επάνω εις τον νέον· ω του θαύματος! και το μαχαίρι
εκαρφώθη εις την καρδίαν του νέου και τον επλήγωσε θανατηφόρα και
αμέσως εξεψύχησεν και εγώ βλέποντας ένα τέτοιο παράδοξον συμβάν,
έμεινα όλος εκστατικός, θρηνώντας απαρηγόρητα και μεμφόμενος την
κακήν μου τύχην, που με ρίχνει από δυστυχίας εις δυστυχίαν διότι
ήλπιζον με το μέσον εκείνου του νέου να αναχωρήσω απ' εκείνο το
ξερονήσι και βγαίνοντας εις την στερεάν να υπάγω εις την πατρίδα
μου.

Και αφού έκλαυσα αρκετά, εστοχαζόμουν ότι όσα προείπον οι
Αστρολόγοι, αλήθευσαν· και εθαύμαζα διά τοιαύτα παράδοξα συμβάντα·
αλλ' όταν ενεθυμήθην, ότι επλησίασε η ημέρα που έμελλε να έλθη ο
πατήρ του νέου, διά να τον σηκώση απεκεί, εστοχάσθην ότι εάν μείνω
εδώ εις το υπόγειον και με εύρουν μαζί με τον φονευμένον νέον,
βέβαια ο πατήρ του θέλει οργισθή εναντίον μου, ότι εγώ τον
εθανάτωσα· και ούτε θα έχει ισχύν η δικαιολογία μου ότι συνέβη εξ
απροσεξίας ο θάνατος του υιού του και θέλει προστάξει τους δούλους
του να με θανατώσουν· όθεν ευθύς έδραμα έξω και σφαλίσας την θύραν
ως ήτον πρότερον ανεχώρησα και εκρύβην επάνω εις ένα δένδρον.

Μετ' ολίγον είδα εις την θάλασσαν ένα πλοίον και ήρχετο με τα
πανιά γεμάτα αέρα και μετά παρέλευσιν ολίγης ώρας έφθασεν εις το
νησί και άραξαν όπου και πρότερον· κατόπιν εβγήκαν έξω οι σκλάβοι
και ο πατήρ του νέου και φθάνοντας εις το υπόγειον και ως εύρον
τον νέον θανατωμένον, άρχισαν όλοι εμού να ολολύζουν και να
θρηνούν με τόσους κλαυθμούς και οδυρμούς που εκινούσαν εις έλεος
και τα άψυχα δένδρα και λίθους· έπειτα ενταφιάσαντες τον νεκρόν
ολίγον μακράν από το υπόγειον, ανεχώρησαν και κάμνοντες πανιά με
επιτήδιον άνεμον, γλήγορα έφθασαν εις την στερεάν.

Εγώ πάλιν έμεινα τεθλιμμένος εις εκείνο το ακατοίκητον νησί· την
ερχομένην νύκτα επέρασα εις εκείνο το υπόγειον· την επαύριον
εβγήκα έξω περιδιαβάζων ανάμεσα εις εκείνα τα δένδρα, και
ετρεφόμουν από τους καρπούς των και επέρασα με τέτοιαν
πολυστένακτον ζωήν τριάντα ημέρας, θεωρώντας πάντοτε την θάλασσαν,
μήπως και ιδώ κανένα πλοίον να περνά από εκεί σιμά.

Μετ' ολίγον παρετήρησα ένα φαινόμενον αξιοθαύμαστον· είδα που
ηύξανε το νησί και ολιγόστευε το νερό της θαλάσσης και επλησίαζεν
η στερεά προς το νησί, τόσον που μεταξύ του νησιού και της στεριάς
έμεινεν ένα μικρόν πέρασμα το οποίον επέρασα, που το νερό δεν
έφθανεν έως τα γόνατα και φθάνοντας τέλος πάντων την στεριάν,
περιπάτησα εις το περιγιάλι έως που εκουράσθην· εκάθησα να αναπαυθώ
ολίγον και εδώ διέκρινα μακριά ένα παλάτι τειχογυρισμένον και
χαλκοσκέπαστον, ώστε φωτιζόμενον από τας ακτίνας του ηλίου,
εφαίνετο ως έν σώμα φλογερόν και φωτεινόν.

Όταν επλησίασα εκεί, είδον μίαν θαυμασίαν οικοδομήν,
κατασκευασμένην με την πλέον επιτηδείαν αρχιτεκτονικήν και
θεωρώντας έξωθεν, ιδού βλέπω και έρχονται νέοι με ένα σεβάσμιον
γέροντα οι οποίοι με εχαιρέτησαν και με ωδήγησαν μέσα εις το
παλάτι τους. Τους παρετήρησα ότι ήσαν όλοι μονόφθαλμοι, από το
δεξιόν μάτι βλαμμένοι· με έλαβαν εις την τράπεζάν τους και εις την
συναναστροφήν τους με πολλές επιδεξίωσες, μου παρήγγειλαν όμως να
μην εξετάσω ό,τι ήθελα ιδεί να κάμνουν έμπροσθέν μου, διότι η
εξέτασις και η περιέργειά μου ήθελαν μου προξενήσουν κάποια
συμβεβηκότα λυπηρά και επιζήμια αγκαλά γλυκά εις την γεύσιν και
χαροποιά εις την θεωρίαν, λέγοντές μου και με κίνδυνον να χάσης
ένα πράγμα το οποίον σιμά εις την λύπην που σου θέλει προξενήσει,
δεν θέλεις δυνηθή ποτέ να το ξαναποκτήσης και πρόσεχε εις την
παραγγελίαν μας.

Αφού λοιπόν επέρασεν αρκετή ώρα της νυκτός μετά το δείπνον τούτοι
όλοι οι νέοι εκάθησαν ολόγυρα και ο γέρων εις την μέσην· έπειτα
άλειψαν τα πρόσωπά των με καπνιάν και ενδυθέντες μελανά, εφαίνοντο
ωσάν φοβεροί Αράπηδες και ύστερον τύπτοντες την κεφαλήν και το
στήθος, έκλαιον απαρηγόρητα, λέγοντες· ιδού ο καρπός της οκνηρίας,
της ατάκτου ακρασίας και ασελγείας μας· και ούτως εξηκολούθουν
όλην την νύκτα κράζοντες, είδαμεν, εγεύθημεν, επάθαμεν και ύστερα
μετενοήσαμεν.

Εγώ βλέποντας όλα αυτά την πρώτην νύκτα, υπέφερον· αλλά όταν είδα
και ακολουθούσαν τα ίδια και άλλας νύκτας που εκεί εσταμάτησα, δεν
υπέφερα πλέον διά να μην ερωτήσω να μάθω την αιτίαν διατί ήσαν
όλοι στραβοί από το δεξιόν μάτι και διατί έκαμναν τόσους θρήνους
εις τοιαύτην ελεεινήν κατάστασιν· αυτοί μου εδιπλασίασαν και
ετριπλασίασαν την παραγγελίαν που μου είπον άνωθεν· αλλ' εγώ
ισχυρογνώμων τους εξώρκιζα εις τον μέγαν Προφήτην διά να μου
φανερώσουν την αιτίαν.

Τότε εκείνοι μου έδωσαν ένα μαχαίρι να κρατώ εις τας χείρας μου,
έπειτα έφεραν ένα δέρμα κριαρίου τότε εγκαίρως σφαγμένον, λέγοντάς
μου· πρέπει να σε ράψωμεν μέσα εις τούτο το δέρμα και αφού
αναχωρήσωμεν ημείς από τούτο το δώμα, θέλει έλθη ένα μεγάλον
όρνεον ονομαζόμενον Ροκ· αυτό στοχαζόμενόν σε διά κριάριον, θέλει
σε αρπάξει εις τα νύχιά του και θέλει σε φέρει έως εις τα σύγνεφα,
όμως μη φοβηθής· έπειτα θέλει σε κατεβάσει εις ένα βουνόν, και
όταν σε αποθέση εις την γην, βγάλε το μαχαίρι και σχίσον το δέρμα
και το όρνεον βλέποντάς σε με το μαχαίρι θέλει φύγει· έπειτα
θέλεις ιδή εκεί ολίγον μακρύτερα ένα ωραιότατο παλάτι σκεπασμένον
με χρυσές πλάκες και λιθοκόλητον με πολύτιμα πετράδια, εις το
οποίον θέλεις εμβεί μέσα, επειδή η θύρα μένει πάντοτε ανοικτή·
ημείς όλοι εμπήκαμεν εις εκείνο και τι είδαμε, δεν σου το λέγομεν
διότι θέλεις ιδεί οφθαλμοφανώς σου τα πάντα· και αφού μου είπαν
όλα αυτά, με έρραψαν εις το δέρμα επάνω εις ένα δώμα.

Και όταν ανεχώρησαν, ήλθε το όρνεον Ροκ και με εσήκωσεν έως εις τα
σύγνεφα· έπειτα κατεβαίνοντας με απόθεσεν εις ένα βουνό. Εγώ ευθύς
με το μαχαίρι έσχισα το δέρμα και το όρνεον βλέποντάς με έφυγε·
τότε θεωρώντας ολόγυρα είδα το χρυσούν εκείνο παλάτι ως μου είπον
και περιπατώντας ολίγον έφθασα εις την θύραν του και άρχισα να
θεωρώ ένα προς ένα τα όσα αξιοθαύμαστα πράγματα έβλεπα εκεί· και
εμβαίνοντας μέσα εις την αυλήν, όλην λιθοπόρφυρον, είδον μίαν
σκάλαν από μάρμαρον λευκότατον και αναβαίνοντας επάνω εις διάφορα
ανώγεα, εστρωμένα με πολύτιμα στρωσίδια και προχωρώντας παραμέσα
εις ένα αργυροκρυστάλλινον θάλαμον, εύρον σαράντα κορασίδας
ωραιοτάτας τόσον, που έμεινα όλος εκστατικός, εις τοιαύτην
εξαίρετον ευμορφιάν και άφωνος.

Τότε εσηκώθη μία εκ μέρους όλων και με χαροποιόν πρόσωπον με
εχαιρέτησε και πιάνοντάς με από το χέρι με εκάθισεν εις την μέσην
αυτών· έπειτα από μία μία ήλθαν όλες και με εχαιρέτησαν και με
συνεχάρησαν διά το κατευόδιόν μου εκεί· τότε μου λέγουν· από τώρα
και εις το εξής εσύ είσαι ο αυθέντης μας και κριτής μας και ημείς
η σκλάβες σου· και εν τω άμα έφεραν νερό ζεστό και μου έπλυναν
χείρας και πόδας, με άλλαξαν με λευκά λαμπρά φορέματα, ετοίμασαν
ευθύς την τράπεζαν με πολυποίκιλα φαγητά, ποτά εξαίρετα και
διάφορα και πλέον εκλεκτά οπωρικά και εκάθισαν όλες εις την
τράπεζαν και αφού εφάγαμε και ήπιαμε αρκετά, άρχισαν άλλες να
λαλούν διάφορα μουσικά όργανα, άλλες να τραγουδούν συντροφεύοντας
τα όργανα, ώστε εσχηματίζετο μία εναρμόνιος συμφωνία και μελωδία
και άλλες πάλιν να χορεύουν διαφόρους χορούς· και εν κοντολογία ο
σκοπός αυτών όλος ήτον για να μου δώσουν την πλέον εξαίρετον
ξεφάντωσιν, που ανθρώπινος νους δεν δύναται να καταλάβη· έπειτα
μου εζήτησαν να τους διηγηθώ την ιστορίαν μου, τις ήμουν και πώς
κατήντησα εκεί· και εγώ τους διηγήθην όλα μου τα συμβάντα
καταλεπτώς· ως τόσον επέρασεν αρκετή ώρα της νυκτός.

Τότε μία εκ μέρους των άλλων μου λέγει· ιδού είναι καιρός διά να
αναπαυθής επειδή είσαι κουρασμένος από την οδοιπορίαν· το κρεββάτι
σου είναι έτοιμον και έκλεξε από ημάς όποια σου αρέση διά να
κοιμηθής μαζί της. Εγώ εις τοιούτον ζήτημα της απεκρίθην· όλες μου
αρέσουν όλες ωραιότατες είναι, ωσάν να ήσαν η αυτή ωραιότης· δεν
δύναμαι να προκρίνω την μίαν από την άλλην. Τότε μου λέγει εκείνη·
αναμεταξύ μας δεν υπάρχει ζυλοτυπία ούτε φθόνος· τοιαύτην
συμφωνίαν έχομεν, ότι κάθε μία έχει να λάβη την αυτήν τιμήν μίαν
βραδυάν θα κοιμηθή μαζί σου, έως να περάσουν και αι σαράντα και
ύστερα πάλιν αρχίζεις από την πρώτην, και ούτω καθεξής.

Εγώ τότε διά να μη φανώ αχάριστος και αδιάκριτος, έδωσα το χέρι
μου εκείνης που μου ωμιλούσε και επήγαμε εις το κρεββάτι. Την
αυγήν ευθύς με έλουσαν εις το λουτρόν και με άλλαξαν με νέα
φορέματα και επεράσαμεν όλην εκείνην την ημέραν εις ξεφαντώσεις·
και πάλιν το βράδυ έλαβα άλλην εις το κρεββάτι μου και διά να μη
πολυλογώ, επέρασεν ένας ολόκληρος χρόνος, που έκαμα αυτήν την
τρυφηλήν και ξεφαντωτικήν ζωήν με εκείνες τες ευμορφότατες
γυναίκες και κάθε βράδυ είχα μίαν εις το κρεββάτι μου.

Εις το τέλος του χρόνου μίαν αυγήν ήλθαν όλες δακρυρροούσαι να με
αποχαιρετήσουν διότι έμελλον να αναχωρήσουν και πάλιν εις διάστημα
σαράντα ημερών ήθελον γυρίσει· και αφού αγκαλιάσαντές με όλες
αποχαιρετήθημεν, μου παρήγγειλαν να ανοίξω εις την απουσίαν τους
όλας εκείνας τας εννενήντα εννέα θύρας διά να ξεφαντώσω με την
θεωρίαν εκείνων των πολυτίμων πραγμάτων, που είναι μέσα εις εκείνα
τα κελλάρια και περιβόλια και να απολαύσω όσα η όρεξίς μου ζητεί·
την δε χρυσήν θύραν να μην αποτολμήσω να την ανοίξω, διότι θέλει
μου προξενήσει άκραν λύπην και μετάνοιαν.

Όταν λοιπόν ανεχώρησαν εκείναι, εγώ διά να περιδιαβάσω άνοιξα όλας
εκείνας τας θύρας και είδα πράγματα ανεκδιήγητα· τέλος πάντων η
τυφλή μου περιέργεια με εκίνησε να ανοίξω και την χρυσήν θύραν·
σιμά εις τους πολυτίμους θησαυρούς και αξιοθαύμαστα πετράδια εύρον
και ένα ωραιότατον άλογον, μαύρον το χρώμα· το έσυρα έξω εις την
αυλήν και το εκαβαλλίκευσα με μεγάλην χαράν στοχαζόμενος ότι εις
το εξής εκείνον θα είναι η ξεφάντωσις και περιδιάβασίς μου· το
εκτύπησα διά να κινηθή και αυτό μένει ακίνητον· αλλ' όταν εκτύπησα
και δεύτερον και τρίτον, άνοιξε κάποια πτερά και επέταξεν εις τον
αέρα υψηλά με τόσην ορμήν, που εγώ από τον φόβον μου εχάθην.

Έπειτα πετώντας, κατέβη εις το δώμα εκείνου του παλατίου που ήσαν
οι δέκα μονόφθαλμοι νέοι με τον γέροντα και τότε εσείσθη με
σφοδρότητα, εις τόσον, που με έρριξε καταγής, και με την ουράν του
με εκτύπησεν εις το δεξιόν μάτι και με ετύφλωσεν και έπειτα έγινεν
άφαντον. Εγώ από την λύπην που έχασα το μάτι μου δεν επήγα να
χαιρετήσω εκείνους τους νέους και μάλιστα διά την εντροπήν που δεν
ήκουσα την συμβουλήν τους· και ύστερα εξουράφησα τα γένεια και τα
φρύδια και ενδυθείς τότε το φόρεμα των Δερβίσιδων αφού επέρασα
αγνώριστος διαφόρους πόλεις, κατέληξα εδώ εις την Βαβυλώνα και
σήμερον εις την πόρτα του κάστρου συναπάντησα τούτους τους άλλους
δύο συναδέλφους μου και ελάβαμε την τιμήν να έλθωμεν εδώ εις το
σπήτι σου και να λάβωμεν τόσες περιποιήσεις.

Αυτή λοιπόν, ω κυρία, είνε η πολύαθλός μου ιστορία. Τότε η Ζωηδία
του λέγει· έχε την ελευθερίαν σου και πήγαινε όπου σου αρέσει·
αυτός την παρεκάλεσε διά να μείνη μαζί με τους συντρόφους να
ακούση την ιστορίαν και των άλλων τριών ξένων και έλαβε την
άδειαν. Έπειτα η Ζωηδεία στραφείσα προς τον βασιλέα Καλίφην, προς
τον Γαφέρ και προς τον Αρχιευνούχον, τους οποίους δεν εγνώριζε διά
τοιούτους, λέγει τους· τώρα και σεις πρέπει να μας διηγηθήτε την
ιστορίαν σας.

Ο Βεζύρης, που πάντοτε ωμιλούσε και διά τους τρεις απεκρίθη της·
κυρία διά να υπακούσωμεν εις τας προσταγάς σου, ημείς δεν έχομεν
άλλο να διηγηθώμεν παρά να επαναλάβωμεν όσα είπαμεν προτού να
έμβωμεν μέσα εις το σπήτι σας· ημείς είμεθα πραγματευταί από το
Μουσούλ και ήλθαμε εδώ εις την Βαβυλώνα διά να πωλήσωμεν τας
πραγματείας μας, τας οποίας έχομεν εις το Βεζυρχάνιον, όπου
εκονεύσαμεν· και επειδή διά υποθέσεις της πραγματείας μας
ευρισκόμεθα έξω από το κονάκι μακράν, και έως που να γυρίσωμεν
επέρασε μέρος της νυκτός και το χάνι εκείνην την ώραν πάντοτε
ευρίσκετο κλεισμένον και μη έχοντες άλλο καταφύγιον

Showing first 200,000 characters. Full text: gutenberg.org/ebooks/36586