← catalogue

De strijd tusschen Noord en Zuid

by Jules Verne · Dutch · Gutenberg #29095 · 485,956 chars · public domain (US)

The Project Gutenberg eBook of De strijd tusschen Noord en Zuid
    
This eBook is for the use of anyone anywhere in the United States and
most other parts of the world at no cost and with almost no restrictions
whatsoever. You may copy it, give it away or re-use it under the terms
of the Project Gutenberg License included with this eBook or online
at www.gutenberg.org. If you are not located in the United States,
you will have to check the laws of the country where you are located
before using this eBook.

Title: De strijd tusschen Noord en Zuid

Author: Jules Verne


        
Release date: June 10, 2009 [eBook #29095]
                Most recently updated: January 5, 2021

Language: Dutch

Other information and formats: www.gutenberg.org/ebooks/29095

Credits: Produced by The Online Distributed Proofreading Team at
        https://www.pgdp.net/


*** START OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK DE STRIJD TUSSCHEN NOORD EN ZUID ***




Produced by The Online Distributed Proofreading Team at
https://www.pgdp.net/








                              Wonderreizen

                              Jules Verne


                    De strijd tusschen Noord en Zuid

                      Overrompeling eener plantage



                               Amsterdam

                   Uitgevers-Maatschappij "Elsevier"





I.

AAN BOORD VAN DE STOOMBOOT »SHANNON".


Florida, die langwerpige strook gronds, welke zich als een overgroote
splinter tusschen den Atlantischen Oceaan en den Mexicaanschen
zeeboezem uitstrekt, en die in 1819 bij de groote Amerikaansche
federatie ingelijfd was geworden, werd eenige jaren later tot
bondgenootschappelijken Staat verheven.

Door die inlijving was het grondgebied der Groote Republiek met
zeven en zestig duizend vierkante mijlen vergroot geworden. Maar de
Floridasche ster schittert slechts met een glans van den tweeden rang
aan het firmament der zeven en dertig sterren, welke op de vlag der
Vereenigde Staten van Noord-Amerika prijken.

Dat Florida is slechts een smalle lage landtong. Hare geringe breedte
belet aan de rivieren, welke het landschap besproeien, zich over
eenige lengte van belang te ontwikkelen en eenige gewichtigheid te
erlangen. Hierop maakt evenwel de Sint John eene gunstige uitzondering.

Met eene zoodanige geringe terreinsverheffing als Florida bezit,
hebben de rivieren en beken te weinig verval om een sterken stroom
te verkrijgen.

De streek bevat geene bergen; slechts eenige reeksen van die »blufs"
of heuvels, welke in het centrum en het noordelijk gedeelte van de
Vereenigde Staten zoo veelvuldig aangetroffen worden.

Wat den vorm van het land betreft, men zou dien kunnen vergelijken
met een castorstaart, die in de zee zou hangen, hebbende ten oosten
den Atlantischen Oceaan en ten westen de Golf van Mexico.

Florida heeft dus geene grensburen, tenzij de Staten Georgië en
Alabama, die er in het noorden aan grenzen. Die grens vormt als
het ware eene breede landengte of beter landbasis, waardoor het
schiereiland aan het vasteland verbonden is.

Om kort te gaan, Florida doet zich voor als een bijzonder land, als
een vreemdsoortig land zelfs. Daar brengen de bewoners wel het hunne
toe bij. Zij zijn toch voor een derde Spanjaarden, voor een ander
derde Amerikanen, en voor het laatste derde Indianen. Deze laatsten
behooren tot den Seminolen-stam en verschillen zeer veel van hunne
rasgenooten uit het Far West.

De bodem is vrij droog, zandig en bijna geheel omzoomd door duinen, die
achtereenvolgens door den Atlantischen Oceaan op de zuidkust opgeworpen
zijn. In het noordelijk gedeelte is de streek bewonderenswaardig
vruchtbaar.

Die streek verdient den naam van Florida volkomen. Hare flora
is er prachtig, krachtig en van eene buitengewoon weelderige
verscheidenheid. Dat wordt ongetwijfeld daardoor veroorzaakt, dat
die streek door de Sint John besproeid wordt. Die stroom ontwikkelt
zich op breeden voet van het zuiden naar het noorden over eene
uitgestrektheid van twee honderd vijftig mijlen, waarvan er honderd en
zeven tot aan het Georges-meer gemakkelijk bevaarbaar zijn. De lengte,
welke de andere rivieren des lands missen, ontbreekt der Sint John
niet, die dat aan hare hoofdrichting van zuid naar noord te danken
heeft. Talrijke rio's en beken voeren haar heur water toe en vormen
menigvuldige kreken en haften op de beide oevers.

De Sint John is dus de slagader des lands. Zij, met hare levenwekkende
wateren, vervult waarlijk de rol van ader, die het bloed door het
aardlichaam rondvoert.

Op den 7den Februari van het jaar 1862 stevende de stoomboot Shannon
de Sint John af. Zij zou tegen vier uren 's avonds bij het kleine
gehucht Picolata aanleggen, na de hooger gelegen aanlegplaatsen der
rivier en de verschillende forten van de graafschappen Sint Jan en
Putnam aangedaan te hebben. Eenige mijlen lager zoude het vaartuig
op het grondgebied van het graafschap Duval aankomen, hetwelk zich
tot aan het graafschap Nassau uitstrekt, welk laatste door de rivier
van denzelfden naam begrensd wordt.

Picolata bezit uit zich zelve hoegenaamd geene belangrijkheid. Maar
hare omstreken bevatten rijke indigo-plantages, vruchtbare
rijstvelden, weelderige katoen- en suikerrietvelden, en onmetelijke
cypressenbosschen.

De bevolking ontbreekt er dan ook geenszins in den omtrek.

Hare ligging daarenboven verleent haar een zeker handelsverkeer,
waardoor koopwaren en reizigers hunnen uitweg daarheen zoeken. Niet
ver daarvan verwijderd--een twaalftal mijlen--wordt Sint-Augustijn
aangetroffen, een der voornaamste steden van Florida, die op de
oostkust, aan den Atlantischen Oceaan gelegen, en door het langwerpige
eiland Anastasia tegen de hooggaande deining uit volle zee beschut,
als de beste havenplaats in deze streken te beschouwen is. Een bijna
rechte weg verbindt Picolata met Sint-Augustijn.

Dien dag trof men in de nabijheid der aanlegplaats te Picolata een
grooter aantal reizigers aan dan gewoonlijk. Eenige vlugge rijtuigen,
eenige »stages", een soort vervoermiddel met acht zitplaatsen,
hetwelk met vier of zes muildieren bespannen is, die als dollen
over dien weg, welke door het moerassige land heenvoert, rennen,
hadden die reizigers van Sint-Augustijn aangevoerd. Het was zaak het
aanleggen der stoomboot niet mis te loopen, wilde men eene vertraging
van minstens acht en veertig uren vermijden, om de steden, dorpen,
gehuchten en forten stroomafwaarts gelegen te bereiken.

Inderdaad, de vaart van de Shannon was geen dagelijksche dienst om de
gemeenschap tusschen de beide oevers der Sint John te onderhouden. Op
dat tijdstip bestond er nog geene concurrentie en was die boot de
eenige om dien dienst te volvoeren. Men moest dus te Picolata zijn
op het oogenblik, dat zij aanlegde, anders was het mis. De rijtuigen
hadden dan ook reeds een uur te voren de passagiers afgezet.

In dit oogenblik bevonden zich een vijftigtal reizigers op het
aanleghoofd van Picolata. Men had kunnen opmerken, dat dezen zich in
twee groepen verdeelden. Was het eene belangrijke handelszaak, die
hen te Sint-Augustijn te zamen had gebracht, of wel eene staatkundige
beraadslaging?

Wat er van zij, zooveel is zeker, dat gerust beweerd kon worden, dat
de goede verstandhouding onder hen ontbrak. Zij waren als vijanden te
zamen gekomen, als vijanden gingen zij weer van elkander. Dat kon men
genoegzaam aan de blikken gewaar worden, die zij op elkander wierpen,
aan den afstand, dien de beide groepen onderling handhaafden, aan
eenige onvoegzame woorden, die weerklonken en waarvan de tartende
bedoeling voor niemand verborgen bleef.

Intusschen werd een schril gefluit vernomen, dat bovenstrooms de
lucht als het ware verscheurde. Weldra verscheen de Shannon bij de
ombuiging van een hoek op den rechter-rivieroever, op een afstand
van een halve mijl van Picolata. Dikke stoomwolken ontsnapten uit
hare beide schoorsteenen en dwarrelden door de kruinen van het zware
geboomte, die door den sterken wind heftig heen en weer geschud werden.

De naderende romp der boot werd voor het oog al grooter en grooter. De
eb begon door te staan. De stroom der rivier, die sedert drie of vier
uren ten gevolge van den vloed tegen was geweest, was nu gunstig en
voerde de wateren der Sint John thans naar hare zeemonding af.

De scheepsklok werd eindelijk vernomen. De raderen, die thans achteruit
sloegen, stuitten de vaart der Shannon, die het landhoofd op zijde
schoot en daaraan met trossen vastgemeerd werd.

De inscheping geschiedde toen met een zekere haast. Een der twee
groepen stapte de loopplank over, zonder dat de andere haar poogde
voorbij te ijlen. Dat was ongetwijfeld daaraan toe te schrijven,
dat deze nog een of twee passagiers wachtte, die niet op tijd waren
en die gevaar liepen de boot te missen.

Twee of drie mannen verlieten dan ook de groep, om tot op een punt van
de kade van Picolata te gaan, vanwaar men den weg naar Sint-Augustijn
overzien kon. Vandaar keken zij, blijkbaar in de meest ongeduldige
stemming, oostwaarts op.

En dat ongeduld had zijne oorzaak; want de gezagvoerder van de Shannon,
die reeds op de brug tusschen de beide raderkasten stond, riep:

»Aan boord!... Aan boord!..."

»Nog een paar minuten, kapitein," vroeg een der mannen van dat gedeelte
van de groep, hetwelk op het landhoofd was blijven staan.

»Ik kan niet wachten, heeren!"

»Slechts eenige minuten!"

»Eenige minuten?... Gij spreekt er gemakkelijk over!"

»Slechts twee, kapitein!"

»Neen, geen enkele!"

»Slechts een oogenblik!"

»Neen, onmogelijk! De eb is ingetreden; als ik nog draal, tref ik
geen diep water genoeg op de bank van Jacksonville aan."

»Daarenboven," merkte een der passagiers op, »er bestaat geen enkele
reden waarom wij aan de grillen van de te laat komenden zouden moeten
onderworpen worden!"

Hij die zoo sprak, behoorde tot de eerste groep, die reeds bij de
roef van het achterschip der Shannon plaats genomen had.

»Dat is ook mijne meening, master Burbank," antwoordde de
gezagvoerder. »De dienst gaat voor alles... Kom, heeren, aan boord;
want ik laat de meertrossen innemen!"

Reeds hadden een paar matrozen der stoomboot een boom gegrepen, om
haar van het landhoofd af te duwen, en reeds liet de stoomfluit een
schrillen gil hooren, toen een kreet weerklonk.

»Daar is Texar!... Daar is Texar!..."

Een rijtuig, dat in vollen ren voortjoeg, werd bij de ombuiging
van de kade van Picolata ontwaard en naderde snel. Weinige seconden
later stonden de muildieren, welke de bespanning uitmaakten, bij het
landhoofd stil. Een man steeg er uit. Zij, die tot op den weg gegaan
waren, om naar hem uit te kijken, stapten haastig naar hem toe,
waarna allen de loopplank der boot overschreden en zich inscheepten.

»Een oogenblik later,"... sprak een uit de groep.

»Nu, wat zou een oogenblik later?" vroeg de nieuw aangekomene.

»Dan waart ge niet meegegaan."

»Dat zou jammer geweest zijn," was het bedaarde antwoord.

»Ja, zeer jammer, en niet alleen jammer, maar ook teleurstellend."

»Zeker; want er zouden twee dagen hebben moeten verloopen,"
vervolgde een ander, »alvorens gij hadt kunnen vertrekken naar... Ja,
waarheen? Wij zullen het weten, als ge het ons zult willen zeggen."

»Wanneer de kapitein naar dien onbeschoften James Burbank geluisterd
had," viel een derde in, »dan zou de Shannon zich nu reeds op een
kwart mijl beneden Picolata bevinden!"

»Nogmaals, dat zou jammer zijn," antwoordde de nieuw aangekomene.

Texar had zich, vergezeld van zijne vrienden, naar het voorschip
begeven. Hij vergenoegde zich master James Burbank, van wien hij
slechts door de breedte der brug gescheiden was, aan te kijken. Neen,
hij sprak geen enkel woord; maar de blik, dien hij op hem wierp,
was voldoende om te doen begrijpen, dat er een onverzoenlijke haat
tusschen die beide mannen bestond.

Wat James Burbank betrof, deze draaide Texar, na hem vlak in het
aangezicht gekeken te hebben, den rug toe en nam plaats bij het
achtergedeelte der roef, alwaar zijne makkers reeds gezeten waren.

»Wat ziet die Burbank er ontevreden uit!" zei een van de makkers
van Texar.

»Hetgeen trouwens te begrijpen is," antwoordde een ander.

»Zijne leugens hebben hem niet gebaat en de recorder heeft zijne
valsche getuigenissen alle recht laten wedervaren."

»Maar de recorder heeft hem niet gevonnist..."

»Dat is waar, Texar."

»Welnu, met dat vonnissen belast ik mij," zei Texar.

De meertrossen waren middelerwijl losgegooid. Het voorschip was door
middel van lange boomstaken van het landhoofd afgeduwd geworden, de
schepraderen der boot volvoerden eenige omwentelingen, en weldra gleed
de Shannon snel met den stroomdraad, waarbij zij door de ingetreden
eb krachtig geholpen werd.

De beide oevers der Sint John gleden als met verbazende snelheid
voorbij.

De lezer weet misschien, hoe de stoombooten, die bestemd zijn
op de Amerikaansche rivieren en meren dienst te verrichten,
er uitzien. Het zijn ware huizen met verscheidene verdiepingen,
die met breede terrassen bekroond zijn. Zij worden beheerscht door
beide schoorsteenen der machine, en door een tweetal masten, die de
hoofdtouwen te dragen hebben, waaraan de spinnekoppen bevestigd zijn,
welke de zonnetenten uitgespreid moeten houden.

Die stoombooten zijn op de Mississippi ware vlottende paleizen, die
ieder de geheele bevolking van een vrij groot gehucht zouden kunnen
bevatten. Voor den dienst op de Sint John en voor de Floridasche
steden waren zulke paleizen niet noodig. Neen, de Shannon was slechts
een vlottend hôtel, hoewel zij zoowel door hare innerlijke inrichting
als door haar uiterlijk de meeste overeenkomst had met de Kentucky's
en met de Dean Richmonds.

Het weer was prachtig. Het donkerblauwe uitspansel was met eenige
lichte nevelvlokjes gevlekt, die hier en daar, langs het hemelgewelf
verspreid, zweefden. Het luchtgestel gedurende de maand Februari is in
de bedoelde streken der Nieuwe Wereld, gelegen onder den dertigsten
graad noorderbreedte, bijna zoo warm als dat van de streken der
Oude Wereld, op de grenzen der Sahara, die snikheete woestijn,
gelegen. Toch temperde een zachte bries, welke de zeewind van den
Atlantischen Oceaan toevoerde, dat klimaat eenigermate en belette,
dat het er onverdragelijk heet werd.

Het meerendeel der passagiers van de Shannon was dan ook op het
dek gebleven, om, tegelijk met de frischheid van het windje, de
doordringende geuren te genieten, welke het uit de oever-bosschen tot
hen overbracht. De schuin neerschietende stralen van de dagvorstin
konden hen onder het afdak der uitgespannen zonnetenten, die door
de luchtverplaatsing, door de snelheid der boot teweeggebracht,
als punka's heen en weer bewogen werden, niet bereiken.

Texar had met vijf of zes zijner makkers, die met hem aan boord
gekomen waren, goedgevonden naar de »dining-room" te gaan, die in
het benedenschip gelegen was. Daar bevochtigden zij hunne keelen, die
aan de sterke dranken der Amerikaansche bar's gewoon geraakt waren,
met boordevolle glazen gin, bitter en Bourbonwhiskey. Het waren,
om kort te gaan, ruwe kerels, die in hun uiterlijk niets voornaams
vertoonden, meer met lederen dan met lakensche kleeding gekleed waren,
uiterst onbeschaafd en onbehouwen in hunne uitdrukking en dan ook
eerder moesten geacht worden tot de oudere dan wel tot de Floridasche
steden te behooren.

Texar scheen eenig recht van meerderheid op hen uit te oefenen,
hetgeen waarschijnlijk zijn oorsprong zoowel in de geestkracht van zijn
karakter als in de belangrijkheid van zijn maatschappelijken toestand
of van zijn vermogen had. Toen dan ook Texar den mond niet opende,
bewaarden zijn volgelingen allen een stipt stilzwijgen en benuttigden
de gelegenheid om den tijd, dien zij niet met praten doorbrachten,
aan drinken te besteden.

Eindelijk ontviel evenwel aan Texar, die met verstrooiden blik een
der dagbladen ingezien had, welke op de tafels der dining-room ter
lezing lagen:

»Dat alles is oude kost!"

»Nogal begrijpelijk," antwoordde een zijner makkers.

»Hoe zoo?"

»Gij hebt eene courant in de hand, welke drie dagen oud is."

»En in drie dagen gebeurt zooveel," viel een ander van het gezelschap
in.

»Vooral sedert hier in de buurt gevochten wordt," vulde een ander aan.

»Hoe staat het met den oorlog?" vroeg Texar.

»Wat ons meer in het bijzonder betreft, Texar, ziehier de staat van
zaken: het federalistisch gouvernement zou zich, zooals algemeen
beweerd wordt, onledig houden met het uitrusten van eene expeditie
naar Florida. Het gevolg daarvan is, dat wij ieder oogenblik een
vijandelijken inval vanwege de Noordelijken te verwachten hebben."

»Is dat zeker?"

»Och, kom..." wilde er een tusschenbeide brengen.

»Dat kan ik niet zeggen," ging de berichtgever voort; »maar het gerucht
er van heeft te Savannah geloopen, en ik heb het ook te Sint-Augustijn
hooren bevestigen."

»Welnu, laat die federalisten maar komen, nu zij met aanmatiging
verkondigen, dat zij ons onderwerpen willen!" riep Texar uit,
terwijl hij met de vuist zoo op de tafel sloeg, dat flesschen en
glazen rinkelend opsprongen. »Ja, laat ze maar komen! Zij zullen
dan ontwaren, of de slaven-eigenaars van Florida genegen bevonden
zullen worden, om zich door die abolitionnistische dieven te laten
uitschudden en bestelen!"

Dat antwoord zou eene tweeledige inlichting verschaft hebben aan hen,
die niet op de hoogte waren der gebeurtenissen, waarvan Noord-Amerika
op dat tijdstip het tooneel was. Namelijk, vooreerst dat de secessie of
afscheidingsoorlog, die feitelijk verklaard was door het kanonschot
hetwelk op den 11den April 1861 op het fort Sumter gelost werd,
toen in zijn hevigst tijdperk was; want hij strekte zich toen bijna
tot aan de uiterste grenzen der Zuidelijke Staten uit; en eindelijk
dat Texar aanhanger van het stelsel van den slavenhandel was en
gemeene zaak maakte met de overgroote meerderheid van de bevolking
der slavendistrikten.

En juist bevonden zich dien dag aan boord van de Shannon verscheidene
vertegenwoordigers van de beide partijen in elkanders tegenwoordigheid.

Aan den eenen kant: Noordelijken, anti-slavenhouders, abolitionnisten
of federalisten, zooals zij gedurende dien oorlog gewoonlijk genoemd
werden; aan den anderen kant: Zuidelijken, slavenhouders, slavenhalers,
secessionnisten of geconfedereerden.

Texar en zijne tochtgenooten stonden een uur later, nadat zij meer
dan voldoende hunnen dorst gelescht hadden, van hunne zitplaatsen op,
om zich naar het bovendek der Shannon te begeven.

Men was reeds de Trent-kreek en de Zes-Mijlen-kreek voorbijgestoomd. De
eerste dier haftvormingen verleende toegang aan het water tot aan de
grens van een dicht cypressenbosch; de andere tot het uitgestrekte
moeras, de Zes-Mijlen-kreek genaamd, welker naam den omvang dier
moerassige oppervlakte aangeeft.

De stoomboot stevende toen tusschen twee oevers, overdekt met
prachtige bosschen van Virginische tulpenboomen, van magnolia's,
van pijnboomen, van cypressen, van altijd groenende eikenboomen,
van Adams-naaldboomen en van vele andere, die zich even prachtig
voordeden en welker stammen te midden van verwilderde azalea-struiken
en van onuitwarbare slingerplanten niet te bespeuren waren. Soms bij
het voorbijstevenen van de kreek-mondingen, waardoor de water-toevoer
naar de moerasachtige vlakten van de graafschappen Sint Jan en Duval
plaats heeft, werd eene sterke muskuslucht, die den dampkring als
het ware verontreinigde, ontwaard. Die doordringende geur was niet
afkomstig van sommige boomen of struiken, welker uitwasemingen in
dit luchtgestel zoo onaangenaam scherp kunnen zijn, maar wel van de
alligators, die bij het luidruchtig voorbijstevenen van het stoomschip
in allerijl eene toevlucht zochten te midden der lange biezen en
andere grasgewassen, welke de boorden van de rivier overdekten.

Wijders ontwaarde men velerlei soorten van vogels, zooals
bonte spechten, jacamars, reigers, roerdompen, duiven met witte
koppen, orpheeën, spotvogels en meer anderen met uiteenloopend
gevederte. Daaronder was voornamelijk de kat-vogel, die met
zijne buiksprekersstem alle mogelijke geluiden, die hij waarnam,
nabootst, zelfs die van den kraaghaan, welke een gekraai uitstoot
met metaalachtigen klank, schetterend als het getoet eener trompet
en wat op een afstand van vier of vijf mijlen vernomen wordt.

Toen Texar de laatste trede van de kajuitstrap opgestegen was om op het
dek op een vouwstoeltje plaats te nemen, was eene vrouw op het punt om
die trap af te dalen, welke ook naar het salon der boot voerde. Zij
trad haastig terug, toen zij zich tegenover dien man geplaatst
zag. Dat was eene mestische vrouw, die bij de familie Burbank in dienst
was. Haar eerste gebaar was dat van een niet te onderdrukken walging,
toen zij zich plotseling in tegenwoordigheid van dien aartsvijand van
haren meester bevond. Zonder zich te bekreunen over den giftigen blik,
dien Texar haar toewierp, sprong zij op zijde. Hij trok de schouders
verachtelijk op en keerde zich tot zijne makkers.

»Ja, dat is Zermah," riep hij uit, »een der slaven van dien James
Burbank, die er op snoeft geen aanhanger van de slavernij te zijn!"

Zermah antwoordde niet.

Zoodra de toegang tot de kajuitstrap vrij was, daalde zij naar het
salon van de Shannon af, zonder het minste gewicht aan die gesproken
woorden te hechten.

Texar van zijn kant begaf zich naar het voorschip van de stoomboot,
zette zich daar neder, stak eene sigaar aan en scheen zich, zonder
verder eenige aandacht aan zijne tochtgenooten, die hem gevolgd
hadden, te schenken, geheel en al te verdiepen in de nauwgezette
waarneming van den linkeroever der Sint John, die daar de grens van
het graafschap Putnam uitmaakte.

Middelerwijl ging ook het gesprek op het achterschip van de Shannon
zijn gang.

Natuurlijk was ook daar de oorlog het onderwerp van het gesprek.

Nadat Zermah zich naar het salon begeven had, was master James Burbank
alleen gebleven met de twee vrienden, die hem naar Sint Augustijn
vergezeld hadden. De een was zijn zwager, de heer Edward Carrol, de
andere was een Floridiaan, die te Jacksonville woonde en master Walter
Stannard heette. Ook zij spraken met eene zekere opgewondenheid over
den bloedigen strijd, waarvan de uitslag eene quaestie van leven of
dood voor de Vereenigde Staten van Noord-Amerika was. Maar zooals men
wel uit het vervolg van dit verhaal zal ontwaren, oordeelde James
Burbank, met het oog op de mogelijke gevolgen, geheel anders dan
Texar over dien oorlog.

»Ik heb haast," zei hij, »om te Camdless Bay terug te zijn."

»Dat wil ik wel gelooven," antwoordde Walter Stannard.

»Wij zijn twee dagen geleden vertrokken," ging master Burbank
voort. »Wellicht zijn tijdingen van den oorlog ingekomen."

»Dat kan wel."

»Misschien zijn Dupont en Sherman reeds meester van Port Royal en in
het bezit van de eilanden van Zuidelijk Carolina."

»In ieder geval kan dat niet lang uitblijven," betuigde Edward Carrol,
»en het zou mij wel verwonderen, wanneer de president Lincoln er niet
toe overging om den oorlog naar Florida over te brengen."

»Waarlijk, het zal niet te vroeg zijn!" hernam James Burbank. »Ja! het
is meer dan tijd om den wil van de Unie aan al die Zuidelijken van
Georgië en Florida, die meenen, dat hunne Staten door den grooten
afstand onbereikbaar zijn, te beteekenen. Gij ziet tot welken graad
van onbeschoftheid die straffeloosheid kerels van het gehalte van
Texar kan vervoeren. Hij gevoelt, dat hij ondersteund wordt door de
slavenhouders der streek, en hij hitst hen op tegen ons mannen van
het Noorden, welker toestand al moeielijker en moeielijker wordt en
de wisselingen van den oorlog in hooge mate ondervinden!"

»Gij hebt gelijk, master James," hernam Edward Carrol, »het is noodig
dat Florida zoo spoedig mogelijk onder de autoriteit van het wettig
gezag te Washington terugkeere!"

»Ja, dat is noodig!" bevestigde Walter Stannard met nadruk.

»Ik ben dan ook ongeduldig," ging Edward Carrol voort, »om het
federalistische leger te zien opdagen, om er de wet te komen stellen,
anders zullen wij verplicht zijn onze plantages te verlaten."

»Volgens mij, waarde Burbank," antwoordde Walter Stannard, »kan dat
nog slechts eene quaestie van eenige dagen zijn. Voorgisteren, toen
ik Jacksonville verliet, begonnen de gemoederen zich te verontrusten
over de plannen, die aan den Commodore Dupont toegeschreven worden,
namelijk om de bank der Sint John te overschrijden. En dat heeft
aanleiding gegeven tot het uiten van bedreigingen jegens hen,
die andere denkbeelden toegedaan zijn dan zij, die aanhangers der
slavernij zijn. Ik vrees..."

»Vreest gij?... Maar, wat?"

»Ik vrees, dat door een oproer de autoriteiten der stad zullen
verjaagd worden en dat het bestuur in handen zal vallen van kerels
van de ergste soort."

»Dat zou mij niets verwonderen," antwoordde master James Burbank. »Wij
moeten er dan ook op bedacht zijn, dat wij bij het naderen van het
federalistische leger ernstige, ja kwade dagen zullen te doorworstelen
hebben."

»Zullen die niet te vermijden zijn?"

»Neen, dat is volgens mij onmogelijk!"

»Die gedachte is toch ontmoedigend," sprak Walter Stannard. »Zoowel
te Jacksonville als op andere punten van Florida, bevinden zich
verscheidene edele kolonisten, die eenstemmig met ons over het
vraagstuk van de slavernij denken. Zij zijn evenwel te weinig talrijk,
om zich tegen de buitensporigheden der secessionnisten te kunnen
verzetten. Voor onze veiligheid mogen wij slechts op de aankomst
van het federalistisch leger rekenen, waarbij gerust de wensch mag
gevoegd worden dat, wanneer tot militaire interventie besloten is,
zij zoo spoedig mogelijk uitgevoerd worde."

»Ja, waarlijk," antwoordde master James Burbank, »ik deel hetzelfde
gevoelen, en met u uit ik den wensch: dat zij komen! dat zij spoedig
mogen komen, master, om ons van dat slechte gespuis te verlossen!"

Men zal weldra zien, of die mannen van het noorden, welker familie-
of vermogen-belangen hen noodzaakten, wilden zij te midden eener
slavengezinde bevolking kunnen leven, zich naar de zeden van het
land te schikken, redenen hadden om zoo te spreken, redenen hadden
om alles te duchten.

Alles wat James Burbank en zijne vrienden van den oorlog dachten, was
zuiver waar. Het federalistisch gouvernement bereidde eene expeditie
voor, die de onderwerping van Florida in opdracht zoude hebben. Het
gold niet zoozeer zich van dien Staat meester te maken of hem door
de militaire macht te doen bezetten, dan wel om alle toegangen tot
dat gewest te sluiten voor de smokkelaars, welker handwerk daarin
voornamelijk bestond om de maritieme blokkade te verbreken, zoowel om
de binnenlandsche producten uit te voeren, als om wapenen en munitie
in te voeren.

De Shannon waagde zich er dan ook niet meer aan, om de zuidelijke
kusten van Georgië, die in de macht der troepen van de Noordelijken
waren, aan te doen. Het vaartuig ging uit voorzichtigheid niet verder
dan de grens, dat wil zeggen weinig buiten de riviermonding van de
Sint John, tot bij de noordelijke punt van het eiland Amalia, tot
bij de havenplaats Fernandina, alwaar de spoorwegbaan van Cedar Keys
een aanvang neemt en het Floridasche schiereiland in schuine richting
doorsnijdt, om bij de golf van Mexico te eindigen. Wanneer de Shannon
verder dan het eiland Amalia en de rio Sint Mary gestevend ware,
zou zij gevaar geloopen hebben, door de schepen genomen te worden van
het federalistische smaldeel, hetwelk dat gedeelte van het kustland
onverpoosd bewaakte.

Uit het medegedeelde volgt derhalve, dat de passagiers der
stoomboot voornamelijk uit Floridianen bestonden, die door hunne
zaken niet genoodzaakt werden zich buiten de grenzen van Florida te
begeven. Allen waren inwoners van de steden, dorpen en gehuchten,
welke op de oevers van de Sint John verrezen of op de oevers van hare
bijrivieren. Voor het meerendeel behoorden zij te huis hetzij te Sint
Augustijn, hetzij te Jacksonville. Bij die verschillende plaatsen
konden zij op de landhoofden ontschepen, die bij de aanlegplaatsen
opgericht waren, of konden zich van die houten staketsels bedienen,
van die »piers", welke volgens Engelsch model gebouwd waren, en de
ontschepingsvaartuigen der rivier noodeloos maakten.

Een der passagiers van de stoomboot zou haar evenwel middenstrooms
verlaten. Zijn voornemen was het vaartuig te verlaten, zonder te
wachten, totdat het een der voorschriftmatige aanlegplaatsen zou
aangedaan hebben. Hij wilde ontschepen op een gedeelte van den oever,
alwaar geen dorp, geen gehucht, zelfs geen enkele alleenstaande woning,
zelfs geen jagers- of visschershut in het gezicht was.

Die passagier was Texar.

Tegen zes uren in den avond liet de Shannon drie scherpe stooten van
hare stoomfluit vernemen. Hare raderen werden bijna onmiddellijk daarop
gestopt, terwijl het vaartuig zich met den stroom liet mededrijven,
die op dit gedeelte van de rivier volstrekt niet snel is.

Het bevond zich toen dwars van de Zwarte Kreek.

Die kreek is zeer diep in den linkeroever van de Sint John ingesneden,
terwijl een kleine rio, welke geen naam draagt, maar den voet van
het fort Steilman bespoelt, er in uitwatert. Deze rivierarm vormt de
grensscheiding tusschen de graafschappen Putnam en Duval. Hare smalle
monding wordt geheel en al bedekt door een gewelf van zware takken,
welker loof zich als een dicht netwerk ineenstrengelt. Die sombere
lagune is als het ware geheel en al onbekend aan de lieden van de
omstreken. Niemand heeft ooit gepoogd daarin door te dringen, en
niemand wist derhalve, dat zij tot verblijfplaats strekte aan dien
Texar. Die onbekendheid werd veroorzaakt, doordat de oever van de
Sint John bij de monding der Zwarte Kreek geene opening vertoont,
zoodat hij zich als onafgebroken voordoet.

Bij zoo'n staat van zaken, moest men dan ook uiterst bekend met het
vaarwater van die donkere kreek zijn, om er zich bij het vallen van
den nacht, die in deze gewesten zeer spoedig intreedt, met eene sloep
in te wagen.

Op het eerste schrille gefluit van de Shannon was dadelijk een kreet,
die tot drie malen toe herhaald werd, tot antwoord gegeven. Daarop
werd men eerst het flikkerend licht van een vuur tusschen de biezen
van den oever gewaar, hetwelk evenwel spoedig in beweging geraakte.

Dat was het bewijs dat eene sloep vooruitstevende, om bij de boot
aan te leggen.

Toen dat vaartuig dichterbij gekomen was, bemerkte men dat het slechts
een »squif" was, een kleine notendop van boomschors vervaardigd, die
door een enkele pagaai voortbewogen en bestuurd werd. Het vaartuigje
naderde snel en weldra was het nog slechts op eene halve kabellengte
van de Shannon verwijderd.

Texar naderde toen de valreepsopening in de verschansing van het
voorschip, en van zijn hand een soort scheepsroeper makende:

»Aoh!" praaide hij.

»Aoh!" kreeg hij tot antwoord terug.

»Ben jij het, Squambô?"

»Ja, meester!"

»Leg aan boord!"

De squif schoot langs zijde. Bij het schijnsel van de seinlantaarn,
welke aan den voorsteven vastgehecht was, kon men den man zien die
het vaartuigje stuurde. Het was een Indiaan met verward zwart haar,
die tot aan het middel naakt was. Het was, te oordeelen naar den romp,
die daar onder de lichtstralen van de seinlantaarn zichtbaar was,
een stevige pootige vent.

Texar keerde zich in dit oogenblik tot zijne makkers en drukte hen de
hand, terwijl hij hen een beteekenisvol »tot weerziens" toeriep. Daarna
daalde hij, na nog een dreigenden blik naar de zijde van master Burbank
geworpen te hebben, de valreeptrap af, welke achter de kast van het
bakboordrad geplaatst was en vervoegde zich bij den Indiaan Squambô.

Na weinige omwentelingen harer raderen, had de stoomboot zich van
de squif verwijderd, en niemand aan boord kon gissen, dat het lichte
vaartuigje eene toevlucht zou gaan zoeken onder het donkere loof van
den oever.

»Een schurk minder aan boord!" zei toen Edward Carrol, zonder er
zich in het minst om te bekreunen, of hij door de makkers van Texar
gehoord werd.

»Ja," antwoordde James Burbank, »een schurk, die tevens een gevaarlijk
boosdoener is."

Zijne reisgenooten keken hem vragend aan.

»Dienaangaande bestaat bij mij niet de geringste twijfel, hoewel
de ellendeling er altijd in geslaagd is, zich door inderdaad
onverklaarbare alibi's uit den pekel te redden."

»In ieder geval," zei master Walter Stannard, »wanneer dezen nacht
eene misdaad in de omstreken van Jacksonville bedreven wordt, dan
zal men hem niet kunnen beschuldigen, niet waar? daar hij de Shannon
verlaten heeft!"

»Ik wil er geen eed op doen, dat hij onschuldig zoude zijn!" antwoordde
master James Burbank. »Wanneer men mij verzekerde, dat men hem op dit
oogenblik, waarin wij te zamen spreken, heeft zien stelen en moorden op
vijftig mijlen hiervandaan, bij voorbeeld in het noorden van Florida,
zou ik waarachtig niet verwonderd zijn."

»Dat is sterk!" riepen eenige der omstanders.

»Ik moet er bijvoegen," ging James Burbank voort, »dat, wanneer
hij er in slaagde het bewijs te leveren, dat hij niet de bedrijver
der misdaad was, mij dat, na alles wat met hem gebeurd is, evenmin
zoude verwonderen. Maar wij doen dien kerel te veel eer aan, door
ons zoolang met hem bezig te houden."

»Dat is waar."

»Keert gij naar Jacksonville terug?"

»Dezen zelfden avond."

»Wacht uwe dochter u?"

»Ja, en ik ben inderdaad ongeduldig om bij haar te zijn."

»Dat begrijp ik," antwoordde James Burbank. »Maar tegen wanneer denkt
gij bij ons te Camdless Bay te komen?"

»Over eenige dagen."

»Kom zoo gauw als gij zult kunnen, waarde Stannard."

»Dat zal ik voorzeker doen, master James Burbank."

»Gij weet, wij staan aan den vooravond van zeer ernstige
gebeurtenissen, die bij de nadering der federalistische troepen nog
ernstiger zullen worden. Ik vraag mij dan ook vol bezorgdheid af,
of uwe dochter Alice en gij niet beter in veiligheid bij ons in
onze woning te Castle-House zoudt zijn, dan te midden van die stad,
alwaar de Zuidelijken in staat geacht kunnen worden tot de ergste
uitspattingen over te slaan."

»Mooi gezegd; maar, waarde Burbank, gij vergeet dat ik zelf een
Zuidelijke ben."

»Ongetwijfeld zijt gij dat, Stannard, maar gij denkt en handelt,
alsof gij een Noordelijke waart!"

»Ik zal uwe woorden in gezette overweging nemen, master Burbank. Eene
dadelijke beslissing kan ik evenwel niet nemen."

Een uur later stevende de Shannon onder den aandrang der eb, die al
sneller en sneller doorstond, het kleine gehucht Manderijn, hetwelk
op een kleinen steeds groenen heuvel gelegen was, voorbij. Ongeveer
vijf of zes mijlen lager hield het stoomschip bij den rechter-oever
der rivier stil.

Daar was eene inschepings-kade aangelegd, waaraan de schepen
vastmeeren konden, om zoo op de gemakkelijkste wijze te kunnen lossen
en laden. Iets meer bovenstrooms was een bevallige pier van hout
gebouwd, die in de buiging van twee gebogen ijzeren stangen door
middel van twee metalen kabels opgehangen was.

Dit was de ontschepingsplaats van Camdless Bay.

Aan het uiteinde van de pier stonden twee zwarten te wachten. Zij
waren van brandende lantaarns voorzien, want de nacht was zeer donker.

James Burbank nam afscheid van master Walter Stannard, en besteeg,
gevolgd door Edward Carrol, de pier.

Achter hem kwam de mestische vrouw Zermah, die reeds van uit de verte
eene fijne kinderstem beantwoordde:

»Daar ben ik, Dy!... Daar ben ik!"

»Waarlijk?" riep het kind.

»Ja, waarlijk!" antwoordde Zermah.

»En is papa er ook?"

»Ja, papa is er ook!"

De lantaarns verwijderden zich en de Shannon stoomde verder en stak de
rivier naar den linker-oever over. Drie mijlen voorbij Camdless Bay,
maar bij den anderen oever der rivier, stopte zij bij het landhoofd van
Jacksonville, om daar het meerendeel harer passagiers te ontschepen.

Daar stapte ook Walter Stannard, tegelijkertijd met drie of vier van
die lieden, welke Texar, die anderhalf uur vroeger, toen de Indiaan
Squambô hem met zijne squif van boord afhaalde, verlaten had, aan
wal. Toen bleef er hoogstens nog een dozijn reizigers aan boord van
de stoomboot over. Een gedeelte daarvan had tot bestemmingsplaats een
klein gehucht, Pablo genaamd, hetwelk bij den vuurtoren verrezen was,
die bij de mondingen der Sint John opgericht was. Een ander gedeelte
zoude zich naar het eiland Talbot begeven, hetwelk in volle zee, dwars
van de bedoelde mondingen gelegen is. Een ander gedeelte eindelijk
zou de reis tot de havenplaats Fernandina voortzetten.

De Shannon ging dus voort met de wateren van den stroom met hare
schepraderen te zweepen. Een uur later was zij zonder ongevallen over
de bank gestoomd en weldra bij de bocht van de Trout-Kreek, alwaar
de Sint John hare reeds sterk bewogen wateren in de deininggolven
van den Atlantischen Oceaan stort, verdwenen.





II.

CAMDLESS-BAY.


Camdless Bay, zoo heette de plantage, welke aan master James Burbank
toebehoorde.

Daar woonde die rijke planter met zijne geheele familie. De naam
Camdless was ontleend aan den naam eener kreek of inham van de
Sint John, welker monding iets boven Jacksonville, maar op den
tegenovergestelden oever der rivier gelegen was. Ten gevolge van die
nabijheid kon men zeer gemakkelijk met de Floridasche hoofdplaats
gemeenschap onderhouden.

Een goede zeilsloep, eene flinke noorder- of zuiderbries, het voordeel
van de eb bij het heenvaren of van den vloed bij het terugkomen,
ziet, met al die gegevens was er niet meer dan één uur noodig om de
drie mijlen af te leggen, die Camdless-Bay van genoemde hoofdplaats
scheiden.

James Burbank bezat daar een der fraaiste eigendommen van den
geheelen Staat. Hij was rijk, zoowel uit zich zelven als vanwege zijne
verwantschap. Zijn vermogen bestond daarenboven ook nog in uitgestrekte
bezittingen en landerijen, gelegen in den Staat New-Jersey, welke
aan den Staat New-York grenst.

De plaats, op den rechteroever van de Sint John, was zeer gelukkig
gekozen, om er eene onderneming van zeer groote waarde te stichten. Aan
de uiterst voordeelige gesteldheid van den bodem, door de natuur in
het leven geroepen, had de hand des menschen niets te veranderen of
te verbeteren gehad. Dat terrein was uit zich zelf geschikt voor de
meest uiteenloopende behoeften eener uitgestrekte onderneming.

De plantage van Camdless-Bay werd door een ijverig en kundig man,
in de volle kracht des levens, bestuurd. Hij werd in zijne taak ter
zijde gestaan door een talrijk en ontwikkeld personeel. Het geld,
om de onderneming te drijven en in de behoeften van werkkapitaal
te voorzien, ontbrak niet. Geen wonder dus bij al die elementen van
slagen, dat de onderneming in bloeienden staat verkeerde.

Zij had een omvang van twaalf mijlen en besloeg eene oppervlakte
van vierduizend Amerikaansche bunders, gelijkstaande met drieduizend
hectaren. Ja, er bestonden grootere ondernemingen in de Zuidelijke
Staten der Unie, maar eene beter bestuurde voorzeker niet. Het
woonhuis, de verblijven voor de bedienden, de stallen, zoowel voor
de paarden als voor het overige vee, de woningen voor de slaven,
de pakhuizen, bestemd tot opberging der producten, de magazijnen,
de gebouwen benoodigd voor de exploitatie, de keeten voor de
manipulatie, de werkplaatsen, de machinekamer, de railways,
die van den omtrek van het landgoed naar de kleine havenplaats
uitstraalden, de karrenwegen,--dat alles was uit een practisch oogpunt
bewonderenswaardig gebouwd en aangelegd.

Met een enkelen oogopslag zag men, dat een Amerikaan van het Noorden
die werken uitgedacht, overwogen en uitgevoerd had. Slechts de
voornaamste etablissementen van Virginia of van Noord- of Zuid-Carolina
hadden met de onderneming te Camdless-Bay kunnen wedijveren.

Daarenboven, de bodem van de plantage bevatte "high hummocks" of hooge
terreinen, die zich bijzonder voor het telen van granen eigenden,
"low hummocks" of lage terreinen, die meer in het bijzonder voor de
koffie- en cacao-cultuur geschikt waren, en "marshes" of eene soort
van gezouten savanen of vlakten, waar de rijst en het suikerriet zeer
voordeelig gedijen. [1]

Zooals men weet, zijn de katoensoorten van Georgië en Florida de
meest gewilde op de stapelmarkten van dat product in Europa en in
Amerika. Dat hebben zij te danken aan de lengte en het zijdeachtige
van hunnen vezel. De katoenvelden, met hunne regelmatig in rijen en op
bepaalde afstanden geplante struiken, welker loof van eene zachtgroene
kleur is en welker gele bloemen eene maluwachtige tint verraden,
stelden dan ook een der voornaamste inkomsten van de onderneming daar.

Tegen het tijdstip van den oogst, overdekten die velden, welke ieder
eene oppervlakte van een paar bunders hadden, zich met hutten, waarin
dan de slaven met vrouwen en kinderen woonden, wien het binnenbrengen
van het product opgedragen was.

Die arbeid bestond vooreerst in het plukken der zaaddoozen, om dezen
daarna te ontdoen van haren wolligen inhoud. Dit laatste was een zeer
teedere arbeid, daar vooral de vezel niet mag verbroken worden.

De verkregen katoen werd dan eerst in de zon gedroogd, daarna
door middel van getande raderen en rollen in molens gezuiverd en
eindelijk onder hydraulische persen te zamen geperst, om in balen met
ijzeren banden omgeven, verpakt en zoo in de magazijnen opgeschuurd
te worden. Het product was dan geheel tot verzending gereed. De
zeilschepen of stoomvaartuigen konden dan die katoenbalen bij de
kaden van de haven van Camdless-Bay komen inladen.

Met de katoen, teelde James Burbank ook koffie en suikerriet. Hier
ontwaarde men tuinen, die duizend tot twaalfhonderd koffiestruiken
bevatten, die vijftien tot twintig voet hoogte bereikten. Hun bloesem
heeft wel iets van de Spaansche jasmijn, maar hun geur is zachter
en oneindig fijner. Hunne vruchten of beter bessen, die wel ietwat
op kleine kersen gelijken, zijn in rijpen toestand donkerrood van
kleur en bevatten de beide zaden of welbekende boonen, met de platte
zijden tegen elkander gedrukt. Die bessen behoeven slechts gedroogd,
daarna van de roode en vervolgens van de hoornschil ontdaan te worden,
waarna de boonen in zakken verpakt worden en zoo ter verzending
gereed zijn. Elders zag men uitgestrekte velden, die met moerassen
konden vergeleken worden, welke met duizenden en duizenden van die
rietstengels overdekt waren, welke van negen tot achttien voeten
hoog worden en welker bloempluimen zich onder den invloed van den
wind als de vederbossen van een op marsch zijnd cavalerie-korps
bewegen. Dat suikerriet was het voorwerp van bijzondere zorg te
Camdless-Bay; want de geoogste stengels leverden de suiker onder
den vorm van eene vloeistof, welke in de raffinaderijen, die in de
Zuidelijke Staten groote vorderingen gemaakt hebben, tot de meest
volmaakte geraffineerde suiker herschapen werd. Als bijproducten werden
stroopsoorten gewonnen, die tot het vervaardigen van tafia, of van rum,
of van rietwijn gebezigd werden. Eene andere likeur werd verkregen door
het suikervocht te vermengen met het sap van ananassen of oranjeappels.

Hoewel die koffie-teelt en die suikerfabricatie, bij den
katoen-aanplant vergeleken, slechts eene tweede plaats innamen,
zoo leverden zij toch belangrijke inkomsten op.

Verder bestonden nog op de onderneming te Camdless-Bay eenige bunders,
beplant met cacaoboomen, anderen beplant met Turksche tarwe, met
jamswortelen, met pataten, met indisch koren, met tabak; terwijl eene
vrij aanzienlijke uitgestrektheid aan de rijstteelt afgestaan was. Dit
alles bij elkander leverde ook nog een belangrijk contingent aan de
inkomsten van James Burbank.

Maar eene andere exploitatie geschiedde naast de opgenoemde die niet
minder winsten afwierp dan de katoen-teelt. Dat was de ontginning
van de onuitputtelijke wouden, waarmede het grootste gedeelte van
de oppervlakte der plantage overdekt was. Zonder te gewagen van de
opbrengst der kaneelboomen, peperstruiken, oranjeboomen, citroenboomen,
olijfboomen, vijgeboomen, mangaboomen, broodboomen, zonder ook te
spreken van de opbrengst van de Europeesche vruchtboomen, die in
Florida uitstekend gedijen, wenschen wij hier meer de aandacht te
vestigen op de houtsoorten, die in de wouden voortkwamen en geregeld
uitgekapt werden. Welk een rijkdom aan campèchehout, aan gazuma's,
aan Mexicaansche olmen, welke thans voor zoo verschillende zaken
gebezigd worden, aan baobab's, aan koraalhout met zijn bloedroode
takken en bloemen, aan altijd groenende eiken, aan pijnboomen der
zuidelijke streken, die zoo geschikt zijn zoowel voor timmerwerk
als voor scheepsmasten en ra's, aan pavieren, eene soort van
geelbloeiende kastanjeboom, aan zwarte notenboomen, aan pachirieren,
welker zaaddoozen de zonnewarmte doet openbarsten met een ratelend
geluid, alsof vuurpijlen uit elkander springen, aan zonneschermvormige
pijnboomen, aan tulpboomen, aan dennensoorten, aan ceders, maar vooral
aan cypressen, eene boomsoort, die zoo talrijk op het Floridasche
schiereiland voorkomt, dat zij er bosschen vormt, die eene lengte
van zestig tot honderd mijlen bereiken.

James Burbank had verscheidene belangrijke houtzagerijen
op verschillende punten van zijne onderneming moeten
oprichten. Afdammingen, opgeworpen in verscheidene beken, welke
schatplichtig aan de Sint John zijn, hadden haren kalmen loop
in watervallen veranderd, en die watervallen verleenden op breede
schaal de noodige werkkracht om die zaagmolens in beweging te stellen,
welke die boomstammen in balken, delen en planken moesten veranderen,
en die jaarlijks aan honderden schepen bevrachting verschaften.

Bovendien moeten nog uitgestrekte vette weilanden vermeld worden,
waarin paarden, muildieren en groote kudden runderen graasden, welker
opbrengst in alle landbouwkundige benoodigdheden voorzag.

Wat het pluimgedierte betreft, hetwelk de bosschen bewoonde of in
de velden en de vlakten rondhuppelde, dat behoorde tot de meest
uiteenloopende soorten, en men zou zich moeielijk eene voorstelling
kunnen maken van hunne voorttelingskracht daar op dat landgoed te
Camdless-Bay, die evenwel in niets verschilde van die, welke door
geheel Florida waargenomen werd.

Boven de bosschen zweefden arenden met witte koppen, die eene breede
vlucht hadden, en wier scherpe kreet op het fanfaar-geschetter eener
gebarsten trompet geleek; valken van eene buitengewone wreedaardige
woestheid; reusachtige roerdompen met lange bekken, scherp als
bajonetten.

Tusschen de hooge biezen van den rivieroever en onder het
ineengestrengeld loof der reusachtige bamboestruiken leefden
rose-roode of scharlakenroode flamingo's; geheel witte ibissen,
die men zou meenen, dat van het een of ander Egyptisch monument
weggevlogen waren; pelikanen van buitengewone grootte, duizenden en
nog eens duizenden zeezwaluwen van allerhande soort; krabbenvangers,
versierd met groene kuif en kleed; vuurroode pluvieren met bruin
donzigen hals en met witte stippen gevlekt; Amerikaansche goudvogels;
gevlekte ijsvogels met vergulden weerschijn; eene geheele wereld van
duikereendjes, waterhoenders, »widgeons," eene soort van fluiteenden,
van talinkjes, grauwe pluvieren, zonder nog te rekenen de ontelbare
stormvogels, stormduikers, schaarbekken, marlpriemen, zeeraven,
meeuwen en stroostaarten, die gewoonlijk door een windvlaag tot binnen
de monding der Sint John gejaagd werden, waarbij dan zelfs vliegende
visschen waargenomen werden, die door de lekkerbekken op hoogen prijs
gesteld worden.

In de lage weilanden werden ontelbare troepjes van gewone snippen,
watersnippen en rietsnippen aangetroffen, zoo ook wulpen, gemarmerde
poelsnippen, sultane-kippen, met gevederte dat tegelijkertijd rood,
blauw, groen, geel en wit is, »colins-ouis", eene patrijssoort,
duiven met sneeuwwitte kopjes en vuurroode pootjes.

Eindelijk had men er natuurlijk ook viervoetige dieren, waarvan wij
slechts eenige eetbare soorten zullen opsommen, zooals: vliegende
eekhorentjes, langgestaarte tapijnen, eene diersoort, welke het midden
houdt tusschen het konijn en den haas in Europa, geheele troepen
damherten; eindelijk nog raccoons of Amerikaansche waschbeeren,
schildpadden, en ichneumons of spoorwezels.

Dat waren de vertegenwoordigers van het dierenrijk op dat fraaie
landgoed van Camdless-Bay.

Dat daar in die weelderige natuur de vergiftige slangen niet ontbraken,
zal wel niet behoeven verzekerd te worden.

Wanneer wij van de vertegenwoordigers van het dierenrijk spraken,
dan was dat natuurlijk ongerekend de negers, zoowel mannelijke als
vrouwelijke, die op de plantage hunne diensten te verrichten hadden. En
daarin hadden wij ongelijk; wij hadden hen onder de diersoorten
moeten brengen; want wat maakte die monsterachtige instelling der
slavernij toch van al die menschelijke wezens anders dan dieren,
die als slachtvee of als trekossen gekocht of verkocht werden?

Hoe kwam het toch dat master James Burbank, die een aanhanger was
der anti-slavenleerstellingen, die een Noordelijke was, die alles
van de overwinning der Noordelijken verwachtte, aan de slaven zijner
plantage de vrijheid nog niet gegeven had?

Zou hij aarzelen dit te doen, wanneer de omstandigheden zich daartoe
gunstig voordeden? Neen voorzeker; dat niet!

En dat was nog slechts eene quaestie van weken, van dagen misschien,
daar het federalistisch leger reeds eenige punten van een der
aangrenzende Staten bezet had en eene expeditie naar Florida
voorbereidde.

Intusschen had James Burbank toch reeds alle maatregelen te
Camdless-Bay getroffen, die het lot zijner slaven konden verbeteren. Op
het landgoed waren ongeveer zevenhonderd zwarten van beider geslacht
aanwezig. Die lieden waren zindelijk in barakken gehuisvest, die
zorgvuldig onderhouden werden. Zij waren goed en doelmatig gevoed,
en het werk, dat zij te verrichten hadden, was naar den aard hunner
krachten geregeld.

De hoofdbestuurder en de onderbestuurders der plantage hadden stipt
bevel, om hen met rechtvaardigheid en zachtheid te behandelen. Het
natuurlijk gevolg daarvan was, dat de verschillende diensten veel beter
uitgevoerd werden dan elders het geval was, hoewel de lijfstraffen
sedert lang te Camdless-Bay buiten werking gesteld waren.

Deze opvatting van toestanden stelde eene scherpe tegenstelling daar
met hetgeen op de andere Floridasche plantages geschiedde, en, zooals
wel te begrijpen is, werd die opvatting niet dan met leede oogen door
de buren van James Burbank aangezien. Daaruit ontstond--zooals men wel
uit het vervolg van dit verhaal zien zal--een zeer gespannen toestand,
vooral in het tegenwoordige tijdperk, waarin de slavenquaestie door
de wapens zoude worden beslecht.

Het talrijke personeel van de plantage was in gezonde en goed
ingerichte hutten gehuisvest.

Bij vijftigtallen gegroepeerd, vormden die hutten een tiental
gehuchten, die ook wel barakken genoemd werden en langs de oevers
van stroomend water opgericht waren.

Daar leefden die zwarten met hunne vrouwen en kinderen. Ieder gezin
werd zooveel mogelijk bij dezelfde velden, bij dezelfde boschperceelen
of bij dezelfde werkinrichting ten arbeid gesteld, zoodanig dat de
leden van dat gezin niet gedurende de werkuren van elkander verspreid
waren.

Een onderbestuurder stond aan het hoofd van elk dier gehuchten en
was er in waarheid de hoofdman van, eigenlijk de burgemeester van die
kleine gemeente, welke aan de hoofdplaats van het kanton onderhoorig
was. Die hoofdplaats was het privaat-domein van Camdless-Bay, hetwelk
door eene omheining van hooge palissaden omgeven was. Die palissaden,
welke van zware boomstammen vervaardigd waren, die zorgvuldig tegen
elkander gevoegd en rechtstandig geplant waren, stonden halfverscholen
onder het loof van den weelderigen Floridaschen plantengroei.

Te midden van dat afgesloten terrein verhief zich de woning van de
familie Burbank.

Die woning, die het midden hield tusschen een heerenhuis en een
kasteel, had den naam van Castle-House ontvangen en verdiende dien
ten volle.

Camdless-Bay behoorde sedert vele jaren aan de voorouders van James
Burbank.

In een vroeger tijdvak, toen de verwoestende invallen der Indianen
te duchten waren, hadden de grondbezitters hun woonhuis moeten
versterken. Het was nog zoo heel lang niet geleden, dat generaal
Jessup Florida tegen de Seminolen te verdedigen had. Gedurende een
lang tijdperk hadden de kolonisten vreeselijk vanwege die stroopers
te lijden gehad. Niet alleen stonden zij aan ontvreemding en aan
diefstallen bloot, maar veelvuldige moorden werden toen in hunne
woningen gepleegd, die daarna in brand gestoken werden.

Zelfs de steden werden meermalen overvallen en met plundering bedreigd.

Op vele plaatsen worden nog bouwvallen aangetroffen als onwraakbare
bewijzen van de wreedaardige en bandelooze handelwijze van die
bloeddorstige Indianen. Op een kleinen afstand van Camdless-Bay, op
nog geen vijftig mijlen, in de nabijheid van het gehucht Manderijn,
wijst men den reiziger nog het »bloedige huis" aan, waarin een
kolonist, master Motle genaamd, met zijne vrouw en zijne drie nog
jeugdige dochters door die bandieten gescalpeerd en daarna op de
meest wreedaardige wijze vermoord waren.

Maar thans was de uitroeiingsoorlog tusschen de blanke en de roode
menschen geëindigd. De Seminolen waren ten lange laatste afdoende
overwonnen geworden en hadden eene toevlucht moeten zoeken in de dichte
bosschen aan gene zijde van de Mississippi. Men verneemt tegenwoordig
niets meer van hen. Slechts eenige hunner benden, die aan de algemeene
slachting zijn ontkomen, zwerven nog in de moerasachtige streken
van Zuid-Florida rond. Het land heeft dus niets meer van die woeste,
wreede inboorlingen te duchten.

Maar men begrijpt, dat de woningen der kolonisten in dat tijdperk
zoodanige ingericht werden, dat zij tegen een plotselingen aanval der
Indianen genoegzame veiligheid aanboden, ja zelfs in staat waren een
beleg te doorstaan, in afwachting van de vrijwilligersbataljons, die in
de naburige steden en dorpen bij zulke gelegenheden werden opgeroepen.

En zoo was het ook met het kasteel van Castle-House geschied.

Castle-House was op eene geringe terreinverheffing, te midden van
een afgezonderd park, hetwelk eene oppervlakte van ruim drie bunders
besloeg, gebouwd. Dat park rondde zich op een afstand van een paar
honderd yards van den oever der Sint John-rivier af. Een vrij diepe
gracht omgaf dat park, terwijl eene hooge omheining van stevige
palissaden dat verdedigingsstelsel vervolledigde. Een bruggetje
over de singelgracht was de eenige toegang tot die stelling. Achter
het kasteel overdekten verscheidene fraaie boomgroepen de hellingen
van den heuvel, waarop het verrees, en vormden een prachtigen steeds
groenen gezichteinder. Een frissche laan van bamboestruiken, die hunne
fijne topeinden hoog in de lucht in ogiefvormige figuren kruisten,
vormde een lang gewelf, dat zich van de ontschepingsplek bij de kleine
havenkom van Camdless-Bay tot bij de eerste grasperken uitstrekte.

Binnen de omheining was de geheele ruimte tusschen de boomen door
steeds groene graszoden ingenomen, waarin breede wandellanen en paden
gesneden waren, die door witgeverfde staketsels omzoomd waren en op
een met wit zand bedekt plein voor het voorfront van Castle-House te
zamen liepen.

Dat kasteel, hetwelk vrij onregelmatig van constructie was, bood
in het geheel van zijne bouworde zeer veel onverwachts en in zijne
bijzonderheden niet minder grilligheden aan. Maar voor het geval dat
de aanvallers de palissadeering van het park bemachtigd hadden, zou het
in zich zelve eenig verdedigingsvermogen bezeten hebben en--wat vooral
belangrijk was--een beleg van eenige uren hebben kunnen uithouden.

De vensters der benedenverdieping waren door middel van ijzeren
stangen getralied. De hoofddeur, namelijk die in het voorfront, kon
in waarheid eene valpoort van een vestingfront genoemd worden. Op
sommige punten was op den bovenkant der gevelmuren eene soort van
bastionvormige peperbussen in marmersteen naar buiten gebouwd, die de
verdediging zeer vergemakkelijkten, daar zij gedoogden de aanvallers
in de flank te kunnen beschieten.

Om kort te gaan, nam men alles te zaam, zijne toegangen die tot het
strikt noodzakelijke beperkt waren, zijn centralen toren, die het
geheel beheerschte en waarboven de sterrenvlag der Vereenigde Staten
van Noord-Amerika in den wind golfde, de rijen van schietgaten, die in
sommige muren gebroken waren, de schuine helling zijner muren bij hun
grondvlak, zijne hoogverheven daken, zijne veelvuldige uitsteeksels,
de dikte zijner muren, waarin hier en daar embrasuren aangelegd waren,
dan geleek dit woonhuis meer op een versterkt kasteel, dan op een
buitengoed of op eene tot weelde ingerichte woning.

Zooals reeds gezegd is, was men genoodzaakt geweest die bouworde aan te
nemen ter wille van de veiligheid van hen, die Castle-House ten tijde
der woeste invallen van de Indianen op het grondgebied van Florida
bewoonden. Er bestond zelfs een tunnel, een soort van onderaardsche
gang, die onder de palissadeering en de ringgracht doorvoerde en zoo
het hoofdgebouw in gemeenschap stelde met een klein haft van de Sint
John-rivier, de Marinokreek genaamd. Die tunnel was bestemd om in
den uitersten nood de vlucht te kunnen nemen.

Voorzeker, in den tegenwoordigen tijd waren de Seminool Indianen,
die van het Floridasche schiereiland bijna geheel verjaagd waren,
sedert een twintigtal jaren niet meer te duchten. Maar wist men wat
de toekomst verborgen hield?

Het is waar, van den kant der Indianen dreigde geen gevaar meer; maar
wie weet of het niet van den kant van landgenooten zou kunnen komen?

Stond James Burbank niet als Noordelijke geheel geïsoleerd te midden
van die Zuidelijke Staten, en was hij daardoor niet blootgesteld
aan alle kansen van den burgeroorlog, die tot heden zoo hardnekkig
bloederig gevoerd was geworden en tot zoovele gevallen van weerwraak
aan weerskanten aanleiding gegeven had?

Maar die noodzakelijkheid om op de veiligheid van Castle-House
bedacht te zijn, had aan de gezellige en doelmatige inrichting
van het innerlijke van het woonhuis niet geschaad. De zalen waren
ruim, de vertrekken weelderig en keurig verdeeld. De familie Burbank
genoot er, te midden van eene heerlijke ligging, alle gemakken, alle
genoegdoeningen, welke de weelde verschaffen kan, wanneer zij bij hen,
die haar bezitten, aan een waren kunstzin gepaard gaat.

Achter het kasteel strekten zich in het afgesloten park, prachtige
tuinen uit tot bij de palissadeering, welker palen verdwenen onder een
dek van slingerplanten, waaronder de ranken van de passiebloem en te
midden waarvan duizenden colibri's, die vliegende juweel-vogeltjes,
fladderden. Geheele boschjes van oranjeboomen, olijfboomen,
vijgeboomen, granaatboomen, pontederiaplanten met hare azuren
bloembouquetten, geheele groepen van magnolia's, welker kelken met
hunne tint van oud ivoor de heerlijkste geuren verspreidden, geheele
struiken van sabal-palmen, welker waaiervormige bladeren door de bries
bewogen werden, geheele festoenen van coboca's met hare violetkleurige
bloemen, geheele boschjes van tupea's, met groene rosetvormige bloemen,
van yukka's, welker zaaddoozen een geklikklak als van gescherpte
sabels doen hooren, van rooskleurige rododendrons, van myrten en van
pompelmoezen, in één woord: van alle gewassen, die in eene luchtstreek
voortgebracht kunnen worden, welke aan de keerkringslanden grenst,
waren dan ook in die tuinen, in die perken, in die bloembedden,
tot streeling zoowel van den reuk als van het oog, aanwezig.

Bij de grens van de omheining, onder het loofgewelf der cypressen en
der baobabs, waren de stallen, de rijtuigloodsen, de hondenhokken,
de melkinrichting en de hoenderhokken verscholen. Dank zij de ver
uitgespreide takken en het dichte loof van die boomen, waardoor de
dagvorstin zelfs op deze breedte niet vermocht door te dringen, hadden
de huisdieren niets te lijden van de zonnehitte, terwijl daarenboven
stroomend water, afgeleid uit naburige beken en riviertjes, er eene
aangename en gezonde frischheid onderhield.

Zooals men ziet, was dit particulier eigendom, geheel en al ten
gebruike van de bewoners van Camdless-Bay, een bewonderenswaardig
geënclaveerd gedeelte van de uitgestrekte onderneming van master James
Burbank. Noch het spektakel der katoenmolens, noch het geknars der
houtzaagmolens, noch het gebons van de bijlslagen op de boomstammen,
noch een enkel der geluiden, zoo eigen aan eene zoo belangrijke
onderneming, konden zich aan de binnenzijde der palissadeering
doen hooren.

Slechts de duizenden vertegenwoordigers van de Floridasche
vogelenwereld konden over die omheining heen vliegen. Maar die
gevleugelde zangers, waarvan het gevederte met de schitterende bloemen
van deze zone wedijverden, werden even gulhartig welkom geheeten als
de geuren, waarmede de bries bezwangerd werd, als zij de weilanden
en de wouden met haren adem kuste.

Zoo was Camdless-Bay, de plantage van James Burbank. En inderdaad,
zij mocht onder de rijkste ondernemingen van oostelijk Florida
gerekend worden.





III.

HOE HET MET DEN SECESSIE-OORLOG STAAT.


Eenige woorden zijn noodig over den secessie-oorlog, waarmede deze
geschiedenis zoo innig samenhangt.

Laten wij eerst en vooraf als uitgemaakt vaststellen, dat, zooals
de Graaf van Parijs, vleugel-adjudant van den generaal Mac Clellan,
in zijne merkwaardige Geschiedenis van den burger-oorlog in de
Vereenigde Staten van Noord Amerika geschreven heeft, deze oorlog
veroorzaakt werd noch door eene tarievenquaestie, noch door eene veete
gesproten uit een verschil van afkomst tusschen de Noordelijken en
de Zuidelijken. Het Anglo-Saksische ras regeerde tegelijkertijd over
het geheele grondgebied der Vereenigde Staten. Een handelsquaestie
heeft ook geene aanleiding tot dien vreeselijken strijd tusschen
broeders gegeven. »Niet anders dan de slavernij, die in de eene
helft der republiek bloeide en in de andere helft afgeschaft was,
heeft twee groepen in het leven geroepen, die elkander vijandig
waren. Die slavernij had ten zeerste de zeden der bewoners gewijzigd,
alwaar zij voortheerschte, hoewel zij daarbij voor het uiterlijke den
regeeringsvorm onaangetast liet. Zij was het, die niet het voorwendsel
of de gelegenheid aan de hand gaf, maar de eenige oorzaak was van de
tweespalt, die den burger-oorlog tot onvermijdelijk gevolg had."

In de Slavenstaten bestonden drie klassen. Geheel op de laagste
sport vier millioen negers, die hunne vrijheid kwijt waren; maar het
derde gedeelte der bevolking uitmaakten. Op de bovenste sport stond
de kaste der eigenaars, die betrekkelijk weinig onderwezen, maar
rijk en van zelfgenoegzaamheid doortrokken waren. Dezen hadden het
bestuur der openbare zaken geheel en al tot zich getrokken. Tusschen
die twee bestond de rumoerige, de luie, de ellendige klasse der
half-blanken. Dezen verklaarden zich, tegen alle verwachting in, voor
het behoud der slavernij, grootendeels uit vrees dat de negerklasse
bij invrijheidstelling tot hun peil zou kunnen stijgen.

Het Noorden moest dus als vijandig beschouwen niet alleen de rijke
grondbezitters, maar ook de half-blanken, die vooral buiten de steden
te midden der slavenbevolking woonden.

De strijd, welke zich ontspon, was dan ook vreeselijk. Hij verwekte
zelfs te midden der huisgezinnen zoodanige oneenigheden, dat men
broeders zag strijden, de een onder de vanen der geconfedereerden,
de andere onder die der federalisten. Om het even, een groot volk
mocht en kon niet aarzelen, om de slavernij met wortel en tak uit te
roeien. Reeds in de vorige eeuw had de beroemde Franklin de afschaffing
van die mensch-onteerende instelling geëischt. In 1807 had Jefferson
het congres aanbevolen »om een handel te verbieden, welks verdwijning
door de moraliteit, door de eer en door de dierbaarste belangen van
het land gevorderd werd."

Het Noorden had dus recht, toen het tegen het Zuiden oprukte, om het
ten onder te brengen. Daarenboven, een meer innige band zou tusschen
al de elementen der republiek geboren worden, door de vernietiging
van de zoo noodlottige en zoo bedreigingsvolle leer, dat ieder burger
eerst en vooral gehoorzaamheid verschuldigd was aan den Staat waartoe
hij behoorde en eerst daarna en dus eerst in de tweede plaats aan
het algemeen belang der Amerikaansche federatie.

Nu was het juist in den Staat Florida, dat de eerste quaestiën
betreffende de slavernij en den slavenhandel geopperd werden. In
het begin der XIXde eeuw had een Indiaansch opperhoofd, een mesties
van oorsprong, Oscéola genaamd, eene boschnegerin, of duidelijker
uitgedrukt: eene voortvluchtige negerslavin, tot vrouw genomen. Deze
was geboren in dat moerassige gedeelte van het Floridasche
grondgebied, hetwelk Everglades geheeten wordt. Deze vrouw werd
op een vroegen morgen als voortvluchtige slavin gevat en met geweld
weggevoerd. Oscéola, die niet verkoos zich bij zulk een handeling neer
te leggen, riep zijne Indianen te wapen en begon met hen den eersten
veldtocht tegen het slavenstelsel. Hij delfde evenwel het onderspit,
werd gevangen genomen en stierf in de kasematten van de versterking,
waarin men hem opgesloten had. Maar de oorlog was daarmede niet
uit, hij werd integendeel met de meeste verbittering voortgezet,
en, zooals de geschiedschrijver Thomas Higginson zich uitdrukt:
»de somme gelds welke tot het voeren van dien strijd benoodigd was,
overtrof ruim driemalen die, welke in vroegere jaren aan Spanje voor
den aankoop van Florida betaald was."

Ziedaar de beginpunten van dien secessie-oorlog. Wij deelen ook den
staat van zaken mede gedurende de maand Februari van het jaar 1862,
het tijdstip waarop James Burbank en zijn huisgezin zóó schrikkelijk
den weeromstuit dier gebeurtenissen zouden ondervinden, omdat wij
het belangrijk genoeg achten daarvan het onderwerp van dit verhaal
te maken.

Op den 16den October 1859 maakte de heldhaftige kapitein John Brown aan
het hoofd van een kleinen troep voortvluchtige slaven, zich meester van
Harpers-Ferry in den Staat Virginia. De bevrijding uit het slavenjuk
van de kleurlingen was zijn doel. Dat beleed hij, dat verkondigde
hij openlijk. Eindelijk werd hij door de militie-compagnieën, welke
tegen hem afgezonden waren, overwonnen, gevangen genomen en op den
2den December 1859 te Charlestown met zes zijner makkers opgehangen.

Een conventie kwam op den 20sten December 1860 in Zuid-Carolina
bijeen, verklaarde zich permanent en nam het besluit van secessie,
of van afscheiding van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika met
geestdrift aan.

In het daarop volgende jaar werd Abraham Lincoln op den 4den
Maart 1861 tot president van de republiek benoemd. De Zuidelijke
Staten beschouwden die verkiezing als eene bedreiging tegen de
slaven-instelling.

Op den 11den April 1861 viel het fort Sumter, een der sterkten, die
den toegang tot de reede van Charlestown verdedigden, in handen der
Zuidelijke troepen, die door generaal Beauregard aangevoerd werden.

Noord-Carolina, Virginia, Arkansas en Tennessee schonken onmiddellijk
na dat wapenfeit hunne adhaesie aan het besluit tot afscheiding.

Het federalistisch Gouvernement riep toen een leger van vijf-en
zeventig duizend vrijwilligers onder de wapenen.

Maar in de allereerste plaats hield men zich onledig, met Washington,
de hoofdstad der Vereenigde Staten van Noord-Amerika, tegen een
onverhoedschen aanslag vanwege de geconfedereerden te beveiligen.

Men vulde de arsenalen van het Noorden, die zich in berooiden toestand
bevonden, terwijl die van het Zuiden onder het bestuur van den
president Buchanan overvloedig voorzien waren. Het oorlogsmaterieel
werd ten koste van de grootste geldelijke opofferingen en dank zij
der grootste inspanning gecompleteerd.

Eindelijk verklaarde Abraham Lincoln de havenplaatsen der Zuidelijken
in staat van blokkade.

De eerste oorlogsfeiten vielen in Virginia voor. Mac Clellan drong
de opstandelingen in westelijke richting terug. Maar op den 21sten
Juli werden de federalistische troepen onder de bevelen van Mac Dowel
te Bull Run geslagen en zetten zij hunne bandelooze vlucht tot bij
Washington voort.

Waren de Zuidelijken niet meer voor de veiligheid van Richmond, hunne
hoofdplaats, beducht, thans was het de beurt der Noordelijken, om voor
het behoud der hoofdplaats van de Amerikaansche republiek te vreezen.

De federalistische troepen werden weinige maanden later andermaal
bij Ball's Bluff geslagen.

Gelukkig werd aan deze noodlottige voorvallen een tegenwicht verschaft
door verschillende krijgstochten, waardoor het fort Hatteras en
Port-Royal-Harbour in handen der Noordelijken geraakten.

Op het einde van het jaar 1861 werd de algemeene bevelvoering over
de troepen der Unie opgedragen aan den Generaal-majoor Georges Mac
Clellan.

Intusschen hadden gedurende dit jaar zich kapers, door de Zuidelijke
Staten uitgerust, in alle zeeën der beide halfronden vertoond. Deze
kapers genoten eene welwillende ontvangst in de havenplaatsen
van Frankrijk, Engeland, Spanje en Portugal. Dit kon als een grove
misslag aangerekend worden; want het toekennen aan de secessionnisten
van de rechten eener oorlogvoerende partij had tot uitslag, dat de
kaapvaart aangemoedigd en de duur van dien vreeselijken burgeroorlog
verlengd werd.

Alsnu volgden de oorlogsfeiten ter zee, die eene merkwaardige plaats
in de geschiedenis dier dagen verworven hebben.

Vooreerst het kaperschip Sumter, waarover de beroemde kapitein
Semmes het bevel voerde. Dan de verschijning van het ramschip
Manassas. Op den 12den October 1861 werd het zeegevecht bij den
ingang tot de vaarwaters van de Mississippi-mondingen geleverd. Op
den 8sten November daarop volgende werd de Trent, welk vaartuig de
commissarissen der geconfedereerden aan boord had, door den kapitein
Wilkes der Noordelijken genomen. Maar de Trent was een Engelsch schip,
voer onder Engelsche vlag, zoodat dit feit de Vereenigde Staten van
Noord-Amerika in die kritieke tijdsomstandigheden in groot gevaar
bracht in een oorlog met Groot-Brittanje gewikkeld te worden.

Middelerwijl leverden de tegenstanders en de aanhangers der slavernij
elkander bloedige gevechten met afwisselend geluk en ongeluk. Het
terrein van den oorlog werd tot in den Staat Missouri uitgebreid.

Lyon, een der voornaamste Generaals van de Noordelijken, sneuvelde,
hetgeen den terugtocht der federalistische troepen op Rolla en het
voortdringen van Price aan het hoofd van het leger der geconfedereerden
in noordelijke richting ten gevolge had. Op den 21sten October leverde
men slag te Frederictown, op den 25sten te Springfield en op den
27sten bezette Generaal Fremont aan het hoofd van de federalistische
troepen laatstgenoemde stad.

Op den 19den December bleef het gevecht te Belmont, waar de
wederzijdsche troepen door de Generaals Grant en Polk aangevoerd
werden, onbeslist. Eindelijk kwam de winter, welke in die streken
van Noord-Amerika zoo gestreng kan wezen, een einde aan de
krijgsverrichtingen maken.

De eerste maanden van het jaar 1862 werden besteed tot het treffen
van maatregelen om den veldtocht te vervolgen en werden daarbij aan
weerskanten de grootste ijver en de verreikendste inspanning aan den
dag gelegd.

In het Noorden nam het congres een wetsvoorstel aan, waarbij eene
lichting van vijfmaal honderd duizend vrijwilligers onder de wapenen
geroepen werd. Men zou het later daarbij niet laten, daar het getal
strijders der abolitionnisten vóór het einde van den reuzenstrijd het
cijfer van een millioen te boven gingen. Men schreef daarenboven eene
leening uit van vijf honderd millioen dollars. Groote legers werden in
het leven geroepen, waaronder dat der Potomac. De Generaals, die aan
het hoofd van die legers geplaatst werden, waren: Banks, Butler, Grant,
Sherman, Mac Clellan, Meade, Thomas, Kearney en Halleck. Dit zijn
slechts de namen van de voornaamsten en van de meest beroemden. Alle
wapens en diensten werden voltallig gemaakt. De infanterie, de
cavalerie, de artillerie, de genie werden allen nagenoeg op dezelfde
wijze in divisiën ingedeeld. Met eene onbeschrijfelijke voortvarendheid
werd er allerwege gewerkt, om het benoodigde oorlogs-materieel te
vervaardigen, zooals: Minié- en Colt-karabijnen, getrokken kanonnen
volgens de stelsels van Parrot en Rodman, kanonnen met gladde ziel en
Columbiads-geschut volgens het stelsel Dahlgren, houwitser-kanonnen,
revolver-kanonnen, Shrapnel-granaten, belegeringsparken, enz. enz. Men
regelde de diensten der militaire telegraphie en der militaire
luchtvaart, ook den reporters-dienst der groote dagbladen, de
transportdienst, welke door twintig duizend karren, door vier en
tachtig duizend muildieren getrokken, verricht zou worden. Men bracht
de noodige hoeveelheden levensmiddelen te zamen, die onder het bestuur
van den directeur der intendance gesteld werden. Men vervaardigde
nieuwe grondvormen van ramschepen, die de »rams" van kolonel Ellet
genoemd werden; ook »gun-boats," die den naam van kanonneerbooten
van den Commodore Foote erlangden. Deze laatstgenoemden verschenen
voor de eerste maal bij een zeeoorlog.

Bij de Zuidelijken werd niet minder ijver en geestdrift ontwikkeld.

Er bestonden vele kanongieterijen in New-Orleans, bij voorbeeld
te Memphis. Er werden smederijen te Tredogar, in de nabijheid van
Richmond aangetroffen, alwaar Parrot- en Rodman-kanonnen vervaardigd
werden. Maar dat kon onmogelijk bij den bestaanden staat van
zaken voldoende wezen. Het gouvernement der geconfedereerden deed
toen bestellingen in Europa. Luik en Birmingham verzonden geheele
scheepsladingen met wapenen, voornamelijk kanonstukken volgens het
stelsel van Armstrong en Whitworth. De blokkadebrekers, die katoen
tegen spotprijs kwamen laden in de havenplaatsen der Zuidelijken,
konden geene vracht dan in ruil van oorlogsmateriëel verkrijgen.

Het leger werd vervolgens uitgerust en georganiseerd. De Generaals
der Zuidelijken waren Johnston, Lee, Beauregard, Jackson, Critenden,
Floyd, Pillow, enz. Aan de vier honderd duizend vrijwilligers, die
voor hoogstens drie jaren en voor minstens een jaar onder de wapenen
geroepen waren, voegde men korpsen ongeregelde troepen toe, zooals:
militietroepen en guerilla-benden. Dat alles werd op den 8sten Augustus
1861 door het Separatistisch Congres met eene onbeschrijfelijke
geestdrift aan den president Jefferson Davis toegestaan.

Alle die voorbereidende maatregelen beletten evenwel niet, dat de
strijd hervat werd, zoodra het tweede gedeelte van den eersten winter
om was. Van het geheele grondgebied, waarop slaven gehouden werden,
was nog slechts Maryland, West-Virginia, eenige gedeelten van Kentucky,
het grootste gedeelte van Missouri en een zeker getal plaatsen op de
kuststreek door de federalistische troepen bezet.

De vernieuwde vijandelijkheden begonnen het eerst in het oostelijk
gedeelte van Kentucky. Op den 7den Januari had Generaal Garfield
de geconfedereerde troepen te Middle-Creek geslagen. Op den 20sten
daarop volgende delfden zij andermaal het onderspit te Logan-Cross of
Mill-Springs. Op den 2den Februari scheepte Generaal Grant zich in met
twee divisiën op eenige groote stoombooten van Tennessee, die door de
gepantserde flottilje van den Commodore Foote ondersteund werden. Op
den 6den reeds viel het fort Henry hem in handen. Zoo werd een schakel
van de keten verbroken, »waarop," zooals de geschiedschrijver van
dien burgeroorlog verklaart, »het geheele stelsel van verdediging
van zijn tegenstander Johnston steunde."

Geheel Cumberland en de hoofdplaats van den Staat Tennessee werden
toen onmiddellijk en binnen korten tijd door de federalistische
troepen bedreigd. Johnston poogde dan ook zijne geheele macht om het
fort Donelson te concentreeren, ten einde een steviger steunpunt te
hebben bij den verdedigenden oorlog, welken hij wenschte te voeren.

Tegen datzelfde tijdstip zakte eene andere expeditie, welke
bestond uit een korps van zestien duizend manschappen, onder de
bevelen van Generaal Burnside, uit een flottilje van vier en twintig
stoomschepen, die behoorlijk ten aanval bewapend waren, en uit vijftig
transportvaartuigen, de Chesapeake af en stak op den 12den Januari
van Hampton Roads in zee. In weerwil dat die scheepsmacht door hevige
stormen geteisterd werd, stevende zij de toegangen van Pamlico-Sound
binnen, om zich van het eiland Roanoke meester te maken en de kust
van Noord-Carolina tot werkeloosheid en onmacht te doemen.

Het eiland was evenwel versterkt. Het toegangs-kanaal werd ten westen
verdedigd door eene afdamming van gezonken scheepsrompen. Batterijen
en veldverschansingen beletten den toegang. Vijf of zes duizend man,
gesteund door een flottilje van zeven kanonneerbooten stonden gereed,
om iedere poging tot ontscheping tegen te gaan.

Maar, in weerwil van dat alles, en in weerwil van den moed der
verdedigers, in de dagen van den 7den en 8sten Februari ten toon
gespreid, viel dat eiland in handen van Burnside, die daarbij
twintig kanonnen buit maakte, terwijl hij meer dan tweeduizend man
krijgsgevangen maakte.

Daags daarna waren de federalistische troepen meester van Elisabeth
City en van de geheele kust van Albermarle Sound, dat wil zeggen van
het noorder gedeelte van die binnenzee.

En eindelijk, om deze beschrijving van den toestand tot op den 6den
Februari te besluiten, moeten wij nog spreken van dien Generaal der
Zuidelijken, van dien gewezen professor in de scheikunde, van Jackson,
van dien puriteinschen soldaat, die den Staat Virginia verdedigde.

Nadat Generaal Lee naar Richmond teruggeroepen was, voerde hij het
bevel over het Zuidelijke leger. Hij verliet op den 1sten Januari
Winchester met zijne tienduizend man, trok het Alleghanies-gebergte
over om Bath, aan den Ohio-spoorweg gelegen, te bezetten; maar hij
werd door het ruwe weder overwonnen. Sneeuwstormen dreigden zijn leger
te vernietigen, zoodat hij verplicht werd naar Winchester terug te
keeren, zonder zijn objectief bereikt te hebben.

En nu wat betreft de Zuidelijke kusten en meer in het bijzonder van
af den Staat Carolina tot aan Florida, ziehier wat er gebeurd was:

De Noordelijken bezaten gedurende de tweede helft van het jaar 1861
genoeg snelvarende schepen, om het noodige politie-toezicht in die
zeeën uit te oefenen, hoewel zij zich niet hadden kunnen meester maken
van het beruchte kaperschip Sumter, dat in Januari 1862 Gibraltar
aandeed, om de Europeesche wateren te kunnen afschuimen. De Jefferson
Davis, die voor de federalistische schepen de wijk moest nemen,
wilde zich te Sint Augustijn in Florida in veiligheid stellen,
maar verongelukte op het oogenblik, toen zij het vaarwater wilde
binnenstevenen.

Bijna terzelfder tijd bemachtigde de Anderson het kaperschip
Beauregard.

Maar in Engeland werden nieuwe schepen ter kaapvaart ingericht en
gewapend.

Toen vaardigde de president Abraham Lincoln eene proclamatie
uit, waarbij de blokkade ook over de kusten van Virginia en
over die van Noord-Carolina en zelfs de fictieve blokkade, dat
wil zeggen de blokkade op papier, over eene uitgebreidheid van
vierduizend vijfhonderd kilometers kustlijn uitgestrekt werd. Om die
uitgestrektheid evenwel gade te slaan, had men slechts twee smaldeelen,
waarvan het eene de Atlantische kusten, het andere die in de golf
van Mexico moest blokkeeren.

De geconfedereerden poogden het eerst op den 12den October de
mondingen van den Mississippi-stroom met de Manassas,--het eerste
schip, hetwelk gedurende dezen oorlog geblindeerd of gepantserd werd,
te bevrijden. Het oorlogsschip werd daarbij door een flottilje branders
gesteund. Maar hoe goed ook gesmeed en voorbereid, de aanslag gelukte
niet. Het korvetschip Richmond ontsnapte aan het gevaar en kon zich
op den 29sten December veilig terugtrekken. Daarentegen slaagde de
kleine stoomer Sea Bird er in, eene federalistische goelet in het
gezicht van het fort Monroe te bemachtigen.

Intusschen werd het noodig gerekend een punt te bezetten, hetwelk tot
operatie-basis kon dienen voor de kruistochten op den Atlantischen
Oceaan. Het federalistisch Gouvernement besloot toen tot de
bemachtiging van het fort Hatteras, hetwelk den toegang of zeeëngte
van dien naam beheerschte en waarlangs de blokkadebrekers veelal
hunnen weg namen. De bemachtiging van dat fort was geen gemakkelijke
taak. Het hoofdwerk werd door een vierkante redoute gesteund, welke
fort Clarke heette. Een duizendtal vrijwilligers en het 7de regiment
van Noord-Carolina waren met de verdediging belast.

Maar om het even; het federalistisch smaldeel, bestaande uit
twee fregatten, drie korvetten, een adviesvaartuig en twee groote
stoombooten, ankerden op den 27sten October voor de zeeëngte. De
Commodore Stringham en de Generaal Butler leidden den aanval. Eerst
werd de redoute Clarke genomen. Het gevecht duurde voort en eindelijk
heesch het fort Hatteras, na langen tijd weerstand geboden te hebben,
de witte vlag.

De Noordelijken hadden die operatie-basis voor den geheelen duur van
den secessie-oorlog verworven.

In November werd het eiland Santa Rosa, ten oosten van Pensacola,
eene onderhoorigheid van de Floridasche kust in de golf van Mexico,
in weerwil van den meest hardnekkigen tegenstand, door de Zuidelijken
geboden, eindelijk door de federalistische troepen genomen.

Toch scheen het bezit van het fort Hatteras niet voldoende voor de
leiding der verdere krijgsoperatiën. Andere punten op de kusten van
Zuid-Carolina, van Georgië en van Florida moesten noodzakelijk in
bezit genomen worden. Twee stoomfregatten, de Wasbah en de Susquehanna,
drie zeilfregatten, vijf korvetten, zes kanonneerbooten, verscheidene
adviesvaartuigen, vijfentwintig kolenschepen, beladen met brandstof en
met de noodige levensmiddelen en munitiën, twee en dertig stoomschepen
met vijftienduizend zeshonderd manschappen aan boord, aangevoerd
door Generaal Sherman, werden onder de bevelen van den Commodore
Dupont gesteld.

Die flottilje lichtte het anker op den 25sten October en vertrok van
het fort Monroe. Na een vrij hevigen storm in volle zee ter hoogte
van kaap Hatteras doorstaan te hebben, kwam zij de toegang-vaarwaters
van Hilton-Head, tusschen Charlestown en Savannah, verkennen.

Daar wordt de baai van Port-Royal aangetroffen, destijds een der
voornaamsten van de Amerikaansche confederatie, alwaar de Generaal
Rippley de landmacht der Zuidelijken aanvoerde. De twee forten
Walker en Beauregard bestreken den ingang van de baai en waren op
vierduizend meters van elkander gelegen. Acht stoombooten werkten
tot de verdediging mede; maar wat haar bijna onneembaar maakte, was
de zandbank, die er voor ligt en waarop eene vreeselijke branding
staat. Die maakte haar schier ontoegankelijk.

Op den vijfden November was het zeegat of beter het vaarwater,
hetwelk toegang tot de baai verleende, afgebakend. Dupont drong, na
eenige kanonschoten met de forten gewisseld te hebben, er in door,
zonder evenwel in de mogelijkheid te zijn, de troepen van Sherman
aan wal te zetten.

In den voormiddag van den 7den viel hij het fort Walker en daarna het
fort Beauregard aan. Hij overstelpte die sterkten onder een hagelslag
als het ware van zijne zwaarste bommen en granaten. Tegen zulk een vuur
was niets bestand. De forten werden verlaten en de federalistische
troepen namen er bijna zonder gevecht bezit van. Zoo kwam Sherman in
het bezit van dat punt, hetwelk voor het vervolg der krijgsoperatiën
zoo belangrijk zoude zijn.

Dat was de Slaven-Staten in het hart zelve aantasten. De naburige
eilanden vielen nu voor en na in handen van de Noordelijken, zelfs het
eiland Tybec en het daarop gelegen fort Puloski, hetwelk de monding
der Savannah-rivier beheerschte.

Toen het jaar ten einde liep, was Dupont meester van de vijf groote
baaien van North-Edisto, van Sint-Helena, van Port-Royal, van Tybec
en van Warsaw, alsook van dien geheelen krans van eilandjes, welke
langs de kusten van Carolina en Georgië gezaaid liggen. Een laatste
succes, op den 1sten Januari 1862 behaald, gedoogde den Commodore om
de uitbreiding der versterkingswerken der Zuidelijken op de oevers
der Coosaw te beperken.

Zoo was dus de toestand der oorlogvoerende partijen bij het begin van
de maand Februari des jaars 1862. Daaruit is duidelijk de voortgang
van het federalistisch gouvernement naar het zuiden te ontwaren,
nu het tijdperk naderde, dat de schepen van den Commodore Dupont en
de troepen van den Generaal Sherman Florida bedreigden.





IV.

DE FAMILIE BURBANK.


Het was iets over zeven uren, toen master James Burbank en Edward
Carrol de treden van het perron opstegen, waarop de voornaamste deur
van Castle-House, naar den kant van de Sint-John rivier, toegang
verleende. Zermah, die het kleine meisje bij de hand hield, volgde
hen onmiddellijk. Weldra bevonden zij zich in de hall, eene soort
van groote vestibule, welker achtergedeelte, koepelvormig afgerond,
de dubbele omwenteling van de groote trap bevatte, welke naar de
bovenverdiepingen voerde.

Mevrouw Burbank bevond zich daar in gezelschap van den heer Perry,
die de geheele administratie van de plantage voerde.

»Is er geen nieuws van Jacksonville gekomen?" vroeg James Burbank
aan zijne echtgenoote.

»Neen, manlief."

»Zijn er geen tijdingen van Gilbert?"

»Toch... er is een brief!"

»God zij gedankt! Waar is hij?"

»Ziehier."

James Burbank nam den brief en brak hem, na zijne vrouw en ook de
kleine Dy, zijne dochter, hartelijk gekust te hebben, open.

Die brief was niet geopend geworden gedurende de afwezigheid van
James Burbank. De omstandigheden in aanmerking genomen, waarin hij,
die hem geschreven had, en ook zijne familie in Florida zich bevonden,
had mevrouw Burbank het geraden geacht, dat haar echtgenoot het eerst
van den inhoud kennis nam.

»Die brief is ongetwijfeld niet met de gewone postgelegenheid
gekomen?" vroeg James Burbank bezorgd.

»O, neen, mijnheer Burbank," antwoordde Perry.

»Dat zou van den kant van Gilbert te onvoorzichtig zijn," vulde
mevrouw Burbank aan.

»Wie heeft zich met de bezorging belast?"... vroeg de echtgenoot

»Een man uit Georgië, op wiens toewijding onze jonge luitenant
vertrouwen meent te kunnen stellen."

»Wanneer is deze brief aangekomen?"

»Wanneer?"

»Ja, op welken dag? Gisteren of vandaag?"

»Gisteren."

»En de man?"

»Wien bedoelt gij?"

»De man, de bode, welke dien brief gebracht heeft?"

»O, die is denzelfden avond weer vertrokken."

»En is hij voor zijn dienstbetoon goed beloond geworden?"

»Ja, manlief; maar niet door ons..."

»Niet door u?"

»Neen, maar door Gilbert. Zoo zei hij en daarom wilde hij niets van
ons ontvangen."

»Dat is zonderling," zei James Burbank peinzend.

De hall was door twee helder brandende lampen verlicht, die op eene
marmeren tafel voor een breeden divan stonden. James Burbank nam
bij die tafel plaats, terwijl zijne echtgenoote en zijne dochter
naast hem gingen zitten. Edward Carrol had, nadat hij zijne zuster
de hand gedrukt had, in een leuningstoel plaats genomen. Zermah en
Perry stonden dicht bij de trap. Zij waren genoegzaam vertrouwd met
de familie Burbank, dan dat hunne tegenwoordigheid bij het lezen van
dien brief aan onbescheidenheid zou kunnen worden toegeschreven.

James Burbank had hem geopend en bekeek hem.

»Hij dagteekent reeds van den 3den Februari," zei hij.

»Reeds vier dagen oud!" antwoordde Edward Carrol. »Dat is lang in de
tijdsomstandigheden, die wij doorleven."

»Lees dan toch!" zei mevrouw Burbank.

»Ja, lees dan toch, papa!... lees dan toch!" zei het kleine meisje,
trillend van ongeduld, hetgeen voor haren leeftijd zeer begrijpelijk
was.

Ziehier, wat die brief inhield:


    »Aan boord van de Wasbah, ter ankerplaats te Edisto, den 3den
    Februari 1862.


    »Waarde Vader!

    »Ik begin met u een kus toe te zenden voor mijne dierbare
    moeder, voor mijne kleine zuster en voor u. Ik vergeet daarbij
    mijn oom Carrol niet. En om niets te verzuimen, zend ik tevens
    aan de goede Zermah de meest liefderijke groeten van haren
    echtgenoot, van mijn braven en toegenegen Mars.


»Wij beiden zijn zoo gezond mogelijk en lijden slechts aan
eene gemeenschappelijke kwaal, namelijk aan de begeerte om bij
ulieden te zijn! De vervulling dier begeerte zal wel niet lang meer
uitblijven, hopen wij, al zou Perry ons ook daarom moeten vloeken,
hij onze waardige administrateur, die, daar hij de meest verstokte
voorstander der slavernij is, daarom als een razende moet aangaan,
nu de Noordelijken zoo'n voortgang maken..."

»Ziezoo," zei Edward Carrol, »dat is voor u Perry. Daar kunt gij het
vooreerst mede doen!"

»Ieder heeft zijne eigene meeningen daaromtrent," antwoordde Perry,
op den toon van iemand, die volstrekt niet genegen is de zijne prijs
te geven.

James Burbank vervolgde:

»Deze brief zal u overhandigd worden door een man, omtrent wien ik
verzekerd ben. Vreest derhalve dienaangaande niets. Gij zult wel
reeds vernomen hebben, dat het smaldeel van den Commodore Dupont zich
van Port Royal en de nabijgelegen eilanden meester gemaakt heeft. De
Noordelijken dringen de Zuidelijken dus langzamerhand achteruit. Het
komt mij dan ook als zeer waarschijnlijk voor, dat het federalistisch
gouvernement trachten zal de voornaamste havenplaatsen van Florida,
zoowel langs den Atlantischen Oceaan als langs de golf van Mexico,
in handen te krijgen. Men praat veel over een krijgstocht, die Dupont
en Sherman tegen het einde van deze maand denken te ondernemen.

»Zeer waarschijnlijk zullen wij dan de baai van Sint Andrews
bezetten. Dat is volgens mij het meest geschikte punt, om van daaruit
den Floridaschen Staat binnen te dringen.

»Hoe ongeduldig ben ik, waarde vader, om dien krijgstocht aan boord
van onze zegevierende flottilje mede te maken. De toestand mijner
verwantschap te midden dier bevolking van heftige aanhangers der
slavernij beangstigt mij steeds. Maar het oogenblik nadert al meer
en meer, dat wij openlijk de beginselen kunnen doen zegevieren,
welke steeds op de plantage van Camdless-Bay voorgezeten hebben en
daar nimmer verloochend zijn.

»O, kon ik toch een uitstapje maken. Een slippertje, zooals wij hier
zeggen, al ware het slechts voor vierentwintig uren; hoe zou ik mij
haasten, om u te komen opzoeken!

»Maar neen, dat zou te onvoorzichtig handelen zijn, zoowel voor u als
voor mij. Beter is het nog wat geduld te oefenen. Nog eenige weken
en dan zullen we allen te Castle-House vereenigd zijn!

»En nu ik zal gaan eindigen, vraag ik mij af, of ik niemand vergeten
heb, toen ik u opdroeg mijne groeten over te brengen. En, waarlijk,
ik vergat mijnheer Walter Stannard en mijne bekoorlijke Alice, die ik
zeer ongeduldig ben om terug te zien! »Doet mijne hartelijke groeten
aan haren vader, maar... geef aan haar toch nog iets meer.


    »Ik noem mij met den meesten eerbied en hartelijke liefde,
    uwe u liefhebbende zoon:

    »Gilbert Burbank."


Toen hij met lezen ophield, legde James Burbank den brief op tafel
neder. Zijn echtgenoote greep het papier en bracht het aan de
lippen. Daarna volgde de kleine Dy, die een klinkenden zoen op de
handteekening van haren broeder drukte.

»Brave kerel!" zei Eduard Carrol.

»En brave Mars!" vulde mevrouw Burbank aan, terwijl zij Zermah
aankeek, die het kleine meisje in hare armen sloot en onstuimig aan
haar hart drukte.

»Zeg, manlief," vervolgde mevrouw Burbank, »weet ge wat ge doen moest?"

»Als gij het mij zeggen zult, zal ik het weten, vrouwlief."

»Gij moest aan Alice mededeeling doen," ging de liefhebbende moeder
voort, »dat wij een brief van Gilbert ontvangen hebben."

»Juist, dat is eene goede gedachte," antwoordde James Burbank. »Ik
zal haar schrijven...."

»Schrijven?..."

»Of beter... binnen eenige dagen moet ik toch naar Jacksonville gaan
en zal dan Walter Stannard ontmoeten. Sedert Gilbert dezen brief
geschreven heeft, zijn waarschijnlijk nadere berichten omtrent den
voorgenomen krijgstocht ontvangen. O, dat zij toch spoedig mogen komen,
onze Noordelijke vrienden, en dat ons schoon Florida toch weer spoedig
onder de vlag der Unie moge gesteld worden! Want onze toestand zoude
ten lange laatste eindigen met eenvoudig onhoudbaar te worden!"

En inderdaad sedert het oorlogsgewoel al meer en meer het zuiden
naderde, onderging de openbare meening in Florida eene onmiskenbare
wijziging ten opzichte van de quaestie, welke de Vereenigde Staten
zoo wreed verscheurde. Tot op dat tijdstip had zich de slavernij
niet buitengewoon ontwikkeld in die vroegere Spaansche kolonie,
die de beweging niet met dezelfde geestdrift, als in de Staten
Virginia, Noord- en Zuid-Carolina, Georgië of Alabama het geval was,
gevolgd had. Maar heethoofdige volksmenners hadden zich weldra aan
het hoofd der voorstanders van de slavernij geplaatst. Die lieden,
die steeds tot muiterij en opstand gereed waren, hadden niets te
verliezen, daarentegen alles te winnen, wanneer de zaken in de war
liepen en troebelen uitbraken. Zij beheerschten de autoriteiten
te Sint Augustijn, maar vooral te Jacksonville, waar zij bij het
afzichtelijkste gedeelte der bevolking steun zochten.

En daarom kon de toestand van James Burbank, wiens afkomst en
denkbeelden niet onbekend waren, op een gegeven oogenblik zeer
onrustbarend worden.

Het was ongeveer twintig jaren geleden, toen master James Burbank,
na den Staat New Jersey verlaten te hebben, alwaar hij nog eenige
grondeigendommen bezat, zich met zijne vrouw en zijn zoon, toen nog
slechts vier jaren oud, te Camdless-Bay was komen vestigen. Men weet,
hoe de plantage was vooruitgegaan, dank zij zijner oordeelkundige
bedrijvigheid, alsook dank zij den krachtigen bijstand, dien Edward
Carrol, zijn zwager, hem geboden had.

Hij gevoelde dan ook eene onwrikbare aanhankelijkheid voor dat
grondbezit, hetwelk hij van zijne voorouders geërfd had. Daar was
zijn tweede kind, de kleine Dy, geboren, vijftien jaren nadat hij
zijn intrek op Castle-House genomen had.

Master James Burbank was toen zes en veertig jaren oud. Hij was een
man van een ijzersterk gestel, die aan den arbeid gewoon was en zich
niet spaarde, wanneer het gold het goede voorbeeld te geven. Men
wist dat hij een geestkrachtvol karakter had. Hij was zeer aan zijn
eenmaal opgevatte meeningen gehecht, en deinsde er niet voor terug die
openlijk te verkondigen. Zijne gestalte was lang, zijn hoofdhaar begon
nauwelijks te grijzen, zijn gelaat vertoonde een ernstigen trek, maar
ademde toch welwillendheid en stootte volstrekt niet terug. Evenals
de Amerikanen der Noordelijke Staten, droeg hij een kinbaard, zonder
knevels of bakkebaarden en stelde zoo het type daar van den echten
Yankee van Nieuw-Engeland.

Hij was op de geheele plantage, hoe uitgestrekt ook, bemind;
want hij was goedig. Men gehoorzaamde hem gaarne; want hij was
rechtvaardig. Zijne zwarten waren innig aan hem verknocht en hij
wachtte, evenwel niet zonder ongeduld, dat de omstandigheden hem
gedogen zouden, hen van het slavenjuk te kunnen bevrijden.

Zijn schoonbroeder, die ongeveer zijn leeftijd bereikt had, was
hoofdzakelijk met de comptabiliteit van Camdless-Bay belast. Edward
Carrol leefde in alles in de beste verstandhouding met hem, en deelde
zijne meeningen ten opzichte van de slavenquaestie volkomen.

Er was dus slechts de administrateur Perry, die te midden van die
kleine wereld te Camdless-Bay een ander gevoelen toegedaan was. Maar
men moet daarom niet gelooven, dat die waardige man de slaven
mishandelde. Integendeel, hij zorgde goed voor hen en stelde alle
pogingen in het werk, om hen in hun toestand zoo gelukkig mogelijk
te maken.

»Maar," verkondigde hij, »er zijn streken in de warme landen, waar de
veldarbeid slechts door de zwarten kan verricht worden. En nu zouden
zwarten, die geene slaven waren, geen zwarten meer zijn!"

Dat was zijne theorie, zijne meening, die hij bij iedere gelegenheid,
welke zich voordeed, hardnekkig volhield. Men liet hem gaarne
redekavelen, zonder veel naar hem te luisteren. Maar, toen het
wapengeluk de tegenstanders der slavernij toelachte, hield master
Perry niet met raaskallen op.

»Men zal mooie dingen op Camdless-Bay zien gebeuren," zei hij,
»wanneer master Burbank zijn negers de vrijheid zal verleend hebben."

Maar, zooals gezegd is, het was een best, zelfs een uitstekend
mensch, en daarbij moedig ook. Toen toch James Burbank en Edward
Carrol deel hadden uitgemaakt van dat detachement der militie,
hetwelk de »minutemen" genoemd werd--minuut-menschen, om aan te
duiden, dat zij iedere minuut, ieder oogenblik gereed moesten staan
om uit te rukken--had hij zich zonder aarzelen bij hen aangesloten,
om de laatste overgebleven benden der Seminool-Indianen te bevechten.

Mevrouw Burbank droeg toen ten tijde hare jaren met eere. Men zou
nimmer gezegd hebben, dat zij reeds negen en dertig was. Zij was nog
zeer schoon. Ongetwijfeld zou hare dochter haar gelijken.

James Burbank had in haar eene liefhebbende en aantrekkelijke
levensgezellin gevonden, aan wie hij een groot gedeelte van het geluk,
hetwelk hij gesmaakt had, verschuldigd was. De edelmoedige vrouw
leefde slechts voor haren echtgenoot, voor hare kinderen, die zij in
de volste beteekenis des woords aanbad, en omtrent welker toekomst
zij de levendigste ongerustheid gevoelde in de gegeven omstandigheden,
waardoor de burgeroorlog tot in Florida zou overgebracht worden.

Ja, zij had Diana, of beter Dy, zooals het vroolijke en beminnelijke
meisje gewoonlijk genoemd werd, op Castle-House bij zich; maar
Gilbert daarentegen was er niet. Die bevond zich te midden van het
volle oorlogsgewoel. En dat was oorzaak, dat de liefderijke moeder
onophoudelijke doodsangsten doorstond en zij zich niet in staat
gevoelde, die steeds en altijd te bemantelen.

Gilbert was een jongeling, die toen vier en twintig jaren oud was,
en bij wien men de edele eigenschappen en hoedanigheden van zijn
vader terugvond. Hij was evenwel iets meer mededeelzaam van karakter,
terwijl hij lichamelijk met meer bevalligheid en aantrekkelijkheid
bedeeld was. Bovendien was hij een stoutmoedige kerel, die zijne
zenuwen door alle mogelijke lichaamsoefeningen gestaald had. Hij was
even behendig ruiter als bekwaam zeevaarder en ervaren jager. Tot
grooten schrik zijner moeder had hij veelal de uitgestrekte wouden en
moerassen van het graafschap Duval tot tooneel zijner jachtbedrijven
gekozen. Ook met de veelvuldige kreken en zeemondingen van de Sint
John was hij bekend, en meermalen had hij zijne tochten tot bij de
Pablo-monding uitgestrekt.

Gilbert gevoelde zich dan ook natuurlijk geheel aangetrokken tot
het soldatenleven, toen de eerste schoten bij het uitbreken van
dien onzaligen secessie-oorlog gewisseld werden, en was tot het
doorstaan van de vermoeienissen, aan dat leven verbonden, geheel
en al geschikt. Hij begreep, dat zijn plicht hem in de gelederen
der federalistische troepen riep en aarzelde niet. Hij verzocht om
te mogen vertrekken. En James Burbank dacht er geen oogenblik aan,
om den wensch zijns zoons te weerstreven, hoeveel verdriet zijne
echtgenoot ook over het genomen besluit mocht ondervinden en hoevele
gevaren de toestand ook mocht aanbieden. Hij dacht evenals zijn zoon,
dat plicht gebood en dat plicht boven alles moet gaan.

Gilbert vertrok dus naar het noorden; maar zijn heengaan werd
zoo geheim mogelijk gehouden. Wanneer men toch te Jacksonville
vernomen zoude hebben, dat de zoon van James Burbank bij het
leger der Noordelijken in dienst getreden was, zou dat voorzeker
represaille-maatregelen tegen Camdless-Bay uitgelokt hebben. De jonge
man had aanbevelingsbrieven medegekregen voor vrienden, die zijn vader
in den Staat New Jersey behouden had. Daar hij steeds een zekere
voorkeur voor het zeemansleven aan den dag gelegd had, verschafte
men hem spoedig eene verbintenis op de federalistische vloot.

In dien tijd kwam men in dienst snel vooruit, en daar Gilbert
tot hen behoorde, die niet van luilakken houden, baande hij zijn
weg. Daarenboven had het gouvernement van Washington het oog op dien
jongen man gevestigd, die bij het uitbreken der vijandelijkheden geen
oogenblik geaarzeld had, om zijne diensten aan te bieden. Bij den
aanval op het fort Sumter had Gilbert het geluk gehad bijzonder
uit te munten. Hij was op de Richmond, toen dit schip in de
Mississippi-monding door de Manassas aan boord geloopen werd, en hij
bracht in ruime mate het zijne er toe bij, om het veroverde vaartuig
te ontdoen van de entertrossen en haken en het te hernemen.

Na die verrichting werd hij, hoewel hij niet afkomstig was van
de zeevaartkundige inrichting te Annapolis, evenmin als al die
geïmproviseerde officieren, welke aan den handel ontleend waren,
tot adelborst bevorderd. In dezen nieuwen graad kwam hij bij het
smaldeel van den Commodore Dupont aan en woonde het schitterende
wapenfeit van het nemen van het fort Hatteras, daarna het bezetten
der Sea Islands bij.

Hij was nu luitenant ter zee aan boord van een der kanonneerbooten
van den Commodore Dupont, die zich gereed maakten om de toegangen
tot de Sint John te bemachtigen.

Ja, dit jongmensch was ook ongeduldig om dien onzaligen en bloedigen
broederoorlog een einde te zien nemen. Hij beminde toch en werd
weder bemind!

Wanneer zijn diensttijd om zoude zijn, zou hij naar Camdless-Bay
vliegen, alwaar hij met de dochter van een der beste vrienden zijns
vaders in het huwelijk zoude treden.

Master Walter Stannard behoorde niet tot de klasse der kolonisten van
Florida. Hij was als weduwnaar, evenwel niet geheel zonder vermogen,
bij den dood zijner gade achtergebleven en had zich geheel en al willen
wijden aan de opvoeding zijner dochter. Hij woonde te Jacksonville
en had derhalve de rivier slechts vier of vijf mijlen op te varen,
om zich naar Camdless-Bay te begeven. In de laatste vijftien jaren
was er geen week voorbijgegaan, dat hij geen bezoek aan de familie
Burbank gebracht had. Men zou dus gerust kunnen beweren, dat Gilbert
Burbank en Alice Stannard te zamen opgevoed waren.

Vandaar dan ook dat men reeds sedert langen tijd plannen van een
huwelijk tusschen de jongelieden gevormd had. Die plannen hadden nu
tot eene beslissing geleid, die het geluk van beiden moest verzekeren.

Hoewel Walter Stannard van zuidelijke afkomst was, zoo was hij
toch, evenals meerdere zijner medeburgers in Florida, een bepaald
tegenstander van de slavernij. Maar hij en zijne medestanders waren
niet talrijk genoeg, om aan de groote meerderheid der kolonisten en
der bewoners van Jacksonville, welker denkbeelden steeds scherper aan
den dag kwamen en zich al meer en meer voor de zaak der afscheiding
uitspraken, het hoofd te kunnen bieden. Daaruit volgde, dat die
eerlijke lieden door de volksmenners in het graafschap, door
de half-blanken en vooral door de heffe des volks, die tot alle
buitensporigheden en uitspattingen in staat was, met vertoornden blik
nagekeken werden.

Walter Stannard was een Amerikaan, van Nieuw Orleans geboortig. Mevrouw
Stannard, van Fransche afkomst, was op jeugdigen leeftijd gestorven,
maar had de edele hoedanigheden, welke het Fransche ras zoo eigen zijn,
op hare dochter overgedragen.

Toen het oogenblik van vertrek voor Gilbert gekomen was, had Alice eene
groote geestkracht aan den dag gelegd. Zij was het, die toen mevrouw
Burbank getroost en gerustgesteld had. Hoewel zij Gilbert evenzeer
beminde als hij haar liefhad, hield zij niet op zijne moeder er op te
wijzen, dat het zijn plicht was om te vertrekken, dat het zijn plicht
was om voor zulk eene menschlievende zaak te strijden. Strijden voor
die zaak, was strijden voor de bevrijding van een geheel menschenras.

Miss Alice was toen negentien jaren oud. Het was een blond jong meisje
met bijna zwarte oogen, met eene warme en levendige huidtint, met
eene bevallige gestalte en met lieve en voorname gelaatstrekken. Zij
was wellicht een weinig ernstig, maar daarbij toch zoo bewegelijk
van uitdrukking, dat de minste glimlach voldoende was om haar fraai
gelaat te doen uitkomen.

En nu nog de schildering van een paar anderen.

Waarlijk, de kennismaking met de familie Burbank zou onvolkomen zijn,
wanneer men naliet de beide dienstboden Mars en Zermah met een paar
penseelstreken te vermelden.

Zooals men uit den brief van Gilbert gezien heeft, was deze niet alleen
vertrokken. Mars, de echtgenoot van Zermah, had hem vergezeld. De
jonge man zou geen meer verknochten makker hebben kunnen aantreffen dan
die slaaf van Camdless-Bay, die vrij was, zoodra hij het grondgebied
der anti-slaven-gezinde Staten betreden had. Maar Gilbert was steeds
voor Mars zijn jonge meester en hij had hem niet willen verlaten,
hoewel het federalistische gouvernement reeds lang overgegaan was tot
het vormen van neger-bataljons, waarin hij natuurlijk een plaats had
kunnen vinden.

Mars en Zermah behoorden niet door hunne geboorte tot het zuivere
negerras. Zij waren beiden mestiezen. Zermah had tot broeder dien
heldhaftigen slaaf, Robert Small genaamd, die vier maanden later in de
baai zelve van Charlestown aan de geconfedereerden een stoomscheepje,
bewapend met twee kanonnen, zou ontnemen, om het als hulde aan de
federalistische vloot aan te bieden.

Zermah was dus van goed ras; maar Mars ook. Het was een gelukkig
huisgezin, dat gedurende de eerste jaren van hun huwelijk, zich
meermalen door den hatelijken slavenhandel in hun geluk bedreigd had
gezien. Het was zelfs ten gevolge van zulk een oogenblik, waarbij zij
door de wisselvallige kansen van eene verkooping gescheiden zouden
worden, dat zij te Camdless-Bay in het personeel der plantage waren
opgenomen geworden.

Ziehier onder welke omstandigheden dat plaats had.

Zermah was thans een-en-dertig jaren oud, Mars vijf-en-dertig
jaren. Zij waren zeven jaren vroeger getrouwd, toen zij aan een
zekeren kolonist toebehoorden, Tickborn genaamd, wiens onderneming
een twintig mijlen hoogerop en bovenstrooms van Camdless-Bay gelegen
was. Die kolonist had sedert jaren in drukke betrekking gestaan met
Texar. Deze laatste bracht veelvuldige bezoeken op de plantage van den
eerstgenoemde, alwaar hij steeds goed ontvangen werd. Dat kan geen
bevreemding baren, daar Tickborn iemand was, die hoegenaamd geene
achting in het graafschap genoot. Zijn bevattelijkheid was gering,
en daar zijne zaken in de war geraakten, was hij verplicht eene partij
zijner slaven te verkoopen.

Juist tegen dat tijdstip had Zermah, die, evenals het overige
slavenpersoneel van de plantage Tickborn, zeer mishandeld was geworden,
een armzalig klein wezen ter wereld gebracht, dat haar bijna dadelijk
ontnomen was geworden. Terwijl zij de straf onderging voor de eene of
andere misdaad of verzuim, dat zij niet begaan had, of waaraan zij
niet schuldig was, stierf haar kind in hare armen. Dat men oordeele
welke droefheid de arme Zermah bezielde, maar ook welken toorn Mars
voelde opwellen!

Maar wat konden die rampzaligen tegen een meester uitrichten, aan
wien hun vleesch, hetzij levend hetzij dood, toebehoorde? Hij had
het immers gekocht!

Bij dat verdriet zou een nog veel verschrikkelijker gevoegd worden. En
inderdaad, den morgen volgende op den dag dat hun kind gestorven was,
waren Zermah en Mars ten verkoop aangeslagen geworden. Maar... de
troost om zich bij een anderen meester weer bij elkander aan te
treffen, zouden zij zeker niet hebben mogen smaken. Er had zich toch
een man voorgedaan, die Zermah wilde koopen; maar Zermah alleen,
hoewel hij geene plantage bezat. Een gril voorzeker! En die man was
Texar. En zijn vriend Tickborn was op het punt de vereischte koopakte
op te maken, toen in het laatste oogenblik door een nieuwen kooper
een opbod gedaan werd.

Die nieuwe kooper was master James Burbank, die bij dien verkoop der
slaven van Tickborn tegenwoordig was. Hij gevoelde zich zeer bewogen
met het lot der arme mestiesche vrouw, die tevergeefs bad en smeekte,
dat men haar toch niet van haren echtgenoot zoude scheiden.

James Burbank had juist eene min voor zijn dochtertje noodig. Toen hij
vernam, dat eene der slavinnen van Tickborn, wier kind pas gestorven
was, in de gewenschte omstandigheden verkeerde, had hij slechts ééne
gedachte, namelijk die om haar te koopen. Maar innig bewogen door de
tranen van Zermah, aarzelde hij niet om voor haren man en haar een
veel hoogeren prijs te loven dan tot nu toe geboden was.

Texar kende master James Burbank, die hem reeds verscheidene malen
van zijn landgoed als een man van zeer verdachte reputatie verjaagd
had. Dat was dan ook de oorzaak van den haat, dien Texar aan de
geheele familie op Castle-House toedroeg.

Texar poogde tegen zijn rijken concurrent op te bieden; maar dat ging
niet. Hij hield evenwel vol, zoodat de prijs tot het dubbele steeg
van dien, welken Tickborn voor de beide mestiezen, voor man en vrouw,
gevraagd had. Dat diende tot niets dan om James Burbank te noodzaken
zooveel duurder te betalen. Eindelijk werd hem het paar toegewezen.

Dus, niet alleen zouden Mars en Zermah niet van elkander gescheiden
worden, maar zij zouden in dienst komen bij den meest edelaardigen
van alle kolonisten van geheel Florida.

Dat was waarlijk eene verzachting in hun leed. Zij zagen dan ook
met een zeker gevoel van veiligheid de toekomst, die zich zoo
verschrikkelijk voorgedaan had, tegemoet.

Zermah was zes jaar later op het toppunt harer schoonheid als
mestiesche vrouw. Zij bezat eene geestkrachtvolle geaardheid,
daarenboven een hart, dat geheel aan hare meesters gewijd was. Zij
was meer dan eens in de gelegenheid geweest,--en zou in het vervolg
ook nog in de gelegenheid komen,--om hun hare dankbare toewijding te
bewijzen en te toonen. Mars was ten volle die vrouw waardig, waaraan
de liefderijke daad van James Burbank hem voor immer vastgeklonken
had. Hij was een opmerkenswaardig type van dit Afrikaansche ras,
hetwelk zich op zoo breeden voet met het Kreoolsch bloed gekruist
heeft. Hij was lang, uiterst stevig gebouwd en bezat een moed, die
gerust bij iedere gelegenheid op de proef gesteld kon worden. Daardoor
was hij in staat gesteld, om zijn meester de meest belangrijke diensten
te bewijzen.

Die twee nieuwe dienaren, welke aan het personeel der plantage van
Camdless-Bay toegevoegd waren, zouden evenwel niet als gewone slaven
behandeld worden. Door hunne goedhartigheid en hunne schranderheid
waren zij al heel gauw op hunne juiste waarde geschat geworden.

Mars werd in het bijzonder voor den dienst van den jeugdigen Gilbert
bestemd.

Zermah werd natuurlijk de min, de voedstermoeder van de lieve kleine
Diana.

Die schikkingen eigenden zich in het bijzonder, om die twee zoo innig
mogelijk in de vertrouwelijke intimiteit der familie Burbank binnen
te voeren.

Zermah gevoelde daarenboven al heel spoedig eene moederlijke liefde
voor dat jonge meisje in haar hart opwellen, eene liefde, die zij niet
meer voor haar eigen overleden kindje kon koesteren. Dy betaalde haar
die liefde met woekerwinst uit, en de kinderlijke liefde van de eene
beantwoordde ten volle aan de moederlijke liefde van de andere. Was
het wonder, dat mevrouw Burbank de meest vriendschappelijke en meest
dankbare gevoelens voor die twee mestiezen koesterde?

Dezelfde edelaardige band was tusschen Gilbert Burbank en Mars
ontstaan.

De mesties was behendig en krachtig. Door zijn voorbeeld en onderwijs
had hij er veel toe bijgebracht, om zijn jeugdigen meester eene zekere
behendigheid in alle lichaamsoefeningen te verleenen. James Burbank
wenschte zich zelven dan ook geluk, dat hij dien persoon aan zijn
zoon verbonden had.

Dus de toestand en de levensvoorwaarden van Zermah en van Mars waren
nimmer zoo gelukkig geweest.

Zij zouden nimmer vergeten, wat zij bij dien Tickborn geleden hadden,
ook niet, dat zij op het punt geweest waren in handen van een man
als Texar te geraken.





V.

DE ZWARTE KREEK.


Den volgenden morgen, bij het eerste krieken van den dageraad,
wandelde een man op den oever van een der kleine eilandjes, welke
als verloren te midden van die lagune der Zwarte Kreek bestaan.

Dat was Texar.

Niet ver van hem, slechts op weinige passen van hem verwijderd, was een
Indiaan in de squif gezeten, die den vorigen dag bij het stoomschip
Shannon aangelegd had. Het vaartuigje scheen pas aangekomen, maar
ook weer gereed te zijn de lagune in of de rivier op te stevenen.

Die Indiaan--zal het nog wel noodig zijn hem te noemen?--was Squambô.

Na eenige malen heen en weer gedrenteld te hebben, bleef Texar voor een
magnolia-boom stilstaan, greep een der benedentakken, boog dien tot
zich en plukte een blad met stengel af. Daarna haalde hij een klein
briefje uit zijn notitieboekje, dat slechts drie of vier woorden,
met inkt geschreven, bevatte. Hij rolde dat briefje tot den kleinst
mogelijken vorm op en verborg het toen tusschen de onderhuid van
het magnolia-blad. Dat werd zeer behendig verricht, en wel zoodanig,
dat aan het uiterlijke van dat blad niet te bespeuren was, dat daarin
iets verborgen was.

»Squambô!" riep Texar toen.

»Meester?" vroeg de Indiaan.

»Ga, gij weet wel waarheen."

Bij die woorden reikte Texar hem het magnolia-blad aan.

Squambô nam het aan en legde het in het voorste gedeelte van de squif
neder. Daarop nam hij plaats bij den achtersteven, greep zijn pagaai,
sloeg dien te water, rondde met zijn vaartuigje weldra de eindpunt
van het eilandje en verdween eindelijk in een bochtig vaarwater,
te midden van het dichte gewelf, hetwelk de loofkruinen der boomen
over de lagune vormden.

Die lagune vormde een labyrinth, een waar doolhof van kanalen, die
met een uitgestrekt netwerk te vergelijken was. Zij was gevuld met
een zwart gekleurd water, niet ongelijk aan dat van de uitgeveende
turfgronden in Drenthe.

Niemand zou in dit doolhof den weg hebben kunnen vinden, tenzij hij
door langdurige ervaring eene grondige kennis opgedaan zoude hebben
van de vaarwaters en doorgangen van dat diepe uitwateringsbekken,
waarin de neventakken van de Sint John zich uitstorten.

Maar Squambô aarzelde geen oogenblik.

Hij stuurde stoutmoedig zijne squif naar plekken, waar het oog
geen doorvaart kon ontwaren. De lage takken, die hij ophief, om
den doortocht te erlangen, hernamen achter hem hun vorigen stand,
en niemand zou hebben kunnen vermoeden, dat een vaartuig daar ter
plaatse voorbij gestevend was.

Zoo vervolgde de Indiaan zijn weg en stevende door die lange bochtige
kanalen, die soms niet eens zoo breed waren als die voren in de
polders gegraven, om het naburige land droog te leggen. Eene groote
menigte van watervogels vloog bij zijne nadering op. Glibberige alen,
met verdachte koppen, die aan slangen deden denken, schoten onder de
struikwortels, die boven water uitstaken.

Squambô, als echte Indiaan, vreesde dat schuifelend gedierte niet,
evenmin de krokodillen, die in de modder lagen te slapen en die hij
wekken kon, door ze met zijn pagaai of met de kiel van zijn vaartuig
aan te raken. Hij stevende steeds vooruit en wanneer hem de ruimte
ontbrak om te kunnen pagaaiën, dan greep hij een staak, waarmede hij
zijn vaartuigje dan voortboomde.

In weerwil dat het reeds volle dag was, in weerwil dat het nachtelijk
duister bij het schitteren der eerste stralen van de opkomende zon
verdwenen was, zoo was het toch onmogelijk de dagvorstin onder dat
ondoordringbaar dak van loof te ontwaren. Zelfs bij den meest schellen
zonneschijn, zelfs wanneer dat hemellichaam in het zenith stond,
was het onmogelijk dat een enkele lichtstraal tot op de oppervlakte
van het zwarte water doordrong.

Het was alsof die moerassige streek slechts een halfduister noodig
had, zoowel voor het kruipend gedierte, hetwelk in dat smerige water
rondwriemelde, als voor de waterplanten, die op hare oppervlakte
dreven.

Zoo stevende Squambô gedurende ruim een half uur van het eene eilandje
naar het andere. Toen hij stil hield, was zijn vaartuigje bij een
der meest verwijderde hoeken der kreek aangekomen.

Bij die plek, waar het moerassige gedeelte der lagune eindigde, stonden
de boomstammen minder dicht bij elkander en waren de boomkruinen
minder ondoordringbaar. Hier en daar waren dan ook enkele lichtstralen
te ontwaren.

Iets verder strekte zich een uitgestrekt weiland uit, hetwelk met
wouden omzoomd was. Het waterpas van den bodem van dat weiland was
weinig boven de oppervlakte van de Sint John verheven. Ternauwernood
groeiden vijf of zes alleenstaande boomen er op. Wanneer de voet
zich op dien moddergrond neerzette, ondervond hij een gevoel, alsof
hij op eene veerkrachtige matras trad. Eenige sassafras-struiken,
met hun mager loof en hunne kleine violetkleurige bessen, teekenden
grillige arabesken op het groene grastapijt.

Na zijn squif aan een stronk op den oever vastgemeerd te hebben, sprong
Squambô aan wal. De nachtelijke nevelen begonnen op te trekken. Het
weiland, dat geheel verlaten was, begon langzamerhand uit den mist
te voorschijn te treden. Te midden der vijf of zes boomen, welker
omtrekken in slechts onzekere beelden te bespeuren waren, stond een
magnoliaboom van middelmatige ontwikkeling.

De Indiaan trad op dien boom toe en bereikte hem binnen weinige
minuten. Bij hem gekomen, deed hij, wat hij Texar had zien doen; hij
greep een der benedentakken en boog dien naar zich toe. Maar in stede
van er een blad van te plukken, bevestigde hij het blad, hetwelk hij
van zijn meester ontvangen had, er aan vast. Toen hij daarmede klaar
was, liet hij den tak weer los, die zijn vorigen stand hernam en dat
blad te midden der duizenden anderen van den boom als verloren voerde.

Squambô keerde toen naar zijn vaartuigje weder en stevende naar het
eilandje terug, waar Texar hem wachtte.

Die Zwarte Kreek, naar hare donkerkleurige wateren aldus genoemd,
besloeg een uitgestrektheid van ongeveer vijf- of zeshonderd
bunders. Zij werd door de Sint John gevoed en vormde eene soort
van archipel, die volkomen ondoordringbaar was voor hem, die er
de doolwegen en de kronkelende vaarwaters niet van kende. Het
getal eilandjes, hetwelk op hare oppervlakte werd aangetroffen,
bedroeg zeker een honderdtal. Om de gemeenschap daartusschen daar
te stellen, bestonden geene bruggen of veren. Neen, slechts enkele
lange dooreengevlochten lianen, eene soort van slingerplanten,
overspanden het vaarwater, slechts enkele hooge takken kruisten zich
boven de ontelbare waterspruiten, welke die eilandjes van elkander
scheidden. Dat was alles. Niets meer. En, het moet erkend worden, dat
deze verbindingsmiddelen niet zeer geschikt waren, om de gemeenschap
druk te doen zijn.

Een dezer eilandjes, nagenoeg in het midden van het stelsel gelegen,
was door zijne uitgestrektheid van een twintigtal bunders en door
zijne verhevenheid van vijf of zes voeten boven den gemiddelden
waterstand zoowel van de Sint-John als van den Atlantischen Oceaan,
als het voornaamste aan te merken.

In een lang vervlogen tijdvak, had dit eilandje tot emplacement
gediend van een klein fort, een soort blokhuis, dat thans uit een
militair oogpunt verlaten was en welks slooping aan den tand des
tijds overgelaten was, zooals de officiëele uitdrukking luidt. Zijne
palissadeering, die reeds half verrot was, stond nog onder de hooge
boomen, onder de magnolia's, de cypressen, de steeds groenende eiken,
de zwarte noteboomen, de zuidelijke pijnboomen, die met hunne lange
festoenen van cobea's en andere eindelooze slingerplanten doorvlochten
en getooid waren.

Binnen de omwalling ontwaarde het oog eindelijk onder de dichte
loofkruinen van dat geboomte de geometrische lijnen van dat kleine
fort of beter gezegd: van dien observatiepost, die nimmer voor meer
geschikt geweest was, dan tot opneming van een detachement van een
twintigtal manschappen. Smalle schietgaten waren in die houten muren
der palissadeering ingesneden. De graszoden daken dekten de gebouwen
met een dikke laag aarde, die bestemd was om de kogels der aanvallers
op te vangen.

In het innerlijke bevonden zich eenige kamers, welke het centrale
reduit uitmaakten en aan een magazijn grensden, waarin vroeger
de levensmiddelen en de munitiën, voor de bezetting benoodigd,
opgeborgen waren.

Om binnen dat reduit van het fortje te geraken, moest men eerst langs
eene smalle poterne door de walgang dringen, daarna de esplanade of
binnenplaats overschrijden, die met eenige boomen beplant was, en
eindelijk een tiental treden opstappen, die in den grond uitgestoken
waren en door balken gesteund werden. Dan vond men de eenige deur,
die tot het innerlijke van het reduit toegang verleende, en die was
nog, om de geheele waarheid te zeggen, slechts eene oude embrasure
of kanonschietgat, hetwelk tot dat doeleinde gewijzigd was.

Dat was het gewone verblijf, of beter de gewone schuilplaats van Texar,
die niemand kende.

Daar leefde hij, verscholen voor iedereen, met dien Squambô, die aan
den persoon van zijn meester zeer verknocht was. Deze en vijf of zes
slaven, die daar ook verblijf hielden, waren niet veel beter dan Texar.

Zoo als men ziet, lag dat eilandje van de Zwarte Kreek nog al
verwijderd van de rijke ondernemingen, die op de beide oevers der Sint
John aangetroffen werden. Onmogelijk zouden Texar en zijne makkers, hoe
weinig eischend zij ook waren, daar hebben kunnen bestaan. Zij bezaten
slechts eenige huisdieren en verder eenige roeden bouwgrond, waarop
zij pataten, maniokwortels, komkommers teelden, en waarop zich eenige
vruchtboomen, die evenwel schier verwilderd waren, verhieven. Dat was
alles. Het is waar, zij konden in de nabijgelegen wouden jagen en in
de kanalen en bochten der lagune visschen, hetgeen in ieder seizoen
kon geschieden; maar dat alles was onvoldoende, om hun bestaan te
rekken, en dus moesten daartoe andere middelen te baat genomen worden,
middelen, waarvan Texar en Squambô alleen het geheim bezaten.

Wat de veiligheid van het blokhuis betrof, die was door zijne ligging
te midden van die onbereikbare schuilplaats verzekerd. Daarenboven,
wie zou getracht hebben dat nest aan te vallen, en waarom zou
zoo iets geschieden? In ieder geval zou iedere verdachte nadering
dadelijk verraden worden door het geblaf der honden, op het eilandje
aanwezig. Dat waren woeste speurhonden, vroeger door de Caraïben
ingevoerd, die weleer gebruikt waren geworden door de Spanjaarden,
om de gevluchte slavennegers op te sporen.

Ziedaar eene beschrijving van het verblijf van Texar, dat hem ten
volle waardig was.

Texar was iemand van omstreeks dertig jaren. Hij was van middelmatige
gestalte, maar van een stevig gestel, een gestel, dat gehard was
geworden door dat leven in de open lucht, door dat leven vol avonturen,
hetwelk hij sedert zijne kindsheid geleid had. Hij was van Spaansche
afkomst, en die afkomst was in allen deele in hem herkenbaar. Hij
had zwart en ruw hoofdhaar, dikke wenkbrauwen, zwartgroene oogen, een
breeden mond met dunne naar binnen gekeerde lippen, alsof zij met een
sabelhouw gespleten waren, een korten dikken neus met neusgaten als
die van een wild dier. Zijn geheel uiterlijk duidde op een heftig,
maar tevens listig karakter.

Vroeger droeg hij een vollen baard, maar nadat deze door een
geweerschot bij het een of andere gevecht tot in de huid geschroeid
was, schoor hij zich, hetgeen de scherpheid en hoekigheid zijner
gelaatstrekken nog meer deed uitkomen.

Die gelukzoeker had zich een twaalftal jaren geleden hier in Florida
komen vestigen en zijn intrek genomen in dat verlaten fortje, dat
niemand ter wereld hem betwistte.

Vanwaar kwam hij? Dat wist niemand en daaromtrent vertelde hij
nooit iets.

Wat was nopens zijne vroegere levenswijze bekend? Ook hoegenaamd niets.

Er waren er, die beweerden,--en die hadden het bij het rechte
eind,--dat hij slavenhaler geweest was en dat hij geheele
scheepsladingen van negers in de havenplaatsen van Georgië, Florida
en van Noord- en Zuid Carolina had aan den wal gebracht. Had hij
bij dien afschuwelijken menschenhandel eenig vermogen vergaard? Dat
bleek niet. Zooveel is zeker, dat hij niet de minste achting genoot,
zelfs niet in dat land, waar toch menschen van zijn allooi bij de
vleet voorkwamen.

Intusschen, al moest het erkend worden, dat Texar volstrekt niet
in een reuk van heiligheid in de streken stond, zoo belette zulks
niet, dat hij toch veel invloed in het geheele graafschap, maar
voornamelijk te Jacksonville uitoefende. Het is waar, dat dit op het
minst aanbevelingswaardige gedeelte der bevolking van die hoofdplaats
geschiedde, maar die invloed was onmiskenbaar en daarom juist des
te gevaarlijker.

Hij begaf zich zeer dikwijls naar die hoofdplaats voor zaken,
waarover hij met niemand sprak. Hij had daar vele vrienden onder de
half blanken en onder de meest verfoeielijke wezens der stad. Men
heeft dit reeds kunnen ontwaren, toen hij in gezelschap van een half
dozijn kerels van zeer verdacht allooi van Sint Augustijn aan boord
van de stoomboot Shannon wederkeerde.

Zijn invloed strekte zich over eenige kolonisten in de streken van
het Sint John-gebied uit. Hij bezocht dezen meermalen, en wanneer
men hem geen bezoek terugbracht, dan was dat, omdat niemand zijne
schuilplaats in de Zwarte Kreek kende. Maar dat belette niet, dat
hij tot verscheidene ondernemingen op de beide oevers der rivier
toegang had.

De jacht was natuurlijk een voorwendsel van die bijeenkomsten en die
betrekkingen, die zoo spoedig aangegaan worden tusschen lieden van
dezelfde zeden, van dezelfde gebruiken en van denzelfden smaak.

Die invloed had van een anderen kant in de laatste jaren zeer gewonnen,
ten gevolge der heerschende meeningen, tot welker vurigste voorvechter
Texar zich opgeworpen had.

Nauwelijks had de slaven-quaestie eene scheuring tusschen de beide
helften van de Vereenigde Staten van Noord-Amerika teweeggebracht, of
de Spanjaard had zich als de hardnekkigste, als de meest vastbeslotene
der voorstanders van de slavernij opgeworpen. Zooals hij dat luide
uitbazuinde, kwam daarbij bij hem geen eigenbelang in het spel,
daar hij slechts een half dozijn negers in eigendom bezat. Maar hij
verklaarde het grondbeginsel van eigendom te willen verdedigen. Met
welke middelen evenwel? Ja, het moet gezegd worden, door beroep te
doen op de meest verfoeielijke van alle hartstochten, door de hebzucht
van de lage volksklasse op te zweepen, door haar tot plundering,
tot brandstichting, zelfs tot moord aan te zetten jegens de bewoners
of kolonisten, die de meer edelaardige denkbeelden der Noordelijken
deelden.

En thans strekten de plannen van dien gevaarlijken gelukzoeker tot
niets minder dan tot omverwerping van het gezag der bestaande civiele
autoriteiten te Jacksonville, ten einde de vertegenwoordigers van
dat gezag, die hem te gematigd in hunne staatkundige denkbeelden
waren, te vervangen door de meest geestdriftvolle aanhangers der
zijne. Wanneer hij zoodoende door oproer en muiterij meester van
het graafschap zou zijn geworden, zou hij den tijd gekomen achten,
om aan zijne personeele wraaknemingen den vrijen teugel te vieren.

Uit het vorenstaande zal de lezer gemakkelijk begrepen hebben, welke
belangen James Burbank en eenige andere eigenaren van ondernemingen
bij de bestaande omstandigheden hadden, om de handelingen van zoo'n
kerel, die reeds in gewone tijden door zijne slechte geaardheid te
duchten was, van zeer nabij gade te slaan. Uit dien toestand waren
aan den eenen kant een ingekankerde haat, en aan den anderen kant
een diep ingeworteld wantrouwen ontstaan, die door de aanstaande
gebeurtenissen nog zouden toenemen.

Er kwam nog iets bij, namelijk dat, onder hetgeen men omtrent het
verleden van Texar, sedert hij het baantje van slavenhandelaar
had laten varen, meende te weten, zeer verdachte daadzaken
voorkwamen. Alles scheen er toch op te wijzen dat hij, bij den laatsten
inval van de Seminool-Indianen, in geheime betrekking tot hen gestaan
had. Had hij hun de aanslagen aangeduid, die zij moesten uitvoeren? Of
had hij hen de plantages aangewezen, die aangevallen moesten worden?

Had hij hen hulp verstrekt bij het leggen van hinderlagen of bij het
doen van aanvallen?

Vele omstandigheden droegen er toe bij, om iedere twijfel dienaangaande
te doen verdwijnen, en zelfs ten gevolge van een der laatste aanslagen
van die Indianen, zagen de magistraten zich genoodzaakt den Spanjaard
gerechtelijk te vervolgen, hem gevangen te nemen en voor de rechtbank
te brengen. Maar Texar beriep zich op een alibi--een reddings-systeem,
dat hem later ook dienen zou,--en hij leverde het bewijs, dat hij
onmogelijk had kunnen deelnemen aan den aanval op eene pachthoeve
in het graafschap Duval, omdat hij zich in datzelfde oogenblik te
Savannah in den Staat Georgië bevonden had, op ruim veertig mijlen
ten noorden en buiten de grenspalen van Florida gelegen.

Gedurende de daaropvolgende jaren werden verscheidene zeer belangrijke
diefstallen gepleegd, hetzij op nabijgelegen ondernemingen, hetzij op
reizigers, die op den openbaren weg in Florida aangevallen waren. Was
Texar medeplichtig aan of bewerker van die misdaden? Hoe het ook zij,
men verdacht hem zeer; maar alweer door gebrek aan bewijzen, moest
men er van afzien het schuldig uit te spreken.

Eindelijk deed zich eene gelegenheid voor, waarbij men dacht den
misdadiger, die tot heden onaantastbaar geweest was, op heeter daad
betrapt te hebben. Het was juist voor die zaak, dat hij daags te
voren voor den rechter van instructie te Sint-Augustijn opgeroepen was.

Die zaak was namelijk deze: Toen James Burbank, Edward Carrol en Walter
Stannard op een avond zoo omstreeks tegen zeven uren, nu ongeveer
acht dagen geleden, van een bezoek op eene naburige onderneming naar
Camdless-Bay terugkeerden, vernamen zij angstgegil, hetwelk tot hen
doordrong. Zij haastten zich naar de plek te ijlen, vanwaar die kreten
kwamen, en bereikten zoo de gebouwen van eene alleenstaande pachthoeve.

Die gebouwen stonden in brand. De pachthoeve was vooraf door een
bende boosdoeners, die zich verstrooid hadden, geplunderd geworden. De
misdadigers konden niet verre zijn; men kon nog twee van die schurken
ontwaren, die trachtten door het woud te ontvluchten.

James Burbank en zijne vrienden zetten die kerels, welke juist
in de richting van Camdless Bay vluchtten, onmiddellijk en zonder
aarzeling na. Die poging was evenwel tevergeefs. De brandstichters,
door de terreinhindernissen te midden van dat woeste bosch begunstigd,
slaagden er in te ontkomen.

Intusschen hadden de heeren Burbank, Edward Carrol en Walter Stannard
een hunner zeer goed kunnen herkennen en die eene was de Spanjaard.

Bovendien, eene andere bewijsvoerende omstandigheid sloot zich daarbij
aan, namelijk toen die kerel bij een der krommingen van de woudgrens
bij Camdless-Bay verdween, liep hij Zermah, die daar voorbijkwam,
bijna tegen het lijf aan. De mestiesche vrouw schrikte hevig, maar
zij herkende hem. Volgens haar was het wel degelijk Texar, die daar
in alle haast vluchtte.

Zooals men wel begrepen zal hebben, baarde die zaak groot opzien in
het graafschap.

Een diefstal gevolgd door brandstichting, is wel de misdaad, welke de
kolonisten, die over eene groote uitgestrektheid van het grondgebied
meestal eenzaam wonen, het meest duchten. Master James Burbank aarzelde
dan ook geen oogenblik, om met eene formeele aanklacht op te treden.

Ten gevolge van zijne pertinente aanwijzingen, konden de autoriteiten
niet anders doen, dan rechtsingang tegen Texar verleenen.

De Spanjaard werd te Sint-Augustijn voor den recorder gedaagd, om
tegenover de getuigen gehoord en bij ontkentenis met hen geconfronteerd
te worden.

James Burbank, Walter Stannard, Edward Carrol en Zermah verklaarden
eenparig, dat zij Texar herkend hadden in den kerel, die de in brand
staande pachthoeve ontvluchtte. Volgens hen was hier geene vergissing
mogelijk. Texar was een der euveldaders bij die misdaad.

Maar van zijn kant had de Spanjaard een zeker aantal tegengetuigen
naar Sint-Augustijn doen oproepen. Dezen nu verklaarden formeel,
dat zij zich dienzelfden avond, toen de misdaad bedreven werd,
in gezelschap van Texar in de »tienda" de Torillo te Jacksonville
bevonden hadden. Die tienda was eene slecht befaamde kroeg, die als
zoodanig bij iedereen bekend was. Texar zou dat krot gedurende den
geheelen avond niet verlaten hebben.

Eene nog meer bevestigende bijzonderheid werd er bij gevoegd,
namelijk dat Texar, juist op het oogenblik dat de misdaad gepleegd
werd, een twist had met een der gasten van die kroeg van Torillo,
welke twist door bedreigingen gevolgd en met slagen geëindigd was,
waarvoor ongetwijfeld klachten tegen hem zouden ingebracht worden.

Tegenover deze getuigenissen, die men niet wantrouwen kon, omdat zij
door personen afgelegd werden, die den Spanjaard geheel vreemd waren,
zag de magistraat van Sint-Augustijn zich verplicht de rechtsvervolging
te staken en den beschuldigde vrij en frank te laten gaan.

De alibi was dan ook ditmaal ten voordeele van dezen vreemdsoortigen
kerel ten volle bewezen geworden.

Het was na die rechtszaak, dat Texar in gezelschap van zijne getuigen
van Sint-Augustijn, den zetel der arrondissements-rechtbank, in den
avond van den 7den Februari terugkeerde. Men weet, welke houding
hij aan boord van de Shannon, terwijl die boot den stroom afstoomde,
aangenomen had.

Toen later de squif, door Squambô gevoerd, hem opgenomen had, was hij
naar het verlaten fortje teruggekeerd, alwaar hij, zooals wij weten,
moeielijk te volgen ware geweest.

Wat dien Squambô betreft,--waarover wij toch ook een enkel woord dienen
te zeggen,--dat was een schrandere en listige Seminool-Indiaan, die de
vertrouweling van Texar geworden was. Deze had hem, juist bij het einde
dier laatste expeditie van die inboorlingen binnen het grondgebied
van Florida, waarbij zijn naam zoo ten rechte gecompromitteerd was
geworden, in dienst genomen.

De Spanjaard kon natuurlijk in den geestestoestand, waarin hij zich
tegenover James Burbank bevond, aan niets anders denken, dan zich door
alle mogelijke middelen te wreken. En nu, door de gebeurlijkheden,
die door den oorlog dagelijks konden in het leven geroepen worden, zou
Texar, wanneer hij er in slaagde, het bestaande bestuur te Jacksonville
omver te werpen, voor Camdless-Bay zeer gevaarlijk worden en derhalve
zeer te duchten zijn.

Het is waar, dat de geaardheid van master James Burbank hem niet
gedoogde voor iemand van zulk gehalte te beven; maar dat nam niet weg,
dat mevrouw Burbank redenen te over meende te hebben, om voor haren
echtgenoot en voor allen, die haar lief waren, te vreezen.

En wanneer die eerlijke familie nu nog had geweten, dat Texar
vermoedde, dat Gilbert Burbank dienst had genomen in de gelederen
van de strijdmacht der Noordelijken, dan zou zij voorzeker in
onophoudelijke angsten geleefd hebben.

Hoe had die kerel die bijzonderheid toch vernomen? Gilbert was
toch in stilte heengegaan en zijn vertrek was voor een ieder geheim
gehouden. Daarop is geen antwoord te geven. Voorzeker had hij hen,
die hij haatte, laten bespieden, en hij was gewoon, zooals wij wel
later zullen zien, zich van spionnen te bedienen.

En inderdaad, zou men niet moeten duchten, nu Texar vermeende dat
de zoon van master James Burbank in de gelederen der federalisten,
onder de bevelen van den Commodore Dupont diende, dat hij zou pogen
den jeugdigen officier een strik te spannen? Ja, dat zeker. Ook dat,
wanneer hij er in slagen mocht, hem op het Floridasche grondgebied te
lokken, hij zoude trachten zich van zijn persoon meester te maken, om
hem aan de Zuidelijke autoriteiten over te leveren. Men begrijpt welk
lot Gilbert zoude wachten, wanneer hij zich in handen zoude bevinden
van die slavenhouders, die door den voorspoed der Noordelijken ten
zeerste verbitterd waren.

Zoo stond de staat van zaken op het oogenblik, dat dit verhaal begint.

Zoo was de toestand der federalisten, die tot dicht bij de zeegrenzen
van Florida genaderd waren.

Zoo was de toestand van master James Burbank te midden van het
graafschap Duval.

Zoo was de positie van Texar niet alleen te Jacksonville, maar in de
geheele uitgestrektheid van het slavenhoudende grondgebied van Florida.

Wanneer de Spanjaard er in slaagde, de bestaande regeering omver te
werpen of hare macht te verlammen, dan zou het voor hem eene zeer
gemakkelijke taak zijn, om de dweepzieke bevolking, die tot de grootst
mogelijke woede ten opzichte van de tegenstanders van de slavernij
opgezweept zoude zijn, aan te zetten zich op Camdless-Bay te werpen.

Een uur ongeveer nadat hij Texar verlaten had, was Squambô weer op
het centraal-eilandje terug. Hij trok zijne squif op de oeverhelling,
begaf zich naar het fortje, stapte de poterne door en de trap van
het blokhuis op.

»Hebt gij gedaan, wat ik u bevolen had?" vroeg Texar hem.

»Ja, meester."

»En.... niets?"

»Neen, niets."





VI.

JACKSONVILLE.


»Ja, Zermah, ja, je bent geschapen en ter wereld gebracht, om slavin te
zijn!" herhaalde de administrateur Perry, wie weet voor de hoeveelste
maal. »Ja, om slavin te zijn en volstrekt geen vrij schepsel!"

Als die man zijn stokpaardje bereed, was hij er onmogelijk af te
brengen.

»Ik deel uwe meening niet," sprak Zermah kalm en zonder van eenige
aandoening te laten blijken.

Het goedige schepsel was gewoon geraakt aan het geleuter van den
administrateur van Camdless-Bay.

»Zoo, deel je mijne meening niet?"

»Neen, master Perry!"

»Nu, om het even, Zermah! Mij kan het niet schelen, wat uwe meening
ook zijn moge; maar gij zult toch eindigen moeten met de meening te
deelen, dat er redelijkerwijze geene gelijkheid kan bestaan of in
het leven geroepen worden tusschen blanken en zwarten."

»Och, die gelijkheid is reeds in het leven geroepen, mijnheer Perry,
en zij is dat door de natuur zelve."

»Gij vergist u, Zermah."

»Vergis ik mij, master Perry?"

»Ja, Zermah, en het bewijs daarvan is, dat het aantal blanken over
de oppervlakte der aarde verspreid, tienmalen, twintigmalen...;
maar wat raaskal ik?... honderdmalen dat der zwarten overtreft!"

»En daarom hebben zij hen tot slavernij gedoemd!" antwoordde Zermah.

»Juist.... Maar...."

»Omdat zij de macht hadden, hebben zij er misbruik van gemaakt!"

»Maar luister dan toch, Zermah!"

»Wanneer de zwarten evenwel de getalsterkte aan hunne zijde hadden
gehad, dan zouden zij de blanken tot slaaf gemaakt hebben!... Maar
neen! Driemaal neen! Zij zouden veel meer rechtvaardigheidszin en
veel minder wreedheid hebben aan den dag hebben gelegd!"

»Dat zou nog te bezien staan," pruttelde de oude administrateur, niet
tevreden over den loop van het gesprek. »God weet, wat die zwarte
schelmen zouden uitvoeren, als zij eens de baas waren!"

Men moet nu uit dit gesprek, dat zoo nu en dan maar eens gevoerd werd,
niet afleiden, dat de administrateur Perry en de gewezen min Zermah
vijandig tegenover elkander stonden. O, zeker niet! Het tegendeel was
waar; maar zij hadden voor het oogenblik niets anders te doen dan te
babbelen en te kibbelen.

Er zou kunnen aangenomen worden, dat het onderwerp van hun onderhoud
eene meer nuttige strekking zou kunnen gehad hebben, en dat zou ook
waarschijnlijk het geval zijn, zonder het zwak van den administrateur,
die steeds over de slavernij-quaestie wilde twisten.

Beiden waren gezeten in eene der pleizier-vaartuigen van Camdless-Bay,
dat door vier varensgezellen van de plantage geroeid werd. Zij
staken de rivier in schuine richting over en begaven zich naar
Jacksonville, waarbij zij door de ingetreden eb goed geholpen
werden. De administrateur had eenige zaken voor rekening van James
Burbank ter hoofdplaats te behandelen, en Zermah vergezelde hem,
om eenige toiletartikelen voor de kleine Dy in te koopen.

Men telde toen den 10den Februari.

Master James Burbank was te Castle-House en Texar in de Zwarte
Kreek sedert drie dagen na het proces, te Sint-Augustijn gevoerd,
teruggekeerd.

Het spreekt vanzelf dat master Walter Stannard en zijne dochter den
volgenden ochtend een briefje van Camdless-Bay ontvingen, waarin hun
in korte trekken van den inhoud van Gilberts brief mededeeling gedaan
werd. Waarlijk, die tijdingen kwamen niet te vroeg, om miss Alice,
die hare dagen, sedert het uitbreken van dien onzaligen burgeroorlog
tusschen het zuidelijk en noordelijk gedeelte van de Vereenigde
Staten van Noord-Amerika, in voortdurende ongerustheid doorbracht,
eenigermate tot bedaren te stemmen.

Het vaartuig, waarin Perry en Zermah gezeten waren, was getuigd
met een soort barkzeil en stevende flink vooruit. Nog een klein
kwartieruur, dan zou het de haven van Jacksonville bereikt hebben. Er
bleef den administrateur dan nog maar zeer luttel tijd over, om zijne
geliefkoosde denkbeelden grondig te ontwikkelen. Hij liet dan ook de
gelegenheid niet ontsnappen.

»Neen, Zermah, neen, geloof mij," hernam hij. »Al hadden de zwarten
ook al de getal-meerderheid gehad, dan nog zou dat niets aan den
staat van zaken veranderd hebben"....

»Hetgeen te bezien zou staan," mompelde de mestiesche vrouw.

»En ik ga verder," vervolgde Perry, »en beweer dat, welke ook de
uitkomsten van den oorlog mogen zijn, men steeds tot de slavernij
zal terugkeeren...."

»En dat waarom?" vroeg Zermah ietwat bits.

»Eenvoudig, omdat er slaven noodig zijn voor den dienst der plantages."

»Zoo denkt master Burbank er toch niet over, zooals gij zeer goed
weet!" antwoordde Zermah.

»Ja, dat weet ik, maar in weerwil van den eerbied, dien ik voor hem
koester, durf ik beweren, dat master James Burbank zich vergist. Een
zwarte behoort tot den inventaris eener onderneming, evengoed als de
huis- en trekdieren, evengoed als de landbouwgereedschappen."

»Het is wat moois!" bromde de mestiesche.

»Verbeeld je dat een paard kon weggaan, wanneer het wilde," vervolgde
de administrateur, »dat een ploeg het recht had uit eigen beweging
in andere handen dan in die van zijn meester over te gaan, wanneer
dat in zijn kraam te pas kwam, dan zou..."

»Maar dat is eenvoudig bespottelijk!" sprak Zermah heftig.

»Dan zou geene exploitatie meer mogelijk zijn," ging Perry
onverstoorbaar voort. »Juist Zermah, gij hebt het gezegd: dat zou
eenvoudig bespottelijk zijn!"

»Maar, master Perry..."

»Laat master James Burbank zijne slaven in vrijheid stellen, dan
zullen wij eens zien, wat er van Camdless-Bay terecht zal komen."

»Hij zou dat reeds gedaan hebben, wanneer de omstandigheden zulks
gedoogd hadden, dat weet gij ook wel, master Perry. En wilt gij
weten, wat er gebeurd zoude zijn, wanneer de slaven in vrijheid
gesteld waren?"

»Ja, dat wou ik wel eens weten, Zermah!"

»Welnu, dan zou geen enkele neger de plantage verlaten hebben."

»Niet? Een mooie vrijheid dan."

»Er zou niets veranderd zijn, dan het recht om hen als lastdieren te
kunnen behandelen. En daar gij nimmer van dat recht gebruik gemaakt
hebt, master Perry, zou Camdless-Bay, na de invrijheidstelling der
slaven, gebleven zijn wat het tot dusver was."

»Denkt gij mij bij geval tot uwe denkbeelden bekeerd te hebben,
Zermah?" vroeg de administrateur.

»In geenen deele, master Perry. Daarenboven, dat zou geheel nutteloos
wezen."

»Nutteloos?"

»Ja, geheel en al nutteloos, en weet gij waarom?"

»Welnu?"

»Om eene zeer eenvoudige reden..."

»En welke?"

»Wel, omdat gij in het wezen der zaak over die quaestie denkt evenals
master Burbank, als master Edward Carrol, als master Walter Stannard
en evenals alle anderen, die een edelmoedig hart en een rechtvaardigen
geest hebben."

»Nooit, Zermah, nooit!"

»Gij hebt mooi praten."

»Nooit, Zermah, nooit! En ik beweer zelfs, dat, wat ik aanvoer,
geheel en al in het voordeel der zwarten is. Als men hen aan hun
eigen wil overlaat, dan zullen zij van ellende omkomen en hun ras
zal onvermijdelijk te niet gaan."

»Dat geloof ik niet, master Perry, al verteldet gij dat honderd malen!"

»Gij zult het zien."

»Neen, nooit! nooit!... En al ware dat zoo... welnu, dan zou het
beter zijn, dat het ras te niet ging, dan dat het aan de eeuwigdurende
vernederende slavernij zoude gewijd zijn!"

De administrateur, die, zooals men wel bevroeden zal, zijne
bewijsgronden nog lang niet uitgeput had, zou wel hebben willen
antwoorden, maar het zeil was reeds ingenomen en het vaartuig schoot
het houten staketsel van de aanlegplaats op zijde. Daar moest het
op den administrateur en Zermah blijven wachten. Beiden ontscheepten
weldra en spoedden zich heen, om zich ieder van hunnen kant aan hunne
zaken te wijden.

Jacksonville is op den linkeroever der Sint-John aan de grens van
een vrij lage vlakte gelegen. Die vlakte is door prachtige bosschen
omzoomd, die haar eene steeds groene omlijsting schenken. Uitgestrekte
velden van maïs of Turksche tarwe en van suikerriet besloegen dat
geheele terrein, terwijl in de nabijheid der rivier rijstvelden
aangetroffen werden.

Jacksonville was, nog slechts een tiental jaren geleden, niets meer
dan een groot dorp, een stadje, bestaande uit hutten van »torchis"
of biezen, die slechts tot woningen van de negerbevolking dienden.

In het tegenwoordige tijdvak was het dorp op weg om eene stad te
worden. Men ontwaarde dat uit de meer voorname woningen, uit de beter
aangelegde straten, die daarenboven goed onderhouden werden, uit het
groote aantal inwoners, dat meer dan verdubbeld was. In het volgend
jaar daarenboven zou die hoofdplaats van het graafschap Duval in
belangrijkheid stijgen, door de spoorbaan, welke haar met Tallahassee,
de hoofdstad van geheel Florida, in verbinding zoude brengen.

De administrateur en Zermah hadden reeds bij hunne aankomst kunnen
bemerken, dat eene groote opgewondenheid in de stad heerschte. Eenige
honderden harer inwoners, waarvan de eene helft Zuidelijken van
Amerikaanschen oorsprong, de andere helft mulatten of Spaansche
mestiezen waren, wachtten de aankomst der stoomboot af, welker
rookpluim boven het geboomte van een lagen hoek van de Sint-John
benedenstrooms ontwaard werd.

Eenigen van die menigte, ongeduldig om des te spoediger in verbinding
met dat stoomschip te komen, waren in de aanwezige havensloepen
gesprongen en roeiden het tegemoet; anderen hadden plaats genomen in
»dogres", een soort vaartuig met een mast, hetwelk in de wateren van
Jacksonville veelvuldig aangetroffen wordt.

En voor dat ongeduld bestond wel reden.

Sedert den vorigen dag toch waren ernstige berichten van het tooneel
des oorlogs ingekomen. De projecten der krijgsverrichtingen, in den
brief van Gilbert Burbank aangeduid, waren gedeeltelijk uitgelekt. Men
wist, dat de vloot van den Commodore Dupont zeer spoedig onder stoom
zoude gaan, en dat bij Generaal Sherman het plan bestond, hem met
een sterk korps debarkementstroepen te vergezellen.

Waarheen zou die krijgsmacht zich wenden? Daarop wist niemand een
bepaald antwoord te geven. Maar het lag voor de hand, dat de Sint-John
en het Floridasche kustland het objectief zouden zijn.

Na Georgië was Florida dus direct aan een inval van de federalistische
troepen blootgesteld.

Toen de stoomboot, welke van den kant van Fernandina kwam, bij de pier
van Jacksonville aangelegd had, konden hare passagiers die tijdingen
slechts bevestigen. Zij voegden er bij, dat de Commodore Dupont zeer
waarschijnlijk in de baai Sint-Andrews zou ankeren, ten einde daar
het gunstige oogenblik af te wachten, om het vaarwater van het eiland
Amelia en de hoofdmonding der Sint-John te kunnen bemachtigen.

Dadelijk verbreidden zich benden door de stad, die luidruchtig
de vele »urubus", een soort van grooten aasvogel, wien alleen de
reinigingsdienst van de straten overgelaten is, deden opvliegen. Men
tierde en schreeuwde: »Op tegen de Noordelijken! Dood aan de
Noordelijken!"

Dat waren woeste ophitsingen, welke uitgingen van de volksmenners,
die de partij van Texar toegedaan waren, ja, in zijn dienst
stonden. Natuurlijk vonden zij een gretig oor bij de reeds zoo
opgewonden bevolking.

Volksoploopen en betoogingen hadden op het groote plein voor
Court-House, voor het paleis van justitie en zelfs tot in de
bisschoppelijke kerk plaats. De autoriteiten der stad hadden veel
moeite, om die volksbewegingen te bedwingen, hoewel de bewoners van
Jacksonville, zooals wij reeds gelegenheid hadden te doen uitkomen,
omtrent de quaestie der slavernij nog in twee kampen verdeeld waren.

Maar in zulke oproerige tijden zijn het de levenmakers en de
schreeuwers, die het veld behouden, terwijl de meer gematigden en
de andersdenkenden genoodzaakt zijn het hoofd voor den drang der
omstandigheden te buigen.

Natuurlijk was de gelegenheid te schoon, om er geen gebruik van te
maken om in de kroegen en in de tienda's de keelen met sterken drank
te bevochtigen. Daar werd ontzettend gesproken en geschreeuwd. De
kamerstrategen, de generaals van den praat ontwikkelden er hunne
onfeilbare plannen, om den inval der Noordelijken een onoverwinnelijken
dam tegen te stellen.

»Men moet de militaire troepen naar Fernandina zenden!" riep de een.

»Met artillerie en cavalerie!" schreeuwde een ander.

»Men moet geballaste schepen in de vaarwaters van de Sint-John laten
zinken," brulde een derde.

»Schepen met rotsblokken geladen," vulde een vierde aan.

»Men moet versterkingen aanleggen!" riep een vijfde.

»Ja, rondom de stad!" schreeuwde een zesde.

»En ze met geschut bewapenen, anders heb je er niets aan!"

»Juist! Versterkingen zonder geschut beteekenen niets!"

»Men moet hulp te Keys vragen!"

»Perfect! Die kan gemakkelijk met den spoorweg naar Fernandina
overgevoerd worden!"

»Ja, het is gemakkelijker anderen voor ons te laten vechten!"

»Men moet het kustlicht van Pablo uitblusschen, om te beletten dat
de flottilje bij nacht de Sint-John binnenstevent!"

»Dat is een goed idee!"

»En de rivierbedding met torpedo's bezaaien!"

»Dat is een nog beter denkbeeld!"

Omtrent dit laatste vernielings-werktuig, hetwelk van nieuwere vinding,
bij het uitbreken van den secessie-oorlog ternauwernood bekend was,
hadden de schreeuwers zeer onvoldoende opvattingen. Toch begreep
men, dat dit het meest afdoende verdedigingsmiddel in de gegeven
omstandigheden zou zijn. Maar, vanwaar het nu vandaan gehaald? Vooral
om oorlog te kunnen voeren, is degelijke voorbereiding noodig.

»Maar voor alles," schreeuwde een der meest hartstochtelijke
sprekers in de tienda de Torillo, »moeten al de Noordelijken der
stad gevangengenomen worden, zoo ook die Zuidelijken, die hunne
meeningen deelen!"

Het zou waarachtig te verwonderen zijn geweest, wanneer niemand
dien maatregel, die ultima ratio bij alle burgeroorlogen, waar ook
ter wereld, voorgesteld had. Gelukkig voor de eerlijke lieden te
Jacksonville, zouden de autoriteiten nog eenigen tijd aarzelen,
alvorens aan dien volkswensch toe te geven.

Zermah had inmiddels, terwijl zij door de straten ging, alles trachten
waar te nemen wat onder haar bereik kwam, om haren meester, die toch
in het bijzonder kon bedreigd worden, dadelijk te kunnen waarschuwen.

»Wanneer men toch tot feitelijkheden, tot daden van geweld
overging," zoo dacht zij, »zouden de booswichten zich niet tot de
stad bepalen. Neen, zij zouden hunne gewelddadigheden spoedig naar de
omstreken, ja tot op de meest verwijderde plantages van het graafschap
overbrengen. Ja, en in dat geval zou Camdless-Bay het eerst aan de
beurt liggen!"

Zoo was de gedachtengang der mestiesche vrouw, en daarom trachtte
zij alles uit te visschen wat haar zou kunnen inlichten. Om goed op
de hoogte te komen, ging zij een bezoek brengen bij master Walter
Stannard, die in eene soort voorstad buiten Jacksonville woonde.

Diens huis was eene bevallige en gemakkelijk ingerichte woning, welke
in een soort van groene oase gelegen was, die door de woudontginners
in dit hoekje van de vlakte uitgespaard was. Door de goede zorgen
van miss Alice had dit woonhuis, zoowel innerlijk als uiterlijk,
een goed voorkomen en werd dan ook op de meest onberispelijke wijze
bestuurd. Men gevoelde, dat zich in dit jonge meisje, dat door den
dood harer moeder op jeugdigen leeftijd geroepen werd om aan het
hoofd van het huishouden van haren vader te staan, eene schrandere,
degelijke en toewijdingsvolle huisvrouw ontwikkelde.

Zermah werd door het jonge meisje met zeer veel voorkomendheid
bejegend. Miss Alice sprak haar dadelijk over den brief van Gilbert,
waarvan Zermah haar de volzinnen bijna woordelijk kon mededeelen.

»Ja, hij is thans niet meer ver van ons," zei miss Alice.

»Zoo denk ik ook," antwoordde Zermah.

»Maar onder welke omstandigheden zal hij in Florida
terugkeeren?" vervolgde het jonge meisje.

»Wie kan daarop antwoorden?" zuchtte de mestiesche.

»En welke gevaren kunnen hem nog dreigen, vóór die veldtocht afgeloopen
zal zijn?"

»Gevaren, Alice?" kwam master Walter Stannard tusschenbeiden. »Stel
u gerust! Gilbert heeft er veel grootere gedurende den kruistocht
langs de kusten van Georgië en vooral bij het gevecht te Port Royal
getrotseerd."

»Ja, maar, pa..."

»Volgens mij zal de tegenstand hier in Florida noch ernstig,
noch langdurig zijn. Wat willen zij toch uitvoeren in de gegeven
omstandigheden, nu de Sint-John aan de kanonneerbooten gedoogen zal,
tot in het hart der graafschappen door te dringen."

»Dat is waar, pa; maar..."

»Iedere verdediging komt mij hoogst moeielijk, zoo niet onmogelijk
voor."

»Och, dat gij toch waarheid mocht spreken, waarde vader!" zei
Alice. »En dat toch aan dezen wreeden oorlog een einde moge komen!"

»Daaraan kan geen einde komen dan door de volkomene onderwerping,
door de verplettering van de Zuidelijken," antwoordde Walter Stannard.

»Maar dan kan het nog lang duren, pa!..."

»Dat kan het zeker; want ik twijfel er niet aan, of Jefferson Davis
en met hem zijne Generaals Lee, Johnson en Beauregard zullen zich
nog lang in de Staten, meer binnenlands gelegen, verdedigen."

»Och, God!"

»Hij, die vermeent, dat de federalisten de geconfedereerden gemakkelijk
zullen onderwerpen, vergist zich schromelijk."

»Dat is verschrikkelijk!"

»Wat Florida evenwel betreft, dat zal niet moeielijk tot onderwerping
te brengen zijn."

»Denkt gij!"

»Ja zeker; maar ongelukkig levert die onderwerping de eindoverwinning
niet op!"

»Als Gilbert nu maar geene onvoorzichtigheden of roekeloosheid
begaat!" zei miss Alice, terwijl zij de handen vouwde.

»O, dat zal hij niet doen," zei Zermah. »Waarom zou hij dat doen?"

»Och, als hij eens aan het verlangen gehoor gaf om zijne familie voor
eenige uren weer te zien! Hij bevindt zich thans zoo nabij haar..."

»Zoo nabij haar en u, niet waar, miss Alice," hernam Zermah. »Behoort
gij niet reeds tot de familie Burbank?"

»Ja, Zermah, reeds door het hart!"

»Neen, vrees niet, Alice," zei master Walter Stannard. »Gilbert is te
verstandig om zich zoo bloot te stellen, vooral nu het den Commodore
Dupont nog slechts weinige dagen zal kosten om Florida te bezetten. Nu
zou zoo'n uitstapje in eene landstreek, waar de federalisten nog niet
baas zijn, eene onverschoonbare roekeloosheid wezen."

»Vooral, nu de gemoederen meer dan anders tot gewelddadige
buitensporigheden geneigd zijn," sprak Zermah.

»Inderdaad, de stad is dezen morgen zeer woelig," hernam master
Walter Stannard. »Ik heb die volksmenners gezien. Ik heb ze hooren
schreeuwen! Texar verlaat hen in de laatste acht of tien dagen niet
meer. Hij dwingt hen, hij hitst hen op, en die boosdoeners zullen
eindelijk de lagere volksklassen in opstand brengen, niet alleen
tegen de bestaande autoriteiten, maar ook tegen die inwoners, welke
hunne zienswijze niet deelen."

»Zoudt gij niet wèl doen, master Stannard," zei toen Zermah, »door
Jacksonville, althans voor eenigen tijd, te verlaten? Het zou dan
voorzichtig zijn er niet weer te keeren, dan na de bezetting van
Florida door de federalistische troepen. Master Burbank heeft mij
opgedragen, u nogmaals te verzekeren, dat hij zich gelukkig gevoelen
zou, wanneer miss Alice en gij uwen intrek in Castle-House zouden
nemen."

»Jawel... jawel!..." antwoordde master Walter Stannard. »Ik heb het
aanbod van Burbank niet vergeten."

»Welnu?" vroeg de mestiesche.

»Maar," ging Stannard voort, »zal Castle-House zooveel veiliger zijn
dan Jacksonville? Wanneer die gelukzoekers, die kerels zonder God
of gebod, die verdwaasden, hier meester zullen zijn, zullen zij zich
dan ook niet over de omstreken uitstorten en zullen de plantages een
bolwerk zijn tegen hunne vernielzucht?"

»Mijnheer Stannard," antwoordde Zermah, »mij dunkt dat het in
oogenblikken van gevaar verkieselijk is, vereenigd en bij elkander
te zijn."

»Zermah heeft gelijk, pa," zei Alice. »Mij dunkt ook dat het beter is,
allen bij elkander te Camdless-Bay te zijn."

»Ongetwijfeld, Alice," antwoordde master Stannard. »Ik wijs het
voorstel van mijn vriend Burbank niet van de hand. Maar ik geloof aan
een anderen kant ook niet, dat het gevaar  zoo onmiddellijk dreigend
is. Zermah zal onze vrienden mededeelen, dat ik nog eenige dagen
behoef, om regel op mijne zaken te stellen, en dan..."

»En dan?" vroeg Zermah.

»En dan?" herhaalde Alice. »Waarom aarzelt gij, pa?"

»Dan zullen wij te Castle-House de gastvrijheid inroepen," voleindigde
Stannard.

»En als mijnheer Gilbert terugkomt, dan zal hij allen, die hij
liefheeft, vereenigd vinden," zei Zermah.

Zermah nam afscheid van master Walter Stannard en zijne dochter. Daarna
begaf zij zich, zonder zich om de heerschende volksopgewondenheid,
die al meer en meer toenam, te bekreunen, naar den kant der kaden en
der haven, waar de administrateur Perry haar reeds wachtte. Beiden
stegen in het vaartuig, dat hen aangebracht had en staken de rivier
over. Natuurlijk hervatte master Perry het gesprek juist ter plaatse,
waar het door hunne aankomst te Jacksonville afgebroken was geworden.

Misschien vergiste zich master Walter Stannard, toen hij beweerde dat
het gevaar nog niet zóó dreigend was. Misschien had hij dat ook maar
gezegd, om Alice gerust te stellen.

Maar de gebeurtenissen zouden sneller vooruitgaan dan menigeen denken
kon, en Jacksonville zou daarvan het eerst den weerslag ondervinden.

Het moet evenwel erkend worden, dat het federalistisch gouvernement
steeds met zeer veel omzichtigheid te werk ging, met het onmiskenbare
doel, om de belangen der Zuidelijken zooveel mogelijk te sparen. Het
wilde slechts langzaam met op elkander volgende maatregelen te
werk gaan.

De voorzichtige Abraham Lincoln had twee jaren nadat de
vijandelijkheden begonnen waren, de afschaffing der slavernij binnen
het geheele grondgebied der Vereenigde Staten van Noord-Amerika nog
niet afgekondigd. Verscheidene maanden zouden nog voorbijspoeden,
alvorens eene boodschap van den President der Republiek de oplossing
van het vraagstuk zoude voorstellen, door den terugkoop en de daardoor
mogelijke invrijheidstelling der slaven, voordat de afschaffing der
slavernij zoude afgekondigd worden.

Tot dat doeleinde werd bij de opening van het Congres eene som van
twee en een half millioen dollars toegestaan, met bepaling dat voor
iederen in vrijheid gestelden slaaf eene som van vijf honderd dollars
bij wijze van schadeloosstelling zoude kunnen worden uitbetaald.

Eenige generaals van het leger der Noordelijken hadden zich gemachtigd
gerekend, om de slavernij in de streken, door hunne troepen bezet, af
te schaffen; maar tot heden waren zij gedesavoueerd geworden. De opinie
omtrent die bevoegdheid was nog niet onverdeeld gevestigd, en men
beriep zich op verscheidene militaire opperhoofden der Noordelijken,
die hunne meening niet onder stoelen of banken verborgen, dat zij
die maatregelen noch logisch noch ter goeder tijd getroffen vonden.

Middelerwijl had de oorlog zijn voortgang en viel geheel en al ten
nadeele van de geconfedereerden of Zuidelijken uit. Hun Generaal Price
had op den 12den Februari den Staat Arkansas met het contingent van
de militietroepen van den Staat Missouri moeten ontruimen. Men had
het reeds ervaren, dat het fort Henry door de federalistische troepen
genomen en bezet gehouden was. Thans waren deze bezig met de belegering
van het fort Donelson, hetwelk door een machtig artilleriepark
verdedigd en door buitenwerken, die eene uitgestrektheid van vier
kilometers hadden, en de kleine stad Dover daarin opnamen, gedekt werd.

Toch, in weerwil van de koude en de sneeuwjachten, viel dit zoo
sterke fort, van twee kanten besprongen, aan de landzijde door de
vijftienduizend man van Generaal Grant, en aan de rivierzijde door
de kanonneerbooten van den Commodore Foote, op den 14den Februari in
handen van de Noordelijken, waarbij eene geheele divisie der Zuidelijke
troepen in krijgsgevangenschap geraakte en hunne tegenstanders een
aanzienlijken buit aan wapentuig, munitie en levensbehoeften maakten.

Dat was inderdaad een gevoelige nederlaag voor de geconfedereerden. De
indruk, daardoor teweeggebracht, was dan ook in den volsten zin des
woords onmetelijk te noemen.

Als onmiddellijk gevolg daarvan moest de terugtocht van Generaal
Johnston beschouwd worden, waardoor de belangrijke stad Nashville,
aan de Cumberland-rivier gelegen, de hoofdplaats van den Staat
Tennessee prijs gegeven werd. Hare bewoners, door een panischen schrik
overvallen, verlieten haar, terwijl die van de stad Columbus in den
Staat Ohio weinige dagen later hetzelfde lot ondergingen. Daardoor
geraakte de geheele Staat Kentucky weer in de macht van het
federalistisch gouvernement.

Men zal zich gemakkelijk kunnen voorstellen met welke gevoelens van
toorn, met welke denkbeelden van wraak die gebeurtenissen in den Staat
Florida ontvangen en opgenomen werden. De autoriteiten zouden inderdaad
onvermogend geweest zijn, om de beweging, welke ontkiemde en zich tot
in de verst afgelegen gehuchten van de graafschappen voortplantte,
te smoren of maar te breidelen.

Waarlijk, men kon gerust zeggen, dat het gevaar voor hen die de
algemeene meeningen van de Zuidelijken niet deelden en hunne plannen
van weerstand tegen de federalistische legerkorpsen niet omhelsden
en schraagden, ieder uur grooter werd. Te Tallahassee en te Sint
Augustijn hadden oproerige bewegingen plaats, die zeer moeielijk te
onderdrukken waren. Maar voornamelijk dreigde de volksberoering zich
te Jacksonville in ergerlijke daden van geweld te uiten.

Men begrijpt dat de toestand te Camdless-Bay in deze omstandigheden al
meer en meer onrustbarend werd. Intusschen zou master James Burbank met
zijne dienstbaren, die vol toewijding voor zijn persoon waren, wellicht
weerstand kunnen bieden, althans de eerste aanvallen afslaan, hoewel
het in die tijden zeer moeielijk was zich van munitie en wapenen te
voorzien. Master Walter Stannard daarentegen, meer dadelijk bedreigd,
had alle redenen om voor de veiligheid zijner woning en voor de
toekomst van zijne dochter, van al de zijnen en ook van zich zelven
te vreezen.

James Burbank, die al de gevaren van dien toestand inzag, schreef hem
brief op brief. Hij zond verscheidene boden naar hem toe, om hem uit
te noodigen dadelijk en zonder uitstel naar Castle-House te komen.

Daar zou men betrekkelijk in veiligheid zijn, en wanneer men
genoodzaakt werd eene andere schuilplaats te zoeken, wanneer men
gedwongen werd meer binnenslands eene toevlucht te zoeken, totdat
de federalistische troepen door hunne aanwezigheid de veiligheid
zouden hersteld hebben, dan zou dat van daar uit gemakkelijk te
volvoeren zijn.

Tegenover dien aandrang kon master Walter Stannard geen weerstand
bieden. Hij besloot dan ook Jacksonville voor een korten tijd--zoo
hij hoopte--te verlaten, om zijn intrek op Castle-House te nemen.

Hij vertrok in den ochtend van den 23sten Februari zoo geheimzinnig
mogelijk en zonder zelfs iets omtrent zijne voornemens te hebben laten
gissen. Een vaartuig wachtte hem in eene kleine kreek van de Sint John,
op een afstand van ongeveer eene mijl bovenstrooms gelegen. Miss Alice
en hij scheepten zich daarin in, staken de rivier over en kwamen in
de kleine havenkom aan, alwaar hen de familie Burbank wachtte.

Het is niet moeielijk zich de ontvangst voor te stellen, die hen ten
deel viel. Was toch miss Alice niet reeds eene dochter van mevrouw
Burbank? Allen waren thans vereenigd, niet waar? Men zou die kwade
dagen te zamen doorbrengen en men zou zich daardoor meer veilig
gevoelen en minder angsten ondervinden.

Om de waarheid onverholen te zeggen, het was waarlijk meer dan tijd,
dat de familie Stannard Jacksonville verlaten had. Den volgenden
ochtend viel eene bende boosdoeners het huis van master Walter aan,
die hunne euveldaden en hunne gewelddadigheden eene kleur van vermeende
vaderlandsliefde verleenden. De autoriteiten hadden de grootste moeite
om de plundering van die woning te beletten en slaagden daarin maar
ternauwernood, zoo ook om eenige andere heerenhuizen te beveiligen,
welke aan eerbare burgers toebehoorden, die evenwel geen aanhangers
van de separatistische denkbeelden waren. Het was duidelijk dat
het oogenblik naderde, dat die magistraten overvleugeld en door
opperhoofden der muiters vervangen zouden worden.

En die laatsten, wel verre van de gewelddadigheden met kracht en
ernst tegen te gaan, zouden eerder daartoe aansporen.

En inderdaad, zooals master Walter Stannard aan Zermah medegedeeld
had, was Texar eenige dagen geleden er toe overgegaan om zijn
onbekend woonoord te verlaten en naar Jacksonville te komen. Daar
had hij zijne gewone makkers weergevonden, die onder het meest
onzedelijke en walgelijke gedeelte der Floridasche bevolking van de
verschillende plantages, op de beide oevers der Sint John gelegen,
te zamen gestroomd, aangeworven waren. Die woestelingen verkondigden
luid, dat zij hunnen wil zoowel bij de bewoners der stad als bij die
der omstreken zouden doen zegevieren. Zij hielden briefwisseling met
het meerendeel hunner aanhangers in de verschillende graafschappen
van Florida. Door het beginsel der slavenquaestie behendig op den
voorgrond te plaatsen, wonnen zij dagelijks terrein.

Nog slechts weinige dagen, dan zouden zij zoowel te Jacksonville als
te Sint Augustijn, alwaar reeds al de zwervelingen, al de gelukzoekers,
al de woudloopers, die zoo veelvuldig in dat land werden aangetroffen,
samenschoolden, meester van den toestand zijn, dan zouden zij over de
macht beschikken, en dan zouden zij zoowel over de militaire als over
de civiele aangelegenheden te beschikken hebben. De militie-korpsen,
de geregelde krijgsmacht zou dan niet dralen gemeene zaak met
die woestelingen te maken, hetgeen toch gewoonlijk en noodlottig
genoeg geschiedt in die dagen van oproer en muiterij, waarin de
gewelddadigheden aan de orde van den dag zijn.

James Burbank bleef niet onbekend met hetgeen buiten Camdless-Bay
voorviel.

Verscheidene zijner vertrouwelingen, waarop hij volkomen staat
kon maken, hielden hem voortdurend op de hoogte van de woelingen
en bewegingen, die te Jacksonville voorbereid werden. Hij wist dat
Texar daar weer opgetreden was, dat zijn verfoeielijke invloed op
de lagere volksklasse, die evenals hij van Spaanschen oorsprong was,
zich al meer en meer uitbreidde.

Zulk een man aan het hoofd der stedelijke regeering was eene
voortdurende directe bedreiging tegen Camdless-Bay! James Burbank
bereidde zich dan ook op iedere mogelijke gebeurlijkheid voor,
zoowel tot het bieden van tegenstand, wanneer de mogelijkheid daarvan
mocht blijken, als tot het aannemen van den terugtocht, wanneer men
genoodzaakt mocht worden Castle-House aan plundering en brandstichting
ten prooi te laten.

Vóór alles was het voorzien in de veiligheid van zijne familie en
van zijne vrienden het onderwerp zijner gedachten.

Zermah betoonde gedurende die weinige dagen inderdaad eene grenzenlooze
toewijding. Zij bewaakte ieder uur van den dag de toegangen naar de
plantage, vooral die, welke van den kant der rivier kwamen. Eenige
slaven, door haar onder de schrandersten en van de meest welwillende
geaardheid uitgezocht, bleven nacht en dag op de posten, welke zij
hun aangewezen had.

Zoo was men eenigermate tegen een overval beveiligd. Iedere poging
toch om de plantage Camdless-Bay aan te tasten, zou onmiddellijk en
bijtijds ontdekt worden, zoodat de familie Burbank nimmer onverhoeds
kon overvallen worden, maar steeds tijd zoude hebben, om binnen
Castle-House hare toevlucht te kunnen nemen.

Maar James Burbank zou voorshands althans niet door een directen
aanval, gewapenderhand uitgevoerd, verontrust worden. Zoolang
de openbare macht niet in handen van Texar en zijne volgelingen
gevallen was, zouden dezen met omzichtigheid te werk moeten gaan. Maar
intusschen werden toch de nog aan het roer zijnde magistraten door de
openbare meening genoopt om een maatregel te nemen, die eene soort van
genoegdoening zoude verschaffen aan de aanhangers van de slavernij,
als verbitterde vijanden tegen hunne tegenstanders, de Noordelijken.

James Burbank kon als de meest gewichtige van de kolonisten van
Florida, ook als de meest rijke beschouwd worden, en men was maar al
te zeer bekend met zijne vrijzinnige denkbeelden. Men had het vooral
dan ook op hem gemunt, en hij was het die het eerst opgeroepen werd
om uitleg te geven van zijne persoonlijke denkbeelden omtrent de
bevrijding der slaven. Dat was waarlijk eene lastig op te lossen
vraag te midden van eene slavenhoudende bevolking.

In den avond van den 26sten Februari kwam een ordonnans, die door het
stedelijk bestuur van Jacksonville afgezonden was, te Camdless-Bay
aan en overhandigde aan James Burbank een officieel schrijven,
hetwelk aan hem geadresseerd was.

Ziehier wat dat schrijven inhield:

»Bevel aan master James Burbank, om zich morgen den 27sten Februari,
des ochtends te elf uren in persoon te vervoegen bij de autoriteiten
van Jacksonville op Court-Justice."

Overigens behelsde dat papier geen woord!





VII.

IN WEERWIL VAN ALLES.


Wanneer dat de donderslag nog niet was, dan was het toch de
bliksemstraal die hem voorafgaat.

En al toonde James Burbank zich niet ontsteld bij de ontvangst van
dien brief, dan toch vervulde die de geheele familie met angst en
ontzetting. En dat niet zonder reden.

Waarom toch was de eigenaar van Camdless-Bay naar de hoofdplaats
Jacksonville opgeroepen? Ja, opgeroepen! Want het was degelijk een
bevel en geene uitnoodiging om voor de autoriteiten te verschijnen.

Wat verlangde men toch van hem?

Was het een maatregel, welke een gevolg was van een voorstel tot
onderzoek, dat tegenover hem ingesteld werd?

Werd zijne vrijheid, zijn leven wellicht daarom bedreigd?

En zou men hem, wanneer hij gehoorzaamde, wanneer hij de zijnen
verliet, naar Castle-House laten wederkeeren?

En zou men, wanneer hij niet gehoorzaamde en niet naar Jacksonville
ging, geweld gebruiken om hem te noodzaken?

O, aan welke gevaren, aan welke gewelddadigheden zou hij de zijnen
in dit laatste geval niet blootstellen?

»Ge zult niet gaan, James!"

Het was mevrouw Burbank die zoo sprak en die--men gevoelde het--het
woord uit aller naam voerde.

»Neen, mijnheer Burbank!" sprak miss Alice op hare beurt. »Gij kunt,
gij moogt er niet aan denken om ons te verlaten..."

»Neen, dat mag niet!" herhaalde Walter Stannard.

»En waarom zoudt gij zoo iets doen?" vroeg master Edward Carrol.

James Burbank keek zijn vriend met doordringenden blik aan.

»Ja, kijk mij maar aan!" hernam deze. »Ik herhaal mijne vraag: waarom
zoudt gij zoo iets doen? Om u aan de genade of beter aan de willekeur
van dergelijke lieden over te geven?"

James Burbank bleef nog steeds zwijgen. In de eerste oogenblikken
was bij de ontvangst van die brutale oproeping zijne verontwaardiging
opgewekt geworden, en die kon hij zoo spoedig niet bedwingen.

Maar wat was er toch geschied, dat die magistraten zoo stoutmoedig
maakte? Waren de makkers en aanhangers van Texar reeds meester van
het bestuur?

Hadden zij de regeering, die nog eenige gematigdheid aan den dag legde,
reeds omver geworpen? En hadden zij hare plaats reeds ingenomen?

Neen, dat was het geval niet! De administrateur, master Perry, was
dienzelfden namiddag van Jacksonville op de plantage teruggekeerd en
had geene tijding medegedeeld, die zoo iets kon doen vermoeden.

»Misschien is in de laatste dagen een oorlogsfeit in het voordeel der
Zuidelijken uitgevallen," meende master Walter Stannard, »hetwelk de
Floridasche autoriteiten kan aanzetten om meer gewelddadig tegenover
ons op te treden."

»Ik vrees waarlijk dat dit het geval is," antwoordde Edward Carrol.

»En waaraan ontleent gij die vrees?" vroeg mevrouw Burbank.

»Wanneer de Noordelijken eene nederlaag geleden hebben, dan zullen
de boosdoeners vermeenen geen redenen meer te hebben, om de nadering
van den Commodore Dupont te duchten, en dan zijn zij in staat tot
alle uitspattingen en losbandigheden over te slaan."

»Men verhaalde dat de federalistische troepen in den Staat Texas
voor de militietroepen van Sibley het veld hebben moeten ruimen,"
hernam master Walter Stannard, »en dat zij, na eene vrij ernstige
nederlaag bij Valvesde geleden te hebben, den Rio Grande weer hebben
moeten overtrekken."

»Maar is dat waar?"

»Zoo vertelde mij althans ongeveer een uur geleden een man van
Jacksonville."

»Klaarblijkelijk heeft die tijding," meende Edward Carrol, »die kerels
zoo stoutmoedig gemaakt."

»Zullen het leger van Generaal Sherman en de flottilje van den
Commodore Dupont dan nimmer komen?" riep mevrouw Burbank uit.

»Wij hebben nog slechts den 26sten Februari," antwoordde miss Alice,
»en volgens den brief van Gilbert zullen de schepen van den Commodore
eerst op den 28sten zee kiezen."

»En dan zal er nog tijd noodig zijn om de mondingen der Sint John
te bereiken," antwoordde master Walter Stannard, »daarna andermaal
tijd om de vaarwaters te bemachtigen, om de bank over te stevenen,
om eene landing te Jacksonville te bewerkstelligen... Gij kunt gerust
op tien dagen rekenen, alvorens..."

»Tien dagen?" mompelde miss Alice.

»Nog tien dagen!"... herhaalde mevrouw Burbank.

»Ja, nog tien dagen!" antwoordde Stannard.

»En wie weet hoeveel ongelukken wij in dat tijdsverloop kunnen
ondervinden," vervolgde de arme vrouw.

»Ja, God weet dat alleen!"

James Burbank had aan dat gesprek geen deel genomen. Hij peinsde;
met de oproeping voor zich, vroeg hij zich af, wat hij doen moest.

Zou hij weigeren te antwoorden? Maar was dat het gevaar niet
uitlokken om de geheele bevolking van Jacksonville, onder openlijke
of stilzwijgende goedkeuring der autoriteiten, naar Camdless-Bay te
zien stormen? En welke gevaren zouden dan aan zijne familie niet te
wachten staan?

Neen, het was beter dat hij slechts zijn eigen persoon waagde. Al zou
zijn leven of zijne vrijheid gevaar loopen, dan kon hij ten minste
hopen, dat dit gevaar slechts hem zoude dreigen.

Mevrouw Burbank gevoelde de hevigste ongerustheid in haar gemoed
opwellen en hield het oog op haren echtgenoot gevestigd. Zij kende hem
en wist dat een hevige strijd in zijn binnenste woedde. Zij aarzelde
evenwel eene vraag tot hem te richten.

En van hun kant aarzelden miss Alice, master Walter Stannard en Eduard
Carrol ook om hem te vragen, welk antwoord hij vermeende te moeten
geven op dat bevel van Jacksonville.

Het was de kleine Dy, die zich, ongetwijfeld geheel en al onbewust,
tot tolk der geheele familie maakte. Zij was tot haren vader gegaan,
die haar opgenomen en op zijn schoot geplaatst had.

»Papa?" zeide zij op vragenden toon.

»Wat wilt ge, lieve?"

»Zult gij naar die booze menschen gaan, die ons zooveel leed willen
berokkenen?"

»Ja... kindlief... ik zal gaan..."

»James!..." riep mevrouw Burbank uit.

»Papa!"... kreet het kleine meisje ontzet.

»Het moet!... Het is mijn plicht!... Ja, ik zal gaan!"

James had met zulk een vastbesloten stem gesproken, dat iedereen
gevoelde, dat het nutteloos zou zijn dit voornemen te bestrijden,
waarvan hij de gevolgen, hoe schrikkelijk ook, voorzeker berekend
en gewogen had. Zijne echtgenoote had naast hem plaats genomen; zij
omhelsde hem, zij sloot hem in hare armen; maar zij sprak geen enkel
woord. Wat zou zij bovendien ook hebben kunnen zeggen?

»Vrienden," sprak James Burbank, »het is, alles wel beschouwd, zeer
goed mogelijk, dat wij de gevolgen van dat willekeurig bevel zeer
ver overdrijven."

»Ja, die mogelijkheid bestaat," zei Edward Carrol.

»Waarvan kan men mij beschuldigen?" ging master Burbank
voort. »Feitelijk van niets. Dat weet men zeer goed. Men kan mij mijne
meeningen ten laste leggen, dat is zoo! Maar mijne meeningen zijn
mijn eigendom, niet waar? Nimmer heb ik ze voor mijne tegenstanders
onder stoelen of banken gestoken, en ik zal niet aarzelen hen in het
aangezicht te zeggen, wat ik mijn geheele leven lang gedacht heb."

»Maar dat zou juist gevaarlijk zijn!" kreet mevrouw Burbank
handenwringend.

»Wij zullen u vergezellen, James," zei Edward Carrol.

»Ja, wij gaan met u!" beaamde master Walter Stannard. »Wij zullen u
niet zonder ons naar Jacksonville laten vertrekken. Neen, dat zullen
wij niet."

»Neen, dat kan niet, vrienden," sprak James Burbank. »Ik alleen
heb bevel gekregen, om voor de magistraten van Court-Justice te
verschijnen; ik zal alleen naar Jacksonville gaan."

»Maar... James!" riep mevrouw Burbank wanhopend uit.

»Het zou kunnen wezen," vervolgde de eigenaar van Camdless-Bay,
»dat ik eenige dagen opgehouden werd. Gij Edward en gij Carrol moet
dus gebiedend op de plantage blijven; want aan u moet ik thans mijne
familie toevertrouwen."

»Gaat gij ons dan verlaten, paatje-lief?" vroeg de kleine Dy met
tranen in de oogjes.

»Ja, kleine meid," antwoordde haar vader op luchtigen toon. »Maar..."

»Maar wat, papa?" vroeg het kleine ding.

»Als ik morgen niet met u ontbijt, dan reken ik er toch op, dat ik
terug zal zijn om te dineeren. En... dan zullen wij den geheelen
avond te zamen doorbrengen...."

Het kind sloeg hare betraande oogjes naar haren vader.

»Kom, zeg mij," vervolgde hij medelijdend, »al zal ik niet veel tijd
te Jacksonville hebben, zoo zal mij toch nog wel een kwartiertje
overblijven, om wat voor je in te koopen. Zeg mij dus wat je genoegen
zal doen? Wat moet ik voor je meebrengen?"

»Meebrengen?.... O, papa, breng u zelve mee!" antwoordde het lieve
kind.

Na dat woord, hetwelk zoozeer het verlangen van allen schetste, ging
de familie uiteen, om rust te zoeken. James Burbank beijverde zich
evenwel, alvorens ook zoo te doen, al die veiligheids-maatregelen te
treffen, welke door de omstandigheden geboden werden.

De nacht ging zonder bijzonder voorval voorbij.

Den volgenden ochtend ging James Burbank, die reeds bij het aanbreken
van den dag opgestaan was, de bamboelaan door en richtte zijne
schreden naar de kleine havenkom. Daar gaf hij de noodige bevelen,
dat een vaartuig tegen acht uren zoude gereed zijn, om hem naar de
overzijde der rivier over te zetten.

Toen hij van de pier naar Castle-House terugkeerde, sprak hem Zermah,
die hem ontmoette, aan.

»Meester," vroeg zij, »zijt gij vast besloten om naar Jacksonville
te gaan?"

»Ja, Zermah," antwoordde hij, »en ik ben in het belang der veiligheid
van allen verplicht zoo te handelen. Gij begrijpt mij toch, niet waar?"

»Ja, meester. Ik gevoel dat eene weigering uwerzijds waarschijnlijk
de benden van Texar naar Camdless-Bay zal lokken."

»En dat gevaar, hetwelk als het grootste van alle te beschouwen is,
moet, het koste wat het wil, vermeden worden!"

»Verlangt gij, dat ik u vergezellen zal?"

»Ik verlang integendeel, Zermah, dat gij op de plantage zult
blijven. Gij moogt mijne echtgenoote, mijne dochter niet verlaten,
voor het geval, dat een gevaar haar vóór mijne terugkomst zou kunnen
bedreigen."

»Welnu, ik zal ze niet verlaten, meester!"

»Geen enkel oogenblik, Zermah?"

»Geene minuut, geene seconde; daar kunt gij verzekerd van zijn. Wees
dus gerust."

»Hebt gij niets nieuws vernomen?"

»Neen. Het is evenwel vrij zeker, dat verdachte lieden rondom
de plantage dwalen. Men zou zeggen dat zij haar bewaken en
bespieden. Gedurende den nacht hebben nog twee of drie vaartuigen op
de rivier gekruist."

»Weet gij dat zeker?"

»Ja, master Burbank. En het komt mij voor alsof men gist, dat mijnheer
Gilbert vertrokken is om dienst te nemen bij de federalistische
krijgsmacht, dat hij onder de bevelen van den Commodore Dupont
staat en dat hij door den lust bekropen kan worden om heimelijk naar
Camdless-Bay te komen."

»Mijn brave jongen!" antwoordde James Burbank. »Neen, zoo iets
vrees ik niet. Hij is te verstandig om zulk eene onvoorzichtigheid
te bedrijven."

»Ik vrees, meester, dat Texar dienaangaande eenigen argwaan koestert,"
hernam Zermah. »Men verzekert dat de invloed van dien schavuit iederen
dag grooter wordt. Wantrouw vooral dien Texar, meester, wanneer gij
te Jacksonville zult zijn. Wantrouw hem!"

»Ja, zooals ik een vergiftige slang zou doen, Zermah. Ja, ik zal
voorzichtig zijn en goed uitkijken. Maar wanneer hij gedurende mijne
afwezigheid een aanslag op Castle-House ondernam...."

»Wees slechts bezorgd voor u zelven, meester, en vrees niets voor
ons. Uwe slaven zullen de plantage wel weten te verdedigen. Als
het zal moeten zijn, zullen zij zich tot den laatsten man laten
dooden. Allen zijn vol toewijding voor u. Zij hebben u lief. Ik weet
wat zij denken, wat zij zeggen en wat zij, als het oogenblik daar
zal zijn, doen zullen. Men is reeds van andere plantages herwaarts
gekomen, om hen tot opstand aan te zetten... Maar zij willen er niets
van weten. Allen maken slechts ééne groote familie uit, die u innig
verknocht is. Gij kunt op hen rekenen."

»Ik weet het Zermah, ik weet het, en ik reken ook op hen."

James Burbank ging naar het woonhuis terug. Toen het oogenblik tot
vertrek gekomen was, zeide hij vaarwel aan zijne echtgenoote, aan zijn
dochtertje, aan miss Alice. Hij beloofde hen, in tegenwoordigheid
van die magistraten te Jacksonville, welke hem voor zich ontboden
hadden, kalm te blijven en niets te doen of te zeggen wat hen tot
gewelddadigheden zoude kunnen verlokken, onverschillig wie zij ook
zijn mochten. Zeer zeker zou hij dienzelfden dag weer op Camdless-Bay
terug zijn.

Daarna nam hij afscheid van al de zijnen en vertrok.

Zeer zeker had James Burbank alles voor zich zelven te duchten. Hij was
evenwel veel meer ongerust over zijne familie, die hij op Castle-House
moest achterlaten en die aan zoovele gevaren blootgesteld kon zijn.

Walter Stannard en Edward Carrol vergezelden hun vriend tot bij de
kleine haven, die, zooals men weet, aan het uiteinde der bamboelaan
gelegen was. Daar beval hij hun nogmaals zijne lievelingen aan
en stapte toen in het vaartuig, dat, door eene flink doorstaande
zuidwesten bries voortgestuwd, zich met snelheid van de aanlegplaats
van Camdless-Bay verwijderde.

Een uur later, zoo omstreeks tegen tien uren, landde James Burbank
op de kade te Jacksonville.

Die kade was toen nagenoeg verlaten. Er bevonden zich slechts eenige
weinige vreemde zeelieden, die zich onledig hielden met het lossen
van vrachtgoederen uit de doggers. James Burbank werd dus bij zijne
aankomst niet herkend, en kon hij zich, zonder dat daarvan door iemand
melding gemaakt werd, naar master Harvey, een zijner correspondenten,
begeven, die aan het andere uiteinde der haven woonde.

Master Harvey was zeer verbaasd hem te zien en ontveinsde zijne
ongerustheid deswege niet. Hij had de hoop gekoesterd, dat de heer
Burbank niet aan de oproeping, om voor de Court-Justice te verschijnen,
zoude gehoorzamen. In de stad koesterde het meerendeel der bevolking
dezelfde meening. Wat aanleiding tot dat kort en bondig bevelschrift
had gegeven, om voor de magistraten te verschijnen, daaromtrent kon
master Harvey niets mededeelen.

Zeer waarschijnlijk wilde men, om aan de openbare meening voldoening
te schenken, aan James Burbank inlichtingen vragen over zijne houding
sedert het uitbreken van den oorlog en over zijne denkbeelden ten
opzichte der slavernij. Dit kon vrij overbodig geacht worden, daar èn
die houding èn die denkbeelden genoegzaam bekend waren. Misschien wilde
men zich van zijn persoon verzekeren, om in hem, die als aanhanger der
Noordelijken en als de rijkste kolonist van geheel Florida beschouwd
werd, een gijzelaar te hebben. Had hij niet beter gedaan met te
Camdless-Bay te blijven? Zoo althans was de meening van master Harvey.

»En kunt gij niet dadelijk terugkeeren," vroeg de waardige
correspondent, »daar, zooals gij zegt, niemand te Jacksonville weet,
dat gij aangekomen zijt?"

Neen, dat ging niet, James Burbank was niet gekomen om heen te gaan.

Hij wilde weten, waaraan hij zich voortaan te houden zoude hebben,
en dat zou hij weten.

Hij richtte toen eenige vragen tot zijn correspondent, die in innig
verband met den toestand, waarin hij zich bevond, stonden.

»Zijn de autoriteiten weggejaagd?"

»Nog niet. Maar hunne positie is niet benijdenswaardig en wordt
wel bedreigd."

»Dus de volksmenners zijn te Jacksonville nog niet op het kussen?"

»Neen, maar bij het eerste opstootje zullen zij er wel op komen. De
toestand van de oude autoriteiten is volkomen onhoudbaar; bij de
eerste beweging moeten zij omvergeworpen worden."

»Heeft de Spanjaard Texar de hand in de oproerige beweging, die onder
de bevolking voorbereid werd?"

»Ja, zeker."

»Heeft hij invloed?"

»Men beschouwt hem als het hoofd van het meest geavanceerde gedeelte
der partij van de aanhangers der slavernij."

»En beschikt die partij over eenige macht?"

»Men rekent er op als op het onvermijdelijke, dat hij en zijne makkers
weldra het gezag over de stad in handen zullen hebben."

»Zijn de laatste wapenfeiten, waarvan de berichten zich over geheel
Florida beginnen te verspreiden, al dan niet bevestigd geworden?"

»Ja, dat zijn zij thans. De organisatie der Zuidelijke Staten heeft
geheel en al plaats gegrepen. Het gouvernement is op den 22sten
Februari geïnstalleerd geworden."

»Wie zijn tot regeeringsleden gekozen?"

»Tot president is Jefferson Davis en tot vice-president Stephens
gekozen. Beiden zijn voor een tijdvak van zes jaren met het gezag
bekleed. Drie dagen later heeft Jefferson Davis aan het Congres,
dat uit twee kamers samengesteld en te Richmond te zamen geroepen is,
het voorstel gedaan om den verplichten persoonlijken diensttijd in te
voeren, en is dat met overgroote meerderheid van stemmen aangenomen."

»En verder? Hoe is de loop der gebeurtenissen?"

»Sedert dat tijdstip hebben de geconfedereerden eenige partieele
voordeelen behaald, die evenwel op geene groote belangrijkheid
kunnen bogen. Daarenboven, een groot gedeelte van het leger van den
Generaal Mac Clellan was, zooals men beweerde, op den 24sten Februari
de boven-Potomac overgetrokken en had daardoor de ontruiming van
Columbus door de Zuidelijken noodzakelijk gemaakt."

»Maar dat zijn zeer gewichtige tijdingen, master Harvey."

»Als ze zich bevestigen, zeker! Men vertelt ook, dat in de nabijheid
van de Mississippi een groote veldslag aanstaande is. Daardoor zou
het leger der Zuidelijken voeling met dat van Generaal Grant krijgen."

»En hoe staat het met het smaldeel, hetwelk de Commodore Dupont naar
de mondingen der Sint John gericht heeft?"

»Het gerucht heeft zich verspreid, dat de flottilje van dien zeevoogd
de vaarwaters binnen een tiental dagen zou bemachtigen."

»Dat zal den toestand hier nog meer gespannen maken, dunkt u niet?"

»Ja, zeker zal het dat! Wanneer Texar en zijne aanhangers een aanslag
in den zin hebben, die hen het gezag over de stad in handen moet
spelen en die hen veroorloven zal aan hunne persoonlijke wraakzuchtige
gevoelens bot te vieren, dan moeten zij zich inderdaad haasten."

Zoo was de stand van zaken te Jacksonville, en ... wie weet of het
voorval met James Burbank de ontknooping niet ging verhaasten?

Toen het vastgestelde uur om te verschijnen gekomen was, verliet James
Burbank de woning van zijn correspondent en richtte zijne schreden naar
het plein, alwaar het gebouw van Court-Justice verrees. Er heerschte
eene groote opgewondenheid in de straten. De bevolking drong in grooten
getale naar dien kant. Men gevoelde als het ware, dat uit die zaak,
welke uit haar zelve weinig belangrijk was, een oproer kon groeien,
welks gevolgen betreurenswaardig konden zijn.

Het bedoelde plein was overvuld. Half blanken, mestiezen, mulatten
en negers krioelden daar en waren natuurlijk zeer onstuimig. Wanneer
ook al het getal van hen, die eene plaats binnen de gerechtszaal
van Court-Justice bekomen hadden, vrij beperkt was, zoo waren toch
vooral aanhangers van Texar er in geslaagd daar binnen te dringen
en bevonden zich te midden van een zeker aantal eerlijke lieden,
die tegen iedere daad van onrechtvaardigheid en onbillijkheid gekant
waren. Het zou dezen evenwel zeer moeielijk zijn weerstand te bieden
aan dat gedeelte van de bevolking, dat er op uit scheen, het bestaande
stedelijke bestuur van Jacksonville omver te werpen.

Toen James Burbank op het plein verscheen, werd hij dadelijk
herkend. Heftige kreten, die hem volstrekt niet gunstig in de
ooren konden klinken, barstten toen los. Eenige moedige burgers
evenwel sloten zich bij hem aan en vormden een kring rondom hem. Zij
wilden niet, dat een eervol man, zoo geacht als de grondbezitter
van Camdless-Bay, zonder verdediging blootgesteld zoude zijn aan de
handtastelijkheden van eene verdwaasde menigte.

Volgens hen had James Burbank, door aan de oproeping, die hij
ontvangen had, te gehoorzamen, bewijzen gegeven van vastberadenheid
en waardigheid. En daarvoor moest men hem dankwijten.

James Burbank was dus in staat, zich over dat plein een doortocht
te banen. Hij betrad ongehinderd den drempel van de deur van
Court-Justice, ging naar binnen en bleef voor den rechterstoel staan,
waarvoor hij tegen alle recht en billijkheid in gedaagd was.

De eerste magistraat der stad en zijne hulpofficieren hadden hunne
zetels reeds ingenomen. Dat waren gematigde mannen, die terecht
den eerbied en het ontzag, welke zij genoten, verdienden. Aan
welke schimpscheuten en aan welke bedreigingen die lieden sedert
het uitbreken van den secessie-oorlog blootgestaan hadden, zal wel
niet behoeven verteld te worden. Zij hadden meer dan buitengewonen
moed moeten ten toon spreiden, om op hun post te blijven, meer
dan buitengewone geestkracht moeten ontwikkelen, om zich daarop te
handhaven. En dat zij er in geslaagd waren om aan alle aanslagen
van de omwentelings-gezinden weerstand te bieden, vond daarin zijne
afdoende reden, dat de quaestie der slavernij de gemoederen in Florida
slechts middelmatig opwond, terwijl zij de hoofden in de naburige
Staten hartstochtelijk in beroering bracht.

Het viel evenwel niet te ontkennen, dat de separatistische
meeningen langzamerhand al meer en meer veld wonnen. En met haar
werd de invloed der kerels, die op onverwachte aanslagen uit waren,
der gelukzoekers, der zwervelingen, in aanzienlijken getale in het
graafschap aanwezig, al meer en meer beduidend. En het was zelfs om
eene soort van genoegdoening te verschaffen aan de openbare meening,
die onder den druk der woestelingen stond, dat de magistraten er toe
overgegaan waren om James Burbank, toen die door den Spanjaard Texar,
door dat hoofd van de partij der onverzoenlijken, aangeklaagd werd,
voor hunnen rechterstoel te dagen.

Het gemompel, dat zich van den eenen kant goedkeurend en van den
anderen kant afkeurend had laten hooren, toen de eigenaar van
Camdless-Bay de gerechtszaal binnentrad, verstomde weldra.

James Burbank stond voor den rechterstoel rechtop, met den blik van
iemand, die geen zwak oogenblik ondervond, en alvorens de magistraat
hem de gewone vragen kon stellen, zei hij met heldere en onbewogen
stem:

»Gij hebt James Burbank voor u gedaagd, heeren; James Burbank staat
voor u!"

Daarna vroeg hij, nadat de gebruikelijke formaliteiten in dergelijke
gevallen volbracht waren, waarbij hij op eenvoudigen toon maar zeer
kortaf antwoordde:

»Waarvan beschuldigt men mij?"

»Men beschuldigt u, dat gij door woorden en misschien ook door
daden tegenstand tracht te bieden aan de meeningen en aan de hoop,
die thans in Florida geldig zijn!"

»En wie beschuldigt mij?" vroeg James Burbank.

»Ik!"

Dat was Texar, die sprak. James Burbank had zijne stem herkend. Maar
hij draaide zelfs zijn hoofd niet naar dien kant. Hij vergenoegde
zich met de schouders op te trekken, als een teeken van minachting
voor den ellendigen aanklager, die tegen hem optrad.

De makkers en aanhangers van Texar moedigden hun hoofd met stem en
gebaren aan.

»En waarop steunt de aanklacht van die zijde ingebracht?" vroeg James
Burbank aan den magistraat.

Deze keek Texar vragend aan.

»Vooreerst," zei deze, »zal ik James Burbank zijne qualiteit van
Noordelijke in het aangezicht werpen. Zijne tegenwoordigheid te
Jacksonville is eene voortdurende beleediging voor de bevolking van
een geconfedereerden Staat. Daar hij zoowel door afkomst als door
overtuiging de zienswijze der Noordelijken toegedaan is, waarom is
hij dan niet naar het Noorden teruggekeerd?"

»Ik ben in Florida gekomen, eenvoudig omdat mij dat goed dacht,"
antwoordde James Burbank, »en om dezelfde reden ben ik er gebleven. Ik
woon nu sedert twintig jaren in het graafschap. Al ben ik er niet in
geboren, dan weet toch iedereen vanwaar ik kom. Ik zeg dat voor hen,
wier verleden onbekend is, die een verborgen bestaan leiden en wier
daden eerder aan een onderzoek zouden moeten onderworpen worden dan
de mijne."

Texar, die door dat antwoord direct aangevallen was, werd daardoor
niet uit het veld geslagen. Integendeel, hij zette een nog hoogere
borst dan vroeger.

»En nu verder?" zei James Burbank.

»Verder?"... antwoordde de Spanjaard.

»Ja, verder? Is dat alles, waarvoor ik hier heb moeten komen?"

»Welnu," sprak Texar met de grootste heftigheid. »In dit oogenblik dat
het land in opstand komt, om de instelling der slavernij te behouden,
in dit oogenblik dat ieder goedgezind ingezetene van dezen Staat
gereed is zijn bloed veil te hebben, om de federalistische troepen,
die ons met een inval bedreigen, terug te slaan, beschuldig ik James
Burbank, dat hij meeningen toegedaan is, die de instandhouding der
slavernij verhinderen en dat hij voor die meeningen propaganda maakt!"

»James Burbank," zei de magistraat, »gij zult begrijpen, dat die
beschuldiging in de tijdsomstandigheden, welke wij doorworstelen,
buitengewoon ernstig en belangrijk is. Ik moet u dus verzoeken daarop
te antwoorden."

»Mijnheer," hernam James Burbank, »mijn antwoord zal zeer eenvoudig
zijn. Ik heb nimmer eenige propaganda gemaakt en zal dat ook nimmer
doen. Die beschuldiging is valsch!"

»Maar uwe meeningen omtrent de slavernij?"

»Wat die meeningen betreft, veroorloof mij, heer rechter, die hier
uit te drukken. Ja! ik ben voor de afschaffing der slavernij! Ja! ik
betreur innig den strijd, dien het Zuiden tegen het Noorden
volhoudt! Ja! ik vrees, dat het Zuiden rampen tegemoet gaat, die het
had kunnen vermijden! En in het belang van dat ongelukkige land zelve
had ik gewenscht, dat het een anderen weg had ingeslagen, dan over
te gaan tot dien noodlottigen oorlog, die tegen de reden en tegen
het algemeen gezond verstand gevoerd wordt. Er zal een dag komen,
dat gij u herinneren zult, dat zij die u woorden doen hooren, als
die welke ik uitsprak, geen ongelijk hadden..."

Een gehuil van woede, dat in de zaal opsteeg, brak hier de rede van
den spreker af. Met over elkander geslagen armen wachtte hij.... en
toen de stilte weer eenigermate ingetreden was, toen hij zich althans
weer kon doen verstaan, vervolgde hij:

»Wanneer het uur van een moreelen vooruitgang, van eene hervorming,
eene herschepping geslagen heeft, dan is het dwaasheid zich daartegen
te verzetten. Daarenboven, de afscheiding van het Noorden van
het Zuiden zou eene misdaad tegenover het Amerikaansche vaderland
zijn! Noch het gezond verstand, noch de rechtvaardigheid, noch de
billijkheid, noch de macht zijn op uwe zijde, en derhalve, geloof mij,
zal die misdaad niet voltrokken worden!"

Thans heerschte er stilte in de gerechtszaal. Dat duurde evenwel
slechts kort. Toen eenig goedkeurend gemompel die vaderlandslievende
woorden begroette, werd dat onmiddellijk door een heftig geschreeuw
overstemd. De meerderheid van het publiek, hetwelk uit lieden van
zeer gering allooi bestond, kon zulke taal niet verdragen.

Toen eindelijk de magistraat er in geslaagd was, de stilte in de
gerechtszaal te herstellen, hernam James Burbank het woord:

»En nu," zei hij, »wacht ik dat er meer stellige beschuldigingen
zullen worden ingebracht, maar betreffende feiten, niet betreffende
meeningen. Als men ze mij bekend zal gemaakt hebben, zal ik er op
kunnen antwoorden."

Tegenover eene zoo waardige houding moesten de magistraten zich in
het nauw gedrongen gevoelen. Hun was geen enkel feit bekend, dat James
Burbank kon ten laste gelegd worden. Hunne rol bestond slechts daarin:
gelegenheid te geven om beschuldigingen in te brengen, natuurlijk
met de bewijzen tot staving, wanneer het althans mogelijk was die
te leveren.

Texar begreep, dat van hem gevergd werd zich nader te verklaren,
wanneer hij namelijk zijn doel wilde bereiken.

»Welnu, het zij zoo!" zeide hij. »Ik deel de meening niet, dat men
zich op het punt der quaestie omtrent de slavernij op de vrijheid
van denken kan beroepen, vooral wanneer een geheel land in opstand
geraakt om die quaestie te steunen. Maar, al is het waar, dat James
Burbank het recht heeft te denken zooals hij wil over dat vraagstuk,
al is het waar, dat hij zich onthouden heeft aanhangers voor zijne
meeningen te werven, dan toch ontziet hij zich niet gemeenschap te
onderhouden met den vijand, die de grenzen van Florida genaderd is."

Die beschuldiging van medeplichtigheid met de Noordelijken was zeer
gewichtig in de gegeven omstandigheden. Iedereen begreep dat en
allerwege werd dan ook hartstochtelijk gemompeld. Intusschen was het
gesprokene nog slechts eene beschuldiging vervat in woorden. Wilde
zij eenige waarde erlangen, dan moest zij door onwraakbare feiten
gestaafd worden.

»Gij beweert, dat ik in verbinding met den vijand sta?" vroeg James
Burbank.

»Ja!" bevestigde Texar.

»Gij zult dat wel kunnen bewijzen, niet waar?"

»Zooals gij verkiest," hernam Texar.

»Komaan, ik luister."

»Wij luisteren," herhaalden de magistraten.

»Het is nu ongeveer drie weken geleden," getuigde Texar, »dat een man,
die naar James Burbank gezonden was, het federalistisch leger of de
flottilje van den Commodore Dupont verlaten heeft. Die man is naar
Camdless-Bay gegaan en hij is gevolgd en bespied geworden van het
oogenblik af, dat hij de grens van den Staat Florida overschreden
heeft en gedurende den tijd, dien hij op de plantage doorgebracht
heeft.--Zult gij dat loochenen, James Burbank?"

Klaarblijkelijk gold het hier den bode, die den brief van den
jeugdigen luitenant aangebracht heeft. De spionnen van Texar hadden
zich dienaangaande niet vergist. Dezen keer klonk de beschuldiging
afdoende, en men wachtte niet zonder ongerustheid, welk antwoord
James Burbank daarop zou geven.

Deze aarzelde geen enkel oogenblik om de stipte waarheid mede te
deelen.

»Inderdaad," zei hij, »is tegen dat tijdstip een man op Camdless-Bay
aangekomen. Maar hij was geen vijand; hij was slechts een bode. Hij
behoorde in geenen deele tot het federalistisch leger en bracht
eenvoudig een brief van mijn zoon over."

»Een brief van uw' zoon!" riep Texar uit.

»Ja, van mijn zoon. Wat is daar vreemds in? Zou dat ook bij geval
verboden zijn?"

»Van uw zoon," vervolgde Texar, »die, als ik goed ingelicht ben,
dienst genomen heeft bij de krijgsmacht der Noordelijken! Van uw zoon,
die zich misschien in de voorste gelederen bevindt van de troepen,
die op marsch zijn om een inval in Florida te bewerkstelligen!"

De woestheid, waarmede Texar die woorden uitgalmde, bleef niet in
gebreke grooten invloed op het publiek in de gerechtszaal uit te
oefenen. Wanneer James Burbank, na erkend te hebben, dat hij een
brief van zijn zoon ontvangen had, thans zou bekennen dat Gilbert
zich in de gelederen van de federalistische krijgsmacht bevond, hoe
zou hij zich dan met vrucht kunnen verdedigen tegen de beschuldiging,
briefwisseling gehouden te hebben met de vijanden van de Zuidelijken?

»Wenscht gij te antwoorden op de beschuldigingen, die tegen uwen zoon
ingebracht zijn?" vroeg de magistraat.

»Neen, mijnheer," antwoordde James Burbank met kalme maar vastberaden
stem. »Ik heb daarop niet te antwoorden. Voor zoover ik weet, geldt
het thans mijn zoon niet. Ik alleen ben beschuldigd in verbinding
gestaan te hebben met het federalistisch leger. Welnu, dat loochen ik,
en ik tart dien man, die mij slechts uit persoonlijken haat aanvalt,
te bewijzen wat hij zegt!"

»Hij bekent dus," riep Texar uit, »dat zijn zoon zich in de gelederen
bevindt van hen, die tegen de geconfedereerden strijden!"

»Ik heb daaromtrent niets te bekennen," antwoordde James Burbank »Gij
poogt de rollen te verwisselen."

Texar knarsetandde van woede. Burbank vervolgde echter onverstoorbaar
kalm:

»Gij moet eene beschuldiging met bewijzen staven."

»Welnu, dat zal ik!" riep de Spanjaard uit.

»Ik ben geheel gehoor," zei James Burbank hoonend.

»Wij luisteren," zeiden de magistraten ernstig.

»Binnen weinige dagen zal ik in het bezit zijn van dat bewijs, dat
men thans van mij vergt, en als ik het zal hebben...."

»Als gij het zult hebben," sprak de magistraat, »dan zullen wij kunnen
oordeelen, dan zullen wij uitspraak kunnen doen. Maar, tot nu toe
zie ik nog niets, wat op eenige schuld van James Burbank zou wijzen."

Die magistraat sprak, toen hij die woorden deed hooren, als een
onkreukbaar eerlijk man. En ongetwijfeld had hij gelijk. Maar hij had
tegenover een publiek, hetwelk zoo vooringenomen tegen den kolonist
van Camdless-Bay was, ongelijk gelijk te hebben. Hieruit ontstond
gemompel, zelfs protest tegen de makkers van Texar, welke zijne
beschuldigingen steunden. De Spanjaard gevoelde dat wel. Hij liet
dan ook de daadzaken betreffende Gilbert Burbank varen en herhaalde

Showing first 200,000 characters. Full text: gutenberg.org/ebooks/29095